Monday, 20 July 2026

உமியாகும் உழைப்பாளிகள்!


உமியாகும் உழைப்பாளிகள்!

ஆலைகள் எல்லாம் பாய்லர்கள்தான்,

நெருப்புக்குப் பதிலாக
ஊழியர்களின் உழைப்பை எரிக்கும்
பாய்லர்கள்!

நெல் மணிகளை உள்ளே கொட்டி,
அரிசியைப் பிரித்தெடுப்பதுபோல்,
உழைப்பாளிகளின் வியர்வையை உறிஞ்சி
லாபங்களை அள்ளிக் குவிக்கின்றன
ஆலைகள்!

கைகளின் வலிமை,
கால்களின் உறுதி,
எதிர்கால நம்பிக்கை,
வாழ்க்கைக் கனவு —
எல்லாவற்றையும் அரைத்து
மூட்டைகளில் நிரப்பிக் கொள்கின்றன.

பிறகு...

பயன் தீர்ந்த உமிபோல
ஊழியர்களை வெளியே
ஊதித் தள்ளுகின்றன.

ஆனால்...

உமி தோல்வியின் அடையாளமல்ல;
அது மண்ணின் எதிர்காலம்.

காற்றில் பறந்தாலும்,
மழையில் நனைந்தாலும்,
இறுதியில் உரமாகி
பூமிக்கு உயிரூட்டுகிறது.

அதைப் போலவே,

சுரண்டப்பட்ட உழைப்பாளிகளின்
கண்ணீரும் கோபமும்
ஒருநாள் உரமாகி,
புதிய உலகின் விதைகளை
முளைக்க வைக்கும்.

உழைப்பை ஆலைகள்
உறிஞ்சிக்கொள்ளலாம்;

ஆனால்,

வரலாற்றை விளைவிப்பது
உமியென ஒதுக்கப்பட்ட
உழைப்பாளிகள்தான்!

வரலாற்றின் விளைச்சலை
அறுவடை செய்வதும்
அவர்கள்தான்!

— தமிழ்மணி

Tuesday, 14 July 2026

பாதுகாப்பாக வாழ்ந்து கொண்டே முற்போக்கும் புரட்சியும் பேச முடியுமா?

இன்றைய நுகர்வுப் பண்பாட்டுச் சூழலில் ஒரு விசித்திரமான போக்கு நிலவுகிறது. சமூக மாற்றத்தைப் பற்றி பேசுவது அதிகரித்திருக்கிறது; ஆனால் சமூக மாற்றத்திற்காக ஆபத்துகளை ஏற்கத் தயாரானவர்கள் குறைந்து கொண்டே செல்கிறார்கள்.


எது உண்மையான சமூகச் செயல்பாடு?

ஏழைகளுக்கு அன்னதானம், சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகளைப் பற்றிய விவாதங்கள், அடிப்படை வசதிகளுக்கான குரல், மணல் கொள்ளைக்கு எதிர்ப்பு, மூடநம்பிக்கைக்கு எதிரான பகுத்தறிவுப் பிரச்சாரம் — இவை அனைத்தும் சமூகச் செயல்பாடுகள்தான். ஆனால் இவற்றுக்கும், உண்மையான அநீதிக்கு எதிரான போராட்டத்திற்கும் இடையே பெரும் இடைவெளி உள்ளது.

‘நோகாத’ சமூக சேவை

சமூக அநீதிகளுக்கு பின்னால் உள்ள அதிகார அமைப்புகளைச் சுட்டிக்காட்டி, மக்களைத் திரட்டி போராடுவது எளிதல்ல. அதிகாரத்தை  எதிர்க்கும் போது, வழக்குகள், கைது, வாழ்வாதார அச்சுறுத்தல் ஆகியவை உருவாகும். எனவே பலர் “நோகாமல்” சமூக சேவை செய்யவே விரும்புகிறார்கள். பிரச்சினையைப் பற்றி பேசுவது பாதுகாப்பானது; ஆனால் அதற்குக் காரணமான அமைப்புகளை எதிர்ப்பது சவாலானது.

இன்று நாம் பார்க்கும் முரண்பாடுகள்:
- குடிப்பழக்கத்தில் இருப்பவன் போதை ஒழிப்பு பற்றி முழங்குகிறான்.
  • ஊழலில் ஈடுபடுபவன் ஊழல் ஒழிப்பு பற்றி உரையாற்றுகிறான்.
  • தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் முற்போக்கு பேசுபவர்கள் பெருகுகிறார்கள்.
சமூகச் செயல்பாடு vs சமூக மாற்றம்

உண்மையான களப்பணியாளர்கள் இன்றும் இருக்கிறார்கள். அரசியல், சமூக அநீதிகளுக்கு எதிராக தங்கள் வாழ்வையே பணயம் வைத்துப் போராடுபவர்கள். அவர்களின் அர்ப்பணிப்பை மறுக்க முடியாது. ஆனால் அம்பேத்கர், பெரியார் போன்றோரின் பெயர்களைச் சொல்வது எளிது; அவர்கள் எதிர்கொண்ட விலையைச் செலுத்தத் தயாராக இருப்பது வேறு.

சொல்வதும் செய்வதும் ஒன்றாக

ஒரு சமூகச் செயல்பாட்டாளரின் நம்பகத்தன்மை அவரது பேச்சில் மட்டுமல்ல; அவரது வாழ்க்கை முறையிலும் வெளிப்பட வேண்டும். மூடநம்பிக்கைக்கு எதிராகப் பேசுபவன் தன் வீட்டில் அதை ஒழிக்க வேண்டும். ஊழலை எதிர்ப்பவன் தன் நடத்தையில் நேர்மையைக் காட்ட வேண்டும். எளிமையைப் போதிப்பவன் அதை வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். மொத்தத்தில் சமூகச் செயல்பாட்டாளர்களின் வாழ்க்கை ஒரு திறந்த புத்தகமாக இருக்க வேண்டும்.

நாம் சிந்திக்க வேண்டியது

புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகளுக்குப் பிறகு, தனிநபர் வெற்றி, நுகர்வு, சமூக ஊடகப் புகழ் ஆகியவை பொதுநல உணர்வைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டன. சமூக மாற்றம் என்பது சமூக ஊடகங்களில் பதியப்படும் சில பதிவுகள், புகைப்படங்கள், முழக்கங்களில் அல்ல; அது நேரம், உழைப்பு, தியாகம் மற்றும் சவால்களை ஏற்கும் துணிவு ஆகியவற்றால் தீர்மானிக்கப்படுவது.

பாதுகாப்பாக வாழ நினைப்பது தவறல்ல. ஆனால் பாதுகாப்பான தூரத்தில் நின்றுகொண்டு புரட்சியைப் பற்றி பேசி, தன்னைப் பெரிய முற்போக்காளராகக் காட்டிக் கொள்வது நேர்மையான அணுகுமுறையல்ல.

புரட்சியைப் பற்றி பேசுவது எளிது; ஆனால் அதற்காக தனிப்பட்ட இழப்புகளையும் ஆபத்துகளையும் ஏற்கத் தயாராக இருப்பதுதான் உண்மையான முற்போக்கின் அளவுகோல். சமூக மாற்றத்தைப் பற்றி பேசுபவர்கள் அதிகரித்துள்ளனர்; ஆனால் அதற்காக விலை கொடுக்கத் தயாரானவர்கள் எத்தனை பேர்?

— ஊரான்

Saturday, 11 July 2026

திருத்தல்வாதத்திலிருந்து திரை அரசியல்வரை: பாரம்பரிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளும் விஜய் ஆதரவும்

தமிழ்நாட்டில் நடிகர் விஜய்யின் அரசியல் வருகைக்குப் பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளும் வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக ஆதரவும் வரவேற்பும் அளித்து வருகின்றன. ஆனால், தங்களை மார்க்சிய அரசியலின் வாரிசுகள் என்று பிரகடனப்படுத்திக் கொள்ளும் பாரம்பரிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள், விஜய்யின் அரசியல் முயற்சிகளைக் குறித்து ஒருவித மென்மைப் போக்கைக் கையாளுவதுடன், அவரை ஆதரிக்கவும் முற்படுவது ஏன் என்ற கேள்வி இன்றைக்கு மிக முக்கியத்துவப் புள்ளியாக எழுகிறது.

இது வெறும் தற்காலிகத் தேர்தல் கூட்டணி அரசியலின் விளைவா? அல்லது இதற்குப் பின்னால் ஒரு நீண்டகாலக் கருத்தியல் வரலாற்று பலவீனம் ஏதேனும் ஒளிந்துள்ளதா?

சண்முகம் (CPM), வீரபாண்டியன் (CPI)

திருத்தல்வாதம் பற்றிய மார்க்சிய விவாதம்

20ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் உலகக் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில் ஏற்பட்ட மிகப்பெரிய கருத்தியல் பிளவு, சோவியத் ஒன்றியத்தில் நிகிதா குருச்சேவ் (Nikita Khrushchev) முன்னெடுத்த கொள்கை மாற்றங்களைச் சுற்றியே உருவானது.

மாவோ (Mao Zedong) மற்றும் சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, குருச்சேவ் முன்வைத்த "அனைத்து மக்களின் அரசு", "அனைத்து மக்களின் கட்சி" போன்ற கோட்பாடுகளைக் கடுமையாக விமர்சித்தன. பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தின் தத்துவார்த்த அடிப்படையைக் கைவிட்டு, சோசலிச அரசை வர்க்கமற்ற அரசாகச் சித்தரிப்பது மார்க்சியத்தின் அடித்தளத்தையே தகர்க்கும் செயல் என்று மாவோ கருதினார்.

சீனாவின் பார்வையில் இது வெறும் ஏட்டளவிலான கோட்பாட்டு விவாதமல்ல; மாறாக, சோவியத் ஒன்றியத்தில் முதலாளித்துவத்தின் மறுபிரவேசத்திற்கான பாதையைத் திறந்துவிட்ட பேராபத்தான "திருத்தல்வாதம்" (Revisionism) ஆகும்.

இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் நிலைப்பாடு

இந்தியாவில் இருந்த பாரம்பரிய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் முக்கியப் பிரிவுகளான இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPI) மற்றும் இந்திய மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPI(M)) ஆகியவை பொதுவாக சோவியத் அணியோடு தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டன.

மாவோ முன்வைத்த கூர்மையான தத்துவ விமர்சனங்களை ஏற்க மறுத்த இக்கட்சிகள், சோவியத் ஒன்றியம் இன்னும் சோசலிசப் பாதையில்தான் பயணிக்கிறது என்ற தற்காப்பு நிலைப்பாட்டை எடுத்தன. அதே நேரத்தில், மாவோவின் புரட்சிகரக் கொள்கைகளின் தூண்டுதலால் இந்தியாவில் உருவான நக்சல்பாரி இயக்கங்களை 'இடதுசாரி அதிதீவிரவாதம்' எனக்கூறி அவை கடுமையாக எதிர்த்தன.

பின்னர் வரலாறு என்ன சொன்னது?

1991-ல் சோவியத் ஒன்றியம் முற்றிலும் சிதறித் தவிடுபொடியானது. அரசுச் சொத்துக்கள் அனைத்தும் தாராளமயமாக்கப்பட்டு, தனியார்மயமாக்கப்பட்டன. முதலாளித்துவம் எவ்வித ஒளிவுமறைவுமின்றி அங்கே மீண்டும் அரியணை ஏறியது.

சோவியத் ஒன்றியத்தில் திருத்தல்வாதம் இறுதியில் முதலாளித்துவ மீட்புக்கு வழிவகுக்கும்" என்ற மாவோவின் எச்சரிக்கை சரிதானா? அல்லது சோவியத் பாதையை ஆதரித்த இந்தியப் பாரம்பரிய இடதுசாரிகளின் மதிப்பீடு தவறானதா?

சீனாவும் டெங் பாதையும்

மாவோவின் மறைவுக்குப் பிறகு, டெங் சியாவோபிங் (Deng Xiaoping) தலைமையில் சீனா "சீனப் பண்புகளுடனான சோசலிசம்" என்ற பெயரில் பொருளாதாரச் சீர்திருத்தப் பாதையில் நகரத் தொடங்கியது. சந்தைப் பொருளாதார அம்சங்கள் விரிவடைந்தன; தனியார் மூலதனம் வளர அனுமதிக்கப்பட்டதுடன், வெளிநாட்டு முதலீடுகளும் சிவப்புக் கம்பளம் விரித்து வரவேற்கப்பட்டன.

சீனாவில் இன்னமும் சோசலிசம் நீடிக்கிறதா அல்லது அங்கும் முதலாளித்துவம் வேறு வடிவத்தில் தடம் பதித்துவிட்டதா என்ற விவாதம் இன்றும் உலக இடதுசாரிகளிடையே தொடர்ந்து நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.

ஆனால், இதில் கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயம் ஒன்றுண்டு. ஒருகாலத்தில் குருச்சேவ் காலத்துச் சோவியத் ஒன்றியத்தைச் சோசலிசத்தின் கோட்டையாகச் சித்தரித்த அதே பாரம்பரிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள், டெங் காலத்துச் சீர்திருத்தவாதச் சீனாவையும் சோசலிசத்தின் உன்னத மாதிரியாகப் புகழத் தொடங்கின.

இதனை விமர்சிப்பவர்கள், "பாரம்பரிய இடதுசாரிகளின் கொள்கை மாறவில்லை; மாறாக, அவர்கள் தங்களின் இருப்புக்காகச் சார்ந்து நிற்கும் சர்வதேச அதிகார மையங்கள் மட்டுமே மாறின" என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள்.

தேர்தல் அரசியலும் சமரசப் பாதையும்

இங்கேதான் தற்போதைய தமிழ்நாட்டு அரசியல் சூழலை நாம் தத்துவார்த்தப் பின்புலத்தோடு பொருத்திப் பார்க்க வேண்டியுள்ளது.

ஒருகாலத்தில் புரட்சிகர வர்க்க அரசியலை முன்னிறுத்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்கள், நாடாளுமன்றத் தேர்தல் அரசியலின் கட்டமைப்பிற்குள் தங்களை முழுமையாகப் பிணைத்துக் கொண்ட பிறகு, தீவிரமான சமூக மாற்றத்தை விடத் தங்களின் 'அரசியல் இருப்பை' (Political Survival) மட்டுமே முதன்மையாகக் கருதத் தொடங்கின. இந்த நாடாளுமன்ற வாதக் கவர்ச்சி (Parliamentary Cretinism), கொள்கை சார்ந்த அரசியலுக்குப் பதிலாக, தற்காலிகத் தேர்தல் கூட்டணிகளைச் சார்ந்த நடைமுறை அரசியலை (Pragmatic Politics) அவர்கள் மேல் திணித்தது.

இதன் இயல்பான விளைவாகவே, வர்க்கக் கோட்பாடுகளுக்கு முற்றிலும் அப்பாற்பட்ட, மக்கள் செல்வாக்குள்ள எந்தவொரு வெகுஜனச் சக்தியுடனும் தங்களின் தத்துவார்த்த அடையாளங்களைச் சமரசம் செய்து கொண்டு இணங்கிப் போகும் பலவீனமான மனநிலை உருவானது.

விஜய் ஆதரவு: ஒரு கருத்தியல் திருத்தல்வாதத் தொடர்ச்சியா?

நடிகர் விஜய் முன்வைக்கும் அரசியல் திட்டங்கள் மார்க்சிய அரசியலின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளான வர்க்கப் போராட்டம், உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றம், முதலாளித்துவ ஒழிப்பு அல்லது தொழிலாளர் வர்க்க அரசியல் போன்றவற்றுடன் எள்முனையளவும் தொடர்புடையவை அல்ல.

அவரது முழக்கங்கள் பெரும்பாலும் ஊழல் எதிர்ப்பு, நல்லாட்சி, நிர்வாகச் சீர்திருத்தம் மற்றும் பெரியார்-அம்பேத்கர் சிந்தனைகள் மற்றும் தேசியவாதம் கலந்த ஒரு பொதுவான மக்கள் நலவாதத் (Populist Welfarism) தளத்தை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டவை. இவை கூட உண்மையில் கொள்கை சார்ந்த தத்துவார்த்த நிலைப்பாடா அல்லது வெறும் வாக்கு வங்கி அரசியலுக்கான கவர்ச்சி முழக்கங்களா என்ற ஐயம் நடுநிலையாளர்களிடையே எழுப்பப்பட்டு வருகிறது.

இருப்பினும், பாரம்பரிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் அவரைப் பற்றிய தங்களின் அணுகுமுறையில் ஒரு வெளிப்படையான மென்மைப் போக்கைக் கையாளுவதைக் காண முடிகிறது. 'பாசிச எதிர்ப்பு' அல்லது 'முதன்மை எதிரியை வீழ்த்துவது' என்ற உத்திசார் தந்திரோபாயங்களை (Tactical Line) இக்கட்சிகள் இதற்கு முகாந்திரமாகச் சொல்லக்கூடும்.

ஆனால், இத்தகைய சமரசப் போக்கை விமர்சிப்பவர்கள், இது தற்காலிகமான ஒரு தேர்தல் தந்திரம் மட்டுமல்ல என்கிறார்கள். சர்வதேச அளவில் அன்று குருச்சேவிலிருந்து இன்று டெங் வரை வர்க்கக் கொள்கைகளை நீர்த்துப்போகச் செய்த 'திருத்தல்வாதச் சக்திகளோடு' தத்துவார்த்த ரீதியாகச் சமரசம் செய்து பழகிய அரசியல் மரபின் தர்க்கரீதியான தொடர்ச்சிதான், இன்று உள்ளூர் அளவில் விஜய் போன்ற வெகுஜன ஈர்ப்புள்ள மாற்றுச் சக்திகளோடும் அவர்கள் செய்துகொள்ளும் இந்த நடைமுறைச் சமரசம் என்பதே அவர்களின் வாதம்.

முடிவுரை

ஒரு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் உண்மையான தத்துவார்த்த அளவுகோல் என்பது அது யாரை ஆதரிக்கிறது என்பதில் மட்டுமல்ல; எத்தகைய கருத்தியல் பின்னணியில், ஏன் ஆதரிக்கிறது என்பதிலும்தான் அடங்கியிருக்கிறது.

ஒருகாலத்தில் சோவியத் திருத்தல்வாதத்தையும், பின்னர் சந்தைப் பொருளாதாரச் சீனாவையும் சோசலிசம் என்று நியாயப்படுத்திய அதே அரசியல் மரபு, இன்றைக்குத் தேர்தல் அரசியலின் புதிய நட்சத்திரங்களையும் தங்களின் இருப்புக்காக ஆதரிப்பதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை.

இது வெறும் தேர்தல் தந்திர அரசியலா? நீண்டகாலத் திருத்தல்வாதத்தின் கருத்தியல் தொடர்ச்சியா? அல்லது புதிய அரசியல் யதார்த்தங்களுக்கு ஏற்ப அவர்கள் தங்களை மாற்றிக்கொள்ளும் நடைமுறை அணுகுமுறையா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான துல்லியமான பதிலை வரலாறும், இக்கட்சிகளின் எதிர்கால அரசியல் நடைமுறைகளும் தான் இறுதியில் தீர்மானிக்கும்.

வர்க்க அரசியலைக் கைவிட்டு, செல்வாக்குள்ள சக்திகளின் நிழலில் தங்களின் அரசியல் இருப்பைத் தேடும் போக்கு, சர்வதேச அரங்கில் திருத்தல்வாதமாக வெளிப்பட்டது போலவே, உள்ளூர் அரங்கில் தேர்தல் சமரசவாதமாக வெளிப்படுகிறது. விஜய் ஆதரவை அந்த நீண்ட அரசியல் மரபின் ஒரு தொடர்ச்சியாகப் பார்க்கலாமா என்ற கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியாது.

ஊரான்

Friday, 10 July 2026

கரூர் "கொத்து பரோட்டா!"

இது ஏற்கனவே ஓங்கி வளர்ந்த ஒரு பெருங்காடு. இன்னும் விடிந்திருக்கவில்லை; காரிருள் மரங்களின் கிளைகளுக்கு இடையே ஊடுருவி உரைந்து கிடந்தது. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஓர் ஆதி விடியல் காலம் அது. மனிதன் இன்னும் தனக்கான மொழியைக் கண்டறிந்திருக்கவில்லை. எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தச் சொற்கள் இல்லை; உதடுகளின் அசைவுகளுக்கு அர்த்தங்கள் இல்லை; வெறும் சைகைகளும், தொண்டைக்குள் எழும் விசித்திர ஒலிகளும் மட்டுமே அவனது உலகமாக இருந்தன.


காரிருள் விலகிய காலைப் பொழுதில் ஒரு நாள், கூட்டத்தின் தலைவன் ஒருவன் அடர்ந்த புதரின் திசையைக் காட்டி ஏதோ ஒரு சைகை செய்தான். “அங்கே சுவையான கனிகள் நிறைந்த மரங்கள் இருக்கின்றன; பசியும் ஆசையும் தீரும்” என்பது அவனது சைகையின் பொருள்.

ஆனால், ருசி வெறியோடு இருந்த ஒரு ஆதிமனிதன் அந்தச் சைகையைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டான். கனிகள் கிடைப்பது மட்டுமல்ல, பழக்குவியலிலேயே புரண்டு விளையாடலாம் என்ற பேராசையோடு அந்த இடத்தை நோக்கி ஓடினான்.

அடுத்த சில நொடிகளில் காடே அதிரும் படியாக ஒரு மரண ஓலம் கேட்டது!

அங்கே கனிகள் எதுவும் இல்லை. மாறாக, பசி வெறி கொண்ட காட்டு விலங்குகள் அவன் மீது பாய்ந்து கடித்துக் குதறின. உடல் சிதைந்து, தசைகள் கிழிந்து தொங்க, ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட அவன் புதரிலிருந்து வெளியே தள்ளாடி வந்தான்.

தனக்கு நேர்ந்த கொடூரத்தையும் ஏமாற்றத்தையும் சக மனிதர்களுக்குச் சொல்ல அவனிடம் மொழி இல்லை. கைகள் நடுங்கியதால் சைகை காட்டவும் முடியவில்லை. தன் சொந்தத் தவறான புரிதலால், சொல்லவும் முடியாமல் மெல்ல மெல்லத் துடித்து மடியும் அந்த அவல நிலைதான் காட்டுமிராண்டி காலத்தின் ஆகப்பெரும் சாபம்.

காலம் மாறியது… காட்சிகள் மாறினவா?

காலச் சக்கரம் சுழன்றது. மனிதன் மொழியைக் கண்டுபிடித்தான்; நாகரிகம் அடைந்தான்; உலகிற்கே பண்பாட்டைக் கற்றுக்கொடுத்த உயர்ந்த தமிழினமாக மாறினான்.

ஆனால் இன்றைய தமிழ்நாட்டு அரசியல் சூழலைப் பார்க்கும்போது, நாம் மீண்டும் அந்த ஆதி கானகத்தின் காட்டுமிராண்டி காலத்திற்கே பின்னோக்கித் தள்ளப்பட்டிருக்கிறோமோ என்ற அச்சம் எழுகிறது.

அன்று ஆதிமனிதன் சைகையைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டான். இன்று மக்கள் ஒரு நடிகரின் திரைப் பிம்பத்தையும், கவர்ச்சியான மேடைப் பேச்சையும், ஆசை வார்த்தைகளையும் உண்மை என்று நம்பித் தவறாகப் புரிந்துகொண்டார்கள்.

திரையில் காட்டிய பாவனைகளையும், மேடையில் வெளிப்படுத்திய கவர்ச்சியையும் கண்டு, தங்களுக்கு ஒரு புதிய விடியல் பிறக்கப் போகிறது என்று நம்பி அவரை ஆட்சிப் பீடத்தில் அமர வைத்தார்கள்.

வாய்ச்சொல் வீரமும்… ஆணவத்தின் உச்சமும்…

ஆனால் அரியணையில் அமர்ந்த பிறகுதான் மக்களுக்கு ஏமாற்றம் மிஞ்சியது.

எது கிடைக்கும் என்று நம்பி ஓடினார்களோ, அது கிடைக்கவில்லை.

கனிகளைக் காண்பித்தவர்கள் கனிகளைக் கொடுக்கவில்லை.

விடியலை வாக்குறுதி அளித்தவர்கள், விடியலைக் கொண்டு வரவில்லை.

மக்களுக்குத் தேவையான வாழ்வாதார மாற்றங்களோ, எதிர்பார்த்த முன்னேற்றங்களோ அங்கே இல்லை. அதற்குப் பதிலாக மேடைகளில் சப்தமிடும் “கொத்து புரோட்டா” போன்ற வெற்று வசனங்கள் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கின்றன.

இன்று “கொத்து புரோட்டா” என்பது ஒரு உணவின் பெயர் மட்டுமல்ல; அரசியலில் உள்ளடக்கம் இல்லாத ஆரவாரத்திற்கும், திட்டம் இல்லாத திமிருக்கும், செயல் இல்லாத வசன வீரத்திற்கும் ஒரு குறியீடாக மாறிவிட்டது.

மக்களுக்கான ‘விடியல்’ பற்றிப் பேசியவர்கள், அந்த ‘விடியலையே’ வீதியில் வெட்டி எறிந்துவிட்டார்கள். 

கானகத்தின் புதிய தலைவன், தன் அரியணைப் போதையில், தனக்கு முன்னிருந்த தலைவர்களின் வீழ்ச்சியைக் கேலி பேசி, வார்த்தைகளைச் சிதைத்து, மேடைகளில் “கொத்து புரோட்டா” என ஆணவத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்.

கனியின் ருசி பார்க்கக் காத்திருக்கும் மக்களுக்குக் கனிகளைத் தராமல், தன் அதிகாரத் திமிரையும் வெற்று வசனங்களையும் மட்டுமே வாரி வீசும் இந்தப் போக்கு, ஆணவத்தின் உச்சமன்றி வேறென்ன?

வரலாறு புகட்டும் பாடம்

இயற்கை எப்போதும் மனிதனுக்குப் பாடம் கற்பிக்கிறது.

அன்று ரத்தம் சொட்டச் சொட்டத் தவித்த ஆதிமனிதனுக்குத் தன் ஏமாற்றத்தைச் சொல்ல மொழி தெரியவில்லை.

இன்றோ, உலகமே வியக்கும் மொழி இருந்தும், தங்களின் அவல நிலையை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ள முடியாமல், “நாம்தானே இந்தத் திரைப் பிம்பத்தை நம்பி ஓடினோம்?” என்ற குற்ற உணர்ச்சியிலும் ஏமாற்றத்திலும் பலர் மௌனமாய் ரத்தக் கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அரசியல் என்பது திரைக்கதை அல்ல; அது மக்களின் வாழ்வாதாரப் போராட்டம்.

வெற்று வார்த்தைகளையும், மேடைத் திமிரையும், வசன வீரத்தையும் நிஜமென்று நம்பி ஏமாறும் வரை, அன்று சைகையைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு காட்டு விலங்குகளிடம் சிக்கிய ஆதிமனிதனின் நிலையும், இன்று வாக்குறுதிகளின் பின்னால் ஓடி ஏமாற்றத்தில் நிற்கும் மக்களின் நிலையும் வேறுபட்டதல்ல.

காலம் மாறியிருக்கலாம்.
மொழி வளர்ந்திருக்கலாம்.
ஆனால், உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளும் அறிவு விழித்தெழாத வரை, காட்டின் வடிவம் மாறுமே தவிர, காட்டுமிராண்டித்தனம் மாறாது.

— ஊரான்


Thursday, 9 July 2026

கடந்த கால மன்னர்களுக்காக இன்றைய மக்கள் ஏன் பகைமை பாராட்ட வேண்டும்?

மனிதகுல வரலாறு என்பது தொடர்ச்சியான மாற்றங்களின் வரலாறு. காடுகளிலும் குகைகளிலும் வாழ்ந்த மனிதக் கணங்கள் (Bands) மெல்ல வளர்ந்து குலங்களாக (Clans) உருமாறின. குலங்கள் விரிவடைந்து பொதுவான மொழி, பண்பாடு, வாழ்வியல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இனங்களாக (Nationalities) உருவாயின. பின்னர் நிலவுடமைச் சமூக அமைப்பின் கீழ் பல்வேறு இனங்களும் பகுதிகளும் மன்னர்களின் ஆட்சிக்குள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டன. இது உலகெங்கும் காணப்பட்ட வரலாற்றுப் போக்காகும்.

இராஜேந்திர சோழன் 

நிலவுடமைக் காலப் படையெடுப்புகளின் பின்னணி

நிலவுடமைக் காலத்தில் ஒரு பேரரசு மற்றொரு நாட்டின் மீது படையெடுத்ததற்குக் காரணம் கலாச்சாரப் பணி அல்லது மொழிப் பாசம் அல்ல. பொருளாதார நலன்கள், செல்வச் சேர்க்கை, வரி வசூல் மற்றும் அரசியல் விரிவாக்கம் போன்ற தேவைகளே அதற்குக் காரணமாக இருந்தன.

இதனால் உலகின் பல பகுதிகளில் நடந்ததைப் போலவே இந்தியாவிலும்:
  • மராட்டியர்கள் தஞ்சை வரை வந்து ஆட்சி செய்தனர்.
  • கன்னட மொழி பேசிய சாளுக்கியர்களும், தெலுங்கு மொழி பேசிய நாயக்கர்களும் தமிழகத்தின் பல பகுதிகளைத் தங்கள் ஆட்சிக்குள் கொண்டு வந்தனர்.
  • பல்வேறு சுல்தானிய ஆட்சிகளும் இதே போக்கைப் பின்பற்றின.
இவை அனைத்தும் குறிப்பிட்ட மக்கள்மீது இருந்த வெறுப்பின் வெளிப்பாடு அல்ல; அக்கால அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அமைப்பின் இயல்பான வெளிப்பாடுகளாகும்.

மேலும், நிலவுடமை மன்னர்கள் பிற நாடுகளை மட்டும் சுரண்டவில்லை; தங்கள் சொந்த நாட்டு மக்களிடமிருந்தும் வரி வசூலித்து உண்டு கொழுத்து செழிப்போடு வாழ்ந்தனர். மன்னராட்சி என்பது பொதுமக்களின் நலனை அடிப்படையாகக் கொண்ட அமைப்பு அல்ல; நிலவுடமையாளர்களின் ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்திய அரசியல் அமைப்பாகவே செயல்பட்டது.

பிற்காலத்தில் முதலாளித்துவம் வளர்ந்தபோது, புதிய சந்தைகளையும் வளங்களையும் கைப்பற்றும் நோக்கில் காலனிய ஆக்கிரமிப்புகள் உருவாயின. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் இந்திய ஆக்கிரமிப்பும் இதன் ஒரு பகுதிதான். வடிவம் மாறியிருந்தாலும் நோக்கம் ஒன்றே — சுரண்டல், கொள்ளை மற்றும் வரி வசூல்.

வரலாறும் ‘மீள்வாசிப்பும்’

இன்று சிலர் “வரலாற்றை மீள்வாசிப்பு செய்கிறோம்” என்ற பெயரில், வெவ்வேறு மொழி பேசும் உழைக்கும் மக்களுக்கிடையே தேவையற்ற பகைமையை உருவாக்க முயல்கிறார்கள்.
  • “தமிழகம் பிற இனத்தவரால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது” என்று கூறி மொழிவழிப் பகையைத் தூண்டுகிறார்கள்.
  • சில வரலாற்று நாயகர்களை முழுமையாகக் குற்றவாளிகளாகவோ அல்லது முழுமையாகப் புனிதர்களாகவோ சித்தரிக்கிறார்கள்.
  • கடந்த கால அரசியல் மோதல்களை இன்றைய மக்களிடையேயான பகையாக மாற்ற முயல்கிறார்கள்.
ஆனால் இத்தகைய அணுகுமுறை வரலாற்றை அதன் காலச்சூழலிலிருந்து பிரித்து வாசிப்பதாகும். நிலவுடமைக் கால ஆக்கிரமிப்புகள் உலகம் முழுவதும் நடந்தவை. அவற்றை இன்றைய மொழி அல்லது இன அடையாளங்களின் அடிப்படையில் விளக்குவது வரலாற்று உண்மைகளைச் சிதைப்பதாகும்.

தமிழர்கள் படையெடுக்கவில்லையா?

மற்ற இன ஆட்சியாளர்கள் தமிழகத்திற்கு வந்ததை மட்டும் பேசுபவர்கள் ஒரு அடிப்படை கேள்விக்கு பதிலளிக்க வேண்டும்:
“தமிழ் அரசர்கள் வேறு பகுதிகளின் மீது படையெடுக்கவில்லையா?”
சேரர், சோழர், பாண்டியர் உள்ளிட்ட பல தமிழ் அரசுகளும் தங்கள் ஆட்சியை விரிவுபடுத்துவதற்காகப் போர்களை நடத்தியுள்ளன. குறிப்பாக சோழப் பேரரசின் கடற்படைப் படையெடுப்புகள் இலங்கை மற்றும் தென்கிழக்காசியாவின் பல பகுதிகள் வரை சென்றுள்ளன என்பது வரலாற்று உண்மை.

அப்படியானால், “கங்கைகொண்டான்”, “கடாரம் கொண்டான்” என்பதைக் கொண்டாடுவது மட்டும் பெருமையாகவும், பிற அரசர்களின் படையெடுப்புகளை மட்டும் குற்றமாகவும் எவ்வாறு கருத முடியும்?

இன்று சிலர் மராட்டியர், நாயக்கர் அல்லது பிற ஆட்சியாளர்களின் படையெடுப்புகளை மட்டும் முன்னிறுத்தி மொழிவழிப் பகையை உருவாக்க முயல்கிறார்கள். அதே தர்க்கத்தைப் பயன்படுத்தினால், சோழர்களின் படையெடுப்புகளுக்காக இன்றைய தமிழர்களையும் பிற நாடுகள் குற்றம் சாட்ட வேண்டிய நிலை ஏற்படும். ஆனால் நவீன ஜனநாயகச் சமூகங்கள் அவ்வாறு அணுகுவதில்லை. அவர்கள் வரலாற்றை அதன் காலச்சூழலோடு புரிந்துகொள்ள முயல்கின்றனர்.

எனவே, கடந்த கால அரசர்களின் செயல்களுக்கு இன்றைய மக்களைப் பொறுப்பாக்குவது வரலாற்றுப் புரிதல் அல்ல; அது அடையாள அரசியலின் வெளிப்பாடாகும்.

அடையாள அரசியல் என்பது மக்களின் பொருளாதார, சமூக மற்றும் வர்க்க நலன்களைப் பின்தள்ளிவிட்டு, மொழி, மதம், சாதி, இனம், பிராந்தியம் போன்ற அடையாளங்களை முதன்மைப்படுத்தும் அரசியல் அணுகுமுறையாகும். இதில் மக்களின் அன்றாட வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைகள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, உணர்ச்சிபூர்வமான அடையாளங்களே அரசியலின் மையமாக மாற்றப்படுகின்றன.

இத்தாலிய சிந்தனையாளர் Antonio Gramsci, ஆளும் சக்திகள் தங்களது கருத்துகளை சமூகத்தின் “பொது புத்தி” (Common Sense) ஆக மாற்றும் செயல்முறையை “மேலாண்மை” (Hegemony) என்று விளக்குகிறார். 

ஒரு கருத்து கல்வி, ஊடகம், இலக்கியம், கலாச்சாரம் மற்றும் அரசியல் பிரச்சாரங்கள் வழியாக தொடர்ந்து பரப்பப்படும்போது, அது ஒரு அரசியல் கருத்தாக இல்லாமல் இயல்பான உண்மையாக மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.

இவ்வாறு உருவாக்கப்படும் “பொது புத்தி” பெரும்பாலும் மக்களின் உண்மையான நலன்களை மறைத்து, அவர்களின் கவனத்தை வேறு திசையில் திருப்புகிறது. இன்று “நம்முடைய எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும் வேறு மொழி பேசும் மக்கள்தான் காரணம்”, “ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த ஆக்கிரமிப்புகளுக்குப் பழிவாங்க வேண்டும்”, “கடந்த கால மன்னர்களின் பெருமையோ அவமானமோ இன்றைய மக்களின் பெருமையும் அவமானமும் ஆகும்” போன்ற கருத்துகள் தொடர்ந்து பரப்பப்படுகின்றன.

இவை வரலாற்று ஆய்வின் முடிவுகள் அல்ல; மாறாக, இன்றைய சமூக மற்றும் பொருளாதார முரண்பாடுகளிலிருந்து மக்களின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பி, அடையாள அரசியலை வலுப்படுத்த உருவாக்கப்படும் புதிய “பொது புத்தி”யின் பகுதிகளாகும்.

ஆனால் வரலாற்று அறம் நம்மிடம் கேட்கும் கேள்வி வேறு: கடந்த கால அரசர்களின் போர்களுக்காக இன்று வாழும் உழைக்கும் மக்கள் ஏன் ஒருவரை ஒருவர் வெறுக்க வேண்டும்? மொழி, மதம், சாதி என்ற வேறுபாடுகளைத் தாண்டி மனிதர்களின் பொதுவான நலன்களையும் சமூக நீதியையும் முன்னிறுத்துவதுதான் முற்போக்கான அணுகுமுறையாகும்.

வரலாற்றின் பாடம் என்ன?

நிலவுடமை மன்னராட்சிகள் உலகம் முழுவதும் ஜனநாயகக் குடியரசுகளால் மாற்றப்பட்டன. காரணம், மக்கள் தங்களது அரசியல் உரிமைகளையும் சமத்துவத்தையும் கோரத் தொடங்கியதுதான்.

இன்று நாம் வாழ்வது மன்னராட்சிக் காலத்தில் அல்ல. எனவே ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த அரசர்களின் போர்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இன்று வாழும் மக்களுக்கிடையே பகையை உருவாக்குவது முற்போக்கான அணுகுமுறை அல்ல.

வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் கடந்த காலத்தை அதன் பொருளாதார மற்றும் சமூகச் சூழலோடு புரிந்துகொள்ளச் சொல்கிறது; கிராம்சியின் மேலாண்மைக் கோட்பாடு அந்தக் கடந்த காலம் எவ்வாறு இன்றைய அரசியல் தேவைகளுக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

வரலாற்றை வரலாறாகப் புரிந்துகொள்வதும், அதிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்வதும் அவசியம். ஆனால் கடந்த கால மோதல்களை இன்றைய சமூக உறவுகளுக்குள் இழுத்துவந்து பழிவாங்கும் அரசியலை உருவாக்குவது சமூக முன்னேற்றத்திற்கு உதவாது.

முடிவுரை

வரலாற்றை வரலாற்று அறத்தோடு அணுக வேண்டும். கடந்த கால நிகழ்வுகளை அவை நிகழ்ந்த காலத்தின் அரசியல், பொருளாதார மற்றும் சமூகச் சூழலோடு இணைத்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

கடந்த காலத்தின் போர்களையும் ஆக்கிரமிப்புகளையும் இன்றைய மொழி, இன அடையாளங்களின் அடிப்படையில் பழிவாங்கும் கருவியாக மாற்றுவது சமூக ஒற்றுமைக்கு ஆபத்தானது. வரலாற்றின் நோக்கம் பகையை வளர்ப்பதல்ல; மனிதகுலம் செய்த தவறுகளிலிருந்து பாடம் கற்று, சமத்துவம், சகோதரத்துவம் மற்றும் மனிதநேயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு புதிய வரலாற்றைப் படைப்பதுதான்.

வரலாற்றை மீள்வாசிப்பு செய்வதன் நோக்கம் பழைய பகைகளை உயிர்ப்பிப்பது அல்ல; அவற்றைத் தாண்டி மனித சமூகத்தின் முன்னேற்றத்திற்கான புதிய பாதைகளை உருவாக்குவதாக இருக்க வேண்டும்.

— ஊரான்

Wednesday, 8 July 2026

முதுமையின் சுயமரியாதை!

பல ஆண்டுகால உழைப்பை ஒரு நிறுவனத்திற்காகத் தந்துவிட்டு, இறுதிக்காலத்தில் தங்களின் அடிப்படைத் தேவைகளுக்கே பற்றாக்குறையான ஒரு 'சொற்ப ஓய்வூதியத்தை' மட்டுமே பெற்று வந்த ‘பெல்’ (BHEL), இராணிப்பேட்டை ஓய்வு பெற்ற ஊழியர்களின் வாழ்வில் இன்று ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க விடியல் பிறந்துள்ளது.

BHEL. Ranipet

தங்களுக்கு நியாயமாகக் கிடைக்க வேண்டிய சேமநல நிதி (Provident Fund) ஓய்வூதியத்தை உயர்த்தக் கோரி, ‘பெல்’ ஊழியர்கள் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் தொடர்ந்த வழக்கில், இன்று சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் மதுரை அமர்வு ஒரு மகத்தான, நெகிழ்ச்சியூட்டும் தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளது. ஓய்வு பெற்ற ஊழியர்களுக்கு, அதிக ஓய்வூதியத்தை உடனடியாக வழங்க வேண்டும் என நீதிமன்றம் அதிரடியாக உத்தரவிட்டுள்ளது.

நெகிழ்ச்சியில் தோழர்கள்

நாளுக்கு நாள் பெருகிவரும் கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடி, விலைவாசி உயர்வு போன்ற இன்றைய சூழலில், முதியவர்கள் தங்களின் இறுதிக்காலத்தில் யாருக்கும் சுமையாக இல்லாமல், தங்களைத் தாங்களே சுயமாகவும் கண்ணியத்தோடும் பராமரித்துக் கொள்ள வழிவகை செய்கிறது இந்தத் தீர்ப்பு.

தங்களின் வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை ஆலையின் உற்பத்திக்காக அர்ப்பணித்த இந்த ஊழியர்கள், தங்களின் பொருளாதாரச் சுதந்திரத்திற்காக நீதிமன்றப் படிகளில் ஏறி இறங்கிய போராட்டத்திற்கு இன்று தார்மீக வெற்றி கிடைத்துள்ளது. வழக்குத் தொடுத்த ஊழியர்கள் மற்றும் அவர்களது குடும்பத்தினர் மத்தியில் சொல்லொணா மகிழ்ச்சியும் நெகிழ்ச்சியும் அலைமோதி வருகிறது.

இறுதிக்காலக் கோரிக்கை:
இந்த மகிழ்ச்சியான தருணத்தில், ஓய்வு பெற்ற அனைத்து ஊழியர்களின் சார்பாக ஒரு நியாயமான வேண்டுகோள் முன்வைக்கப்படுகிறது:
"சேமநல நிதி வாரியம் (EPFO) இதற்கு மேலும் எந்தவித மேல்முறையீடும் (Appeal) செய்து காலத்தைக் கடத்தாமல், உயர்நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பை உடனடியாக நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்."

ஏற்கனவே தங்களின் வாழ்நாளின் இறுதிப் பகுதியை எட்டியிருக்கும் இந்த ஓய்வூதியத் தோழர்கள், இனிமேலும் நீதிமன்றங்களுக்கும் அலுவலகங்களுக்கும் அலைந்து தவிப்பதைக் கைவிட்டு, தங்களின் எஞ்சிய காலத்தையாவது எவ்விதப் பொருளாதாரச் சிரமமும் இன்றி, நிம்மதியாகவும், சுயசார்போடும், கண்ணியமாகவும் கழித்திட வாரியம் உடனடியாக வழிவகை செய்ய வேண்டும்.

நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு, உழைப்பை மட்டுமே நம்பி வாழும் ஒட்டுமொத்தத் தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்கும், குறிப்பாக இராணிப்பேட்டை பி.ஹெச்.இ.எல் தோழர்களுக்கும் கிடைத்த ஒரு பெரும் வரலாற்று வெற்றி!

இது முதுமையின் சுயமரியாதைக்குக் கிடைத்த வெற்றி!

ஊரான்@பொன்.சேகர்

Tuesday, 7 July 2026

ஆலயங்களா? ஆலைகளா? — மக்கள் நலனைப் பாதுகாப்பது எது?

மனித சமூகம் தனது நீண்ட வரலாற்றுப் பயணத்தில் அறிவியல், தொழில்நுட்பம், உழைப்பு, கூட்டுச் சிந்தனை மற்றும் அனுபவங்களின் மூலமாகவே முன்னேறியுள்ளது. ஒரு நாட்டின் உண்மையான வளர்ச்சி என்பது கோபுரங்களின் உயரத்திலோ, ஆலயங்களின் எண்ணிக்கையிலோ அல்ல; அது மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம், வேலைவாய்ப்பு, கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் பொருளாதாரச் சுதந்திரத்தால்தான் அளவிடப்படுகிறது.

ஆனால் இன்று ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது: மக்களின் உழைப்பால் உருவாகும் செல்வத்தின் ஒரு பகுதி எங்கே செல்கிறது? அது புதிய உற்பத்திக்கும், சமூக வளர்ச்சிக்கும் பயன்படுகிறதா? அல்லது ஆன்மீகத்தின் பெயரில் உற்பத்தியற்ற துறைகளில் செலவிடப்படுகிறதா?


மக்களின் சேமிப்பும் ஆன்மீகச் செலவுகளும்

உழைக்கும் மக்கள் தாங்கள் சிரமப்பட்டு சேமிக்கும் பணத்தில் கணிசமான பகுதியை நம்பிக்கை, பயம், பக்தி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ஆலயங்கள், யாத்திரைகள், கையில் தீச்சட்டி ஏந்தி செய்யப்படும் நேர்த்திக் கடன் போன்ற பரிகாரங்கள் மற்றும் காணிக்கைகளுக்காகச் செலவழிக்கிறார்கள்.

இதில் தனிநபர் நம்பிக்கையை விமர்சிப்பது நமது நோக்கமல்ல. ஆனால் அந்த நம்பிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாகும் பொருளாதார அமைப்பை ஆய்வு செய்வது அவசியம். ஒரு கிராமத்தில் தரமான பள்ளி இல்லாமல், மருத்துவமனை இல்லாமல், குடிநீர் வசதி இல்லாமல் இருக்கும்போது, கோயில் புனரமைப்புக்காக கோடிக்கணக்கான ரூபாய்கள் திரட்டப்பட்டு செலவழிக்கப்படுவது இன்று சாதாரணமாகிவிட்டது.

ஆலயங்களில் கிடைப்பது உளவியல் பலன் மட்டுமே

ஆலயங்கள் பலருக்கு மன ஆறுதலையும் உளவியல் நிம்மதியையும் அளிக்கக்கூடும். ஆனால் ஒரு ஆலை தொடங்கப்பட்டால் அது வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குகிறது; உற்பத்தியை அதிகரிக்கிறது; புதிய திறன்களை உருவாக்குகிறது; மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்துகிறது.

ஒரு ஆலயத்தில் செலுத்தப்படும் பணம் பெரும்பாலும் பக்தி எனும் நுகர்வாக முடிகிறது. ஆனால் ஒரு தொழிற்சாலையில் முதலீடு செய்யப்படும் பணம் புதிய செல்வத்தை உருவாக்குகிறது.
உளவியல் ஆறுதல் மனிதனுக்குத் தேவையானதாக இருக்கலாம். ஆனால் அது பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கு மாற்றாக அமைய முடியாது.

பண்பாடு என்பது கோயில்களில் மட்டுமல்ல

பண்பாடு என்பது கோயில்களில் மட்டும் அடங்குவதில்லை. அது மக்களின் அன்றாட வாழ்வியல், அரசியல், பொருளாதார உறவுகள், கலை, இலக்கியம், சமூகப் பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியவற்றின் வெளிப்பாடு. கோயில்கள் இல்லாத நாடுகளிலும் பண்பாடு தழைத்தோங்குகிறது. நாத்திகவாதிகளை அதிகமாகக் கொண்ட நார்வே, ஸ்வீடன், டென்மார்க் போன்ற நாடுகள் உலகின் மிக உயர்ந்த வாழ்க்கைத் தரத்துடன், வலுவான பண்பாட்டு அடையாளங்களுடன் விளங்குகின்றன.

வெளிப்படைத்தன்மை 

கோயில்களுக்கு வரும் வருமானம், அது எவ்வாறு செலவழிக்கப்படுகிறது என்பது பொதுமக்களுக்கு தெரிவதில்லை. கேரளா உள்ளிட்ட பல மாநிலங்களில் கோயில் நிதிகளில் ஒரு சிலர் கொள்ளையடிப்பது பலமுறை வெளியாகியுள்ளது. அண்மைய அயோத்தி இராமர் கோயில் விவகாரம் கோயிகளில் நடைபெறும் பண மோசடிகளை ஓரளவு வெளிச்சத்துக்கு கொண்டுவந்துள்ளது.

ஆலயமா? ஆலையா? ஒரு உண்மையான ஒப்பீடு


வரலாற்றைப் பார்த்தால், தொழில்மயமாக்கல், கல்வி, அறிவியல் மற்றும் உற்பத்தியை மையமாகக் கொண்ட சமூகங்களே பொருளாதார ரீதியாக முன்னேறியுள்ளன. இது உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளின் அனுபவமாகும்.

முடிவுரை: மக்கள் நலனைப் பாதுகாப்பது எது?

ஒரு நாட்டின் பெருமை அதன் கோபுரங்களின் உயரத்தில் இல்லை; அந்த நாட்டு மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் இருக்கிறது.
பசியை போக்குவது தொழிற்சாலைகள்.
வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குவது தொழிற்சாலைகள்.
புதிய அறிவை உருவாக்குவது தொழிற்சாலைகளும் கல்வி நிலையங்களும்.

நாட்டின் பொருளாதாரத்தை வளர்ப்பது உற்பத்தித் துறைகளே.
ஆலயங்கள் தனிநபர்களுக்கு நம்பிக்கையையும் மன ஆறுதலையும் வழங்கலாம். ஆனால் ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளத்தை வலுப்படுத்துவதும், வறுமையை ஒழிப்பதும், வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குவதும், மனித வாழ்வை முன்னேற்றுவதும் ஆலைகளும் கல்வி நிலையங்களும் அறிவியல் நிறுவனங்களும்தான்.

எனவே, கேள்வி “ஆலயங்கள் வேண்டுமா வேண்டாமா?” என்பதல்ல.

மக்களின் உழைப்பால் உருவாகும் செல்வத்தை எதற்குப் பயன்படுத்துவது?

அந்தக் கேள்விக்கான பதில் தெளிவானது:

மக்களின் வாழ்க்கையை உயர்த்துவது ஆலைகள்; மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பாதுகாப்பது உற்பத்தி.

அதனால், ஒரு நாட்டின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிப்பது புதிய ஆலயங்களின் எண்ணிக்கை அல்ல; புதிய ஆலைகளின் எண்ணிக்கையும், அவை உருவாக்கும் வேலைவாய்ப்புகளும், சமூகத்திற்கு உருவாக்கும் செல்வமும்தான்.

ஊரான்

Monday, 6 July 2026

ஆளுமை: தனிமனித ஆற்றலா? புற உலகின் கொடையா?

எல்லா மனிதர்களும் இயல்பாகவே பிறக்கிறார்கள். சிலர் கல்வி கற்கிறார்கள், சிலர் கற்பதில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் வாழ்நாளில் சிந்திக்கிறான், உழைக்கிறான், அனுபவங்களைத் தொகுக்கிறான். அந்த உழைப்பிலும் திறமையிலும் மற்றவர்களை விட ஒரு படி மேலே செல்லும்போது, சமூகம் அவனை “ஆளுமை” (Personality) என்று கொண்டாடுகிறது.

பலர் நினைக்கிறார்கள், அந்த ஆளுமை முழுக்க அவனது தனிப்பட்ட முயற்சியின் விளைவு என்று. ஆனால் உண்மை அதுவல்ல.


ஆளுமைக்கான அடித்தளத்தை யார் அமைக்கிறார்கள்?

ஒரு மனிதன் பெறும் அறிவும், திறமையும், பார்வையும் அவனது சொந்த முயற்சியால் மட்டும் உருவாவதில்லை. இயற்கையும், அவனைச் சுற்றியுள்ள மனித சமூகமும், அவனுக்கு முன்னால் வாழ்ந்த தலைமுறைகளும் விட்டுச் சென்ற எண்ணற்ற அனுபவங்களும், அறிவும், கருவிகளும்தான் அவனை ஆளுமையாக உருவாக்குகின்றன.

புற உலகமும் பிற மனிதர்களின் தொடர்பும் இல்லையென்றால், மனிதன் வெறும் விலங்குலகப் பொதுப் புத்தியுடன் மட்டுமே இருப்பான். அங்கே ஆளுமை என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை.

இசையமைப்பாளர்

ஒரு புகழ்பெற்ற இசையமைப்பாளரின் மூளையில் இசை தானாக உதிப்பதில்லை. காற்றில் அசையும் மரங்களின் சலசலப்பு, பறவைகளின் கீதம், உழைக்கும் மக்களின் நாட்டுப்புறப் பாடல்கள், நெல் குத்தும் பெண்களின் தாளம்—இவற்றையெல்லாம் அவர் உள்வாங்கி, கோர்த்து, உருமாற்றுகிறார். அவர் செய்வது பெரும்பாலும் மறுபடைப்பும் ஒழுங்கமைப்பும்தான்.

மருத்துவரும் பொறியாளரும்

ஒரு சிறந்த மருத்துவர் அல்லது பொறியாளர் தன் திறமைக்குத் தானே முழுக் காரணம் என்று சொல்ல முடியாது. நூற்றாண்டுகளாக உருவான அறிவியல் அறிவும், சமூகத்தின் பரிசோதனைகளும், முந்தைய தலைமுறைகளின் வெற்றிகளும் தோல்விகளும் அவர்களை அந்த உயரத்துக்கு உயர்த்தியுள்ளன.

கலைஞர்களும் எழுத்தாளர்களும்

கவிஞரோ, எழுத்தாளரோ, ஓவியனோ தனிமையில் உருவாவதில்லை. மக்களின் வலியும், போராட்டங்களும், சமூக முரண்பாடுகளும்தான் அவர்களின் படைப்புகளுக்கு உயிர் கொடுக்கின்றன.

ஆளுமை எப்போது சிதைகிறது?

சமூகத்திடமிருந்து உறிஞ்சிய அனுபவங்களால் வளர்ந்த ஆளுமை, மக்களின் நலனுக்காகவும் சமூக மாற்றத்திற்காகவும் பயன்படும்போது வரலாற்றில் நிலைக்கிறது.

ஆனால் அதே ஆளுமை தன்னலத்திற்கு, அதிகாரத்திற்கு, பணத்திற்கு மட்டும் பயன்படத் தொடங்கும்போது அதன் சமூக அர்த்தம் சிதையத் தொடங்குகிறது.
  • மக்களின் துயரைப் பாடிய பாடகர், கார்ப்பரேட் லாபத்திற்காகவும் தனது பணப்பெட்டியை நிரப்பவும் மட்டும் பாடினால், அவரது குரல் மதிப்பிழக்கிறது.

  • சாமானியர்களின் வலியை எழுதிய எழுத்தாளர், அதிகார வர்க்கத்தின் கூலியாக மாறினால், அவரது பேனாவின் உயிர் குன்றுகிறது.

  • மக்களின் நம்பிக்கையால் உயர்ந்த தலைவன், அதே மக்களை மறந்து அதிகாரத்தின் சுகத்தில் மூழ்கினால், அவனது ஆளுமை வெறும் பிம்பமாக மட்டுமே எஞ்சுகிறது.

ஆளுமை என்பது சமூகக் கடன்

ஆளுமை என்பது தனிமனிதச் சொத்து அல்ல; அது ஒரு சமூகப் படைப்பு. முந்தைய தலைமுறைகளின் அறிவு, சமூகத்தின் அனுபவங்கள், இயற்கையின் கொடைகள், நண்பர்கள், ஆசிரியர்கள், சக மனிதர்கள்—இவை அனைத்தும் சேர்ந்தே ஒரு மனிதனை ஆளுமையாக்குகின்றன.

எனவே, ஆளுமை என்பது உரிமை மட்டுமல்ல; அது ஒரு பொறுப்பும் கூட.

மக்களிடமிருந்து பெற்ற அறிவையும் அனுபவத்தையும் மீண்டும் மக்களுக்கே திருப்பித் தரும்போது மட்டுமே அந்த ஆளுமை தனது முழுமையான அர்த்தத்தை அடைகிறது. மக்களின் முன்னேற்றத்திற்கும், சமூக நீதிக்கும், மனிதகுல வளர்ச்சிக்கும் பயன்படும் ஆளுமைகளே வரலாற்றில் நிலைத்துப் போற்றப்படுகின்றன.

மனிதனைப் போற்றுவது அவனது புகழுக்காக அல்ல; அவன் தனது ஆளுமையை மனிதகுல நலனுக்காக எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறான் என்பதற்காகத்தான்.

ஆளுமை என்பது தனிமனிதனின் தனிச்சொத்து அல்ல; மக்களிடமிருந்து பெற்ற ஒரு சமூகக் கடன். அந்தக் கடனை மக்களுக்கே திருப்பிச் செலுத்தும்போதுதான் ஒரு மனிதன் உண்மையான ஆளுமையாக உயர்கிறான்.

ஊரான்

Wednesday, 1 July 2026

போதைப் பொருள் பற்றி அரசாங்கம் கட்டமைக்கும் ‘பொதுப் புத்தி’!

அண்மையில் தமிழ்நாடு அரசு, நடிகர் விஜய் தலைமையில் ‘போதை ஒழிப்பு விழிப்புணர்வு மாரத்தான்’ பேரணி ஒன்றை நடத்தியது. பொதுமக்கள் யாரும் கஞ்சா, ஹெராயின் போன்ற போதைப் பொருட்களைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று வலியுறுத்துவதே இந்தப் பேரணியின் நோக்கம்.


ஆனால், இதில் ஒரு பெரிய முரண்பாடு ஒளிந்திருக்கிறது. ஒரு பக்கம் அரசாங்கமே டாஸ்மாக் (TASMAC) கடைகளைத் திறந்து வீதிக்கு வீதி சாராயத்தை விற்பனை செய்து கொண்டு, மறுபக்கம் ‘போதை ஒழிப்பு’ விழிப்புணர்வு பேரணி நடத்துவது அப்பட்டமான முரண்பாடாகத் தோன்றுகிறது.

டாஸ்மாக் கடைகளில் விற்கப்படும் ரம், விஸ்கி, பிராந்தி போன்றவை போதைப்பொருள் இல்லையா? “சாராயம் போதைப்பொருள் இல்லை; அது ஒரு அவசியப் பண்டம்” என்ற ‘பொதுப் புத்தியை’ (Common Sense) மக்கள் மத்தியில் கட்டமைக்கவே இந்த விழிப்புணர்வு நாடகங்கள் நடத்தப்படுகின்றனவா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
கிராம்சியின் ‘பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்’ (Cultural Hegemony) என்ற தத்துவக் கண்ணோட்டத்தின் அடிப்படையில், இந்த இரட்டை வேடத்தின் பின்னணியில் உள்ள அரசியல் மற்றும் உளவியல் செயல்முறைகளைப் பார்ப்போம்.

1. டாஸ்மாக் சாராயம்: அதில் உள்ள வேதிப்பொருளும் பாதிப்புகளும்

அரசாங்கம் சட்டப்பூர்வமாக விற்கும் விஸ்கி, ரம், பிராந்தி, பீர் போன்ற அனைத்து மதுவகைகளிலும் உள்ள முதன்மையான வேதிப்பொருள் எத்தனால் (Ethanol) ஆகும்.
இது மூளையின் பகுத்தறிவுப் பகுதியான செரிப்ரல் கார்டெக்ஸை (Cerebral Cortex) பாதித்து, சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் சிந்திக்கும் திறனையும் சீர்குலைக்கிறது. உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் அமிக்தலா (Amygdala) பகுதியையும் பாதிப்பதால், வன்முறை, மனச்சோர்வு போன்ற விளைவுகளுக்கும் வழிவகுக்கிறது.
தொடர்ச்சியான மதுப்பழக்கம் கல்லீரல் சிதைவு (Liver Cirrhosis), இதய நோய்கள், குடல் மற்றும் இரைப்பை பாதிப்புகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு உடல்நலப் பிரச்சினைகளை உருவாக்குகிறது.

2. கஞ்சா, ஹெராயின்: அவற்றின் வேதிப்பொருட்களும் பாதிப்புகளும்

கஞ்சாவில் உள்ள THC (Tetrahydrocannabinol) என்ற வேதிப்பொருள் மூளையின் கன்னாபினாய்டு ஏற்பிகளைத் தூண்டி தற்காலிகப் பரவசத்தை உருவாக்குகிறது. ஆனால் நீண்டகாலப் பயன்பாடு நினைவாற்றல் குறைவு, மனப்பதற்றம், மனப்பிறழ்வு (Psychosis) போன்ற பிரச்சினைகளுக்கு வழிவகுக்கும்.
ஹெராயின் (Heroin) அபின் (Opium) செடியிலிருந்து பெறப்படும் ஒபியாய்டு (Opioid) வகையைச் சேர்ந்தது. இது நரம்பு மண்டலத்தை தீவிரமாகப் பாதித்து, சுவாசம் மற்றும் இதய இயக்கத்தையே செயலிழக்கச் செய்யக்கூடிய மிக ஆபத்தான போதைப்பொருளாகக் கருதப்படுகிறது.

3. எது போதைப்பொருள்? யார் தீர்மானிக்கிறார்கள்?

அறிவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், எத்தனால் (சாராயம்), THC (கஞ்சா), ஒபியாய்டுகள் (ஹெராயின்) ஆகிய அனைத்துமே மனித உடலையும் நரம்பு மண்டலத்தையும் பாதிக்கும் போதைப்பொருட்கள்தான் என்பதில் பெரிய கருத்து வேறுபாடு இல்லை.

அப்படியென்றால், ஏன் சாராயம் சட்டப்பூர்வமாகவும், கஞ்சா சட்டவிரோதமாகவும் வரையறுக்கப்படுகிறது?
இங்குதான் கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கக் கோட்பாடு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
தமிழ்நாட்டின் வருவாயில் டாஸ்மாக் முக்கியப் பங்காற்றுகிறது. எனவே எந்தப் பொருள் ‘சட்டப்பூர்வமானது’, எது ‘சட்டவிரோதமானது’ என்பது அறிவியல் அடிப்படையில் மட்டுமல்ல; பொருளாதார மற்றும் அரசியல் நலன்களின் அடிப்படையிலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

“சாராயம் ஒரு போதைப்பொருள் அல்ல; உழைப்பின் களைப்பைப் போக்கும் ஒரு சாதாரண நுகர்வுப் பொருள். ஆனால் கஞ்சாதான் ஆபத்தான போதைப்பொருள்” என்ற கருத்து ஊடகங்கள், திரைப்படங்கள், விளம்பரங்கள் மற்றும் அரசின் விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகள் வழியாக தொடர்ந்து மக்களின் ‘பொதுப் புத்தியாக’ மாற்றப்படுகிறது.

அதே நேரத்தில், சில அரசியல்வாதிகளும் பொது நபர்களும் கஞ்சாவை எப்படி பொடி செய்வது, பயன்படுத்துவது குறித்துச் சர்ச்சைக்குரிய கருத்துகளை வெளியிடுவதும், சமூக ஊடகங்களில் கஞ்சாவை இயல்பான ஒன்றாகக் காட்டும் காட்சிகள் பரவுவதும் கவனிக்கத்தக்கது. ஒருபுறம் அரசு இயந்திரம் கஞ்சாவை ஆபத்தான போதைப்பொருளாகச் சித்தரிக்கிறது; மறுபுறம் அதனை சாதாரணமான ஒன்றாகக் காட்டும் பேச்சுகளும் செயல்பாடுகளும் சமூகத்தில் இடம் பெறுகின்றன.
இதனால், “கஞ்சாவும் போதைப்பொருள் அல்ல” என்ற இன்னொரு ‘பொதுப் புத்தியை’ உருவாக்கும் முயற்சிகளும் நடைபெறுகின்றனவா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்

கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் என்பது வெறும் பொய்ப் பிரச்சாரம் அல்ல — அதை விட நுட்பமானது.
ஒரு மனிதன் தினமும் சாராயம் குடிக்கிறான். "இது என் விருப்பம், என் சுதந்திரம்" என்று நம்புகிறான். ஆனால் அந்த "விருப்பம்" எங்கிருந்து வந்தது?

திரைப்படங்களில் குடிப்பது வீரத்தின் அடையாளமாகக் காட்டப்படுகிறது. விளம்பரங்களில் குடிப்பது கொண்டாட்டமாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. "துன்பம் என்றாலும் குடி, மகிழ்ச்சி என்றாலும் குடி" என்பது சினிமா வழியாக ஒரு வாழ்வியல் நடைமுறையாக மாறிவிட்டது. நடைமுறையாவதுதான் பண்பாடு.

இப்படி குடிப்பது "இயல்பானது, சாதாரணமானது" என்ற எண்ணம் மக்கள் மனங்களில் ஆழமாக வேரூன்றும்போது, அதை யாரும் கேள்விக்குட்படுத்துவதில்லை. அதைக் கேள்விக்குட்படுத்த வேண்டும் என்றே தோன்றாது.
இதுவே டாஸ்மாக் வருவாய் தேவையுள்ள ஆளும் வர்க்கத்திற்கு வேண்டியது. துப்பாக்கி காட்டி மக்களை கட்டாயப்படுத்தாமலேயே, மக்கள் தாங்களாகவே குடிக்க வருகிறார்கள் — இதுவே பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தின் அசல் ஆற்றல்.

எந்தக் கருத்து இயல்பானது, எந்தக் கருத்து ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது என்பதை மக்கள் தாங்களே தீர்மானிப்பதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அந்தச் சிந்தனைப் பரப்பை ஆளும் ஆதிக்க சக்திகள் வடிவமைக்கின்றன.

முடிவுரை

சாராயமோ, கஞ்சாவோ, ஹெராயினோ — மனிதனின் பகுத்தறிவையும் உடலையும் பாதிக்கும் அனைத்துமே போதைப்பொருட்கள்தான். ஆனால் சமூகத்தில் எது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க போதைப்பொருள், எது தடைசெய்யப்பட வேண்டிய போதைப்பொருள் என்ற புரிதல் அறிவியல் அடிப்படையில் மட்டும் உருவாகவில்லை; அரசியல், பொருளாதாரம் மற்றும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தின் வழியாகவும் கட்டமைக்கப்படுகிறது.

ஒரு கையில் சாராயப் பாட்டிலையும், மறுகையில் போதை ஒழிப்பு விழிப்புணர்வுப் பலகையையும் ஏந்தி நிற்கும் ஆட்சியாளர்களின் இந்த முரண்பாட்டை விமர்சனப் பார்வையுடன் ஆராய்வதும், மக்களை ஆளும் ஆதிக்கச் சக்திகள் உருவாக்கும் ‘பொதுப் புத்தியிலிருந்து’ விடுவித்து அறிவியல் சிந்தனையின் பக்கம் நகர்த்துவதும் இன்றைய சமூகத்தின் முக்கியமான கடமையாகும்.

ஊரான் / பொன். சேகர்

Tuesday, 30 June 2026

அயோத்தி ராமர் கோவில் காணிக்கை முறைகேடு: சனாதனப் பொதுப் புத்தியின் முகத்திரை கிழிகிறதா?

நாம் கடந்த பதிவுகளில் விவாதித்த மார்க்சிய, கிராம்சிய தத்துவார்த்தக் கண்ணோட்டத்திற்கு நடைமுறை ரீதியாகப் பொருந்தும் ஒரு சம்பவமாக, அயோத்தி ராமர் கோவிலின் காணிக்கை நிர்வாகம் தொடர்பான முறைகேடு குற்றச்சாட்டுகள் தற்போது கவனத்தை ஈர்த்துள்ளன. “கார்ப்பரேட் ஆன்மீகம்” மற்றும் “பக்தி நுகர்வுப் பண்டம்” என்ற கருத்துகளின் பின்னணியில், பக்தி எவ்வாறு பொருளாதார மற்றும் அதிகார உறவுகளோடு பின்னிப் பிணைகிறது என்பதை இந்த விவகாரம் மீண்டும் சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது.


பக்திச் சந்தையும் காணிக்கைப் பொருளாதாரமும்

தினமும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அயோத்தி ராமர் கோவிலுக்குச் சென்று, தங்களின் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் உண்டியல்களில் பணமும் நகைகளும் காணிக்கையாகச் செலுத்துகின்றனர். இந்தக் காணிக்கைகள் அனைத்தும் முறையாக எண்ணப்பட்டு வங்கிக் கணக்குகளில் செலுத்தப்பட வேண்டும் என்பது நடைமுறை.
ஆனால், இந்தச் செயல்முறையின் போது முறைகேடுகள் நடைபெற்றிருக்கலாம் என்ற குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்ததைத் தொடர்ந்து விசாரணை தொடங்கப்பட்டது. இதன் மூலம் கோவில் காணிக்கை நிர்வாகம் மற்றும் கண்காணிப்பு முறைகள் குறித்த பல கேள்விகள் எழுந்துள்ளன.

விசாரணையும் குற்றச்சாட்டுகளும்

புகார்களைத் தொடர்ந்து அமைக்கப்பட்ட சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழு (SIT), காணிக்கை நிர்வாகத்தில் பல்வேறு விதிமுறை மீறல்கள் மற்றும் கண்காணிப்புக் குறைபாடுகள் இருந்ததாகக் கூறியுள்ளது. பணம் எண்ணும் பிரிவில் பணியாற்றிய சிலர் மீது காணிக்கைத் தொகையை முறைகேடாக கையாடியதாக குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்த வழக்கின் அடிப்படையில் பலர் மீது எப்.ஐ.ஆர். பதிவு செய்யப்பட்டு கைது நடவடிக்கைகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. மேலும், ரொக்கப் பணம் மற்றும் சொத்துக்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டதாகவும், டிஜிட்டல் ஆதாரங்கள் ஆய்வுக்காக அனுப்பப்பட்டுள்ளதாகவும் தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன.

பண்பாட்டு மேலாதிக்கமும் பொதுப் புத்தியும்

இந்த விவகாரத்தின் முக்கியத்துவம் வெறும் ஊழல் குற்றச்சாட்டில் மட்டும் இல்லை. “ஆன்மீகம்”, “பக்தி”, “மதநம்பிக்கை” போன்றவை இயல்பாகவே தூய்மையானவை; அவற்றோடு தொடர்புடைய அமைப்புகள் கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டவை என்ற ஒரு பொதுப் புத்தி சமூகத்தில் உருவாக்கப்படுகிறது.

கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கக் கோட்பாட்டின்படி, சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் கருத்துக்கள் தங்களை இயல்பான உண்மைகளாக நிறுவிக்கொள்கின்றன. அதன் விளைவாக, மத அமைப்புகள் அல்லது ஆன்மீக நிறுவனங்கள் பற்றிய விமர்சனங்களே பல நேரங்களில் ஏற்கப்படாத ஒன்றாக மாறுகின்றன.

ஆனால், காணிக்கை நிர்வாகம் தொடர்பான இந்த குற்றச்சாட்டுகள், எந்த அமைப்பாக இருந்தாலும் அது பொதுமக்களின் பணத்தையும் நம்பிக்கையையும் கையாளும்போது வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் அவசியம் என்பதை நினைவூட்டுகின்றன.

நுகர்வுப் பண்பாட்டின் வீழ்ச்சி

உழைக்கும் மக்களின் அறியாமையையும், வாழ்க்கை நெருக்கடிகளையும் பயன்படுத்தி, "இங்கு பணம் போட்டால் புண்ணியம் கிடைக்கும்; இங்கு காணிக்கை செலுத்தினால் வாழ்க்கை மாறும்" என்ற நம்பிக்கைகள் பொதுப் புத்தியாக உருவாக்கப்படுகின்றன. மக்களின் இயல்பான பயம், நம்பிக்கை, எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை ஆன்மீகச் சந்தையின் மூலப்பொருளாக மாற்றப்படுகின்றன. பக்தி ஒரு தனிப்பட்ட நம்பிக்கையாக இல்லாமல், வாங்கவும் விற்கவும் கூடிய நுகர்வுப் பண்டமாக மாற்றப்படுகிறது.

இந்தப் பின்னணியில் எழுந்துள்ள அயோத்தி காணிக்கை முறைகேடு குற்றச்சாட்டுகள், பக்தியின் பெயரில் திரட்டப்படும் பெரும் நிதிகள் எவ்வாறு நிர்வகிக்கப்படுகின்றன, அவற்றின் மீது எத்தகைய கண்காணிப்பும் பொறுப்புக்கூறலும் இருக்க வேண்டும் என்ற கேள்விகளை மீண்டும் முன்வைக்கின்றன. அதே நேரத்தில், "இங்கு பணம் போட்டால் புண்ணியம் கிடைக்கும்" என்ற நம்பிக்கை, ஆன்மீக அனுபவத்தை ஒரு வகையான பொருளாதாரப் பரிமாற்றமாக மாற்றும் சிந்தனை முறையையும் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது.

முடிவுரை

அயோத்தி காணிக்கை முறைகேடு குறித்த குற்றச்சாட்டுகள் இறுதியில் நீதிமன்றங்களாலும் விசாரணை அமைப்புகளாலும் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டியவை. ஆனால், இந்தச் சம்பவம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது:
பக்தி என்பது வெறும் தனிநபர் நம்பிக்கையா? அல்லது அது பொருளாதார நலன்கள், பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் மற்றும் சமூகத்தில் நிலவும் அதிகார உறவுகளோடு பின்னிப் பிணைந்த ஒரு சமூக நிகழ்வா?

இந்தக் கேள்வியை எழுப்புவதும், நம்பிக்கையின் பெயரில் உருவாகும் அதிகார அமைப்புகளை விமர்சனப் பார்வையுடன் ஆராய்வதும் ஜனநாயக சமூகத்தின் அவசியமான கடமையாகும்.

ஊரான் / பொன். சேகர்

Monday, 29 June 2026

நுகர்வுப் பண்டமாக்கப்படும் பக்தி: ஒரு கிராம்சியப் பார்வை!

மார்க்சிய அறிஞர் அன்டோனியோ கிராம்சி தனது சிறைக்குறிப்புகளில் "பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்" (Cultural Hegemony) என்கிற மிக முக்கியமான தத்துவத்தை முன்வைக்கிறார்:
ஒரு ஆளும் வர்க்கம் அல்லது ஆதிக்கச் சக்தி, மக்களைத் தனது துப்பாக்கி முனையால் மட்டும் அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்க முடியாது; மாறாக, மக்களின் அன்றாடச் சிந்தனைகளில், அவர்களின் "பொதுப் புத்தியில்" (Common Sense) தங்களுக்குச் சாதகமான கருத்துக்களை "இயல்பான ஒன்று" போலப் பதிய வைப்பதன் மூலமே தனது ஆதிக்கத்தை நீட்டிக்க முடியும் என்கிறது இக்கோட்பாடு.

இன்றைய தமிழ்நாட்டுச் சூழலில், பக்தி, பரிகாரம், ஆன்மீகம் ஆகியவை வெறும் தனிநபர் நம்பிக்கைகளாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு பரந்த சமூக-பண்பாட்டுக் கட்டமைப்பின் பகுதியாகவும் செயல்பட்டு வருகின்றன. இதன் வழியே மக்களின் சிந்தனைகளும் வாழ்க்கை முறைகளும் எவ்வாறு வடிவமைக்கப்படுகின்றன என்பதை ஆராய்வது அவசியமாகிறது.

திருவண்ணாமலை கிரிவலம்

திருவண்ணாமலை கிரிவலமும் ஆன்மீக நுகர்வும்

பௌர்ணமி நாட்களில் திருவண்ணாமலையில் லட்சக்கணக்கிலும், மற்ற நாட்களில் இரவு பகல் பாராமல் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கிரிவலம் செல்கிறார்கள். ஏன் நடக்கிறார்கள்? எதற்காக நடக்கிறார்கள்?

அறிவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், நீண்ட தூர நடைப்பயிற்சி உடல்நலத்திற்கு சில நன்மைகளைத் தருகிறது. ஆனால், "இந்த மலையைச் சுற்றி வந்தால் வாழ்வில் நல்லது நடக்கும்", "நினைத்த காரியம் கைகூடும்", "பாவங்கள் தீரும்" போன்ற நம்பிக்கைகளால் கூறப்படும் ஆன்மீகப் பலன்களை அறிவியல் முறையில் நிரூபிப்பது இன்றுவரை சாத்தியமாகவில்லை.

அப்படியென்றால், இதே நடைப்பயிற்சியைச் செலவில்லாமல் தங்களின் சொந்த ஊரிலேயே மேற்கொள்ளலாமே?

ஆனால் மக்கள் அப்படிச் சிந்திப்பதில்லை. ஏனெனில், குறிப்பிட்ட ஆன்மீகச் செயல்பாடுகளுக்கே தனித்துவமான பலன்கள் உள்ளன என்ற ஒரு "பொதுப் புத்தி" மக்களின் மனதில் ஆழமாகப் பதிய வைக்கப்பட்டுள்ளது. முன்பு அச்சு ஊடகங்கள் மூலமாகவும், இன்று YouTube, Instagram போன்ற சமூக ஊடகங்கள் மூலமாகவும் இந்தப் பொதுப் புத்தி தொடர்ந்து மறுஉற்பத்தி செய்யப்படுகிறது.

பண்டமாக்கப்படும் பக்தி (Commodification of Devotion)

தமிழ்நாட்டில் முருகன் கோவில் தைப்பூசம் முதல் இதர எண்ணற்ற திருவிழாக்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கிலும் லட்சக்கணக்கிலும் மக்கள் செல்கின்றனர். சில ஆயிரம் ரூபாய்களைச் செலவழித்து அவர்கள் அடையும் 'ஆத்ம திருப்தி' முற்றிலும் தனிமனித அனுபவமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அந்தத் திருப்தியை எந்த வழிபாட்டு முறைகளின் வழியாக அடைய வேண்டும் என்ற எண்ணம் சமூக மற்றும் பண்பாட்டு அமைப்புகளால் தொடர்ந்து உருவாக்கப்பட்டும் பராமரிக்கப்பட்டும் வருகிறது.

முதலாளித்துவச் சமூகம் தனது உற்பத்திப் பொருட்களை அத்தியாவசியத் தேவைகளாக மாற்றி நுகர்வுக்கான பண்டங்களாக மாற்றுவதைப் போலவே, பக்தி, பரிகாரம், வழிபாடு ஆகியவையும் ஒரு சந்தைப் பொருளாக மாற்றப்படுகின்றன. VIP தரிசனமும் சிறப்புக் கட்டண தரிசனமும் பரிகார பூஜைகளும் ஆன்மீக சுற்றுலாக்களும் கட்டண யாகங்களும் பெரும் பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளாக வளர்ந்துள்ளன. இங்கே ஆன்மீக அனுபவமும் சந்தையின் இலாப நோக்கமும் ஒன்றோடொன்று கலக்கின்றன. இவ்வாறு ஆன்மீக அனுபவம் கூட ஒரு வகையான நுகர்வுப் பொருளாக மாற்றப்படும் போது, பக்தியும் சந்தையும் பிரிக்க முடியாதவாறு பின்னிப் பிணைகின்றன.

பொதுமக்களின் துயரமும் நுகர்வுப் பண்பாடும்

மக்கள் இவ்வாறு ஆன்மீகத் தலங்களை நோக்கிப் பெருமளவில் நகர்வதால் ஏற்படும் சமூக விளைவுகளையும் கவனிக்க வேண்டியுள்ளது.

சிறப்பு நாட்களில் கோவில் நகரங்களை நோக்கி அரசுப் பேருந்துகள் திருப்பி விடப்படுவதால் பள்ளிக்குச் செல்லும் மாணவர்களும் மருத்துவத் தேவையுடையவர்களும் அன்றாட வேலைக்குச் செல்லும் தொழிலாளர்களும் போதியப் பேருந்துகள் இன்றி சிரமங்களை எதிர்கொள்கின்றனர். மேலும் ஆயிரக்கணக்கான வாகனங்கள் ஒரே நேரத்தில் சாலைகளில் இயங்குவதால் எரிபொருள் நுகர்வு அதிகரிக்கிறது; சுற்றுச்சூழல் மாசு உருவாகிறது; பொதுவாழ்வில் தடங்கல்கள் ஏற்படுகின்றன. இதன் தாக்கத்தை அதிகமாகச் சந்திப்பது மீண்டும் உழைக்கும் மக்கள்தான்.

கிராம்சிய பார்வையில், சமூக விளைவுகளைப் பற்றிய சிந்தனையை விடுத்து தனிமனித ஆன்ம திருப்தியே முதன்மை என்ற மனநிலை வளரும்போது, மனிதனின் கூட்டுணர்வு படிப்படியாக பலவீனப்படுத்தப்படுகிறது. சமூகச் சிக்கல்களை பொதுவாக எதிர்கொள்ளும் திறன் மழுங்கி, தனிமனித தீர்வு தேடுதல் மட்டுமே இயல்பானதாக தோன்றும் நிலை உருவாகிறது. இதுவே நுகர்வுப் பண்பாட்டின் ஆழமான விளைவு.

பக்தி: தனிமனித உரிமையா, பொதுப் பிரச்சினையா?

தனிமனித சுதந்திரம் என்ற அடிப்படையில், பக்தி ஒருவரின் தனிப்பட்ட விவகாரமாக இருக்கலாம். ஒருவருக்கு நம்பிக்கை இருந்தால், பிறருக்கு எந்தத் தொந்தரவும் ஏற்படுத்தாமல் அவர் அந்த நம்பிக்கையைப் பின்பற்றுவதற்கு முழு உரிமை உண்டு.

ஆனால், அந்தப் பக்தி பிறரின் உரிமைகளைப் பாதிக்கும் அளவுக்கு, பொதுவாழ்வை முடக்கும் அளவுக்கு, அல்லது சமூக வளங்களை சமமற்ற வகையில் பயன்படுத்தும் அளவுக்கு வளரும்போது, அது ஒரு தனிப்பட்ட விவகாரம் மட்டுமாக இருக்காது; சமூக விவாதத்திற்குரிய ஒன்றாக மாறுகிறது.

ஆதிக்கக் கருத்தியலின் தந்திரம்

ஏன் மக்கள் இந்தச் சமூக விளைவுகளை எளிதில் உணர்வதில்லை?

உழைக்கும் மக்களின் வறுமை, வேலையின்மை, சாதிய ஒடுக்குமுறை, பொருளாதார நெருக்கடிகள் போன்றவற்றின் உண்மையான காரணங்களை மக்கள் கேள்விக்குட்படுத்தாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதில் ஆதிக்கச் சக்திகள் எப்போதும் அக்கறை காட்டுகின்றன.

சமூகச் சிக்கல்களின் காரணங்களை அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அமைப்புகளில் தேடுவதற்குப் பதிலாக, அவற்றை தனிமனித விதி, கர்மா, முற்பிறவி, பாவம், பரிகாரம் போன்ற கருத்துக்களின் வழியே விளக்க முயலும் போக்குகள் உருவாகின்றன. மக்களின் இயல்பான பயங்களும் ஏக்கங்களும் சந்தைப்படுத்தப்பட்டு, அவர்களின் பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வு சமூக மாற்றத்தில் அல்ல, ஆன்மீக நுகர்வில் இருப்பதாக நம்ப வைக்கப்படுகின்றனர். இதை கிராம்சி குறிப்பிடும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தின் ஒரு வடிவமாகப் பார்க்கலாம்.

இவ்வாறு சமூகப் பிரச்சினைகளின் காரணங்களை கட்டமைப்பு ரீதியாகப் புரிந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக, தனிமனித நம்பிக்கைகள் மற்றும் பரிகாரங்களின் வழியே விளக்கப்படும் சூழல் உருவாக்கப்படுகிறது.

முடிவுரை

பக்தியை வெறுமனே தனிநபர் நம்பிக்கையாக மட்டும் புரிந்துகொள்வது போதாது; அது எவ்வாறு பொருளாதார நலன்கள், பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் மற்றும் சமூகத்தில் நிலவும் அதிகார உறவுகளோடு பின்னிப் பிணைந்து செயல்படுகிறது என்பதையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

பக்தியை உடனடியாக ஒழிப்பது என்பதைவிட, பக்தியின் பெயரில் உருவாக்கப்படும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கக் கருத்தியலையும், நுகர்வுப் பண்பாட்டையும், சமூக அநீதிகளை மறைக்கும் சிந்தனை முறைகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும்.

வானத்தை நோக்கி வரம் தேடும் மக்களின் பார்வையை, தங்களின் வாழ்க்கைச் சிக்கல்களின் உண்மையான காரணங்களை நோக்கித் திருப்புவதும், உரிமைகளுக்கான சமூகப் போராட்டங்களை நோக்கி அவர்களை நகர்த்துவதும் இன்றைய முற்போக்குச் சக்திகளின் முக்கியமான கடமையாகும்.

ஊரான் / பொன். சேகர்

Sunday, 28 June 2026

திமுக எதிர்ப்பும் சனாதனப் பொதுப் புத்தியும்!

இந்தியச் சமூகத்தில் பார்ப்பன மேலாதிக்கத்திற்கும் சமூக அநீதிக்கும் எதிராகப் பார்ப்பனர் அல்லாதோரின், 'நீதிக்கட்சி' காலம் முதல் இன்றைய 'திமுக' காலம் வரை சுயமரியாதை மற்றும் சமூகநீதிப் போராட்டங்களைக் காண முடியும். திமுக உள்ளிட்ட திராவிடக் கருத்தியலை அங்கீகரிக்கிற பல்வேறு இயக்கங்களும் இதைச் செய்து வருகின்றனர்.

ஆனால், இப்போராட்டத்திற்கு இணையாகவே, இத்தாலிய சிந்தனையாளர் கிராம்சி குறிப்பிடும் "பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்" (Cultural Hegemony) என்ற தத்துவத்தின் அடிப்படையில், பார்ப்பனிய நலன்களை முன்னிறுத்தும் ஊடகங்களும் சனாதன சக்திகளும் மக்களிடையே ஒரு பேராபத்தான நச்சு விதையை ஆழமாக விதைத்துள்ளன. அதுதான்: 'திராவிட-திமுக வெறுப்பு எனும் பொதுப் புத்தி' (Common Sense).

இந்த நச்சுப் பொதுப் புத்தியை ராஜாஜி காலம் தொடங்கி இன்றைய நடிகர் விஜய் போன்றோர் திமுக எதிர்ப்பை அரசியல் மூலதனமாகப் பயன்படுத்தும் காலம் வரை மிகத் திட்டமிட்டுத் தலைமுறை தலைமுறையாக மக்களின் மனங்களுக்குள் பதியச் செய்துள்ளனர்.

சனாதனமும் திமுக வெறுப்பும்: ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள்

இந்திய நிலப்பரப்பில் சனாதனத்தையும், சாதிய ஏற்றத்தாழ்வுகளையும், மனிதத்தன்மையற்ற தீண்டாமையையும் கடந்த 2000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக எப்படி ஒரு 'இயல்பான சமூக ஒழுங்கு' போல மக்கள் மனங்களில் பொதுப் புத்தியாகப் பதிய வைத்தார்களோ, அதே உத்தியைத்தான் இன்றைய 'திமுக வெறுப்பு' அரசியலிலும் சனாதன சக்திகள் கையாண்டு வருகின்றன.

சொத்துடைமைச் சமூகத்தின் பிரிக்க முடியாத அங்கங்களாக இருக்கும் ஊழலோ, வாரிசு அரசியலோ இங்குள்ள எந்தவொரு தேர்தல் அரசியல் கட்சிக்கும் விதிவிலக்கல்ல. வலதுசாரிகள் முதல் தேசியக் கட்சிகள், மாநிலக் கட்சிகள் என அனைத்துத் தேர்தல் கட்சிகளுக்குள்ளும் இத்தகைய போக்குகள் மலிந்து கிடக்கின்றன என்பதுதான் எதார்த்தம். அப்படித் தெரிந்திருந்தும், சனாதனக் கட்டமைப்புகளுக்கு சேவை செய்யும் ஊடகங்கள் "திமுக மட்டுமே ஊழல் கட்சி", "திமுக ஒரு தீய சக்தி" என்ற ஒற்றைப்படைப் பிரச்சாரத்தை முன்னெடுப்பதன் பின்னணி சமூகநீதி அரசியலை பலவீனப்படுத்துவதற்காக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட யுக்திகளே!

யாரெல்லாம் சனாதனக் கருத்தியலுக்குத் தத்துவார்த்த ரீதியாகவும், அதிகாரப் பகிர்வு ரீதியாகவும் பெரும் சவாலாக விளங்குகிறார்களோ, அவர்களுக்கு எதிராக இத்தகைய நச்சுப் பொதுப் புத்தி கட்டவிழ்த்து விடப்படுகிறது. கவலைக்குரிய ஒன்று என்னவென்றால், அண்மைய ஊடக விவாதங்களைப் பார்க்கும் போது, சாதாரண மார்க்சியம் பேசுவோர் முதல் அதிதீவிர மார்க்சியம் பேசுவோர் வரை பலரும்கூட — திமுகவின் வர்க்க நலன்சார் கொள்கைகளை விமர்சிப்பதாகக் கூறிக்கொண்டாலும் — சனாதன சக்திகள் கட்டமைத்துள்ள "பொதுப் புத்தி" நோய்க்கு ஆட்பட்டு, சுயசிந்தனையை இழந்து நிற்பதுதான்.

வெறுப்பு அரசியல்: சாக்கடையாகும் களம்

கருத்தியல் விமர்சனங்களை விடுத்து, 'வெறுப்பை' மட்டுமே முதன்மையாகக் கொண்டு நடத்தப்படும் இந்தக் கொடிய அரசியல் நோய், ஒட்டுமொத்த அரசியல் களத்தையும் புழுக்கள் நெளியும் ஒரு சாக்கடையாக மாற்றிவிட்டது. இத்தகைய தரம் தாழ்ந்த வெறுப்பு அரசியல் களம் தொடருமேயானால், உழைக்கும் மக்களுக்கான ஆரோக்கியமான மக்கள் நல அரசியல் என்பது இங்கு எட்டாக்கனியாகவே போய்விடும்.

மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வையுடையோர், இந்தச் சூழலை இரண்டு மிக முக்கியமான வழிமுறைகளின் வழியே எதிர்கொள்ள வேண்டும்:

  1. குறிப்பான அம்பலப்படுத்தல் (Specific Exposure): திமுகவாக இருந்தாலும் சரி, வேறு எந்தக் கட்சியாக இருந்தாலும் சரி, அந்தக் கட்சிகளில் உள்ள தனிநபர்கள் செய்கின்ற ஊழலை ஆதாரங்களோடு குறிப்பாக எதிர்த்து அம்பலப்படுத்துவதும் போராடுவதும் அவசியமானது. அப்படிச் செய்யும் பொழுதுதான், தவறு செய்த குறிப்பான நபர்கள் மீது சட்டரீதியான நடவடிக்கை எடுப்பதற்கும், அவர்களை மக்கள் மன்றத்தில் தனிமைப்படுத்துவதற்கும் வழிவகுக்கும். அதை விடுத்து, ஒட்டுமொத்தமாக "ஒரு கட்சியின் ஊழல்" என்று பொதுப்படையாகப் பேசும்பொழுது, அது உண்மையில் ஊழல் செய்கின்ற குறிப்பிட்ட தனிநபர்களைக் காப்பாற்றுவதற்கும், அவர்களைக் கூட்டத்திற்குள் ஒளித்து வைப்பதற்கும் மட்டுமே உதவும்.

  2. கொள்கை ரீதியான விமர்சனம் (Ideological Criticism): அதேபோல, ஒரு கட்சியின் அரசியல் கொள்கைகளும், அவர்களின் நடைமுறைப் பொருளாதாரத் திட்டங்களும் உழைக்கும் மக்களுக்கு எதிராக இருக்கும் பொழுது, அவற்றின் மீதான தத்துவார்த்த விமர்சனங்களையும், மக்கள் திரள் போராட்டங்களையும் முன்னெடுப்பதுதான் ஆரோக்கியமான மாற்று அரசியலுக்கு வழிவகுக்கும்.

முடிவுரை

மேற்கண்ட இரு மார்க்சிய-பொருள்முதல்வாத வழிமுறைகளைக் கையாளாமல், சனாதன சக்திகள் கட்டமைத்த "பொதுப் புத்தியின்" தாளத்திற்கு ஆடிக்கொண்டு ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சியை மட்டும் "ஊழல் கட்சி, தீய சக்தி" என்று முத்திரை குத்துவது, இங்கு சனாதனத்திற்கும் பார்ப்பனிய மேலாதிக்கத்திற்கும் மட்டும்தான் மறைமுகமாகத் துணை செய்யுமே ஒழிய, ஒருபோதும் மக்களை உண்மையான முற்போக்கான 'மாற்று அரசியலை' நோக்கிச் சிந்திக்க வைக்காது.

பார்ப்பனியப் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தை உடைக்க வேண்டிய நாம், இந்த நச்சுப் பொதுப் புத்தியை உணர்ந்து, உண்மையான தத்துவார்த்தக் களத்தில் மக்களை தயார்படுத்த முயலுவோம்!

ஊரான் / பொன். சேகர்

Saturday, 27 June 2026

கிராம்சியின் பார்வையில் இந்தியப் புரட்சியை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?

இந்திய மார்க்சிய இயக்கங்களுக்குள் நீண்டகாலமாக விவாதிக்கப்பட்டு வரும் ஒரு கேள்வி உண்டு:
இந்தியாவில் முதலில் வர்க்கப் புரட்சியா? அல்லது முதலில் சாதி ஒழிப்பா?

இந்தக் கேள்விக்கு எளிமையான பதில் எதுவும் இல்லை. ஏனெனில் இந்திய சமூகம் ஐரோப்பிய முதலாளித்துவ சமூகங்களைப் போல வெறும் வர்க்க அடிப்படையில் மட்டும் கட்டமைக்கப்படவில்லை. இங்கு வர்க்கமும் சாதியும் ஒன்றுக்கொன்று பின்னிப் பிணைந்த வரலாற்று எதார்த்தங்களாக உள்ளன.

இந்தச் சிக்கலைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இத்தாலிய மார்க்சிய சிந்தனையாளர் அன்டோனியோ கிராம்சியின் (1892-1937) கருத்துக்கள் பயனுள்ளதாக இருக்கின்றன.


அன்டோனியோ கிராம்சி (1892-1937)

பொருளாதார அடித்தளமும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கமும்

மார்க்சியத்தின் அடிப்படை விளக்கப்படி, சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளமே அதன் அரசியல், மதம், சட்டம், பண்பாடு போன்ற மேல்கட்டுமானங்களை நிர்ணயிக்கிறது.

ஆனால் கிராம்சி ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்பினார்:
பொருளாதாரச் சுரண்டல் இருந்தும், ஏன் மக்கள் தானாகவே புரட்சியில் ஈடுபடவில்லை?

இதற்கான அவரது பதில், "பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்" (Cultural Hegemony) என்ற கருத்தாகும்.

ஆளும் வர்க்கம் வெறும் அரசின் வன்முறை கருவிகள் மூலமாக மட்டுமல்ல, மக்களின் மனங்களிலும் தனது ஆதிக்கத்தை நிறுவுகிறது. பள்ளிகள், மத அமைப்புகள், குடும்பம், ஊடகங்கள், கலை, இலக்கியம் போன்றவை இந்த ஆதிக்கத்தை மறுஉற்பத்தி செய்யும் கருவிகளாக செயல்படுகின்றன.

எனவே அரசியல் அதிகாரத்திற்கான போராட்டம் மட்டுமல்ல; மக்களின் சிந்தனையையும் மாற்றும் கருத்தியல் மற்றும் பண்பாட்டு போராட்டமும் அவசியம் என்று கிராம்சி வலியுறுத்தினார்.

இங்கே கிராம்சியின் இன்னொரு கருத்தும் முக்கியமானது — "நிலை போர்" (War of Position). 

அதிகாரத்தை கைப்பற்றும் இறுதித் தாக்குதலுக்கு முன் சமூகத்தின் கல்வி, பண்பாடு, நிறுவனங்களுக்குள் நீண்டகால கருத்தியல் போராட்டம் நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதே இந்தக் கருத்தின் சாரம். இந்தத் தயாரிப்பு இல்லாமல் கைப்பற்றப்படும் அதிகாரம் — வென்றாலும் — மாற்றத்தை நிலைநிறுத்தாது என்பதே அவரது எச்சரிக்கை. 

இந்தியாவைப் போன்ற சிக்கலான சமூகத்தில் இது மிகவும் பொருத்தமானது.

இந்தியச் சூழலின் தனித்துவம்

கிராம்சி நேரடியாக இந்திய சாதி அமைப்பைப் பற்றி எழுதவில்லை. ஆனால் அவரது கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தி இந்தியச் சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இந்தியாவில் சாதி என்பது வெறும் மேல்கட்டுமானப் பிரச்சினை அல்ல. அது பொருளாதார வாழ்க்கையுடனும் ஆழமாகப் பிணைந்துள்ளது.

யார் நிலம் வைத்திருக்கிறார்கள்? யார் நிலமற்ற கூலிகளாக இருக்கிறார்கள்? யார் கல்வி பெறுகிறார்கள்? யார் அதிகார அமைப்புகளுக்குள் நுழைகிறார்கள்?
என்ற கேள்விகளுக்கு பல இடங்களில் சாதி சார்ந்த பதில்களே கிடைக்கின்றன.

இதை அம்பேத்கர் வேறு கோணத்தில் கண்டார். சாதி ஒழிப்பு என்ற கட்டுரையில் (Annihilation of Caste) அவர் சுட்டிக்காட்டியது: சாதியை நிலைநிறுத்துவது வெறும் பொருளாதார நலன் மட்டுமல்ல; மதம் மற்றும் சாஸ்திரங்கள் என்ற கருத்தியல் சக்திகளும் சாதியை உள்ளிருந்து காக்கின்றன. 

இந்தப் பார்வை கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் (cultural hegemony)  கருத்துடன் ஆழமான ஒத்திசைவு கொண்டது — இரு சிந்தனையாளர்களும் ஒரே முடிவை வெவ்வேறு வழியில் சொல்கிறார்கள்: பொருளாதார மாற்றம் மட்டுமே போதாது; கருத்தியல் மாற்றமும் இணைந்து நடக்க வேண்டும்.

எனவே இந்தியாவில் சாதி என்பது ஒரே நேரத்தில் பொருளாதார உறவும், சமூக உறவும், பண்பாட்டு உறவும் ஆகும்.

"முதலில் சாதி ஒழிப்பு" என்ற வாதம்

அம்பேத்கர் மற்றும் பெரியார் சிந்தனையாளர்கள் கூறுவது: சாதி அடையாளங்கள் உடைக்கப்படாமல் வர்க்க ஒற்றுமை உருவாகாது என்பதாகும்.

இந்த வாதத்தில் ஒரு உண்மை உள்ளது.

ஒரு தொழிலாளி அல்லது விவசாயி, பொருளாதார ரீதியாகச் சுரண்டப்படுவதோடு மட்டுமல்லாமல், சாதி உணர்வின் மூலமாகவும் பிற உழைக்கும் மக்களிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டிருக்கலாம். இந்த அர்த்தத்தில், சாதி எதிர்ப்பு போராட்டம் புரட்சிகர அரசியலின் அவசியமான ஒரு கூறாகிறது.

ஆனால் இதிலிருந்து, "முதலில் சாதி ஒழிப்பை முழுமையாக வெற்றி பெறச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பிறகுதான் வர்க்கப் போராட்டம்" அல்லது “முதலில் வர்க்கப் போராட்டத்தை முழுமையாக வெற்றி பெறச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பிறகுதான் சாதி ஒழிப்புப் போராட்டம்" என்ற முடிவுக்கு வர முடியாது.

ஏனெனில் சாதியையும் தொடர்ந்து மறுஉற்பத்தி செய்வது பொருளாதார மற்றும் சமூக ஆதிக்க அமைப்புகளே ஆகும். சாதியின் கருத்தியல் வேர்களை அறுக்காமல் வர்க்கப் போராட்டம் முழுமையடையாது; அதே நேரத்தில், அந்த வேர்களுக்கு உரமூட்டும் பொருளாதார அமைப்பை தகர்க்காமல் சாதி ஒழிப்பும் முழுமையடையாது.

"முதலில் வர்க்கப் புரட்சி" என்ற வாதத்தின் வரம்புகள்

மறுபுறம் சிலர், "அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்றினால் சாதி தானாக ஒழிந்துவிடும்" என்று கருதுகிறார்கள்.

இந்த அணுகுமுறையும் இந்திய யதார்த்தத்தை முழுமையாக விளக்க முடியாது.

ஏனெனில் சாதி என்பது வெறும் பொருளாதார உறவு மட்டுமல்ல; அது மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வியல், மத நம்பிக்கைகள், திருமண உறவுகள், சமூக பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் மனநிலைகளுக்குள்ளும் ஊடுருவியிருக்கிறது.

இந்தியாவில் சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு நடந்தது, கிராம்சி கூறும் "புரட்சி நடந்தது போல் தோன்றும், ஆனால் உண்மையில் நடக்காது" (passive revolution) என்பதை நினைவூட்டுகிறது — மேல்தட்டு தலைமையில் சட்டங்கள் மாற்றப்பட்டன, நிறுவனங்கள் உருவாக்கப்பட்டன; ஆனால் சாதியப் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் பெரிதாக எதிர்கொள்ளப்படாமல் தொடர்ந்தது. அதாவது அரசியல் அதிகாரம் மட்டுமே போதாது என்பதை இந்திய வரலாறே நிரூபித்திருக்கிறது.

கிராம்சிய பார்வையில் இந்தியப் புரட்சி

கிராம்சியின் உண்மையான பங்களிப்பு இங்கேயே உள்ளது.
அவர், "முதலில் பண்பாட்டு புரட்சி; பிறகு அரசியல் புரட்சி" என்று கூறவில்லை. அதேபோல், "அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்றிய பிறகுதான் பண்பாட்டைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும்" என்றும் கூறவில்லை.

அவரது பார்வையில் அரசியல் போராட்டமும் பண்பாட்டு போராட்டமும் ஒரே வரலாற்றுப் போராட்டத்தின் இரு பரிமாணங்களாகும்.

இந்தியச் சூழலில் இதன் பொருள்: வர்க்கச் சுரண்டலுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும்; சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும்; பொருளாதார சமத்துவத்திற்காகப் போராட வேண்டும்; பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தையும் உடைக்க வேண்டும். இவை ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாக அல்ல; ஒன்றுக்கொன்று துணையாக இருக்க வேண்டும்.

இந்தப் போராட்டத்தின் வழிமுறையை சொல்வதும் அவசியம். சாதி அடிப்படையில் சாதிவாரி  இட ஒதுக்கீட்டை விரிவுபடுத்துவது சாதிகளுக்கிடையிலான போட்டியைக் குறைக்கும்; அது சாதிக்குள்ளேயே வர்க்க முரண்பாட்டை தெளிவாக்கும்; பின்னர் பொது வீட்டுவசதி போன்ற கட்டமைப்பு மாற்றங்கள் வாழிடப் பிரிவினையை உடைக்கும்; அது திருமண எல்லைகளை அரிக்கும். இந்த வழிமுறையே சாதியையும் வர்க்க அமைப்பையும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்கொள்ளும் யுக்தியாகும்.

பண்பாட்டு படையின் அவசியம்

இந்தக் காரணத்தால்தான் புரட்சிக்காக வேலை செய்கிற ஒரு அரசியல் இயக்கம் வெறும் அரசியல் அமைப்பாக மட்டும் இருக்க முடியாது.
அதனுடன் எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள், கலைஞர்கள், ஆசிரியர்கள், பண்பாட்டு செயற்பாட்டாளர்கள், சமூக விமர்சகர்கள் என ஒரு பரந்த பண்பாட்டு படையும் தேவைப்படுகிறது. கிராம்சி இவர்களை "இயல்பான அறிவுஜீவிகள்" (Organic Intellectuals) என்று அழைத்தார் — உழைக்கும் மக்களிலிருந்தே உருவாகி, அவர்களின் விடுதலைக்காக கருத்தியல் ஆயுதங்களை உருவாக்குவோர்.
ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்துக்களை மக்கள் மனங்களில் இருந்து அகற்றி, புதிய சமத்துவச் சிந்தனையை உருவாக்கும் பணியை இந்தப் பண்பாட்டு படை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

முடிவுரை

இந்தியாவில் சாதி ஒழிப்பும் வர்க்க விடுதலையும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல.
சாதியை எதிர்க்காமல் வர்க்க ஒற்றுமை உருவாகாது. வர்க்கச் சுரண்டலை எதிர்க்காமல் சாதி ஒழிப்பும் முழுமையடையாது.

எனவே இந்தியப் புரட்சியின் பாதை என்பது “முதலில் சாதியா, முதலில் வர்க்கமா?” என்ற தேர்வின் பாதை அல்ல. மாறாக, சாதி ஒழிப்பையும் வர்க்க விடுதலையையும், அரசியல் போராட்டத்தையும் பண்பாட்டு போராட்டத்தையும், பொருளாதார மாற்றத்தையும் சமூக மாற்றத்தையும் ஒருங்கிணைத்து முன்னெடுக்கும் பாதையாகவே அது இருக்க வேண்டும்.

இதுவே கிராம்சியின் சிந்தனையிலிருந்து இந்திய யதார்த்தத்திற்காக நாம் பெறக்கூடிய முக்கியமான பாடமாகும்.

ஊரான்

பள்ளி மாணவர்களின் அடையாள அட்டையில் சாதியா? — பிஞ்சுகளின் நெஞ்சில் நுழையும் சனாதனம்!

இந்து மத வாழ்வியல் முறை என்பது, இங்குள்ள பலரின் அன்றாட சமூகப் பழக்கவழக்கங்களுக்குள்ளேயே சாதிப் பார்வையை ஆழமாகப் பதித்திருக்கிறது. கையில் கட்டும் கயிறு, பேசும் மொழி, வாழும் தெரு, உறவாடும் வட்டம் என பலவற்றின் வழியாக சாதி அடையாளங்கள் தேடப்பட்டு, மறைமுகமாகவும் வெளிப்படையாகவும் பராமரிக்கப்படுகின்றன.


இத்தகைய சமூகச் சூழலில், ஜூன் 26, 2026 அன்று வருவாய்த்துறை அமைச்சர் செங்கோட்டையன் அறிவித்தார்: "ஆண்டுதோறும் மாணவர்கள் சாதிச் சான்றிதழ் வாங்குவதில் உள்ள சிரமங்களைக் குறைக்க, 10 மற்றும் 12-ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு சாதி அடையாளத்துடன் கூடிய புதிய அடையாள அட்டை வழங்கப்படும்." முதல்வர் விஜயின் உத்தரவின்படி இந்த நடவடிக்கை என்றும் அவர் தெளிவுபடுத்தினார்.

நிர்வாக வசதிக்காக என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் இந்த வாதத்தை ஒரு நிமிடம் நேரடியாக எதிர்கொள்வோம்.

சாதிச் சான்றிதழ் வாங்குவதில் சிரமம் என்பது நிர்வாகச் சிக்கல். அதற்குத் தீர்வு — சான்றிதழ் வழங்கும் முறையை எளிமையாக்குவது, digitize செய்வது. ஆனால் அந்தச் சான்றிதழை அட்டையில் பதித்து மாணவர்களின் அன்றாட கல்வி வாழ்க்கைக்குள் சாதி அடையாளத்தை நிரந்தரமாகக் கொண்டு வருவது — இது நிர்வாக வசதிக்கான தீர்வல்ல; சாதி அடையாளத்தை நிறுவனமயமாக்கும் அரசியல் தேர்வு.

திரைக்கவர்ச்சி, தலைவர்களின் தனிப்பட்ட செல்வாக்கு அல்லது அரசியல் அலைகள் காரணமாக மக்கள் சில நேரங்களில் சாதி எல்லைகளைக் கடந்து வாக்களிக்கலாம். அது புதிய நிகழ்வு அல்ல. ஆனால் தேர்தல் அரசியலில் சாதி தற்காலிகமாக பின்னுக்குத் தள்ளப்படுவது, சமூக வாழ்வில் சாதி ஒழிந்துவிட்டது என்று பொருளல்ல. இன்றும் அரசியல் கட்சிகளின் வேட்பாளர் தேர்வு முதல் அமைச்சரவை அமைப்பு வரை "யார் எந்தச் சாதி?" என்ற கணக்கீடுகள் பேசப்படுகின்றன. இதுவே நமது சமூகத்தின் எதார்த்தம்.

இந்தச் சூழலில், பள்ளி மாணவர்களின் அடையாள அட்டையில் சாதியைக் குறிப்பிடுவது என்ன செய்யும் என்பது தெளிவானது.

அடையாள அட்டையைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே, சமூக ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட பின்னணியைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் முதலில் பாகுபாடு, இழிவு, அவமதிப்பு அல்லது உளவியல் அழுத்தங்களை எதிர்கொள்வர். தீண்டாமை என்பது வெறும் உடல் ரீதியான பிரிவினை அல்ல; அது பார்வையிலும், மொழியிலும், அணுகுமுறையிலும், மனநிலையிலும் வெளிப்படுகிறது. 

அந்த அபாயத்தை பள்ளிக்கூடங்களுக்குள்ளேயே நடிகர் விஜயின் அரசு கொண்டு வருகிறது.

இந்தப் பிரச்சினையை ஒரு கட்சி அரசியலின் குறுகிய எல்லைக்குள் மட்டும் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. சனாதன சமூக ஒழுங்கு என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சியின் கொள்கை மட்டுமல்ல; அது இந்திய சமூகத்தின் பல அடுக்குகளுக்குள்ளும் வரலாற்று ரீதியாக ஊடுருவியுள்ள ஒரு கருத்தியல் கட்டமைப்பு. எனவே அதை வலுப்படுத்தும் போக்குகள் எந்தக் கட்சியிலும், எந்த நிர்வாக அமைப்பிலும் தோன்றக்கூடும்.

ஆனால் அதே நேரத்தில் இதை மறுக்க முடியாது: சாதி அடையாளங்களை சமூக வாழ்வில் தொடர்ந்து பராமரிப்பதும் நிறுவனமயமாக்குவதும் சனாதன சமூக ஒழுங்கின் அடித்தளத்தை வலுப்படுத்துகிறது. பள்ளி மாணவர்களின் அடையாள அட்டையில் சாதியைக் குறிப்பிடுவது சனாதன சமூகக் கூறுகளை மறுஉயிர்ப்பிக்கும் போக்காகும் — நோக்கம் எதுவாக இருந்தாலும் விளைவு இதுதான்.

இன்று சனாதனத்தைப் புதுப்பிக்க சில மதவாத சக்திகள் இந்திய அரசியலில் செயல்பட்டு வருகின்றன. சாதி அடையாளத்தை வலுப்படுத்தும் எந்த நடவடிக்கையும் — நோக்கம் எதுவாக இருந்தாலும் — அத்தகைய அரசியலின் சமூக அடித்தளத்தை பலப்படுத்துகிறது.

மாணவர்களின் அடையாள அட்டையில் சாதியைக் குறிப்பிடும் இந்த நடைமுறை உடனடியாக மறுபரிசீலனை செய்யப்பட வேண்டும். கல்வி நிலையங்கள் மாணவர்களை சாதி அடையாளங்களின் அடிப்படையில் வகைப்படுத்தும் இடங்களாக அல்ல; சமத்துவம், மனித மரியாதை மற்றும் சமூக நீதி கற்றுக்கொடுக்கும் இடங்களாக இருக்க வேண்டும்.

சாதியை ஒழிக்க வேண்டுமெனில், அதை நிர்வாக ஆவணங்களின் வழியாக அன்றாட வாழ்வில் மேலும் ஆழமாகப் பதிப்பதல்ல தீர்வு. மாறாக, மாணவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் மனிதர்களாகப் பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ளும் சமூகச் சூழலை உருவாக்குவதுதான் தீர்வு.

சமூக நீதிக்கான தமிழ்நாட்டின் நீண்ட வரலாறு, இந்தக் கேள்வியை அலட்சியமாகக் கடந்து செல்ல அனுமதிக்காது.

ஊரான் / பொன். சேகர்

Monday, 22 June 2026

5,00,000 பார்வைகள்: நவீன டிஜிட்டல் அலையிலும் எதிர்நீச்சல் போடும் 'ஊரான் வலைப்பூ'!

இன்ஸ்டாகிராம்களும் (Instagram), யூடியூப்களும் (YouTube), குறுகிய நேரக் காணொளிகளும் கோலோச்சும் இன்றைய அதிவேக நவீன டிஜிட்டல் உலகத்தில், நிதானமாக வாசிக்கும் "வலைப்பூக்கள்" (Blogs) வழக்கொழிந்து போய்விட்டதாகப் பலர் பேசக் கேட்டிருப்போம். ஆனால், ஆழமான தத்துவார்த்தக் கருத்துக்களுக்கும், பகுத்தறிவுப் பார்வைகளுக்கும் வாசகர்கள் மத்தியில் எப்போதும் தனி இடம் உண்டு என்பதை 'ஊரான் வலைப்பூ' மீண்டும் ஒருமுறை உலக அரங்கில் நிரூபித்துள்ளது!


2010-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டு, இன்று 723 பதிவுகளுடன் நடைபோடும் 'ஊரான் வலைப்பூ' (hooraan.blogspot.com) தற்போது 5,00,059 (5 லட்சத்திற்கும் அதிகமான) ஒட்டுமொத்தப் பார்வைகளைக் (Page Views) கடந்து புதியதொரு மைல்கல்லை எட்டியுள்ளது!

வெறும் எண்களாக மட்டுமில்லாமல், உலக வரைபடம் எங்கும் பரந்து விரிந்து வாழும் தமிழர்கள் இந்தத் தத்துவார்த்த எழுத்துக்களைத் தங்கள் நெஞ்சாரத் தாங்கிப் பிடித்துள்ளனர் என்பதை கூகுள் அனலிட்டிக்ஸ் தரவுகள் மிகத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.

உலகளாவிய வாசகர்களின் பேராதரவு:
  • இந்தியா: 1,40,000 பார்வைகள்
  • ஹாங்காங்: 88,500 பார்வைகள்
  • அமெரிக்கா (USA): 79,700 பார்வைகள்
  • சிங்கப்பூர்: 67,000 பார்வைகள்
  • ஜெர்மனி: 19,700 பார்வைகள்
  • வியட்நாம்: 13,100 பார்வைகள்
  • ரஷ்யா: 7,440 பார்வைகள்
  • கனடா: 5,780 பார்வைகள்
  • ஐக்கிய அரபு அமீரகம் (UAE): 5,470 பார்வைகள்
  • பிரிட்டன் (UK): 4,630 பார்வைகள்
மற்றும் பிரான்ஸ், ஆஸ்திரியா, பின்லாந்து, சீனா, மெக்சிகோ உள்ளிட்ட பல உலக நாடுகளிலிருந்து ஆயிரகனக்கணக்கான பார்வைகளைப் பெற்றுத் தொடர்ந்து உலகை வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறது.


கருத்து வறட்சி மிகுந்த சமூக ஊடகச் சூழலில், சமரசம் இல்லாத பகுத்தறிவுக் கருத்துக்களையும், வர்க்கப் பொருள்முதல்வாதப் பார்வைகளையும் தொடர்ந்து வாசித்து, விவாதித்து, கடந்த 16 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பேராதரவு வழங்கி வரும் உலகத் தமிழ் நெஞ்சங்கள் அனைவருக்கும் எனது மனமார்ந்த, நெகிழ்ச்சியான நன்றிகள்!

உங்களின் இந்த ஆதரவே எத்தகு சமூக அழுத்தங்களுக்கு மத்தியிலும் தொடர்ந்து எழுதவும், சமூகக் கருத்துக்களை “ஊரான்” (hooraan.blogspot com), மற்றும்  "எதிர்த்து நில்" (ethirthunil.blogspot.com) தளம் வழியாகப் பதியவும் பெருவீரியத்தைத் தருகிறது!
தொடர்வோம் தத்துவார்த்தக் களத்தில்...

ஊரான்@தமிழ்மணி@
பொன்.சேகர்

Wednesday, 20 May 2026

சனாதனம் அறிவோம்: பகுதி-3, நேற்று முதல் இன்று வரை

அறநெறி நூல்களும் இந்து மதமும்

உலகில் உள்ள முதன்மை மதங்கள் பலவற்றிற்கும், அவற்றைப் பின்பற்றும் தனிமனிதர்களுக்கான வாழ்வியல் ஒழுக்கங்களை, அதாவது கடமைகளை வகுத்துத் தர குறிப்பிட்ட ஒற்றை மதநூல் அடித்தளமாக இருக்கிறது. உதாரணமாக, கிறிஸ்தவத்திற்குப் புனித பைபிளும், இஸ்லாத்திற்குத் திருக்குர்ஆனும் வழிகாட்டுகின்றன.

இந்து மதம் ஒரே நிறுவனர் அல்லது ஒற்றை மதநூலை அடிப்படையாகக் கொண்ட அமைப்பு அல்ல; பல நூல்கள், மரபுகள், தத்துவப் பிரிவுகளின் தொகுப்பாக உள்ளது. நான்கு வேதங்கள், 18 முதன்மையான தர்ம சாஸ்திரங்கள், 18 புராணங்கள், இரண்டு இதிகாசங்கள் (இராமாயணம், மகாபாரதம்), மற்றும் அதன் துணை நூலாக பகவத் கீதை என ஒரு பிரம்மாண்டமான நூல்களின் வரிசையே இந்து மதத்தின் பின்னணியாகக் கூறப்படுகிறது.


மனுதர்ம சாஸ்திரம்: இந்துக்களின் சட்டம்

இத்தனை நூல்களையும் சாமான்ய இந்துக்கள் படித்து, தாங்கள் செய்ய வேண்டிய அன்றாட வாழ்வியல் கடமைகளைப் (தர்மம் என்றால் கடமை என்று பொருள்) கடைப்பிடிப்பது என்பது சாத்தியமற்ற ஒன்று. எனவே, சமயக் கடமை, தத்துவங்களைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு வேதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட 18 தர்மசாஸ்திரங்களில் ஒன்றுதான் மனுதர்ம சாஸ்திரம். இது வர்ணாசிரம சமூக ஒழுங்கை வகுத்து, இந்துக்களின் வாழ்வுக்குரிய நீதி நியாயங்களை விதிகளாக விளக்கும் நூல் என்பது மிகை அல்ல.

தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை, பிற்காலத்தில் பக்தி இலக்கியக் காலகட்டத்தில் தோன்றிய சைவ, வைணவ நூல்களையும் சனாதன ஆதரவாளர்கள் இந்தப் பட்டியலில் தங்களுக்குச் சாதகமாகச் சேர்த்துக் கொள்கின்றனர். இருப்பினும், சனாதனத்தின் உண்மையான வேர்களை அறிய நாம் இங்கு அலசப் போவது மனுதர்ம சாஸ்திரத்தை மட்டுமே.

வரலாற்று ரீதியான அலசல்களும் கலை மூலமான எதிர்ப்பும்

மனுதர்மம் என்பது நமக்குப் புதிய ஒன்றல்ல. இதற்குக் முன்பே மகாத்மா ஜோதிராவ் புலே, அண்ணல் அம்பேத்கர், தந்தை பெரியார் உள்ளிட்ட எண்ணற்ற சமூகச் சீர்திருத்தப் போராளிகள், தங்கள் காலத்து நடைமுறைகளோடு பொருத்தி மனுதர்மத்தை ஆழமாக விமர்சித்துள்ளனர். அவர்கள் நடத்திய தத்துவார்த்தப் போராட்டத்திற்குக் காரணம், இந்த மனுதர்மத்தின் வழியே சமூகத்தில் விதைக்கப்பட்ட ஏற்றத்தாழ்வுகளும், பாகுபாடுகளும், தீண்டாமையும்தான்.
சிந்தனையாளர்களின் எழுத்துக்கள் ஒருபுறமிருக்க, கலை வடிவங்களும் இதற்கு எதிராகக் கடுமையான விவாதங்களை முன்வைத்துள்ளன:
  • எழுத்து: முல்க் ராஜ் ஆனந்தின் 'தீண்டத்தகாதவன்' போன்ற நாவல்கள்.
  • நாடகம்: கே.ஏ. குணசேகரனின் 'பலி ஆடுகள்' போன்ற மேடைப் படைப்புகள்.
  • திரைப்படம்: கலைஞரின் வசனத்தில் வெளிவந்த 'பராசக்தி' தொடங்கி அண்மையில் வந்த தெலுங்கின் 'ஷியாம் சிங்கா ராய்' வரை எண்ணற்ற திரைப்படங்கள் சனாதனத்தின் சடங்குகளையும், ஒடுக்குமுறைகளையும் ஆழமாக விமர்சித்துக் காட்டியுள்ளன.
செயற்கை நுண்ணறிவு காலத்திலும் தொடரும் சனாதனம்

நாம் இன்று தொழில்நுட்பப் புரட்சி மிக்க செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், இன்றும் சனாதன நடைமுறைகளில் பெரிய அளவில் எந்த மாற்றமும் ஏற்பட்டுவிடவில்லை. குறிப்பாக, பாரதிய ஜனதா கட்சி (BJP) ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு, மனுதர்மம் வலியுறுத்தும் சனாதன தர்மத்தை வெவ்வேறு வடிவங்களில், சில பாரம்பரிய சடங்குகள் மற்றும் மத அடையாளங்கள் அரசியல் மற்றும் கலாசார வெளிகளில் அதிகமாக முன்னிறுத்தப்படுகின்றன. 

மேலும், இந்திய வம்சாவளி சமூகங்கள் வாழும் பல நாடுகளிலும் சாதி பாகுபாடு குறித்த விவாதங்கள் மற்றும் சட்டப்பூர்வ புகார்கள் எழத் தொடங்கியுள்ளன. சாதியும், தீண்டாமையும் ஏற்றுமதியாகி உலகமயமாகி வருகின்றன.

இத்தகைய சூழலில், சனாதனம் குறித்து ஆழமாகத் தெரிந்து கொள்வது இன்றைய தலைமுறைக்கு மிகவும் அவசியமானது என்று நான் கருதுகிறேன்.

மனுதர்மத்தை வாசிக்கும் பொழுது, அது ஏதோ பழைமையான புத்தகம் போலத் தெரியவில்லை; மாறாக, அன்றாட வாழ்வில் இன்று நாம் கடைப்பிடிக்கும் பல செயல்களுக்கான காரணங்களை அது நமக்குப்புரிய வைக்கிறது. இன்றைய இந்தியச் சமூக அமைப்பை நம் கண் முன்னே நிறுத்துகிறது. என்றோ—கிட்டத்தட்ட 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு—எழுதப்பட்ட ஒரு சட்டம், இன்றும் எப்படி நடைமுறையில் நமது வாழ்வின் ஒரு அங்கமாக, நம் சிந்தனையை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நாம் அறிய வேண்டாமா?

மனுதர்மத்தின் கட்டமைப்பு

மனுதர்ம சாஸ்திரம் மூல வடிவில் சமஸ்கிருதத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், அது ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் பலரால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. கோமாண்டூர் இராமாநுஜாசாரியர் மொழிபெயர்ப்பில் 1919-ஆம் ஆண்டு வெளியான மனுதர்ம சாஸ்திரப் பதிப்பைத் திராவிடர் கழகம் தொடர்ந்து வெளியிட்டு வருகிறது. இது தவிர, திரிலோக சீதாராம் அவர்களின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பும் (அலைகள் வெளியீட்டகம்), பல்வேறு ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகளும் நமக்குக் கிடைக்கின்றன.

மனுதர்ம சாஸ்திரம் மொத்தம் 12 அத்தியாயங்களையும், 2685 ஸ்லோகங்களையும் கொண்டது. அதன் கட்டமைப்பு இதோ:

அத்தியாயம் - தலைப்பு - ஸ்லோகங்களின் எண்ணிக்கை:

1. படைப்பியல்: உலகம், உயிர்களின் தோற்றம் …119

2.கல்வியும், கடமைகளும்: ஆசிரியர், மாணவர் …249

3.இல்லறவியல்: திருமணம், இல்லறம், விருந்தோம்பல் …286

4.பொருளியலும் தனிமனித ஒழுக்கமும்: பார்ப்பனர்களுக்கான விதிகளும் மற்றும் பொது விதிகளும்…260

5.உணவு – சுத்தம் – மகளிர்: உண்ணத்தக்கவை, உண்ணத் தகாதவை, தீட்டு-தீட்டுக் கழித்தல், மகளிருக்கு உரியவை …169

6.சன்னியாசம் :...97

7.அரசு நீதி: மன்னனின் கடமை, நாட்டு நிர்வாகம், போர் …226

8.சட்டம் ஒழுங்கு - நீதி நிர்வாகம்: குற்றங்கள், வழக்குகள், தண்டனைகள் …420

9.ஆண் பெண்களின் அறம்: திருமணம், மகப்பேறு, பாகப்பிரிவினை, குற்றங்கள், தண்டனைகள் …336

10.சாதிகள்: தோற்றம், அந்தஸ்து, வாழ்விடம், தொழில்…131

11.கழுவாய் (பிராயச்சித்தம்): விதிகள், வேள்விகள், பாவங்கள், பிழைகள் … 266

12.வினைப்பயன் (கர்ம பலன்): தீ வினை, நல்ல வினை …126

மனுதர்மத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு ஸ்லோகமும் உண்மையில் என்ன சொல்கிறது? அது சொல்லும் விதிகள் அறிவியல் பூர்வமானதா அல்லது அறிவியலுக்குப் புறம்பானதா? அவை இந்துக்கள் எல்லோருக்கும் பொதுவானதா அல்லது பாரபட்சம் நிறைந்ததா? என்கிற நோக்கில், நான் அறிந்த வரையில் அவற்றை எளிய தர்க்கத்துடன் அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் விளக்க முயற்சிக்கிறேன்.

அத்தியாயம் - I : படைப்பியல்
(தொடரின் அடுத்த பகுதியில் விரிவான ஸ்லோக விளக்கங்களுடன் சந்திப்போம்...)

ஊரான்