நொறுங்கி விழும் இதயங்கள்!

எங்கே தொடங்கி, எங்கே முடிப்பது என்று எனக்கே தெரியவில்லை. சில சமயங்களில் நமது நெஞ்சு நொறுங்கிப்போகிறது. அப்படி நொறுங்கிய நெஞ்சை வைத்துக்கொண்டு அதன் பிறகு என்னதான் செய்ய முடியும்?

உடைந்த பானையின் ஓடுகள் வேண்டுமானால் கீழடியின் தொல்லியல் சாட்சியங்களாகக் காட்சியளித்து, நமது வரலாற்றுப் பெருமையைப் பேசலாம். ஆனால், இதயம் நொறுங்கிச் சிதைந்துபோனால்—அதன் சிதிலங்கள்கூட வெளியில் தென்படுவதில்லை.

பானையின் வாய்ப்பகுதி உடைந்தால்கூட, புதிய பானை வாங்க வசதியில்லாத சூழலில் அதை ஓரளவுக்குப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால் அடிப்பகுதியே உடைந்துவிட்டால், அது எதற்குமே பயன்படாது. நமது இதயமும் அப்படித்தான்—ஒரு குறிப்பிட்ட அளவுக்கு மேல் நொறுங்கிவிட்டால், அதன் பிறகு உயிர் வாழ்வது மிகவும் கடினம்.

நமது இதயம் ஒன்றும் நசுங்கி, ஒடுக்கு விழுந்தாலும் துருப்பிடிக்காமல் நீண்ட காலம் தாக்குப்பிடிக்கும் ‘ஆஸ்டெனிடிக் எவர்சில்வர்’ (Austenitic Stainless Steel) அல்ல. அது பக்குவமாகக் கையாளப்பட வேண்டிய ஒரு மண்பாண்டம். அதன் மீது அளவுக்கு அதிகமான பாரத்தை ஏற்றித் தாறுமாறாகப் பயன்படுத்தினால், ஒரு நாள் அது நொறுங்கி விழுவதைத் தடுக்க முடியாது.

பானை தாங்கும் சுமை ஒரே மாதிரியானது; ஆனால் நம் இதயம் தாங்கும் பாரங்களோ விதவிதமானவை. அவற்றில், ‘ஆசை’ என்பதுதான் ஓசையில்லாமல் நம் இதயத்திற்குள் நுழையும் முதல் சுமை. அதைத் தொடக்கத்தில் நாம் ஒரு பாரமாகவே கருதுவதில்லை. அதை இயல்பானதாகக் கருதுகிறோம்.

உழைப்பவன் தன் உழைப்பை மட்டுமே நம்புகிறான்; இன்று உழைத்தால் நாளை வாழ முடியும் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்கு இருக்கிறது. ஆனால், உழைக்காமல் வாழ வேண்டும், எப்படியாவது சொத்து சேர்த்துவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றும்போதே ஆசை பிறக்கிறது. ஆசை நிறைவேறாதபோது அது நிராசையாகி, இதயத்தில் ஒரு சிறிய விரிசலை ஏற்படுத்துகிறது. அந்த விரிசலைப் பொருட்படுத்தாமல் ஆசையைப் பேராசையாக வளர்த்துக்கொண்டே போனால், ஒரு நாள் அது பெரும் பிளவாகி இதயத்தையே நொறுக்கிவிடுகிறது.

‘ஆசையே துன்பத்திற்குக் காரணம்’ என்றார் புத்தர். ஆனால் இன்று ‘எல்லாவற்றிற்கும் ஆசைப்படு’ என்று முற்றும் துறந்த முனிவர்கள் போதிக்கிறார்கள். ஆசையால் பேரரசுகளே சரிந்திருக்கும்போது, நமது சிறிய இதயச் சாம்ராஜ்யம் மட்டும் தாங்கி நிற்குமா என்ன?

மண், பொன், பொருள், பெண் மீதான ஆசைகள்—வேலிக்குள் நுழைந்த ஓணானைப் போல—நம் வாழ்வைச் சீரழித்துவிடுகின்றன.

மண்ணாசை

உயிர் வாழவும், விவசாயம் செய்யவும், குடியிருக்கவும் ஒரு நிலம் இருந்தால் போதும். ஆனால், தலைமுறை தலைமுறைக்குச் சேர்த்து வைக்க நினைக்கும்போதுதான், பிறரை ஏமாற்றவும், பிறர் உரிமையைப் பறிக்கவும் மனிதன் துணிகிறான். அதில் ஏமாற்றப்பட்டவனின் இதயம் சுக்குநூறாகிறது. கிடைக்காத போது, ஆசைப்பட்டவன் இதயமும் நொறுங்கி விழுகிறது.

பொன்னாசை

‘தங்கம் எதிர்காலத்தில் கைகொடுக்கும்’ என்று நம்பி வாங்கி, அதை வங்கி லாக்கரில் வைப்பதா, இல்லை வீட்டில் வைத்திருப்பதா என்று முடிவெடுப்பதற்குள், எவனோ ஒருவன் களவாடிவிடுகிறான். வாழ்நாள் உழைப்பை இழந்து, அடுத்த நொடியே உடைந்து போகிறோம். நம்மைக் காப்பாற்ற வேண்டியது தங்கமல்ல; நமது உழைப்பும், உறவுகளும், உடல்நலமும்தான் என்பதைக் களவுகள்தான் நமக்கு அடிக்கடி உணர்த்துகின்றன.

பெண்ணாசை

ஆண்-பெண் உறவு என்பது இயற்கையின் மறு உற்பத்திக்கான பகுதி. அதை வெறும் உடல் இன்பப் பொருளாக மட்டும் பார்த்து, பெண்ணாசையில் விழும் ஒருவன், தனது குடும்பத்தின் பல இதயங்களை ஒரே நேரத்தில் நொறுக்கிவிடுகிறான்.

பண ஆசை

பசியாற உண்ணும் உணவைப்போல, தேவைக்கான பணம் சுகமானது. ஆனால், பத்து நாளுக்குத் தேவையான உணவை ஒரே நாளில் திணித்தால் வயிறு எப்படித் தாங்காதோ, அதுபோல—"இன்னும் அதிக வட்டி, இன்னும் அதிக பணம்" எனும் பேராசையைத் திணிக்கும்போது, நெஞ்சு மட்டும் தாங்குமா என்ன?

என் மனதுக்குள் இந்த எண்ணங்கள் ஆழமாகக் கிளறப்படுவதற்கு ஒரு கசப்பான காரணம் இருக்கிறது. அண்மையில், 70 வயதைத் தொடுவதற்கு முன்பே நொறுங்கிப்போன இதயங்களோடு இருவர் இவ்வுலகை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டனர். அதிக வட்டி கிடைக்கும் என்ற ஆசையில், தனியார் நிதி நிறுவனங்களில் லட்சக்கணக்கான ரூபாய்களை முதலீடு செய்து ஏமாந்தவர்களின் நிலை இதுதான். இவர்கள் இழப்பது பணத்தை மட்டுமே அல்ல; பல ஆண்டுகள் சிறுகச் சிறுகச் சேமித்த நம்பிக்கை, எதிர்காலம், குடும்பத்தின் பாதுகாப்பு—எல்லாவற்றையும்தான். "நான் ஏமாந்துவிட்டேனே!" என்ற மன உலைச்சல், இதயத்தின் மீது தாங்க முடியாத பாரமாகி, இறுதியில் அவர்களின் உயிரையே குடித்துவிடுகிறது.

சாராயத்திற்கு அடிமையானவனால்கூட ஒரு நாள் மீண்டுவிட முடியும்; ஆனால் அளவற்ற ஆசையில் தன்னைத் தொலைத்தவன் மீள்வது கடினம். பொருள்களையும், செல்வத்தையும் சேர்ப்பதைவிட, நிம்மதியையும் உறவுகளையும் சேமிப்பதே முக்கியம்.

ஏனெனில்...

உடைந்த பானைக்கு மாற்றாக வேறொரு பானையை வாங்கிவிடலாம்;

ஆனால், நொறுங்கிய இதயத்திற்கு மாற்று இதயம் கிடைக்காது!

— ஊரான்

இடைத்தேர்தல் முடிவுகளும் கூட்டணிக் கணக்குகளும்!

இடைத்தேர்தல் முடிவுகளும் கூட்டணிக் கணக்குகளும்!

தமிழ்நாட்டில் அக்டோபர் 6 அன்று நடைபெறவுள்ள மதுராந்தகம், தாராபுரம் இடைத்தேர்தல்கள் இரண்டு தொகுதிகளுக்கான தேர்தலாக மட்டும் பார்க்க முடியாத அரசியல் முக்கியத்துவத்தைப் பெற்றுள்ளன. விஜய் தலைமையிலான தவெக அரசு பொறுப்பேற்ற பிறகு நடைபெறும் முதல் முக்கியமான சோதனைச் சாவடி இவை.

இங்கு முக்கியமான கேள்வி, யார் வெற்றி பெறுகிறார்கள்? என்பது மட்டுமல்ல; இந்த முடிவு தமிழ்நாட்டின் அடுத்த கூட்டணி அரசியலை எவ்வாறு மாற்றக்கூடும்? என்பதுதான்.

2026 சட்டமன்றத் தேர்தலில் தவெக 108 இடங்களைப் பெற்ற நிலையில், பெரும்பான்மைக்கு தேவையான 118 இடங்களை எட்டவில்லை. இதனால் பிற கட்சிகளின் ஆதரவுடன் ஆட்சி அமைந்தது. அதேநேரத்தில் சிபிஐ, சிபிஎம் ஆகிய இடதுசாரிக் கட்சிகள் அரசுக்கு வெளியில் இருந்து ஆதரவு அளித்தாலும், தங்களை தவெக கூட்டணியின் அங்கமாகக் கருதவில்லை. இதனால் தமிழ்நாட்டில் ஒரு புதிய அரசியல் நிலை உருவாகியுள்ளது. அரசை ஆதரிப்பது வேறு; தேர்தல் கூட்டணியில் இல்லாமல் இருப்பது வேறு. இது ஒரு புதிய அரசியல் வேதம்.

தமிழ் நாட்டின் இன்றைய அரசியல் கணக்கு

திராவிட அரசியலால் கல்வி, மருத்துவம், பொருளாதாரம், போக்குவரத்து உள்ளிட்ட பல துறைகளில் தமிழ்நாடு குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தைப் பெற்றுள்ளதை யாரும் மறுதலிக்க முடியாது.. ஆனால் அதே வேளையில் கருத்தியல் தளத்தில்  போதிய அளவு மக்கள் விழிப்புணர்வு பெறாததால், உதவாக்கரை திரைக் கவர்ச்சி, ஒரு அரசியல் பிம்பமாக மாறி, தேர்தல் அரசியலில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

இது திரைபிம்பம் பற்றியது மட்டுமல்ல, மக்களின் எதிர்பார்ப்புகள், அதிருப்திகள் இங்கே அரசியல் மூலதனமாகவும் மாற்றப்படுகிறது. 

***

இடைத்தேர்தல் என்பது வெறும் தொகுதி அளவிலான போட்டி மட்டுமல்ல அது நடிகர் சோசப் ஆட்சியின் அரசியல் அடித்தளம் இனி எவ்வாறு கட்டமைக்கப்படப் போகிறது என்பதற்கான ஒரு சோதனைக் களமாகவும் பார்க்க வேண்டியுள்ளது.

‘அனபாண்ட்’ கூட்டணி அரசியல்!

தவெகவைச் சுற்றி காங்கிரஸ், விசிக, IUML உள்ளிட்ட கட்சிகளின் ஆதரவு உள்ளது. மறுபுறம் சிபிஐ தாராபுரத்திலும், சிபிஎம் மதுராந்தகத்திலும் தவெகவை எதிர்த்து தனித்துப் போட்டியிடுகின்றன; அதேவேளையில் தவெக அரசுக்கு அவை தொடர்ந்து ஆதரவும் அளிக்கின்றன. அதனால் இந்தக் கூட்டணியை நிரந்தரமானதாகப் பார்க்க முடியாது.

அரசியல் கட்சிகளின் பதவி ஆசைகள் மாறும்போது, கூட்டணி உறவுகளும் மாறலாம்.

அதனால்தான் இன்றைய ‘அனாபாண்ட்’ அரசியல் கூட்டணி நாளை ‘செல்லோ டேப்’ போல பிய்ந்தும் போகலாம். 

விசிகவா? பாமகவா? தவெக-வுக்கு எது உகந்தது?

இதில்தான் அடுத்த முக்கியமான கணக்கு தொடங்குகிறது.

தவெக எதிர்காலத்தில் தனது கூட்டணியை மறுசீரமைக்க முயன்றால், விசிகவைத் தொடர்ந்து உடன் வைத்துக்கொள்வதா அல்லது பாமக போன்ற வேறு ஒரு சாதி அடித்தளத்தைக் கொண்ட கட்சியை அணுகுவதா? என்றுகூட தவெக யோசிக்கக் கூடும். 

குறிப்பாக பாமகவுக்கு வடதமிழகத்தில் உள்ள வன்னியர் சாதி அடித்தளத்தை கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டால், அதனை அணுகுவது தவெக-வுக்கு சாதகமாக அமையலாம். 

அதே நேரத்தில், விசிகவை விலக்குவதால் விசிக மூலம் கிடைக்கும் பட்டியல் சாதி ஆதரவில் குறிப்பாக பறையர் சாதி ஆதரவில் ஏற்படக்கூடிய இழப்பையும் தவெக கணக்கில் கொள்ள வேண்டியிருக்கும். 

அதாவது, இது வெறும் “ஒரு கட்சியை மாற்றி இன்னொரு கட்சியைச் சேர்ப்பது” என்ற கணக்கு அல்ல. இது சாதியை மாற்றும் கணக்காகவும் இருக்கலாம்.

தற்போது பாமக இரு இடைத் தேர்தல்களிலும் எந்தக் கட்சியையும் ஆதரிக்காமல் நடுநிலை வகிப்பதாக அறிவித்துள்ளது. அதேவேளை, தவெக–பாமக இடையே எதிர்கால அரசியல் உறவு குறித்த விவாதங்களும் உலவுகின்றன.

எனவே விசிகவா? பாமகவா? அல்லது இருவரையும் உள்ளடக்கிய வேறு ஒரு கூட்டணி வடிவமா? என்பதை இப்போதைக்கு கணிக்க முடியாது.

ஆனால் இந்தக் கேள்விதான் எதிர்கால அரசியல் கணக்கின் முக்கியமான கேள்வியாக இருக்கக்கூடும்.

சனாதன அரசியலின் புதிய கணக்கு?

ஒருவேளை விசிக, தவெக கூட்டணியில் இருந்து வெளியேற நேர்ந்தால், இனி அதன் அரசியல் செயல்பாடு எவ்வாறு இருக்கும்? சனாதன எதிர்ப்பை அது தொடர்ந்து பேசுமா அல்லது ஆர்.எஸ்.எஸ் பெற்றெடுத்த பிள்ளையின் நலன் கருதி கூட்டணி தர்மத்திற்காக சனாதன எதிர்ப்பைக் கைவிடுமா? இந்த கேள்விக்கு காலம்தான் பதில் சொல்ல வேண்டி இருக்கும்.

ஒருவேளை சனாதன எதிர்ப்பு அரசியலை விசிக கைவிட்டால் விசிக-வின் எதிர்காலம் என்னவாகும்? முற்போக்கு முகாம் என்கிற அடையாளத்தைக்கூட அது இழக்க நேரிடலாம்.

தவெக-வைப் பொறுத்தவரை அது சனாதன எதிர்ப்பு கொள்கை கொண்டதல்ல; சொல்லப்போனால் அது கிட்டத்தட்ட சனாதன ஆதரவாளர்களால் நிரம்பி வழியும் ஒரு கட்சி. அதற்குத் தேவை ஆட்சியைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதுதானே ஒழிய கொள்கையை தக்கவைத்துக் கொள்வது அல்ல. கொள்கை இருந்தால்தானே தக்க வைத்துக் கொள்ள என்று நீங்கள் முனுமுனுப்பது என் காதுகளை எட்டுகிறது.

இவை இப்போது உறுதியான முடிவுகள் அல்ல என்றாலும் எதிர்கால கூட்டணி அரசியலைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கியமான புள்ளியாகும்.

தவிர, இடதுசாரிகளின் தற்போதைய “அரசுக்கு ஆதரவு — தேர்தலில் எதிர்ப்பு” என்ற நிலை எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும்?

பாமக போன்ற கட்சிகள் எதிர்காலத்தில் எந்த அணியை நோக்கி நகரும்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடைகள் அக்டோபர் 6 முடிவில் மட்டும் கிடைக்காது. அதற்குப் பிறகு நடைபெறும் அரசியல் நகர்வுகளில்தான் அடுத்த கூட்டணி கணக்கும் தெளிவாகும்.

எனவே மதுராந்தகமும் தாராபுரமும் இரண்டு தொகுதிகள் மட்டுமல்ல — தமிழ்நாட்டின் அடுத்த அரசியல் கூட்டணி கணக்கை தீர்மானிப்பதற்கான சோதனைச் சாவடிகள்.

திரைப் பிம்பங்களையும் தேர்தல் முழக்கங்களையும் தாண்டி, அவற்றுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அவர்களின் அதிகாரப் பசியைப் புரிந்துகொள்வதுதான் நமக்குச் சவாலானது; அவர்களுக்கோ அது மிகச் சாதாரணமானது. 

பணம் பாதாளம் வரை பாயும் என்பார்கள். ஆனால் அதிகாரப்பசி எதுவரை பாயும் என்பதை இதுவரை யாரும் கண்டதில்லை.

— தமிழ்மணி

உறவா? நட்பா? எது உயர்ந்தது? – கதிர்வேலு விட்டுச் சென்ற வாழ்வியல் பாடம்!

உறவா? நட்பா? எது உயர்ந்தது? – கதிர்வேலு விட்டுச் சென்ற வாழ்வியல் பாடம்!

கதிர்வேலு

செப்டம்பர் 24, காலை 11 மணி...

அலைபேசி வழக்கம்போலத்தான் ஒலித்தது. ஆனால் மறுமுனையில் ஜோதியின் குரல், “அப்பா தவறிட்டாரு…” என்று சொன்ன அந்த நொடி, காலம் எனக்குள் உறைந்துபோனது. அந்த மரணச் செய்தி என் நெஞ்சில் இறக்கிய இடி, என்னை முற்றிலுமாக உலுக்கிவிட்டது.

முட்டி மோதி வந்த கண்ணீரைத் தடுக்க முடியாமல் திணறினேன். குடும்பத்தினரின் முன்னால் அழுதுவிட்டால் நம்மைப் பலவீனமானவன் என்றோ, கோழை என்றோ எண்ணி விடுவார்களோ என்ற தாழ்வு மனப்பான்மைத் தடுமாற்றம். வேறு வழியின்றி கழிவறைக்குள் தஞ்சமடைந்து, கதவை மூடிக்கொண்டு கண்ணீரைச் சொரிந்து என் துயரத்தைக் கொட்டித் தீர்த்தேன். எழுபதைத் தொடும் இந்த வயதிலும் பிறர் முன்னால் கதறி அழுவது பலவீனமா அல்லது கோழைத்தனமா? இன்றுவரை எனக்கு விடை தெரியவில்லை.

கீழடி அகழாய்வு விவகாரத்துக்காக ஒன்றிய அமைச்சர் கஜேந்திர சிங் செகாவத்தைக் கண்டித்து திருச்சியில் நடைபெறவிருந்த ஆர்ப்பாட்டத்தில் என்னால் பங்கேற்க இயலாது என்ற செய்தியைத் தோழர் கோவனிடம் வருத்தத்துடன் தெரிவித்தேன். அங்கே நான் பேச வேண்டிய உரையைப் பதிவாக வெளியிடலாம் என்று தொகுத்து வைத்துவிட்டு, மனப் பாரத்தோடு பயணத்திற்கு ஆயத்தமானேன்.

செப்டம்பர் 25...

மனைவியுடன் சொந்த ஊரை நோக்கிப் பயணம். நம் மனதை ஆழமாகப் பாதித்த மரணங்களுக்குச் செல்லும்போது, புறப்படும் இடத்தில் இருக்கும் துக்கத்தை விட, ஊரை நெருங்க நெருங்க அந்தத் துயரம் மனதுக்குள் கூடிக்கொண்டே போகும். வழிநெடுகிலும் முகத்தில் இழையோடும் சோகத்தைக் கைக்குட்டையால் மறைத்தபடியே பயணித்தேன். வேலூரிலிருந்து போளூர் வழியாக என் கிராமத்திற்குச் செல்லும் பாதையில், பசுமை போர்த்திய ஜவ்வாது மலைத்தொடரும், சாலையோர மரங்களும், வயல்வெளிகளும் கண்களைக் தழுவி என் துயரத்தை சற்று ஆசுவாசப்படுத்தின.

கீழ்பாலூர் கூட்டுச்சாலையில் இறங்கியதும் ஆட்டோ எதுவும் கிடைக்கவில்லை. ஒரு காலத்தில் எட்டு கிலோமீட்டர் தூரம் என்றாலும், கொடிநடையாய் நடந்து சென்ற அந்தப் பழைய நினைவுகள் கணப்பொழுதில் வந்து போயின. நல்லவேளையாக உறவினரின் இருசக்கர வாகனத்தில் தொற்றிக்கொண்டு அத்திமூரான் கொட்டாயை நோக்கிச் சென்றோம்.

வீட்டின் வாசலை அடைந்ததும், கதிர்வேலுவின் மகன் ஜோதியைக் கட்டித் தழுவினேன். அந்த அரவணைப்பில் என் துக்கத்தின் பாரம் சற்று குறைந்ததைப் போலிருந்தது. ஆனால், குளிர்பதனப் பெட்டிக்குள் சலனமின்றிச் சாய்ந்திருந்த கதிர்வேலுவைக் கண்டதும் என் கட்டுப்பாடு உடைந்தது; ஆனமட்டும் கதறி அழுதேன்.

நூற்றுக்கணக்கான ஆண்களும் பெண்களும் சூழ்ந்திருந்த அந்த இடத்தில், "அடுத்தவர் முன்னால் அழுகிறோமே" என்ற கூச்சமோ தயக்கமோ அங்கே யாருக்கும் இருக்கவில்லை. அனைவரும் தங்களுக்கு வேண்டியவர்களைக் கட்டிப்பிடித்து அழுதபடியே தங்கள் துயரைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். நானும் அழுதேன். அழுத பிறகுதான் சோகத்தின் பெரும் சுமை நெஞ்சிலிருந்து இறங்கியது போலிருந்தது. ஏனோ தெரியவில்லை... அழும்போது நம்மையறியாமலேயே மூக்குச் சலசலவெனக் கொட்டிவிடுகிறது.

பின்னர் நெருங்கிய உறவுகளோடு அமர்ந்து சற்று ஆசுவாசப்பட்டு இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினேன். 

மரணிப்பவர்கள் சும்மா பிரிவதில்லை. ஆண்டுகணக்கில் முகம் பார்க்காத உறவுகளைப் பார்க்க வைத்து, பேசாத உறவுகளைப் பேச வைத்துவிட்டுத்தான் சுடுகாட்டை நோக்கிப் பயணிக்கிறார்கள். ஆனாலும், சில பேசாத உறவுகள் இன்னமும் விலகியே நிற்பதையும் அங்கே பார்க்க முடிகிறது.

யார் இந்த கதிர்வேலு? அவன் மரணம் என்னை ஏன் இந்த அளவிற்கு உலுக்கியது?

அவன் என் உடன் பிறந்தவன் அல்ல. என் இரண்டாவது பெரியப்பாவின் (நான் செல்லமாக அழைக்கும் நடப்பாவின்) மூத்த மகன். என்னை விட ஒரு வாரம் மூத்தவன். "மூத்தவனை 'அவன்' என்று ஒருமையில் விளிக்கலாமா?" என்று சிலருக்கு ஐயம் எழலாம். ஆனால், அவன் எனக்கு வெறும் உறவினன் மட்டுமல்ல, என் ஆத்மார்த்தமான நண்பன்!

ஒரே தூலத்தின் கீழ் அமைந்த கூரை வீட்டில் அக்கம் பக்கமாய் வாழ்ந்தவர்கள் நாங்கள். ஒரே பள்ளியில் படித்தோம்; தெருக்கூத்துகள் ஆடினோம்; நிலவொளியில் அணிசேர்ந்து மண் குவித்தல் ஆட்டம் ஆடினோம்; இரவில் ஏரி, கால்வாய்களில் மீன்பிடிக்கக் கை கோர்த்துச் சென்றோம். பள்ளிப் படிப்புக்குப் பிறகு அவன் வயலோடு நின்றுவிட, நான் மேற்படிப்புக்காகச் சென்னை சென்றேன். பின்னர் பணி நிமித்தமாகத் திருச்சி, இராணிப்பேட்டை என என் இடங்கள் மாறினாலும், அவனுடனான என் உறவு ஒருபோதும் மாறியதில்லை. தனது இறுதி மூக்சுவரை தெருக்கூத்துக் கலைஞனாய், வன்னிய நாடகத்தில் வரும் வாதாபியாய் வாழ்ந்தவன் அவன். 

உறவுகள் வெறும் 'உறவுகளாக' மட்டுமே இருக்கும்வரை, அங்கே ஏதோவொரு பிரதிபலனும் எதிர்பார்ப்பும் ஒட்டியே இருக்கும். ஆனால், அந்த உறவு 'நட்பாக' மாறும்போது, பிரதிபலன்கள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு அன்பும், அரவணைப்பும், வழிகாட்டுதல்களும் மட்டுமே பரிமாறிக்கொள்ளப்படும். உறவுகளே நட்பாய் மாறும்போது உருவாகும் பிணைப்பு, கரும்பாறையைப் போல மிகவும் இறுக்கமானது; அதற்குள் கசியும் பாச நதி பிறர் கண்ணுக்குத் தெரியாதது!

குடிக்கு அடிமையாகி, குடும்பத்தினரைத் தவிக்கவிட்டுத் தள்ளாடுபவர்களைப் பார்த்து, "இவனுக்கு ஒரு சாவு வராதா?" என்று வேதனையில் புலம்பும் எத்தனையோ குடும்பங்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால், என் ஆத்மார்த்த நண்பன் கதிர்வேலுவுக்கு மதுவோ, புகையோ எந்தக் கெட்டப் பழக்கமும் கிடையாது. அப்படிப்பட்டவன், எழுபதைத் தொடவிருந்த நிலையில் நோய்க்கு ஆட்பட்டு மாண்டுபோனது பெரும் கொடுமை. கடந்த சில ஆண்டுகளாக உடல்நலக் குறைவால் அவதிப்பட்ட அவனை மீட்க எடுக்கப்பட்ட அனைத்து முயற்சிகளும் தோற்றுப்போயின.

மரணம் விட்டுச் செல்லும் பாடம் மிகவும் அளப்பரியது...

"உறவுகளையும் தாண்டி எல்லாரிடமும் நட்போடு பழகுவோம். அந்த உண்மையான நட்பிற்கு ஈடு இணையேதுமில்லை!"

என் ஆத்மார்த்த நண்பன் கதிர்வேலு தன் வாழ்நாளில் நமக்கு உணர்த்திச் சென்ற உயரிய பாடம் இதுதான்!

கண்ணீருடன்,

பொன்.சேகர்

கீழடியும் ‘கில்லி’ அரசியலும்!

கீழடியும் ‘கில்லி’ அரசியலும்!

கஜேந்திர சிங் ஷெகாவத்தைக் கண்டித்து திருச்சியில் நடைபெற்ற ஆர்ப்பாட்டம்

கஜேந்திர சிங் ஷெகாவத்

இன்றைய அரசியல், சமூகச் சூழலில் மக்கள் சந்திக்கும் அன்றாடப் பிரச்சினைகளுக்கும், தமிழரின் வரலாற்று அடையாளங்களை மறைக்க நடக்கும் சதிகளுக்கும் எதிராக உரக்கக் குரல் கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் நாம் நிற்கிறோம். மின்கட்டண உயர்வு, அரிசி மற்றும் சர்க்கரை போன்ற அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலை உயர்வு என விலைவாசி உயர்வால் பாமர மக்களின் வயிறு எரிகிறது. மற்றொருபுறம் சட்டம் ஒழுங்கு சீர்குலைந்து பாலியல் குற்றங்களும் கொலைகளும் அன்றாட நிகழ்வுகளாகிவிட்டன. இத்தகைய சூழலில், இடைத்தேர்தல் அரசியலும் மக்களின் கவனத்தை திசைதிருப்பும் நகர்வுகளும் நடக்கின்றன.

கீழடி அறிக்கையும் செகாவத்தின் கூச்சலும்

ஒன்றிய கலாச்சார மற்றும் சுற்றுலாத்துறை அமைச்சரான கஜேந்திர சிங் ஷெகாவத், "கீழடி அறிக்கையில் நம்பகத்தன்மை இல்லை" என்றும், தொல்லியல் ஆய்வாளர் அமர்நாத் ராமகிருஷ்ணாவும் முன்னாள் திமுக அரசும் இதில் அரசியல் செய்வதாகவும் குற்றம் சாட்டுகிறார். மூன்று ஆண்டுகள் கடந்தும் கீழடி பற்றிய முழுமையான அறிக்கை வெளிவராதவாறு முடக்கப்படுகிறது.

யார் இந்த ஷெகாவத்? 1967-இல் ஜெய்சால்மரில் பிறந்து, ஜோத்பூர் எம்பியாகி, ABVP, RSS மற்றும் பாஜக பின்னணியில் வளர்ந்த இவர், சிந்துவெளி நாகரிகப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர். ஆனால், தனது சொந்த மண்ணின் வரலாற்று உண்மைகளை விடுத்து, வேத நாகரிகத்திற்கு ஒத்தூதும் வேலையைச் செய்கிறார்.

சிந்துவெளியும் கீழடியும்: தமிழரின் தொடர்ச்சி

சிந்துவெளி நாகரிகம் கி.மு 3000 காலத்தைச் சேர்ந்தது; சிவகளை கி.மு 3400-ஐச் சேர்ந்தது. சிந்துவெளியில் இருந்து கீழடி வரைத் தொடர்வது ஒரே நாகரிகம்தான் என்பதை நோக்கி ஆய்வுகள் நகர்கின்றன!

சிந்துவெளி நகர அமைப்பும், சுட்ட செங்கற்களால் ஆன வடிகால் வசதியும் சாதாரணமானவை அல்ல. 150 கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு ரயில்வே லைன் போடுவதற்குப் பிரிட்டிஷார் அந்தச் செங்கற்களைப் பயன்படுத்திய அளவுக்கு அவை உயர்தரமானவை.

சிந்துவெளி அகழாய்வில் ஆடு, மாடு, மான், எருமை போன்ற விலங்குகளின் எலும்புகள் கிடைத்துள்ளன. ஆனால், ஆரியர்களின் அடையாளமான ஆரியர் காலத்திய குதிரையின் தடயம் இருந்ததற்கான ஆதாரம் எதுவும் இல்லை. இது ஒன்று போதாதா, சிந்துவெளி என்பது ஆரிய நாகரிகம் அல்ல என்பதை நிரூபிக்க? ஆரியர்கள் வருவதற்கு முன்பே செழித்தோங்கிய நாகரிகம் அது. காகர் ஹக்ரா நதியை 'சரஸ்வதி' என்று கூறி, தனது சொந்த மண்ணின் வரலாற்றைச் சனாதனிகளுக்குத் தாரை வார்க்கும் ஷெகாவத் போன்றவர்களிடம் வேறு எதை எதிர்பார்க்க முடியும்?

கீழடியில் 2600 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே திட்டமிடப்பட்ட நகர்ப்புற வாழ்க்கையையும் வடிகால் வசதியையும் கொண்டு வாழ்ந்த தமிழன், இன்று ஆவணங்களில் மட்டுமே ஓடும் (ஊழல்) சாக்கடை சூழலிலும், குடிசைகளிலும், மனைப் பட்டாவுக்காகவும், தொகுப்பு வீடுகளுக்காகவும் போராடும் அவலத்திலும் தள்ளப்பட்டுள்ளான்.

மணிகளும் பானையோடுகளும் அல்ல... அவை எங்களின் தோட்டாக்கள்!

கீழடி அகழாய்வில் கிடைத்த பல்லாயிரக்கணக்கான பொருட்கள், பானையோடுகள், மணிகள் போன்றவை வெறும் பழங்காலப் பொருட்கள் அல்ல; அவை தமிழினத்தின் வரலாற்றுத் தோட்டாக்கள்!

அங்கு கிடைத்த இரும்பாலான வாள், ஈட்டி, அம்பு ஆகியவற்றின் துருப்பிடித்த எச்சங்களைக் கண்டே சனாதன சக்திகள் அஞ்சுகின்றன. முதுமக்கள் தாழிகள் இன்னும் உடையாமல் தமிழரின் தொன்மையைச் சாற்றுகின்றன. அன்றைய நம் மூதாதையர்கள் வாளோடு வாழ்ந்தார்கள்; ஆனால், இன்று பூணூலிஸ்டுகள் அதை ஏற்க மறுக்கிறார்கள். நமது வரலாற்றை மூடி மறைக்க நினைத்தால், அந்த உறை கிணற்றிற்குள் வைத்து உங்களை மூடிவிடுவோம்! இனி 2000 ஆண்டுகள் கழித்து “உறை கிணறுகளில் பூணூல்கள்” என எதிர்கால சந்ததி வரலாறு படிக்கும் காலம் வரும். ஜாக்கிரதை!

இயற்கையை வழிபட்ட தமிழனின் அடையாளங்களைச் சனாதனமயமாக்கும் சூழ்ச்சியும் நடக்கிறது. வீதியோர வேப்பமரத்திற்கு மஞ்சள், குங்குமம் பூசி உண்டியல் மாட்டுவதும், குன்றுகளைக் கண்டால் அங்கே ஒரு வேளைக்குத்தி சாமியாக்குவதும், பழனியை 'ஆறுபடை வீடு' என மாற்றுவதும் இதற்கே. மும்பை ஐஐடி பூணூல் கயிறுகளைக் கொண்டு தமிழர் நாகரிகத்தைச் சனாதனப் பக்கம் இழுக்க முயல்வதும் அக்கம் பக்கமாய் நடக்கிறது. சிவபெருமான், பார்வதி, விநாயகன், தேவயானி, முருகன் என்று குழுப் படம் எடுப்பவர்கள், அதில் வள்ளிக்கு இடம் கொடுப்பதில்லை.

ஆலைக் கட்டமைப்புகள் 

அன்று கீழடியில் நெசவாலைகள் BHEL நிறுவனம் போல பிரமாண்டமாக இயங்கியிருக்கின்றன. ஆனால் இன்று, 50 ஆண்டுகளாக இயங்கும் பொதுத்துறை ஆலைகளை மூடுகிறாய், தொழிற் சட்டங்களைத் திருத்துகிறாய்! முடித்தால் 2600 ஆண்டுகள் பழமையான, புதைந்து போனாலும் இன்று கம்பீரமாய் காட்சி அளிக்கும் கீழடி நெசவு ஆலைகளின் அடையாளங்களை மூடிப் பார்!

அறிஞர்கள் அமர்நாத் ராமகிருஷ்ணா, தங்கம் தென்னரசு ஆகியோர் இத்தகைய வரலாற்றுத் திரிபுகளுக்கு எதிராகவும், உரிமைகளுக்காகவும் தொடர்ந்து குரல் கொடுத்து வருகின்றனர்.

போலி அரசியலும் மக்கள் களமும்

ஒருபுறம் தமிழனின் அடையாளம் அழிக்கப்படும் சூழலில், தவெக போன்ற புதிய அரசியல் வரவுகள் இந்த அரசியல் கலவரங்களுக்கு இடையில் வாயைத் திறக்காமல் 'மிக்சர் சாப்பிடும்' அதிசயப் பிறவியாக உலவுகின்றன. காவிரி நீர் திறந்தால் தானாக கடைமடைக்கு வரப்போகிறது;  அதற்கு 10 கோடியும், லண்டனில் கார் ரேஸ் பார்க்க ஒரு நாளைக்கு 10 கோடியும் செலவழிக்கும் கும்மாள ஆட்சி நடக்கிறது.

அன்று கல்யாணத்திற்குப் போகச் சொன்னால் எவர்சில்வர் குண்டானை அடகு வைத்து கபடி விளையாடப் போன ‘கில்லி’ இல்லையா இவன்? இன்று தமிழ்நாடே அடகு போனாலும் வாயைத் திறக்க மறுக்கிறான். "அடகு போனதனடா தமிழ்நாடு" என்று கோவன் பாட வேண்டிய அவல நிலைதான் மிஞ்சியுள்ளது. இத்தகைய மிக்சர் தின்றவர்களை அரசியலிலிருந்து அப்புறப்படுத்தினால்தான் கீழடியையும் தமிழையும் காக்க முடியும்!

ஒரே இனம் - தமிழ் இனம்!

"ஆண்ட பரம்பரை", "பேண்ட பரம்பரை" என்று பெருமை பேசிக்கொண்டு பிரிந்து நிற்காதே! நாம் அனைவரும் ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் எனும் ஒரே மனித இனம்தான். காலத்தாலும், தட்பவெப்பநிலையாலும், தொழிலாலும், உழைப்பாலும் கருப்பாய், சிவப்பாய், குட்டையாய், நெட்டையாய் மாறியிருக்கிறோம். கள்ளன், மள்ளன், கவுண்டன், பறையன், செட்டி, ரெட்டி, வெள்ளாளன், பிள்ளை என அனைவருக்கும் ஒரே மூதாதையர்தான். இடையில் வந்தவன் நம்மை பிரித்து வைத்தான். இன்று ஒருவரை ஒருவர் அடித்துக் கொண்டு மாள்கிறோம். எப்படி வந்தது இந்த இழிநிலை என உன்னைக் கேட்க வைப்பதுதான் கீழடி!

அன்று சாதியும் இல்லை, மதமும் இல்லை, சாமியும் இல்லை. 

இன்று சாமியின் பெயரால் பக்தியின் பெயரால் பழனிக்கு நீ தூக்கும் காவடி, சனாதனிகளின் பல்லக்கைத் தூக்குவதற்குச் சமம். காவடியை இறக்கு! கீழடியைத் தூக்கு! இதை உணர்ந்தால்தான் தமிழனாய் ஒன்றிணைய முடியும்.

விலங்குகளுக்குத்தான் எழுத, படிக்க, பேசத் தெரியாது என்பதால் வரலாறு இல்லாமல் மடிந்து போகும். ஆனால் உனக்கு:

• பெரியாரால் படிக்கத் முடிந்தது,

• அண்ணாவால் பேசத் தெரிந்தது,

• பகத்சிங்கால் ரோஷம் வந்தது!

பிறகு என்ன தயக்கம்? 982 பக்க கீழடி அறிக்கை தானாக வராது. தமிழரின் வரலாற்று ஆயுதங்களான ஈட்டி, வாள் ஏந்திய அதே வீரியத்தோடு தமிழ்நாடு வீதிகளில் ஜல்லிக்கட்டுகளைப் போல களம் காண வேண்டும். இல்லையேல் நம்மையும், தமிழர் நாகரிகத்தையும் கீழடிக் குழிகளிலேயே புதைத்து விடுவார்கள். வீதியில் இறங்கிப் போராடுவோம்! கஜேந்திர சிங் செகாவத்துகளும் அவர்களின் ஆண்டைகளும் பின்னங்கால் பிடரியில்பட ஓடவைப்போம்! கீழடியையும் தமிழ் மண்ணையும் பாதுகாப்போம்!

தமிழ்மணி 

***

குறிப்பு: கீழடி குறித்து அவதூறாகப் பேசிய ஒன்றிய அமைச்சர் கஜேந்திர சிங் செகாவத்தைக் கண்டித்து மகஇக சார்பில் 25.09.2026 அன்று மாலை திருச்சியில் நடைபெற்ற கண்டன ஆர்ப்பாட்டத்தில் பேசுவதற்கான எனது உரை இது. தீடீர் என நிகழ்ந்த எனது மிக நெருங்கிய உறவினரின் மரணம்-அதற்கு நான் சென்றதால் ஆர்ப்பாட்டத்தில் பங்கேற்க. முடியவில்லை.

***

கீழடியைக் காக்க மதுரையில் ம.க.இ.க ஆர்ப்பாட்டம்! தோழர் தமிழ்மணி உரை

கீழடியைக் காக்க

மதுரையில் 

ம.க.இ.க ஆர்ப்பாட்டம்! 

ஒன்றிய அரசே!

கீழடி: அமர்நாத் ராமகிருஷ்ணா ஆய்வறிக்கையை உடனே வெளியிடு! ஆய்வுப் பணிகளை முடக்காதே!

தமிழக அரசே! கீழடி அறிக்கையை வெளியிட சட்டமன்றத்தில் தீர்மானம் இயற்று!

தொல்லியல் ஆய்வுக்கு ரூ. 1 கோடி  போதாது; 100 கோடி ஒதுக்கு! ஆய்வை தொடர்ந்து நடத்து!

வரலாற்றை மீட்டெடுக்க 18.09.2026 மாலை 5.30 மணி அளவில் மதுரையில் மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகம் சார்பில் நடைபெற்ற  ஆர்ப்பாட்டம் 

***

தோழர் தமிழ்மணி உரை

அனைவருக்கும் வணக்கம்,

நேற்றைக்கு நாங்கள் கீழடி மற்றும் கொந்தகைக்கு போயிருந்தோம். ஒரு வீடு விடாமல் எல்லா வீடுகளுக்கும் போனோம். தற்போது நடைபெறுகிற ஆர்ப்பாட்டம் குறித்தப் பிரசுரத்தைக் கொடுத்தோம். ஆனால் வீடுகளில் ஆட்களே இல்லை. வயதானவர்கள் முடியாதவர்கள் மட்டும்தான் வீடுகளில் முடங்கிக் கிடந்தனர். தெருக்களில் மாடுகளும் ஆடுகளும் நாய்களும் இருந்தன. 

இந்தக் கிராமத்து மக்களெல்லாம் விவசாயிகள். ‘எங்கே ஆளுங்களையே காணோமே?’ என்று அங்கிருந்த ஒரு சிலரிடம் கேட்டபோது ‘எல்லாரும் வேலைக்குப் போய் இருக்காங்க’ என்று சொன்னார்கள். ‘எங்கே?’ என்று கேட்டபோது ‘மதுரைக்கு’ என்றார்கள். 

மதுரையில என்ன வேலை கிடைக்கும்? மதுரைக்குப் போனா என்ன கலெக்டர் வேலையும் ஐஏஎஸ், ஐபிஎஸ் வேலையுமா கிடைக்கும்? கூலி வேலைதானே கிடைக்கும்? விவசாயத்தில் வரக்கூடிய வருவாயைக் கொண்டு வாழ முடியாது என்பதனால்தான் அவர்கள் தினக்கூலிகளாக வெளியூர்களுக்கு ஓடுகிறார்கள். 

கொந்தகை என்ற ஊரில் நாங்கள் பிரசுரம் கொடுக்கும் போது ‘தோழர், சாக்கடத் தண்ணி தெருவுல ஓடுது பாருங்க. இங்க சாக்கடை வசதியே இல்லை, எங்க வீட்டு தண்ணிய திறந்து விட்டா அது அடுத்த வீட்டுக்காரங்க வழியாக போனா அவங்க சண்டைக்கு வராங்க‌. இதுதான் இங்க பெரும் பிரச்சனை’ என்று எங்களிடம் தனது ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தினார் ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண்மணி.  அவர்கள் கூறியது முற்றிலும் உண்மை. சாக்கடை நீரெல்லாம் தெருவில்தான் ஓடுகிறது. ‘இந்த மாதிரி எங்களுக்கு கஷ்டம் இருக்கும்போது நீங்க கீழடி பக்திப் பேசுறீங்க,  ஆதிச்சநல்லூரீங்கிறீங்க, நாகரிகமுங்கிறீங்க, எங்க பிரச்சனை எங்களுக்கு இருக்கும்போது இதுல நாங்க என்ன செய்ய முடியும்’ என்று அவர் கேட்டார். இதுவும் நியாயமான கேள்விதான். 

நேற்று மாலையில் மதுரைக்கு வந்தோம். இன்று இங்கு கடுமையான வெயில். நான் வேலூர்காரன்தான். வேலூர் என்றாலே வெய்யிலூருன்னு சொல்லுவாங்க. அதை எல்லாம் தூக்கி சாப்பிடற மாதிரி மதுரை காயுது. காவிரியில் தண்ணி ஓடல; வைகையில் மட்டும் என்ன வெள்ளப்பெருக்கா இருக்கும்?

பாசனத்திற்கு தண்ணீர் இல்லை. அதனால் இங்கே விவசாயம் இல்லை. இங்கு மட்டுமல்ல பல இடங்களிலும் இதுதான் நிலைமை. இந்த நாட்டில் அதிகமான மக்கள் விவசாயிகள். இதோ பாருங்க, பக்கத்துல நல்லெண்ணெய் கடை, யாராவது வருவாங்களான்னு காத்துக்கிட்டு இருக்கு ஒரு QR Code. அவங்க விக்கிறது நல்ல எண்ணெய்தான். நல்ல எண்ணெயா இருந்தாலும் காசு கையில புரண்டால்லானே வாங்க முடியும்?

இங்கே எண்ணெய் வாங்க யாரும் வரல. ஆனால் சாராயக்கடையில சரக்கு வாங்க வரிசையில் நிக்குது ஒரு கூட்டம். அதேபோல கோயில்கள்ல குங்குமம், விபூதி வாங்க  வரிசை கட்டி நிக்கிறாங்க.

இன்று மக்கள் கையில போதுமான காசு பணம் கையில் இல்ல. மக்கள்  கஷ்டப்படுறாங்க வறுமையில் இருக்காங்க. வறுமையில் இருக்காங்க என்று சொல்வதைவிட தங்களுக்குத் தேவையானதை வாங்க முடியாத நிலையில் இருக்காங்க. வாங்குவதற்கு போதுமான வருமானம் இல்லை. இவங்ககிட்ட போய் கீழடி, சிவகளைன்னு பேசி என்ன ஆவப்போவுது அப்படின்னு ஒரு சந்தேகம் வரலாம்.

இப்ப ஆட்சி மாற்றம் நடந்து ஒரு 100 நாள் கூட ஆகல. ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி அரிசி வாங்க போனேன். 25 கிலோ மூட்டை ரூ.1400. போன மாசம் ரூ.1500. இந்த மாசம் ரூ.1600. மாதத்துக்கு ரூபா 100 அதிகமாகி ரெண்டு மாசத்துல மட்டும் 200 ரூபாய் வெலை கூடிடுச்சு. சர்க்கரை 45 ரூபாயிலிருந்து 65 ரூபாய். 

100 நாட்களுக்குள் இவ்வளவு விலை ஏறியிருக்கிறது. இதைக் கட்டுப்படுத்த எந்த கட்டுப்பாடும் இல்லையா? இதுதான் ஜனங்களுக்கு பிரச்சனை. மக்கள் இதைத்தான் பேசுகிறார்கள். இதுதான் உண்மையான பிரச்சனையும்கூட. நான் மறுக்கவில்லை. 

ஆனால், இங்கே, ‘கீழடியை உயர்த்திப்பிடி, வேதநாகரிகத்தைத் துரத்தி அடி!’ என்கிறோம். அதாவது, கீழடி நாகரிகத்தில் மதம் இல்லை சாதி இல்லை, கடவுள் சிலைகள் இல்லை. மக்களைப் பாகுபடுத்தும் எதுவுமே இல்லை. அதனால்தான் கீழடியை உயர்த்திப்பிடி என முழங்குகிறோம்.  போராடுறோம். நாம்கூட சாதி பேதமற்ற ஒரு சமத்துவமான சமூகத்தை அமைப்பதற்காகத்தானே போராடுகிறோம். நல்லது. 

அதே வேளையில், ஏன் வேத நாகரிகத்தைத் துரத்தி அடிக்கணும்? வேத நாகரிகம் என்றால் என்ன? அவன் சொல்லும் வேத நாகரிகம்கூட நம்மிடையே ஊறிப்போயிருக்கு.  நீங்களும், நானும் நம்மை அறியாமலேயே வேத நாகரிகத்தை ஏதோ ஒரு வகையில் பின்பற்றி வருகிறோம். அதுதான் உண்மை. 

இப்ப, ஒரு முக்கியமான பிரச்சனை மதுரையில் ஓடிக்கிட்டு இருக்கு.

நேத்து மீனாட்சி கோவிலுக்கு குடமுழுக்கு. தமிழில் மந்திரம் ஓதி குடமுழுக்கு செய்யவேண்டும் என்று தமிழ் ஓதுவார்கள், ஆர்வலர்கள் போராடுகின்றனர்.  வேத நாகரீகத்தை ஏன் துரத்த வேணும் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள குடமுழுக்கு என்றால் என்னவென்று தெரிந்து கொண்டால் போதும். குடமுழுக்கு பற்றி வேதம் என்ன சொல்லுகிறது? அதைத் தெரிந்து கொண்டால் குடமுழுக்கு நடத்தணுமா இல்லையா என்று முடிவுக்கு வர முடியும்.  நடத்துவது என்பது அப்புறம். 

நண்பர்களே, இந்து மதத்திற்கு வேத சட்ட வழிகாட்டி மனுதர்ம சாஸ்திரம். அது என்ன சொல்லுது? படிச்சு காட்டுறேன். பாருங்க, 

"வீடு முதலானவற்றிற்குச் சண்டாள சாதிகளால் அசுத்தம் நேரிட்டபோது, விளக்குதல், மெழுகுதல், கோமூத்திரம் தெளித்தல், கொஞ்சம் மேல்மண்ணை எடுத்து அப்பால் போடுதல், பசுமாட்டை ஒரு நாள் வசிக்கும்படி செய்தல் இவை ஐந்தாலும் அந்த பூமி பரிசுத்தப்படுகிறது." (மனுஸ்மிருதி - 5:124)

சண்டாள என்ற சொல் திரைப்படங்களில் நிறைய பாடல்களில் வந்திருக்கு. இந்த நாட்டில் வாழக்கூடிய பட்டியல் சாதி பறையர்களைக் குறிக்கும் சொல் அது.  

கோவிலோ வீடோ கடையோ எந்தக் கட்டுமான  வேலையாக இருந்தாலும் அதில் பலரும் ஈடுபட்டிருக்கலாம். ஈடுபடுகிறார்கள் என்பதுதானே உண்மை. ஒருசிலரால் அந்த இடம் அசுத்தமாகி இருக்கும். அதாவது தீட்டுப் பட்டிருக்கும். எனவே  அந்த இடத்தை விளக்கி, மொழுகி அதுவும் சாணியைக் கொண்டு மொழுகி, பசு கோமியம் தெளித்து, பசு மாட்டை அங்கு ஓட்டிச் செல்வதால் அந்த பூமி பரிசுத்தப்படுகிறது என்கிறது மனு ஸ்மிருதி. 

கட்டுமான வேலைகளில் ஈடுபட்டத் தொழிலாளர்களை குறிப்பாக பறையர் சாதி மக்களை இழிவுபடுத்தும் ஒரு செயல்தான் கும்பாபிஷேகம், கிரகப்பிரவேசம் போன்ற நிகழ்ச்சிகள். இவை அப்பட்டமாகத் தீண்டாமையைக் கடைபிடிக்கும் வன்செயல்கள். எனவே சமஸ்கிருதத்தில் மந்திரம் ஓதி, கோமியம் தெளித்து, பசுமாட்டை அழைத்துச் சென்று சடங்கு நடத்தும் யாராக இருந்தாலும் மந்திரம் ஓதுவோரையும், சமஸ்கிருதத்தில் ஓதியினாலும் சரி தமிழில் ஓதினாலும் சரி மந்திரம் ஓதும் புரோகிதர்களையும் நிகழ்ச்சியை நடத்த ஏற்பாடு செய்த நபர்களையும் வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டத்தில் கைது செய்து சிறையில் அடைக்க வேண்டும். இதை தெரிந்து செய்தாலும், தெரியாமல் செய்தாலும் குற்றம் குற்றமே.  

உழைக்கும் மனிதனை இழிவு படுத்தக் கூடிய இந்தச் செயலை அதுவும் தமிழ் மொழி மூலம் இழிவுபடுத்தக் கோருவதை என்னை பொறுத்தவரை நான் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. 

அடுத்து ‘நீ யார்? நான் யார்?’ என்று பெருமை பேசக்கூடியவர்கள் தங்களை ‘ஆண்ட பரம்பரை, அந்தப் பரம்பரை, இந்தப் பரம்பரை’ என்று பீற்றிக் கொண்டு தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் எல்லோரும் ஒரே பரம்பரைதான் என்று வரலாறு சொல்கிறது. எல்லோரும் ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து வந்தவங்கதான். அங்கிருந்து கொஞ்சம் பேர் ஐரோப்பா பக்கம் போனார்கள். கொஞ்சம் பேர் சீனா- திபெத்துப் பக்கம் போனார்கள். கொஞ்சம் பேர் சிந்து சமவெளிக்கு வந்தார்கள். இன்னும் சில பேர் தெற்கு நோக்கி தமிழ்நாடு பக்கம் வந்தார்கள். இதெல்லாம் நடந்தது பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு. இவர்கள் வாழ்ந்த பகுதிகளின் சீதோஷ்ண நிலை, உழைப்பு அதுக்குத் தகுந்த மாதிரி பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்தார்கள். அதனால் மனிதர்களின் ‘கலர்’ வேறு வேறு ஆகவும், மூக்கு ‘சைஸ்’ மண்டை ‘சைஸ்’ வேறு வேறாகவும் மாறின.

ஐரோப்பாவின் ஸ்டெப்பி புல்வெளிப் பிரதேசம் பகுதியில் வாழ்ந்தவர்கள் ஆடு மாடு மேய்த்து மட்டுமே வாழ்ந்தார்கள். அங்கு விவசாயம் கிடையாது. ஆறுகள் கிடையாது. அந்த இடம் தாங்கள் வாழ்வதற்கு தகுதியற்ற இடமாக மாறும்பொழுது அவர்கள் சிந்து சமவெளியை நோக்கி வருகிறார்கள்.  கி.மு 3000 வாக்கில் சிந்து சமவெளி நகர நாகரிகம் அழியத் தொடங்கியது. ஆனால் ஆரியர்கள் இங்கு வந்ததோ கி.மு 1900. சிந்து சமவெளி நாகரிகம் முடிவுப்பெறும் போது அதாவது மிகவும் பிற்காலத்தில் இங்கே வந்தவர்கள் சிந்து சமவெளி நாகரீகத்தை தங்களுடைய நாகரிகம் எனவும் அதுதான் சரஸ்வதி நாகரிகம் எனவும் வரலாற்றை திருத்தி எழுத முயற்சிக்கிறது சனாதான கும்பல். சிந்து சமவெளி நாகரிகமும் நம்முடைய நாகரீகம்தான் என்பதற்கான தரவுகள் வந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பதை இங்கே நாம் மறந்து விடக்கூடாது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் நம்முடைய நாகரிகத்தை அவன் கபளீகரம் செய்ய முயற்சிக்கிறான் என்பதே உண்மை.

அந்தக் காலத்தில் ஆடு மாடு மேய்த்துக் கொண்டிருந்த ஐரோப்பியர்கள் பிற்காலத்தில் தங்களது அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளால் எங்கேயோ சென்று விட்டார்கள்.  செயற்கை நுண்ணறிவையே விஞ்சும் அளவிற்கு சீனாக்காரன் வேகமாக முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறான். ஆனால் அன்றே நகர நாகரிகம் கண்ட நம்மால், உலகில் முதன் முதலில் இரும்பைக் கண்டுபிடித்து பயன்படுத்திய நம்மால் ஏன் அவ்வாறு முன்னேற முடியவில்லை? அன்றே ஆதன், குவிரன் என்று எழுதத் தெரிந்த நம்மால் பிற்காலத்தில் ‘அ’ ணா ‘ஆ’ வண்ணாகூட தெரியாமல் போனது எப்படி? அன்றே எழுதப் படிக்கத் தெரிஞ்சவங்க பின்னாடி ஏன் தற்குறி ஆனார்கள்?

இந்தியாவில் நுழைந்த பிறகு ஆரியர்கள் தங்கள் நயவஞ்சகத்தால் இந்திய மன்னர்களை ஏதோ ஒரு வகையில் மயக்கி தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்து நமது கல்வியைப் பறித்தார்கள். 

அன்று கல்வி என்றால் வேதம் மட்டும்தான். அதையும் சமஸ்கிருதத்தில் மட்டும்தான் படிக்க வேண்டும். இதைப் படிக்கின்ற உரிமை பார்ப்பனர்களுக்கு மட்டுமே உண்டு. 

களப்பிரர் ஆட்சி காலம் வரை நம்மிடம் இருந்த கல்வி உரிமை முற்றிலுமாக பறிக்கப்பட்டது. அப்படியானால் அதன் பிறகு யாரும் படிக்கவில்லையா? ஆழ்வார்களும் நாயன்மார்களும் படிக்கவில்லையா என்று கேட்கலாம். வேதங்களையும் புராணக் கட்டுக்கதைகளையும் மக்களிடம் பரப்புவதற்காக அவர்கள் படித்தார்கள். யாருக்குத் தேவை அந்தக் கல்வி? 

ஆனால் இங்கு நாம் கேட்க வேண்டிய முக்கியமான கேள்வி, நமது அப்பன் ஏன் படிக்கவில்லை? நமது பாட்டன் முப்பாட்டன் ஏன் படிக்கவில்லை? அவர்கள் ஏன் தற்குறிகளாக ஆனார்கள்? நேற்று வரை அதுதானே நிலைமை. 

பார்ப்பனர்களின் சூழ்ச்சியால் ஆட்சியாளர்களால் நமக்கான கல்வி மறுக்கப்பட்டது. கல்வி இல்லை என்றால் சிந்தனை இருக்காது. சிந்தனை இல்லையென்றால் புதிய கண்டுபிடிப்புகள் இருக்காது. 

கல்வி இருந்ததால்தான் பாயில்ஸ் விதிகளையும், ஆர்க்கிமிடீஸ் கோட்பாடுகளையும், ஓம்ஸ் விதியையும் ஐரோப்பியர்களால் கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. கல்விதான் அவர்களை தொழிற் புரட்சிக்கு இட்டுச் சென்றது. ஐரோப்பா முன்னேறியது.

ஆரியர்கள் நமது கல்வியை பறித்தார்கள். அதனால் நாம் முன்னேற முடியவில்லை. ஒரு காலத்தில் முன்னேறிய நகர வாழ்க்கை வாழ்ந்த நாம் பிற்காலத்தில் பின்தங்கிப் போனதற்கு நமக்குக் கல்வி மறுக்கப்பட்டதே காரணம். 

சிவகளையிலும், கீழடியிலும் கிடைத்திருக்கும் வாள், ஈட்டி, அம்பு இவை வெறும் துருப்பிடித்த வரலாற்று நினைவுகள் அல்ல. அவை சனாதனத்தை வெட்டி வீத்த, குத்திக் கிழிக்கக் கிடைத்திருக்கும் போர் ஆயுதங்கள்.  இந்த ஆயுதங்களை மக்கள் தங்கள் கைகளில் ஏந்த வேண்டும். இந்த ஆயுதங்களை நாம் ஏந்தவில்லை என்றால் இன்னும் 2000 ஆண்டுகள் ஆனாலும் இப்படியேதான் இருப்போம். சொல்லப்போனால் இன்னும் பின்னோக்கிதான் செல்வோம். 

‘ஏன் இப்படி!’ என்று நாளை நம் பேரப்பிள்ளைகள் கேட்பார்கள். பேரப் பிள்ளைகள் சொன்னார்கள் என்று இன்று ஓட்டு போட்டிருக்கலாம். அதை இன்று அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்த நிலை மாறவில்லை என்றால் தமிழ்நாடு இன்னும் பின்னோக்கிதான் போய்க்கொண்டிருக்கும்.

தமிழ்நாட்டு மக்களைத் தட்டி எழுப்ப நம்மிடம் அகழாய்வு ஆயுதங்கள் இருக்கின்றன. விடக்கூடாது. பல மாதங்கள் ஆனாலும், சில பல ஆண்டுகள் ஆனாலும் இந்த ஆயுதங்களை நாம் கையில் ஏந்தியே ஆக வேண்டும்.  

சனாதன சக்திகளையும் அவர்களின் எடுபிடிகளையும் ஆட்சி அதிகாரத்திலிருந்து அப்புறப்படுத்த வேண்டும். 

இதற்கு மக்களிடையே மிகப்பெரிய ஆதரவு இருக்கிறது என்பதை தமிழ் மக்கள் இசை விழாவின் போது உணர முடிந்தது. அமெரிக்கா உள்ளிட்ட நாடுகளில் உலகெங்கிலும் வாழக்கூடிய ஆர்வலர்கள், கன்னியாகுமரியில் இருந்து காஷ்மீர் வரை வாழக்கூடிய உணர்வு கொண்ட தமிழ் மக்கள் இப் பிரச்சனைக்கு ஆதரவு  தெரிவித்துள்ளார்கள். அவர்களால் நேரடியாக பங்கேற்க முடியவில்லை என்றாலும் நிதி கொடுத்து ஆதரவு தருகிறார்கள்.

எனவே, இங்கு வாழக்கூடிய நாம் தான் சனாதனத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தை முன்னெடுக்க வேண்டும். மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகத்தைச் சேர்ந்த நாங்கள் இதைத் தொடர்ந்து முன்னெடுப்போம். வேறு வழி கிடையாது. அதை நோக்கிப் பயணிப்போம். அதற்கு இந்த ஆர்ப்பாட்டம் உதவும் என்றால் உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சிதான். 

நன்றி. 

வணக்கம்!

தமிழ்மணி

(மக்கள் அதிகாரம் தளத்தில் வெளியான கட்டுரை)