வள்ளுவனோடு முரண்படலாமா?

செவியிற் சுவையுணரா வாயுணர்வின் மாக்கள் அவியினும் வாழினும் என்? (குறள் 420)

அதாவது,

காதுகளால் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளும் அறிவைவிட, உணவின் சுவைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பவர்கள், உயிருடன் இருந்தாலும் இறந்ததிற்குச் சமமானவர்கள் என்பது வள்ளுவர் கருத்து. 

இந்தக் குறளில் இவ்வளவு கடுமையாக ஏன் தெய்வப் புலவர் சாடுகிறார்?

என்று இதன் மீது ஒரு நண்பர் கேள்வி எழுப்புகிறார்.

இதன் மீது எனது புரிதல்,

திருக்குறள் போன்ற ஒரு இலக்கியத்தை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளாமல், அதைச் சமூக-பொருளாதாரப் பின்னணியோடு (Socio-economic context) இணைத்துப் பார்க்கும்  அணுகுமுறை தேவை. இதை கீழ்கண்டவாறு அணுகலாம். 

1. உற்பத்தி முறையும் கால மாற்றமும்

ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்த நிலவுடைமைச் சமுதாயத்தின் உற்பத்தி உறவுகள் வேறு, இன்றைய முதலாளித்துவ அல்லது நவீனத் தொழில்மயமான உற்பத்தி உறவுகள் வேறு. அன்றைய அறிவு என்பது பெரும்பாலும் 'கேள்வி' (Oral tradition) வழியாகவே பகிரப்பட்டது. 

அச்சு இயந்திரங்களோ, இணையமோ இல்லாத காலத்தில் 'கேட்டல்' என்பது மட்டுமே தகவல்களைப் பெறுவதற்கான ஒரே வழி. அதனால்தான் வள்ளுவர் 'கேள்வி'க்கு அவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார். இன்று தகவல் பெருக்கம் (Information Overflow) உள்ள சூழலில், எதைக் கேட்க வேண்டும், எதை விட வேண்டும் என்கிற பகுத்தறிவுதான் முதன்மையானது.

2. "தெண்டத் தீனி" - வள்ளுவரின் சாடல்

"செவியின் சுவையுணரா வாயுணர்வின் ... மாக்கள்" என்று அவர் சொன்னது, அறிவுத் தேடலே இல்லாமல் வெறும் உடல் நுகர்வுக்காக மட்டுமே வாழ்பவர்களைத்தான். 

கேட்டுவிட்டுச் சும்மா இருப்பவர்களைக்கூட அவர் 'தெண்டத் தீனி' என்றுதான் மறைமுகமாகச் சொல்கிறார். 

மற்றொரு குறளில்:

"கற்க கசடறக் கற்பவை கற்றபின்

நிற்க அதற்குத் தக." (391)

என்று 'கற்றபின் அதற்குத் தக நிற்றலை' (Action) வலியுறுத்துகிறார். வெறும் செவி நுகர்வு மட்டுமே பயன் தந்துவிடாது என்பதை வள்ளுவரும் அறிந்தே வைத்திருந்தார்.

3. மாற்றம் ஏன் நிகழவில்லை?

"ஈராயிரம் ஆண்டுகளாகக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள், யார் மாறினார்கள்?" என்கிற  கேள்வி முக்கியமானது மட்டுமல்ல அதுதான் யதார்த்தமானது. ஒரு கருத்தியல் (Ideology) என்பது தனிமனித ஒழுக்கமாக மட்டும் இருக்கும் வரை அது பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதில்லை. அது ஒரு சமூக இயக்கமாகவோ அல்லது உற்பத்தி முறையில் மாற்றத்தையோ கொண்டு வரும்போதுதான் பலன் தரும். 

திருக்குறள் தனிமனித அறத்தைச் சொல்கிறதே தவிர, கட்டமைப்புகளை (Structures) மாற்றுவது பற்றிப் பேசுவதில்லை என்கிற விமர்சனமும் உண்டு.

4. பழையதை வைத்துப் புதியதை உருவாக்குதல்

"பழையதை நினைவில் கொண்டு இன்றைய சூழலுக்கு ஏற்ப புதியதை உருவாக்குவது தான் அறிவுடைமை" - இதுதான் மிகச்சரியான புரிதல். 

இதையே வள்ளுவர்,

"எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும் அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு" (355)

என்கிறார். 

அன்று அவர் சொன்ன அறம் என்பது அன்றைய சமூகக் கட்டுமானத்தைக் காக்கப் பயன்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், இன்று அந்த அறத்தை இன்றைய வர்க்கப் போராட்டங்கள், பொருளாதாரச் சமநிலையின்மை மற்றும் நவீனத் தேவைகளுக்கு ஏற்ப மறுவாசிப்பு (Re-reading) செய்வது அவசியம்.

முடிவாக,

கேட்பது என்பது ஒரு தொடக்கமே தவிர அதுவே முடிவல்ல. 'கேட்டல் + சிந்தித்தல் + செயலாற்றல்' என்ற மூன்று நிலைகளும் சேரும்போதுதான் ஒரு கருத்து முழுமை பெறுகிறது. 

உற்பத்தி உறவுகள் மாறிவிட்ட நிலையில், பழைய அறநெறிகளை அப்படியே ஒரு "புனித நூலாகப்" பார்க்காமல், இன்றைய காலத்திற்குத் தேவையான 'புதிய அறங்களை' நோக்கி நகர்வதே சரியான பாதையாக இருக்கும். இந்தப் பார்வை இன்றைய காலத்திற்கு மிகவும் அவசியமானது.

ஊரான்