Sunday, 3 May 2026

கட்சித் தாவல்: கொள்கைக்காகவா? பிழைப்புக்காகவா?

இன்றைய அரசியலில், கட்சித் தாவல் என்பது ஒரு வழக்கமான நிகழ்வாகிவிட்டது. கொள்கை வேறுபாடுகளுக்காகவா, அல்லது பதவி மற்றும் பொருளாதார வாய்ப்புகளைத் தேடியா இத்தகைய தாவல்கள் நடைபெறுகின்றன? இது இன்று எழும் மிக முக்கியமான கேள்வி.

சில சமயங்களில், பழைய கட்சியில் வாய்ப்புகள் குறையும்போது, புதிய அரசியல் சக்திகளின் எழுச்சி பலருக்குப் புதிய வாய்ப்பாகத் தோன்றுகிறது. இதனால், அரசியல் பயணம் என்பது ஒரு நிலையான கொள்கையை விட, மாறும் சூழ்நிலைகளுக்கேற்ப நகரும் ஒரு 'பிழைப்புவாத' நடைமுறையாக மாறிவிடுகிறது.
இந்த மடம் இல்லன்னா வேற சந்தமடம்

முற்போக்கு இயக்கங்களின் தனித்துவம்

தேர்தல் காலங்களில் மட்டுமே அரசியல் கட்சிகளுக்கு மக்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். அவர்களும் வாக்களிப்பதைத் தவிர, அன்றாட வாழ்க்கையில் கட்சிகளைப் பெரிதாக நம்புவதில்லை. ஆனால், முற்போக்கு இயக்கங்களை மக்கள் அப்படிப் பார்ப்பதில்லை.

ஒரு இன்னல் ஏற்பட்டால் ஓடோடி வருபவர்கள் அவர்கள் என்ற நம்பிக்கை மக்களிடம் உள்ளது. அந்த நம்பிக்கையின் அடிப்படை அவர்கள் மக்களுக்காக இறுதிவரை நிற்பார்கள் என்பதில் மட்டுமல்ல; அங்கு இருப்பவர்கள் நேர்மையானவர்கள் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையிலும் உள்ளது. அதனால்தான், முற்போக்கு இயக்கங்கள் சாதாரண அரசியல் அமைப்புகளை விட, ஒரு நெறிமுறைக்கான முன்மாதிரியாகப் பார்க்கப்படுகின்றன.


முற்போக்கு இயக்கங்களின் மெல்லிய சிக்கல்: 'திறமை' எனும் கவசம்

இந்த உயர்ந்த நம்பிக்கையே, சில நேரங்களில் சவாலாகவும் மாறுகிறது. குறிப்பாக, தனிநபர்களின் 'திறமை' அவர்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்பு வளையமாக மாறிவிடுகிறது:

  • கவசமாக மாறும் கலை: கவிஞர், எழுத்தாளர், பேச்சாளர், கலைஞர், களப்பணியாளர் என்ற அடையாளங்கள், சிலரின் செயல்களை விமர்சனத்திலிருந்து பாதுகாக்கும் கவசமாக மாறுகின்றன.

  • முகமூடி அபாயம்: தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும், வெளிப்படையான செயல்பாடுகளுக்கும் இடையில் முரண்பாடுகள் உருவாகும்போது, அவை அவர்களின் புகழால் மறைக்கப்படுகின்றன. இது இயக்கத்தின் நம்பகத்தன்மையை மெல்ல மெல்ல சிதைக்கிறது.

  • திறமைக்குக் கிடைக்கும் அங்கீகாரம்: தவறுகள் செய்தாலும், அந்தத் திறமைக்காகவே அவர்களை ஒரு இயக்கம் தக்கவைத்துக்கொள்கிறது; அல்லது மற்றொரு இயக்கம் அவர்களை அரவணைத்துக்கொள்கிறது.

இத்தகைய போக்குகள் கவனிக்கப்படாமல் போனால், அந்த இயக்கம் காலம் காலமாக கட்டிக்காத்த 'நேர்மை' என்ற அடையாளம் சிதைவது உறுதி.

களை எடுத்தலே தீர்வு

ஒரு வயலில் களைகளை வளர விட்டால், அது பயிரைப் பாதிக்கும். அதுபோலவே, எந்த ஒரு முற்போக்கு இயக்கத்திலும் அடிப்படை மதிப்புகளுக்கு முரணான போக்குகள் ஆரம்பத்திலேயே கையாளப்பட வேண்டும்.
"வறுமையிலும் நேர்மையாக வாழும் எண்ணற்ற மக்கள் இருக்கும்போது, ஒரு முற்போக்காளன் மட்டும் ஏன் நேர்மையாகவும் அறத்தோடும் வாழ முடியாது?"
அவன் உண்மையான முற்போக்காளனா? அல்லது முற்போக்கை ஒரு முகமூடியாகப் பயன்படுத்தும் சந்தர்ப்பவாதியா? இந்தக் கேள்விகளை ஒவ்வொரு இயக்கமும், ஒவ்வொரு தொண்டரும் தங்களுக்குள் தொடர்ந்து எழுப்பிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

முடிவு

பிழைப்புவாதமும், சிறிய தவறுகளும் ஆரம்பத்தில் அற்பமாகத் தோன்றலாம். ஆனால், அவை கவனிக்கப்படாமல் விட்டால், பின்னர் பெரிய சிதைவுகளுக்குக் காரணமாகிவிடும். மக்கள் முற்போக்கு இயக்கங்களில் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை சாதாரணமானதல்ல; அது நேர்மையை அடிப்படையாகக் கொண்ட நம்பிக்கை. அந்த நம்பிக்கையைக் காப்பது இயக்கத்தின் அடிப்படைப் பொறுப்பு.

நேர்மையை காக்கும் இயக்கங்களே காலத்தின் சோதனையில் நிலைத்து நிற்கும். திறமைக்கு மதிப்பு தருவதோடு, பொறுப்புணர்வை மறக்காத அரசியல் பண்பே ஒரு இயக்கத்தை வலுப்படுத்தும். நேர்மையற்ற திறமை ஒரு இயக்கத்தை உயர்த்தாது; அது அமைதியாக அதைச் சிதைக்கத் தொடங்கும்.


ஊரான்

Saturday, 2 May 2026

15 வயதுப் பெண்ணின் விருப்பம்: கருக்கலைப்பா? தத்து கொடுத்தலா? - ஒரு சமூக அறம் சார்ந்த பார்வை

ஒரு 15 வயதுச் சிறுமி தான் விரும்பாத, தன் உடலுக்குப் பொருந்தாத ஒரு கர்ப்பத்தைச் சுமக்கும்போது, அவள் அடையும் உளவியல் மற்றும் உடல் ரீதியான சிதைவுகள் அளப்பரியவை.

உச்சநீதிமன்றத்தின் சமீபத்திய தீர்ப்பு (ஏப்ரல் 2026) ஒரு பெண்ணின் "உடல் சுயாட்சி" (Bodily Autonomy) உரிமையை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்துள்ளது. ஆனால், களத்தில் இந்த முடிவு எடுப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல.

கருக்கலைப்பு மற்றும் தத்தெடுப்பு—இந்த இரண்டு தெரிவுகளையும் ஒரு சமூக அக்கறையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது அவசியமாகிறது.


1. கருக்கலைப்பு (MTP): சட்டமும் சுதந்திரமும்

கருக்கலைப்பு என்பது அந்தப் பெண்ணின் உடல் மீது அவளுக்கு இருக்கும் அடிப்படை உரிமை. 15 வயதில் ஒரு பெண் தாய்மை அடைவது மருத்துவ ரீதியாகவே "High-risk" என்று வகைப்படுத்தப்படுகிறது.
  • சாதகமான அம்சம்: இது அந்தப் பெண்ணை ஒரு நீண்ட கால உடல் மற்றும் மன வேதனையிலிருந்து உடனடியாக மீட்டெடுக்கிறது. அவள் தன் கல்வியைத் தொடரவும், இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்பவும் இது வழிவகுக்கிறது.
  • சவால்கள்: 30 வாரங்கள் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட காலத்தில் கர்ப்பத்தைக் கலைப்பது என்பது ஒரு அறுவை சிகிச்சை. இது அந்தச் சிறுமியின் உயிருக்கே ஆபத்தாக முடியலாம். மருத்துவக் குழு (Medical Board) அனுமதி மறுக்கும் பட்சத்தில், சட்டரீதியாகப் போராடினாலும் மருத்துவ ரீதியாக அது சாத்தியமற்றதாகலாம்.

2. தத்தெடுப்பு (Adoption/Surrender): அறமும் மனிதாபிமானமும்

மருத்துவக் காரணங்களால் கருக்கலைப்பு சாத்தியமில்லாதபோது, குழந்தையைப் பெற்றுத் தத்து கொடுப்பது ஒரு மிகச்சிறந்த "மனிதாபிமானத் தேர்வு" (Humane Choice).
  • சாதகமான அம்சம்: இது ஒரு உயிரை அழிப்பதற்குப் பதிலாக, அந்த உயிருக்கு ஒரு புதிய வாழ்வை வழங்குகிறது. சட்டப்படி குழந்தை நலக் குழு (CWC) முன்பாக ஒப்படைக்கும்போது, அது அனாதை ஆக்கப்படுவதில்லை; மாறாக, சட்டப்பூர்வமாக ஒரு நல்ல குடும்பத்திற்குத் தத்து கொடுக்கப்படுகிறது.
  • சவால்கள்: பிரசவத்திற்குப் பிறகு அந்தச் சிறுமி சந்திக்கும் மனப்போராட்டங்கள் மற்றும் சமூக ரீதியான கேள்விகளையும் சந்திக்க வேண்டி வரும். ஆனால், அரசின் பாதுகாப்பான இல்லங்களில் (Shelter Homes) தங்கி, பிரசவ காலத்தைக் கடப்பது, அந்தச் சிறுமியின் உடல்நலத்தைப் பாதுகாக்க உதவும்.

இரண்டையும் சமநிலைப்படுத்தும் அணுகுமுறை (The Balancing Act)

இந்த இரண்டில் அதாவது கருக்கலைப்பா அல்லது குழந்தையைப் பெற்று தத்து கொடுப்பதா இதில் எது சரி என்பதை, அந்தச் சிறுமியின் "உயிர் ஆபத்து" (Medical Risk) மற்றும் "மனநிலை" (Mental Health) ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.


ஒரு சமூகமாக நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன?
  1. தேர்வை மதித்தல்: அந்தப் பெண்ணின் விருப்பம் எதுவோ, அதைச் சுற்றியுள்ள சமூகம் (குடும்பம்/அரசு) ஆதரிக்க வேண்டும். "தத்து கொடுப்பது பாவம்" என்றோ, "கருக்கலைப்பு செய்வது தவறு" என்றோ பேசுவதை விட்டுவிட்டு, அந்தச் சிறுமியின் வாழ்விற்கு எது பாதுகாப்பானது என்பதை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்த வேண்டும்.
  2. பாதுகாப்பு அரண்: அந்தச் சிறுமியைப் பாதுகாப்பான அரசு இல்லங்களில் தங்க வைத்து, அவளுக்குப் பிரசவ காலத்திலும், அதற்குப் பின்னரும் தகுந்த உளவியல் சிகிச்சையை (Counseling) அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும்.
  3. வன்புணர்வைத் தடுத்தல்: இது போன்ற நிலை வராமல் தடுப்பதே சமூகம் செய்ய வேண்டிய மிகப்பெரிய அறம். பாலியல் வன்முறைகளுக்கு எதிரான விழிப்புணர்வையும், சட்டப் பாதுகாப்பையும் பலப்படுத்த வேண்டும்.
முடிவாக

கருக்கலைப்பு ஒரு பெண்ணின் உரிமையைப் பாதுகாக்கிறது; தத்து கொடுத்தல் ஒரு உயிரைப் பாதுகாக்கிறது. இந்த இரண்டு தெரிவுகளுமே அந்தப் பெண்ணின் கண்ணியத்தை மையப்படுத்தியே இருக்க வேண்டும். இத்தகைய இக்கட்டான சூழலில், சட்டத்தை விட, மனிதாபிமானத்தோடு கூடிய அந்தச் சிறுமியின் உடல் மற்றும் மன நலமே இறுதி முடிவாக இருக்க வேண்டும்.

பொன்.சேகர்
வழக்குரைஞர்

Friday, 1 May 2026

நமது நம்பிக்கையின் வேர் எது?

நமக்கு ஏன் ஒருவரைப் பிடிக்கிறது?

சிறுவயதில் எனக்கு சிவாஜி கணேசனின் நடிப்பு பிடிக்கும், எம்.ஜி.ஆரைப் பிடிக்காது. ஏன் என்று அப்போது தெரியவில்லை, இப்போதும் தர்க்கரீதியாகச் சொல்லத் தெரியவில்லை.

ஒருவேளை, அந்தக் காலத்தில் நான் வாழ்ந்த சூழலில் சந்தித்த சிக்கல்களுக்குச் சிவாஜி கணேசனின் நடிப்பு ஒருவித ஆறுதலைக் கொடுத்திருக்கலாம்.

விளையாட்டுத் துறையில் அன்று ஃபெடரரை எனக்குப் பிடிக்கும், ஆனால் அவரைத் தோற்கடிக்கும் நடாலையோ, ஜோகோவிச்சையோ பிடிக்காது. இன்று அல்கராஸைப் பிடிக்கும், சின்னரைப் பிடிக்காது. காரணம் அவர்களுடைய உடல் மொழி, நடத்தையாக இருக்கலாம். 


இப்படி நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒருவரை ரசிக்கிறோம், இன்னொருவரை ஒதுக்குகிறோம்.  அதற்கான காரணம் நடிப்பாகவோ அல்லது ஆட்டத்திறனாகவோ மட்டும் இருப்பதில்லை; அந்த மனிதர் வெளிப்படுத்தும் ஏதோ ஒரு பாணி, நம் மனதிற்கு நெருக்கமாக இருக்கிறது. இது தர்க்கத்தைத் தாண்டிய ஒருவித ஈர்ப்பு.


கடவுளை நம்புவதற்கான அடிப்படை


சித்ரா பௌர்ணமியில் திருவண்ணாமலையில் சிவனைத் தேடி ஓடும் லட்சக்கணக்கான மக்களில் நாமும் ஒருவராக இருக்கலாம். கள்ளழகர் ஆற்றில் இறங்குவதைப் பார்க்கும் கூட்டத்தில் முண்டியடிக்கும் ஒருவராக இருக்கலாம். எல்லா கடவுள்களும் நல்லவர்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டே, ஒரு குறிப்பிட்ட கடவுளை மட்டும் நாம் ஏன் தேடி ஓடுகிறோம்? அந்த நம்பிக்கைக்கு ஏதேனும் அறிவியல் ஆதாரம் உண்டா? இல்லை. ஆனால், அந்த நம்பிக்கை நமக்குக் கொடுக்கும் மன அமைதி, ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வைத் தருகிறது. நம் வாழ்க்கையில் வரும் இழப்புகளின் போது, "கடவுள் என்னைக் காப்பார்" என்று நாம் நம்புகிறோம். இது ஒரு தனிப்பட்ட நம்பிக்கை.

நாமே உணராத உளவியல்

சினிமா, விளையாட்டு, கடவுள் நம்பிக்கை, அரசியல் - இவை நான்கும் வெவ்வேறானவை போலத் தோன்றினாலும், மனித உளவியலில் இவை அனைத்தும் ஒரே புள்ளியில்தான் இணைகின்றன. இவை எல்லாமே நம் வாழ்வின் ஆசை, பயம், தனிமை மற்றும் பாதுகாப்பின்மையை நிரப்ப நாம் தேடும் ஒருவகை 'ஆறுதல்' அல்லது 'நம்பிக்கை' தரும் வெவ்வேறு வடிவங்கள்.

ஒரு திரைப்படத்தில் நாம் ஹீரோவை ரசிக்கிறோம், விளையாட்டு வீரரின் ஸ்டைலை ரசிக்கிறோம், கடவுளிடம் நம் துன்பங்களை ஒப்படைக்கிறோம், அரசியல் தலைவரிடம் நம் சமூக எதிர்காலத்தை ஒப்படைக்கிறோம். இந்த நான்கு இடங்களிலும் நாம் தர்க்கத்தைத் தாண்டி, உணர்ச்சிகரமான ஒரு பிம்பத்திடம் (Image) சரணடைகிறோம். நமக்குத் தேவைப்படுவது அந்தத் தலைவரோ, கடவுளோ அல்ல; மாறாக, நமது விருப்பத்தை, ஆசையை, நம் பிரச்சினைகளை அவர் தீர்த்துவிடுவார் என்கிற அந்த நம்பிக்கை தரும் மனநிம்மதிதான்.

ஒரு நடிகரை ஏன் நம்புகிறார்கள்?

இன்று அதே மக்கள், ஒரு தலைவரை அல்லது நடிகரை நம்பும்போது மட்டும், அதை முட்டாள்தனம் என்று வசைபாடுகிறார்கள். கடவுள் நம் சிக்கல்களைத் தீர்ப்பார் என்று நம்புவது 'பக்தி' என்றால், தங்களுக்குப் பிடித்த தலைவர் நம் சிக்கல்களைத் தீர்ப்பார் என்று நம்புவது ஏன் 'அறிவின்மை' ஆகிறது? உண்மையில், கடவுள் மீது வைக்கும் நம்பிக்கையும், நடிகர் மற்றும் தலைவர்கள் மீது வைக்கும் நம்பிக்கையும் ஒரே ஊற்றிலிருந்துதான் வருகின்றன.
இரண்டுக்கும் அடிப்படை உளவியல் ஒன்று தான்; ஆனால் விளைவுகள் வேறுபடும்அடிப்படையற்ற இந்த நம்பிக்கையை, கடவுள் விஷயத்தில் ஏற்பவர்கள், அரசியல் விஷயத்தில் மட்டும் ஏன் நிராகரிக்கிறார்கள்?

அன்று வெண் திரைகளில் மட்டுமே நாயகர்களைக் காண முடிந்தது. திரைகளைக் காண வாய்ப்பு இல்லாத அன்றைய சிறுவர்களுக்கு நாயகர்களைத் தெரியாது. ஆனால் இன்று, வெண் திரைகள் மென்திரைகளாகக் கைக்குள்ளேயே அடங்கி விடுவதால், அன்று எந்த உளவியலால் நாம் நாயகர்களை நேசித்தோமா, அதே உளவியல்தான் இன்று சிறுவர்களையும் ஈர்க்க வைக்கிறது.


வசைபாடுவதால் மாறிவிடுமா?

ஒரு நடிகரின் ரசிகர்களையோ, அல்லது பிற தீவிர ஆதரவாளர்களையோ ‘தற்குறிகள்’ என்று திட்டுவதால் அவர்களின் நம்பிக்கை மாறிவிடாது. அதனால் அவர்களின் நம்பிக்கை மேலும் வலுவாகுமே தவிர, குறையாது. அவர்கள் மாற வேண்டும் என்று விரும்பினால், நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன?


ஏளனம் செய்யாதீர்கள்:  அவர்களின் நம்பிக்கையை அவமதிக்காதீர்கள். அது அவர்களின் 'கடவுள்' மீது வைக்கும் நம்பிக்கைக்குச் சமமானது.


கேள்வி கேளுங்கள்: அவர்களுக்குப் புரியும்படி, "புதிய வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவார் உங்கள் தலைவர் என்று நீ நம்புகிறாய், சரி. ஆனால், உங்கள் தலைவர் இதை எப்படி நிறைவேற்றுவார்?” என்று மென்மையாகக் கேளுங்கள்.

சிந்திக்கத் தூண்டுங்கள்: நியாயமான கேள்விகளால் அவர்கள் தர்க்கரீதியாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கும் போதுதான், அவர்களின் நம்பிக்கை, பிம்பத்திலிருந்து எதார்த்தத்தை நோக்கி நகரும்.


முடிவு

“கடவுளை நம்புவது முட்டாள்தனம்” என்று திட்டுவதை விட, கடவுள் அவர்களது விருப்பத்தை எப்படி நிறைவேற்றுவார் என்று கேட்பதே அவர்களைச் சிந்திக்கத் தூண்டும்.

அதேபோல அரசியலில், நாம் யாரை நம்புகிறோம் என்பது முக்கியமல்ல, எதனால் நம்புகிறோம் என்பதுதான் முக்கியம். கடவுளை நம்புவதற்கும், தலைவரை நம்புவதற்கும் அடிப்படை ஒன்றுதான். எனவே, பிறரின் நம்பிக்கையை ஏளனம் செய்வதை விடுத்து, அந்த நம்பிக்கைக்குப் பின்னால் இருக்கும் 'ஏன்?', 'எப்படி?' என்ற கேள்விகளை அவர்களுக்குள் விதைப்போம்.

அவர்கள் தானாகவே சிந்திக்கத் தொடங்கும் போது, பிம்பங்கள் மெல்ல உடைந்து, உண்மையான தெளிவு பிறக்கும். இதற்கு வசைபாடுதல் குறுக்கு வழி; உரையாடலே உண்மைக்கான வழி.

ஊரான்

குறிப்பு: இந்த உளவியல் ரீதியான பிணைப்புகளுக்குச் சமூக அறிவியலில் வலுவான ஆதாரங்கள் உள்ளன. மனிதர்கள் எதிர்கொள்ளும் வாழ்வின் நிச்சயமற்ற தன்மையிலிருந்து விடுபட ஒரு 'மீட்பரை' நாடுவதை 'பய மேலாண்மைக் கோட்பாடு' (Terror Management Theory) விளக்குகிறது. 

நாம் நேரில் சந்திக்காத தலைவர்களுடன் நெருக்கமான உறவைக் கொண்டிருப்பதாக உணர்வதை 'பாரா-சமூக உறவுகள்' (Parasocial Relationships) என்றும், ஒரு குறிப்பிட்ட குழுவின் அடையாளத்தோடு நம்மை இணைத்துக்கொண்டு நம் சுய மதிப்பைக் கூட்டிக்கொள்வதை 'சமூக அடையாளக் கோட்பாடு' (Social Identity Theory) என்றும் உளவியல் அறிஞர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். 

சுருக்கமாக, வாழ்வின் சவால்களை எதிர்கொள்ளத் தயங்கும் நிலையில், தர்க்கத்தைத் தாண்டி ஒரு பிம்பத்திடம் நம் பொறுப்புகளைச் 'சரணடைவது' (Delegation of Agency) என்பது, மனிதன் தன்னைத் தானே பாதுகாத்துக்கொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு பரிணாம உளவியல் உத்தியாகும்.