எனது முந்தைய கட்டுரையான “ஆற்றுப்படுகைகளும் நுகர்வுப் பயணங்களும்” குறித்துப் பல்வேறு கருத்துகள் வந்துள்ளன. அவற்றில் எனது அன்புக்குரிய தோழர் ஒருவர் எழுதியுள்ள விரிவான எதிர்வினை, எனது கட்டுரையில் விடுபட்டிருந்த சில முக்கியமான பரிமாணங்களைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.
அவரது விமர்சனத்தில் உள்ள பல கருத்துகளுடன் நான் உடன்படுகிறேன்.
குறிப்பாக, கைலாஷ் யாத்திரையை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு பொதுவான முடிவுகளுக்குச் சென்றது போதுமானதல்ல; பிற மதங்களின் புனிதப் பயணங்களையும் கணக்கில் எடுத்திருக்க வேண்டும். அதேபோல, தனிமனிதனின் ஆன்மீகத் தேடலை வெறுமனே ‘நுகர்வுப் பயணம்’ என்று ஒதுக்கிவிட முடியாது. மேலும், இயற்கைப் பேரிடர்களுக்கான காரணங்களை யாத்திரிகர்களின் பயணங்களோடு மட்டும் இணைத்துப் பார்க்கக் கூடாது.
எனது முந்தைய கட்டுரை அத்தகைய பொருளைத் தரும் வகையில் அமைந்திருந்தால், அந்தக் குறை நிச்சயமாக என்னுடையதே.
இந்தப் பதிவை எனது முந்தைய கருத்தை மறுப்பதற்காக அல்ல; அதை மேலும் தெளிவுபடுத்துவதற்காகவும் விரிவுபடுத்துவதற்காகவும் எழுதுகிறேன்.
***
யாத்திரை என்றால் கைலாஷ் மட்டும் அல்ல!
உலகின் பல்வேறு மதங்களிலும் புனிதப் பயணங்கள் உள்ளன.
இஸ்லாமியர்கள் மக்காவை நோக்கி ஹஜ் மற்றும் உம்ரா பயணங்களை மேற்கொள்கிறார்கள்.
கிறித்தவர்கள் ஜெருசலேம் உள்ளிட்ட பல புனிதத் தலங்களை நோக்கிப் பயணம் செய்கிறார்கள்.
இந்து மதத்திலும் கைலாஷ், அமர்நாத், கேதார்நாத், பத்ரிநாத், சபரிமலை, திருவண்ணாமலை, காசி உள்ளிட்ட எண்ணற்ற தலங்களை நோக்கி மக்கள் பயணம் செய்கிறார்கள்.
எனவே, நான் எழுப்பியிருக்க வேண்டிய கேள்வி “கைலாஷ் யாத்திரை ஏன்?” என்பதல்ல.
“மதம் எதுவாக இருந்தாலும், புனித யாத்திரை என்ற சமூக நிகழ்வு இன்று எந்த வடிவத்தை எடுத்திருக்கிறது?”
என்பதுதான்.
ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தையோ, ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தையோ மட்டும் குறிவைத்து இந்தக் கேள்வியை எழுப்புவது எனது நோக்கமல்ல.
***
தனிமனித ஆன்மீகத் தேடலை மறுக்க முடியுமா?
எனது நண்பர் மிக முக்கியமான ஒரு கருத்தை முன்வைத்திருக்கிறார்.
ஒருவர் தனது வாழ்க்கையில் ஒரு கட்டத்தில் உலகியல் வாழ்க்கையைத் தாண்டி ஏதோ ஒன்றைத் தேட விரும்பலாம்.
அவருக்கு ஒரு மலை அமைதியைத் தரலாம்.
ஒரு கோயில் மன அமைதியைத் தரலாம்.
ஒரு தேவாலயம் அவருடைய உள்ளத்தைத் தொடலாம்.
ஒரு பள்ளிவாசல் அவருக்கு ஆன்மீக அனுபவத்தை வழங்கலாம்.
ஒரு புனிதப் பயணம் அவருடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய புதிய புரிதலை உருவாக்கலாம்.
இவற்றை வெறுமனே பண விரயம் என்று கூறிவிட முடியாது.
மனிதனின் உள்ளார்ந்த தேடல் என்பது ஒரு தனிப்பட்ட அனுபவம்.
அந்தத் தேடலை நான் மறுப்பதில்லை.
ஒருவர் தன்னுடைய பணத்திலும், உடல் வலிமையிலும், மனத் தயாரிப்பிலும் ஒரு பயணத்தை மேற்கொண்டு அதன்மூலம் ஒரு ஆன்மீக அனுபவத்தைப் பெறுகிறார் என்றால், அந்த அனுபவத்தின் மதிப்பை வெளியிலிருந்து ஒருவர் தீர்மானிக்க முடியாது.
அதே நேரத்தில் ஒரு கேள்வியை எழுப்புவதற்கான உரிமையும் நமக்கு இருக்கிறது.
தனிமனித ஆன்மீகத் தேடல் எப்போது ஒரு பெரும் சமூகப் பொருளாதார நிகழ்வாக மாறுகிறது?
அங்குதான் எனது விமர்சனம் தொடங்குகிறது.
***
ஆன்மீகத் தேடலும் யாத்திரைத் தொழிலும் ஒன்றா?
ஒருவர் அமைதியாக ஒரு மலையை நோக்கிப் பயணம் செய்வது ஒரு விஷயம்.
அதே மலையைச் சுற்றி ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்கான விடுதிகள், சாலைகள், வாகனங்கள், உணவகங்கள், வணிக வளாகங்கள், விளம்பரங்கள், பயண நிறுவனங்கள், கட்டணச் சேவைகள் என ஒரு மிகப்பெரிய சுற்றுலா–யாத்திரைத் தொழில் உருவாவது வேறு விஷயம்.
முதல் ஒன்று தனிமனித ஆன்மீகத் தேடல்.
இரண்டாவது ஒன்று சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் ஒரு பகுதி.
இந்த இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருதக் கூடாது.
ஒருவர் இறைவனைத் தேடிச் செல்கிறார் என்பதற்காக அந்தப் பயணத்தைச் சுற்றி உருவாகும் வணிகச் சந்தையையும் நாம் புனிதமானதாகக் கருத வேண்டிய அவசியமில்லை.
ஆன்மீகத்தை விமர்சிப்பது வேறு; ஆன்மீகத்தின் பெயரில் உருவாகும் சந்தையை விமர்சிப்பது வேறு.
இந்த வேறுபாட்டை எனது முந்தைய கட்டுரையில் இன்னும் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டிருக்க வேண்டும்.
***
“பாவம் போக்குவதற்காகத்தான் யாத்திரை செல்கிறார்களா?”
எனது முந்தைய கட்டுரையில் எழுப்பப்பட்ட ஒரு கேள்வி இதுதான்.
யாத்திரை என்பது பாவத்தைப் போக்குவதற்கான பயணம் என்ற நம்பிக்கை பல மதங்களிலும் பல்வேறு வடிவங்களில் காணப்படுகிறது.
ஆனால் ஒவ்வொரு யாத்திரிகரும் பாவம் செய்துவிட்டு அதைப் போக்குவதற்காகத்தான் பயணம் செய்கிறார் என்று பொதுமைப்படுத்த முடியாது.
ஒருவர் பக்திக்காகச் செல்லலாம்.
ஒருவர் ஆன்மீக அனுபவத்திற்காகச் செல்லலாம்.
ஒருவர் குடும்ப மரபின் காரணமாகச் செல்லலாம்.
ஒருவர் தனது வாழ்க்கைக் கனவாகக் கருதி செல்லலாம்.
ஒருவர் இயற்கையையும் ஆன்மீகத்தையும் இணைத்துப் பார்க்கச் செல்லலாம்.
இவற்றில் எதையும் ஒரே காரணத்திற்குள் அடைத்துவிட முடியாது.
எனவே, “யாத்திரை செல்பவர்கள் எல்லாம் பாவம் செய்தவர்கள்” என்ற கேள்வியை நான் முன்வைக்கவில்லை; அப்படிப் பொருள் கொள்ளவும் கூடாது.
நான் எழுப்ப விரும்பும் கேள்வி வேறு:
ஒரு புனிதப் பயணத்தின் சமூகப் பயன்பாடு என்ன? அதன் பொருளாதாரச் செலவு என்ன? அதன் சூழலியல் தாக்கம் என்ன?
***
புனிதத் தலம் என்றால் புனிதமற்ற தலமும் உண்டா?
“புனிதத் தலம்” என்ற சொல்லையும் நாம் சற்று சிந்திக்க வேண்டும்.
ஒரு இடத்தைப் புனிதமானது என்று வரையறுத்தால், அதன் எதிர்ச்சொல்லாக புனிதமற்றது அல்லது தீட்டானது என்ற கருத்தும் உருவாகிறது.
இது வெறும் சொல் விளையாட்டு அல்ல.
சமூகத்தில் சில இடங்கள் உயர்ந்தவை; சில இடங்கள் தாழ்ந்தவை என்ற கருத்து உருவாகும் போது, அதே மனநிலை மனிதர்களுக்கும் விரிவடையக்கூடியது.
புனிதம்–தீட்டு என்ற இருமை, மனிதர்களை உயர்வு–தாழ்வாகப் பிரித்த வரலாற்றையும் நாம் மறந்துவிட முடியாது.
அதனால் “புனித யாத்திரை” என்ற சொல்லையே பயன்படுத்தக்கூடாது என்று நான் கூறவில்லை.
ஆனால் “புனிதம்” என்ற கருத்து சமூகத்தில் எத்தகைய மனநிலையை உருவாக்குகிறது? என்ற கேள்வியை எழுப்புவது அவசியம்.
***
ஆனால் பேரிடர்களுக்கு யாத்திரிகர்களே காரணமல்ல!
இங்கே எனது முந்தைய கட்டுரையின் மிக முக்கியமான திருத்தத்தைச் செய்ய வேண்டியுள்ளது.
யாத்திரைகள் நடைபெறவில்லை என்றாலும் இயற்கைப் பேரிடர்கள் நடக்கும்.
மழை பெய்யும்.
வெள்ளம் வரும்.
நிலச்சரிவு ஏற்படும்.
நிலநடுக்கம் நிகழும்.
சுனாமி தாக்கும்.
புயல் உருவாகும்.
இவற்றை மனிதனால் முற்றிலுமாகத் தடுத்துவிட முடியாது.
மேலும், யாத்திரிகர்கள் இல்லாத இடங்களிலும் பேரிடர்களால் அங்கு வாழும் உள்ளூர் மக்கள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள்.
எனவே, “யாத்திரிகர்கள் செல்வதால் பேரிடர் வருகிறது” என்பது எனது கருத்தல்ல.
அப்படி எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டிருந்தால் அது தவறான புரிதல்.
எனது கேள்வி:
இயற்கைப் பேரிடர் ஏற்படும் அபாயம் உள்ள பகுதிகளில் மனிதர்கள் எவ்வாறு தங்கள் வாழ்விடங்களையும் கட்டமைப்புகளையும் அமைத்திருக்கிறார்கள்?
என்பதுதான்.
***
இயற்கைப் பேரிடரைப் பேரழிவாக மாற்றுவது யார்?
இயற்கை நிகழ்வையும் பேரழிவையும் ஒன்றாகக் கருதக்கூடாது.
ஒரு மலைப்பகுதியில் நிலச்சரிவு ஏற்படுவது இயற்கையான நிகழ்வாக இருக்கலாம்.
ஆனால் அதே மலையை வெட்டி சாலைகள் அமைத்திருந்தால்?
காடுகளை அழித்திருந்தால்?
ஆற்றின் இயற்கைப் பாதையை மறித்திருந்தால்?
மலைச்சரிவுகளில் கட்டிடங்களை எழுப்பியிருந்தால்?
பெருமளவில் சுற்றுலா விடுதிகளை அமைத்திருந்தால்?
கனிம வளங்களை அளவுக்கு மீறிச் சுரண்டியிருந்தால்?
அப்போது இயற்கையான ஒரு நிகழ்வு மிகப்பெரிய மனிதப் பேரழிவாக மாறுகிறது.
இங்கே யாத்திரிகர்களைவிடப் பெரிய கேள்வி எழுகிறது:
இந்தக் கட்டமைப்புகளை உருவாக்கியது யார்?
அதற்குப் பின்னால் யாருடைய மூலதனம் இருக்கிறது?
யார் நிலத்தை வணிகப் பொருளாக மாற்றுகிறார்கள்?
யார் மலைகளை வெட்டுகிறார்கள்?
யார் காடுகளை அழிக்கிறார்கள்?
யார் ஆறுகளின் பாதையை மாற்றுகிறார்கள்?
யார் பேரிடர் அபாயப் பகுதிகளில் கட்டுமானங்களுக்கு அனுமதி வழங்குகிறார்கள்?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களில் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் லாப வேட்டை, நில வணிகம், கட்டுமானத் தொழில், கனிம வளச் சுரண்டல், அரசின் தவறான திட்டமிடல் ஆகியவை முக்கிய இடம் பெறுகின்றன.
எனவே, பேரிடர்களை யாத்திரிகர்களின் மீது மட்டும் சுமத்துவது மிகப்பெரிய தவறு.
***
உள்ளூர் மக்கள் என்ன குற்றம் செய்தார்கள்?
இதுவே எனது நண்பரின் எதிர்வினை எனக்குள் உருவாக்கிய மிக முக்கியமான கேள்வி.
ஒரு மலைப்பகுதியில் தலைமுறைகளாக வாழ்ந்து வரும் உள்ளூர் மக்கள், எந்த யாத்திரைக்கும் செல்லாமல் தங்கள் வாழ்க்கையை நடத்திக் கொண்டிருக்கலாம்.
ஒரு நாள் பெருவெள்ளம் வருகிறது.
நிலச்சரிவு ஏற்படுகிறது.
அவர்கள் வீடுகள் அழிகின்றன.
உயிர்கள் பறிபோகின்றன.
அவர்களிடம் நாம் என்ன சொல்வது?
“நீங்கள் யாத்திரிகர்களை அனுமதித்ததால்தான் இது நடந்தது” என்று சொல்ல முடியுமா?
முடியாது.
அந்த மக்களின் துயரத்தை யாத்திரிகர்களின் மீது சுமத்துவது நியாயமற்றது.
அவர்களது துயரத்திற்குப் பின்னால் இயற்கை நிகழ்வும் இருக்கலாம்; அதனைப் பேரழிவாக மாற்றிய மனிதத் தலையீடுகளும் இருக்கலாம்.
எனவே, பேரிடரைப் பற்றிய நமது பார்வை மனிதர்களை குற்றவாளிகளாக அடையாளப்படுத்துவதிலிருந்து, பேரிடர் அபாயத்தை உருவாக்கும் சமூகக் கட்டமைப்புகளை அடையாளப்படுத்துவதற்குத் திரும்ப வேண்டும்.
***
யாத்திரை சந்தையையும் ஏன் கேள்வி கேட்க வேண்டும்?
அப்படியானால் யாத்திரைகளின் மீது எந்தக் கேள்வியும் எழுப்பக்கூடாதா?
அதுவும் இல்லை.
ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதி அதன் தாங்கும் திறனைவிடப் பல மடங்கு அதிகமான மக்களை ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கும்போது சுற்றுச்சூழல் அழுத்தம் அதிகரிக்கும்.
அதிக வாகனங்கள் என்றால் அதிக எரிபொருள் நுகர்வு.
அதிக கட்டுமானங்கள் என்றால் அதிக இயற்கை வள நுகர்வு.
அதிக மக்கள் என்றால் அதிகக் கழிவுகள்.
அதிக விடுதிகள் என்றால் அதிக நீர்த் தேவை.
அதிக வணிகம் என்றால் இயற்கையின் மீது அதிக அழுத்தம்.
இதனை மதத்தின் பெயரால் மறைத்துவிட முடியாது.
ஒரு யாத்திரை தனிமனிதனின் ஆன்மீக அனுபவமாக இருக்கலாம்; ஆனால் கோடிக்கணக்கான மக்களை ஒரே இடத்திற்கு தொடர்ந்து அழைத்துச் செல்லும் யாத்திரைச் சந்தை ஒரு சுற்றுச்சூழல் மற்றும் பொருளாதாரக் கேள்வியாக மாறுகிறது.
இதைத்தான் நாம் விவாதிக்க வேண்டும்.
***
அரசின் செலவும் ஒரு பொதுக் கேள்விதான்.
ஒருவர் தனிப்பட்ட செலவில் பயணம் மேற்கொள்வது அவருடைய உரிமை.
ஆனால் பெரிய அளவிலான யாத்திரைகள் நடைபெறும்போது, அரசு நிர்வாகம் கூடுதல் சாலைகள், பாதுகாப்பு, மருத்துவ வசதிகள், போக்குவரத்து மேலாண்மை, மீட்புப் பணிகள் போன்றவற்றில் பெரும் வளங்களைச் செலவிட வேண்டியிருக்கலாம்.
இது யாத்திரிகர்களை குற்றம் சாட்டுவதற்கான காரணம் அல்ல.
ஆனால் பொது வளங்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்?
என்ற ஜனநாயகக் கேள்வியை எழுப்புவதற்கான காரணம்.
ஒரு பக்கம் மருத்துவமனைகள், பள்ளிகள், குடிநீர், உள்ளூர் மக்களின் அடிப்படை வசதிகள் ஆகியவை பற்றாக்குறையாக இருக்கும்போது, மற்றொரு பக்கம் குறிப்பிட்ட காலங்களில் பெரும் கூட்டங்களுக்காக மிகப்பெரிய வளங்களைத் திரட்ட வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டால், அதன் முன்னுரிமைகள் குறித்து விவாதிக்க வேண்டியிருக்கிறது.
***
“யாத்திரைகள் இல்லாவிட்டாலும் பேரிடர் வருமே!”
ஆம்.
இந்த வாதத்தை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.
யாத்திரைகள் இல்லாவிட்டாலும் புயல் வரும்.
யாத்திரைகள் இல்லாவிட்டாலும் வெள்ளம் வரும்.
யாத்திரைகள் இல்லாவிட்டாலும் நிலநடுக்கம் வரும்.
யாத்திரைகள் இல்லாவிட்டாலும் மலைச்சரிவு ஏற்படும்.
ஆனால் அதிலிருந்து நாம் பெற வேண்டிய முடிவு “எதுவும் செய்ய முடியாது” என்பதல்ல.
மாறாக,
பேரிடர் இயற்கையானதாக இருக்கலாம்; ஆனால் பேரழிவின் அளவு பெரும்பாலும் மனிதச் சமூகத்தின் திட்டமிடலால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.
என்பதுதான்.
இயற்கையைப் புரிந்துகொண்டு கட்டுமானங்களை அமைத்தால் உயிரிழப்புகளைக் குறைக்க முடியும்.
வெள்ளப் பாதைகளைப் பாதுகாத்தால் வெள்ளத்தின் தாக்கத்தைக் குறைக்க முடியும்.
காடுகளைப் பாதுகாத்தால் நிலச்சரிவின் அபாயத்தைக் குறைக்க முடியும்.
கட்டுப்பாடற்ற கட்டுமானங்களைத் தடுத்தால் பேரழிவைக் குறைக்க முடியும்.
பேரிடர் முன்னெச்சரிக்கை அமைப்புகளை வலுப்படுத்தினால் உயிர்களைக் காப்பாற்ற முடியும்.
***
சித்தர்கள் சொன்ன “உள்ளம் தான் கோயில்” என்பதன் பொருள் என்ன?
எனது முந்தைய கட்டுரையில் சித்தர்களின் கருத்தைச் சுட்டிக்காட்டியிருந்தேன்.
“உள்ளம் தான் கோயில்” என்ற சிந்தனைக்கு எனக்கு இன்னும் முக்கியத்துவம் இருக்கிறது.
அதன் பொருள், மனிதன் தனது ஆன்மீகத் தேடலை வெளிப்புறச் சடங்குகளிலும் இடங்களிலும் மட்டுமே தேட வேண்டியதில்லை என்பதாக நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.
ஆனால் அதற்காக கோயிலுக்குச் செல்பவரையோ, யாத்திரை மேற்கொள்பவரையோ இழிவுபடுத்த வேண்டும் என்பதல்ல.
ஒருவருக்கு கோயில் ஆன்மீக அனுபவத்தைத் தரலாம்.
மற்றொருவருக்கு மலை தரலாம்.
இன்னொருவருக்கு அமைதியான அறை தரலாம்.
வேறொருவருக்கு உழைக்கும் மக்களுடன் இணைந்து செயல்படுவதிலேயே ஆன்மீக நிறைவு இருக்கலாம்.
ஆன்மீக அனுபவத்தின் வடிவத்தை அரசு தீர்மானிக்க வேண்டியதில்லை; சமூக விமர்சனமும் அதை ஒரே வடிவில் கட்டுப்படுத்த வேண்டியதில்லை.
***
அப்படியானால் யாத்திரைகளைத் தடை செய்ய வேண்டுமா?
எனது முந்தைய கட்டுரையில் நான் மிகவும் கடுமையான முடிவை நோக்கிச் சென்றிருந்தேன்.
இப்போது அந்தக் கருத்தை மேலும் பரிசீலிக்க வேண்டியிருக்கிறது.
யாத்திரைகளை முற்றிலுமாகத் தடை செய்வது என்பது தனிமனித ஆன்மீக உரிமையையும் பயண உரிமையையும் நேரடியாகத் தொடும் கேள்வி.
அதற்குப் பதிலாக நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்விகள்:
• பேரிடர் அபாயப் பகுதிகளில் கட்டுமானங்களைத் தடுக்க வேண்டாமா?
• சுற்றுச்சூழல் தாங்குதிறனுக்கு ஏற்ப பயணிகளின் எண்ணிக்கையைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டாமா?
• கார்ப்பரேட் சுற்றுலா நிறுவனங்களின் கொள்ளையைத் தடுக்க வேண்டாமா?
• இயற்கை வளச் சுரண்டலைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டாமா?
• ஆறுகள், மலைகள், காடுகள் ஆகியவற்றின் இயற்கை உரிமையைப் பாதுகாக்க வேண்டாமா?
• உள்ளூர் மக்களின் வாழ்வுரிமையை முதன்மைப்படுத்த வேண்டாமா?
• பேரிடர் நேரத்தில் பாதுகாப்பான மீட்பு அமைப்புகளை உருவாக்க வேண்டாமா?
இவைதான் நடைமுறைச் சிக்கல்களுக்கான முக்கியமான கேள்விகள்.
***
என் நண்பருக்கு ஒரு நன்றி!
எனது கருத்துடன் உடன்படாத ஒருவர் அதனைப் படித்துவிட்டு அமைதியாகக் கடந்து செல்லாமல், தன்னுடைய அனுபவங்களையும் சிந்தனைகளையும் முன்வைத்து விரிவாக எதிர்வினையாற்றியிருப்பது வரவேற்கத்தக்கது.
அதிலும் குறிப்பாக,
“ஆன்மீகத் தேடல் என்பது தனிமனிதனின் உள்ளார்ந்த கிடக்கை”
என்ற அவரது கருத்தை நான் மறுப்பதில்லை.
ஆனால் அதே நேரத்தில்,
“தனிமனித ஆன்மீகத் தேடல்”
என்பதையும்,
“ஆன்மீகத்தின் பெயரில் உருவாக்கப்படும் பெரும் சந்தை”
என்பதையும் ஒன்றாகக் கருதக் கூடாது என்பதையும் நான் வலியுறுத்துகிறேன்.
அதேபோல்,
இயற்கைப் பேரிடர்
என்பதையும்,
மனிதர்களின் பேராசை, இயற்கை வளச் சுரண்டல், திட்டமிடப்படாத கட்டுமானம் ஆகியவற்றால் பேரிடர் பேரழிவாக மாறுவது
என்பதையும் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டும்.
***
இறுதியாக...
எனது முந்தைய கட்டுரையின் மையக் கருத்து யாத்திரிகர்களைக் குற்றம் சாட்டுவது அல்ல.
இயற்கையைப் புரிந்துகொள்ளாமல், அதன் பாதைகளை மறித்து, அதன் தாங்குதிறனை மீறி மனிதர்கள் கட்டமைக்கும் வாழ்க்கை முறையைக் கேள்வி கேட்பதுதான்.
அந்தக் கேள்விக்குள் யாத்திரையும் வருகிறது.
சுற்றுலாவும் வருகிறது.
கார்ப்பரேட் சுற்றுலாவும் வருகிறது.
நில வணிகமும் வருகிறது.
இயற்கை வளச் சுரண்டலும் வருகிறது.
அரசின் திட்டமிடலும் வருகிறது.
அதே நேரத்தில், தனிமனிதனின் ஆன்மீகத் தேடலுக்கு அதற்குரிய இடமும் இருக்கிறது.
ஒருவர் கைலாஷுக்குச் சென்றதால் மட்டும் அவர் இயற்கையின் எதிரி அல்ல.
ஒருவர் யாத்திரை செல்லவில்லை என்பதற்காக அவர் இயற்கையின் நண்பனும் அல்ல.
இயற்கையை அழிப்பது யார் என்பதை அவருடைய மதத்தால் அல்ல; அவருடைய செயலால் தீர்மானிக்க வேண்டும்.
அதேபோல இயற்கையைப் பாதுகாப்பதும் மதத்தால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை; மனிதனின் சமூகப் பொறுப்பால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.
எனவே நமது விவாதம்,
“யாத்திரை நல்லதா? கெட்டதா?”
என்ற இருமையில் சிக்கிக் கொள்ளாமல்,
“மனிதனின் ஆன்மீகத் தேடல் எப்படிப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்?
அது சந்தைப் பொருளாக மாறும்போது என்ன நடக்கிறது?
இயற்கையின் தாங்குதிறனை மீறாமல் மனிதப் பயணங்களையும் வாழ்விடங்களையும் எவ்வாறு அமைப்பது?
இயற்கைப் பேரிடர்களை மனிதப் பேரழிவுகளாக மாற்றும் முதலாளித்துவச் சுரண்டலை எவ்வாறு தடுக்கப் போகிறோம்?”
என்ற விரிவான சமூகக் கேள்விகளை நோக்கி நகர வேண்டும்.
இயற்கையை முற்றிலுமாக வெல்ல மனிதனால் முடியாது.
ஆன்மீகத்தைத் தடை செய்து மனிதனை மாற்றவும் முடியாது.
ஆனால் இயற்கையை அழிக்கும் பேராசையையும், ஆன்மீகத்தைச் சந்தைப் பொருளாக்கும் நுகர்வுப் பண்பாட்டையும் கேள்விக்குள்ளாக்க முடியும்.
அதுதான் இந்த விவாதத்தின் உண்மையான நோக்கம்.
விவாதம் தொடரட்டும்!
நன்றி நண்பா!
ஊரான்
தொடர்புடைய பதிவு
***
மேலே தொடர்புடைய பதிவுகளில் உள்ள எனது பதிவிற்கு எனது நண்பரின் ஆக்கபூர்வமான விமர்சனம்:
***
அன்புக்குரிய தோழர் சேகர் (ஊரான்), இது உங்களுடைய கட்டுரைக்கு ஒரு முதல் எதிர் வினையாக எடுத்துக் கொள்ளலாம்.
உங்கள் கட்டுரை முதலில் கைலாய யாத்திரையை மட்டுமே குறிப்பிட்டு எழுதி இருக்கிறீர்கள்.
கிறிஸ்துவ நண்பர்கள் ஜெருசலேம் யாத்திரை செல்கிறார்கள். இஸ்லாமிய அன்பர்கள் புனித ஹஜ் பயணத்தையும் புனித உம்ரா பயணத்தையும் மேற்கொள்கிறார்கள். புனித ஹஜ் பயணம் வாழ்வின் ஒரு முறையேனும் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. புனித உம்ரா பயணம் நினைத்த போதெல்லாம் செய்யலாம் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. புனித ஹஜ் பயணத்தை செய்வதற்கு தன்னுடைய வாழ்வியல் ரீதியான கடமைகளை முடித்து இருப்பவர்கள், உண்மையான ஈடுபாட்டோடு எல்லா விதமான கடமைகளையும் நிறைவேற்றிய பிறகுதான் செய்ய வேண்டும் என்று நபிகள் வலியுறுத்தி இருக்கிறார்.
அதுபோன்றே நமது இந்து மதத்தில் எந்த ஒரு யாத்திரையயும் எவர் மீதும் நம் ஆன்மீக வழிகாட்டுதல்கள் குறிப்பிட்டுச் செய்து ஆக வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்துவதில்லை, திணிக்கப் படுவதும் இல்லை. இது ஆன்மீகத் தேடல் உள்ள தனக்கான பொருளாதார வலிமையும் உடல் மன ரீதியான வலிமையும் இருக்கின்றவர்கள் ஆன்மீக ரீதியில் தன் தேடல்களை தேடிச் செல்லும் பயணங்களாக எடுத்துக் கொள்ளலாம்.
இந்து மதம் கட்டுப் படுத்தவில்லை. எவரும் இதைச் செய்தே ஆகவேண்டும் வாழ்வில் ஒரு முறையாவது செய்யுங்கள் என்று சொல்வதும் இல்லை. ஆனால் ஆன்மீகத்தைத் தேடி பல வழிகளில் முயற்சி செய்யும் மனித இனம், மனம் தனக்குத் தெரிந்த தனக்கு சொல்லப்படுகின்ற இடங்களையும் திசைகளையும் நோக்கி திரும்புகிறது. இது தனது பாவத்தை போக்கிக் கொள்வதற்காக என்று நீங்கள் குறிப்பிட்டாலும் ஆன்மீகத் தேடல்கள் பாவத்தை போக்கிக் கொள்வதற்காக மட்டும் செய்யப்படுவதில்லை.
பயணங்கள் ஒரு எல்லையில்லாத இன்பத்தை தர வல்லவையாக இருக்கின்றது என்பது என் சுய அனுபவம். நான் சிந்திக்க தெரிந்தவனும் கூட. உங்களைப் போன்ற அறிஞர்களுடன் பழகி உண்மைப் பொருளை அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தோடு இருப்பவனும்கூட.
ஆனாலும், கைலாய யாத்திரையை நான் செய்தேன்: நான் சபரிமலை யாத்திரையையும் செய்தேன்; நான் திருவண்ணாமலைக்கும் செனறேன். நான் பாடல் பெற்ற ஸ்தலங்களாக தேடிச் சென்று தரிசிப்பது உண்டு. மிகச்சிறந்த கோயில்களையும் மிகப் பழமையான சிவாலயங்களையும் மிக சிறப்பான புதிய ஆலயங்களையும் தேடிச் சென்று வழிபடும் ஆன்மீகம் ஈடுபாடு உடைய நபர்தான்.
நீங்கள் கேட்கும் கேள்விகளில் உள்ள நியாயத்தை உணர்ந்து கொள்ளும் அதே சமயம் இந்தக் கேள்விகளை நீங்கள் ஒரு சாரரை மட்டும் கேட்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இந்த கேள்விகளை புனித பயணம் என்று பொதுப்படையாக நீங்கள் கேட்டிருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்.
ஆனால், கைலாய யாத்திரை என்ற ஒன்றை மட்டும் அதுவும் இந்த பேரிடருக்கு பின்புதான் இந்தக் கேள்வியை எழுப்பி இருக்கின்றீர்கள். அதே சமயம் அமர்நாத் யாத்திரையின் போதும் பத்ரிநாத் யாத்திரையின் போதும் கேதார்நாத் கோயில்கள் யாத்திரையின் போதும் ஏற்படும் இன்னல்களுக்கும் இடையூறுகளுக்கும் இறைவன் இவர்களுக்கு தண்டனை கொடுக்கத்தான் இதை அனுப்பி இருக்கிறான் என்று சில பேர் சொல்லுவதைப் போல நீங்களும் புரிந்துகொண்டு இருக்கிறீர்களா என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.
ஆன்மீகப் பயணம் என்பது தன்னுடைய தனிப்பட்ட ஆன்மீக வேட்கையை தீர்த்துக் கொள்வதற்காக முடிந்தவர்கள் செய்வது. அந்த பயணங்களில் கிடைக்கும் அனுபவம் அவர்களுடைய தனிப்பட்ட அனுபவங்கள். பெரும்பாலும் அதை எல்லோரும் பகிர்ந்து கொள்வதில்லை. எனக்கும் அப்படிப்பட்ட வித்தியாசமான அனுபவங்கள் கிடைத்திருக்கின்றன. கடவுளை நோக்கி என் தேடல்களை மென்மேலும் சீர்படுத்தியிருக்கின்றன.
ஆகவே, நீங்கள் பாவத்தைப் போக்கிக் கொள்வதற்காக இந்த பயணங்கள் மேற்கொள்கிறார்கள் என்ற வாதத்தையும் இதனால் ஏற்படும் இயற்கை சீற்றங்களுக்கு சம்பந்தம் இருக்கிறது என்று நீங்கள் பொருள்பட எழுதி இருப்பதும் இந்த இயற்கை சீற்றங்களால் நேரிடும் பெரும்பான்மையான சேதங்களுக்கும் பொருள் சேதம் மட்டுமல்ல உயிர் சேதங்களுக்கும்கூட இப்படிக் கண்மூடித்தனமான பயணங்களால்தான் வருகின்றன என்று காரணம் சொல்வதற்கும் என்னால் ஒத்துப் போக முடியவில்லை.
இந்தப் பயணங்கள் மட்டுமல்ல எல்லாவிதமான இயற்கைச் சீற்றங்களுக்கும் மனிதர்களின் அதீத பேராசையும் இடங்களை ஆக்கிரமித்து இயற்கை வளங்களைச் சுரண்டி தன்னுடைய பொருளாதார உற்பத்தி நிலையங்களுக்காக மலைகளையும் பணம் உள்ளிட்டவைகளையும் அளித்து மக்களுக்காக செய்கிறேன் என்ற பெயரிலே தனியார்கள் கொள்ளை அடிப்பதற்காகச் செய்கின்ற காரியங்களாலும்தான் இந்தச் சீற்றங்கள் மிக விபரீத விளைவுகளை ஏற்படுத்திக் காட்டுகின்றன.
ஆன்மிகத்தை அதன் தேடல்களை நீங்கள் ஒருபோதும் பொருளாதார இயற்கை பேரழிவுகளுக்கு காரணமாகச் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை. இந்த ஆன்மீகத் தேடல்கள் இல்லாவிட்டாலும் இந்த இயற்கை சீற்றங்கள் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன.
பேரழிவுக்குக் காரணமான போர்களை ஒழிக்க முடியாது.
இந்த உலகத்தில் ஒரு சிலராவது ஆன்மீகத்தின் பக்கம் திரும்பிக் கொண்டிருக்கின்ற, தன்னுடைய அமைதியை தன் குடும்பத்திற்கான சக புரிதல் உள்ளவர்களோடு சென்று இறைவனை பார்த்துவிட முயற்சிக்கின்ற முயற்சிகளுக்கு ஆதரவு கொடுக்க வேண்டும் என்று நான் கேட்கவில்லை. உங்களுடைய கருத்துக்கு மாறுபட்ட கருத்து சொல்ல வேண்டும் என்பதற்காக சொல்லவில்லை. என்னுடைய கருத்துக்கு உங்களுடைய கருத்து ஒத்துப் போகவில்லை என்று சுட்டிக் காட்டவும் உங்களுடைய பார்வை பொதுப்படையாக இருக்கும் வரையிலேயே அதை ஏற்றுக் கொள்ளவும் தனிப்பட்ட விதத்தில் சொல்லும் போது அதில் உள்ள குறையை சுட்டிக் காட்டவும் விரும்புகிறேன். இதை எழுதுகிறேன்.
இதில் உள்ள மற்ற எதிர்வினைகளையும் நான் பார்த்தேன். நீங்கள் ஒருமுகப்படுத்த முயற்சிக்க வேண்டாம். அது பன்முக விவாதங்களைக் கொண்டு வந்தால் அதனால் நல்ல விளைவுகள் ஏற்படும். ஆகவே என்னுடைய கருத்தையும் நான் வலியுறுத்த வேண்டிய அவசியமாகிறது.
ஆன்மீகத் தேடல்கள் என்பது ஒரு தனிப்பட்ட மனிதனின் உள்ளக் கிடக்கை. அதற்கு வரைமுறை இடுவதற்கு சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளை காரணம் காட்ட வேண்டாம்.
ஏற்றத்தாழ்வு எல்லா சமூகத்திலும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. நாம் மேலும் இதை விவாதிப்போம். திரும்ப இதை விவாதிக்கவும் தயாராக இருக்கிறேன். நன்றி தோழா!
***
No comments:
Post a Comment