மாதவிடாய் தீண்டாமையும் சனாதனப் பெண்ணடிமைத்தனமும்: நீதியரசர் நாகரத்னாவின் அறச்சீற்றம்

அண்மையில் உச்ச நீதிமன்ற நீதியரசர் பி.வி.நாகரத்னா அவர்கள், மாதவிடாய் குறித்து சமுதாயத்தில் நிலவும் பிற்போக்குத்தனமான கண்ணோட்டத்தைச் சாடி மிக முக்கியமான கருத்தைப் பதிவு செய்துள்ளார். சபரிமலை கோவில் உள்ளிட்ட வழிபாட்டுத் தலங்களில் பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் பாகுபாடு குறித்த விசாரணையின் போது அவர் எழுப்பிய வினா, சனாதன தர்மம் கட்டமைத்துள்ள போலிப் புனிதங்களின் வேர்களையே அசைத்துப் பார்த்துள்ளது.

நீதியரசர் நாகரத்னா

1.நீதியரசர் நாகரத்னாவின் மையக் கருத்து

நீதியரசர் நாகரத்னா அவர்கள் தனது கருத்தில்,

“ஒரு பெண் மாதத்தில் மூன்று நாட்கள் தீண்டத்தகாதவளாகவும் (Untouchable), நான்காம் நாளில் தீண்டத்தக்கவளாகவும் கருதப்படுவது எந்த வகையில் நியாயம்? ஒரு பெண்ணை இத்தகைய தீண்டாமைக்கு உள்ளாக்குவதை எக்காரணம் கொண்டும் ஏற்க முடியாது.”

என்று ஆணித்தரமாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

நீதித்துறையின் மிக உயர்ந்த இடத்தில் இருக்கும் ஒரு பெண் நீதிபதியின் இந்த அறச்சீற்றம், பல நூற்றாண்டுகளாக சனாதன மரபுகள் ‘தீட்டு’ என்ற பெயரில் பெண்களை எவ்வாறு இழிவுபடுத்தி வைத்திருக்கின்றன என்பதைத் தெளிவாக வெளிக்கொணர்கிறது.

2.சனாதனம் கட்டமைத்துள்ள பெண்ணடிமைத்தனம்

சனாதன தர்மத்தின் அடிப்படை நூல்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் மனுஸ்மிருதி, பெண்களைச் சுதந்திரமான மனிதர்களாகக் கருதாமல், அவர்களை அடிமைப்படுத்தும் விதமான பல விதிகளை முன்வைக்கிறது.

தீட்டு எனும் ஆயுதம்

மனுஸ்மிருதி (5:85) படி, மாதவிடாயான பெண்ணைத் தொடுவது என்பது பிணத்தையோ அல்லது தீண்டத்தகாதவர் என ஒதுக்கப்பட்டவர்களையோ தொடுவதற்குச் சமம் என்று கூறப்படுகிறது. அவர்களைத் தொட்டால் குளிப்பதன் மூலம் மட்டுமே ஒருவன் புனிதமடைய முடியும் என அந்த நூல் குறிப்பிடுகிறது.

வழிபாட்டு மறுப்பு

சபரிமலை கோவிலில் 10 முதல் 50 வயது வரையிலான பெண்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டதன் பின்னணியில் இருப்பதும் இதே ‘தீட்டு’ கோட்பாடுதான்.

ஐயப்பனின் ‘நைஷ்டிக பிரம்மச்சரியத்தை’ ஒரு பெண்ணின் உயிரியல் சுழற்சி கெடுத்துவிடும் என்று வாதிடுவது, பெண்ணின் உடலை அசுத்தமான ஒன்றாகச் சித்தரிக்கும் அணுகுமுறையையே பிரதிபலிக்கிறது.

3.வாழ்வியல் தீட்டுகளும் இழிவுபடுத்தப்படும் தாய்மையும்

பெண்ணின் வாழ்வில் இயல்பாக நிகழும் பல உயிரியல் மாற்றங்களையே சனாதனச் சடங்குகள் ‘தோஷம்’ அல்லது ‘தீட்டு’ எனக் குறிக்கின்றன.

பூப்பு மற்றும் பிரசவம்

பெண் பூப்பெய்துவதையும், குழந்தை பெற்றுக்கொள்வதையும் கூட தீட்டாகக் கருதி அவர்களை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு சமூகச் செயல்பாடுகளிலிருந்து ஒதுக்கி வைக்கும் நடைமுறைகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன (மனு 4:212, 5:62).

வளைகாப்பு / சீமந்தம்

இன்று நாம் கொண்டாடும் ‘சீமந்தம்’ அல்லது ‘வளைகாப்பு’ சடங்கு கூட, கர்ப்ப காலத்தில் ஏற்படும் ‘தோஷங்களை’ நீக்கும் பரிகாரமாகவே சில மரபுகள் விளக்குகின்றன.

ஒரு உயிரைச் சுமக்கும் தாய்மையை ‘அசுத்தம்’ என்ற கோணத்தில் பார்க்கும் இந்த மனநிலை, பெண்ணிய மரியாதைக்கு எதிரானதாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

4.சித்தர்களின் கலகக்குரல்: 1500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே எழுந்த எதிர்ப்பு

நீதியரசர் நாகரத்னா இன்று எழுப்பிய அதே தர்க்கரீதியான கேள்வியை, பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே சிவவாக்கியர் தனது பாடல்களில் முன்வைத்துள்ளார்.

“மாதமாதம் தூமைதான்,

மறந்துபோன தூமைதான்…

நாதம் ஏது, வேதம் ஏது,

நற்குலங்கள் ஏதடா?”

மனித இனவிருத்திக்குத் தேவையான இயற்கைச் செயலாக இருக்கும் மாதவிடாயை ‘தீட்டு’ எனக் கூறுவோர், அதே உயிரியல் செயல்முறையின் வழியாகத்தான் இந்த உலகிற்கு வந்தவர்கள் என்பதைக் குறிப்பிடும் இந்தக் கேள்வி, சமூகக் கட்டுக்கதைகளுக்கு சவால் விடுகிறது.

5.நவீன காலப் போராட்டமும் விடுப்பு உரிமையும்

மாதவிடாயை ‘தீட்டு’ என்று கூறி பெண்களை வீட்டுக்குள் கட்டுப்படுத்தும் முயற்சிகள் இருந்தாலும், இன்று பெண்கள் அனைத்துத் துறைகளிலும் முன்னேறி வருகின்றனர்.

ஆனால், வேலை செய்கிற பெண்களுக்கு மாதவிடாய் காலங்களில் ஏற்படும் உடல் ரீதியான வலிகளை சமூகமும் பணியிடங்களும் இன்னும் போதுமான அளவில் அங்கீகரிக்கவில்லை.

உயிர் வாழும் உரிமை

மாதவிடாய் காலங்களில் பெண்களுக்கு ஏற்படும் வலி மாரடைப்பிற்குச் சமமானது (Menstrual pain is as bad as a heart attack). இக்காலங்களில் அவர்களுக்கு ஊதியத்துடன் கூடிய விடுப்பு வழங்குவது, இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் பிரிவு 21-ன் கீழ் அவர்களின் 'உயிர் வாழும் உரிமை' சார்ந்ததாகும்.

சமூகப் பார்வை

சுப்பிரமணிய பாரதி பாடிய

“மாதர் தம்மை இழிவு செய்யும்

மடமையைக் கொளுத்துவோம்”

என்ற வரிகள் இன்றும் முழுமையாக சமூக வாழ்வில் நடைமுறைபடுத்தப்படவில்லை என்பது ஒரு கசப்பான உண்மை.

முடிவுரை

நீதியரசர்  பி.வி நாகரத்னா அவர்களின் கருத்து வெறும் சட்ட ரீதியான கருத்தாக மட்டும் பார்க்க முடியாது; அது கோடிக்கணக்கான பெண்களின் சுயமரியாதைக்கான குரலாகும்.

பெண்களை ‘புனிதம்’ என்ற பெயரில் உயர்த்திப் பேசும் மரபுகள், நடைமுறையில் அவர்களை ‘தீட்டு’ என்ற பெயரில் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருப்பது ஒரு முரண்பாடான நிலையாகவே உள்ளது.

பெண்களின் உயிரியல் மாற்றங்களை இயற்கையாக ஏற்றுக்கொண்டு, வழிபாட்டுத் தலங்களிலிருந்து பணியிடங்கள் வரை அவர்களுக்குச் சம உரிமையும் கண்ணியமும் வழங்கப்படும் நாளில்தான் பெண்களை அடக்கி வைத்துள்ள பழைய மனநிலைகள் முற்றிலும் ஒழியும்.

பொன். சேகர்

வழக்கறிஞர்

தேர்தல் களம் Vs வாழ்க்கைத் தளம்: சனாதனத்தை வீழ்த்தும் உண்மையான போர் எது?

முன்னுரை

2026 தமிழ்நாடு சட்டமன்றத் தேர்தல் என்பது வெறும் ஆட்சி மாற்றத்திற்கான களமல்ல; அது இருவேறு துருவக் கொள்கைகளுக்கு இடையிலான வாழ்வா–சாவா போராட்டம். 

ஒருபுறம் பாசிச அதிகாரக் குவியல்; மறுபுறம் ஜனநாயகத்தைக் காப்பதற்கான அறப்போராட்டம்.

ஆனால் இந்தத் தேர்தலில் நாம் பெறப்போகும் வெற்றி முழுமையானதா என்ற கேள்வி நம் முன்னே பிரம்மாண்டமாக எழுந்து நிற்கிறது.

பாசிசத்தின் கரங்களும் கார்ப்பரேட் கூட்டணியும்

இன்று நம் நாட்டின் ஜனநாயகத்திற்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாக விளங்குபவர்கள் சனாதன சக்திகள். இவர்கள் கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் சேவகர்களாகவும், அதே சமயம் சனாதன தர்மத்தின் பிதாமகர்களாகவும் இரட்டை முகத்துடன் செயல்படுகிறார்கள்.

முதலாளித்துவமும் சனாதனமும் கைகோர்க்கும் போது அங்கே ஒடுக்குமுறை மட்டுமே எஞ்சுகிறது. 

ஹிட்லர் மற்றும் முசோலினி பாணியிலான அதிகாரப் பசியுடன் செயல்படும் இந்த சக்திகள் ஜனநாயகத்தை ஒருபோதும் சகிக்கத் தயாராக இல்லை.

இவர்கள் கையில் அதிகாரம் சென்றுவிட்டால், தமிழனின் பாரம்பரியம், மொழி, பண்பாடு ஆகியவை சிதைக்கப்பட்டு சனாதனமே கோலோச்சும் அபாயம் உருவாகும்.

தேர்தல் களத்தில் தற்காப்புப் போர்

இந்தச் சூழலில், பாசிச சக்திகளை அதிகாரத்திற்கு வரவிடாமல் தடுப்பது மிக முக்கியமானது. அதற்காகவே புரட்சிகர ஜனநாயக சக்திகள் கூட தற்போதைய அரசியல் சூழலில் திமுக தலைமையிலான கூட்டணியை ஆதரிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர்.

பாசிச சக்திகளை அதிகாரப் பீடத்தில் அமர விடாமல் தடுப்பது இந்தத் தேர்தலின் முதல்நிலை அரசியல் போராகும்.

ஆன்மாவை ஆட்டிப் படைக்கும் சனாதனம்

ஆனால் கசப்பான உண்மை என்னவென்றால், சனாதன சக்திகள் தமிழ்நாட்டில் இன்னும் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றவில்லை என்றாலும், அவர்கள் ஏற்கனவே ஒவ்வொரு தமிழனின் இல்லத்திற்குள்ளும் புகுந்துவிட்டார்கள்.

சனாதனத்தை அரசியல் மேடைகளில் கடுமையாக எதிர்க்கும் கட்சிகளில் உள்ள பலர், தங்களது தனிப்பட்ட வாழ்வில் சனாதனப் பிடியிலிருந்து விடுபடாமல் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அன்றாட வாழ்வில் தொடரும் அடிமைத்தனம்

திருமணம், குழந்தை பிறப்பு, ஜாதகம், ஜோதிடம், நல்ல நேரம் – கெட்ட நேரம் பார்ப்பது, கிரகப்பிரவேசம், தீட்டு மற்றும் மாதவிடாய் தொடர்பான எண்ணற்ற நம்பிக்கைகள், இறப்புச் சடங்குகள் என வாழ்வின் ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் சனாதனம் கூறும் விதிகளையே நாம் இன்றும் நடைமுறைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.

வெளியே சனாதனத்தை எதிர்த்து முழக்கமிட்டுவிட்டு, வீட்டிற்குள் அதன் விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்டு நடப்பவன் சனாதனத்தின் அடிமையே தவிர போராளி அல்ல.

வாழ்க்கைத் தளத்தில் சனாதனியாக வாழ்ந்து கொண்டு, தேர்தல் களத்தில் மட்டும் அவர்களை வென்றுவிட்டோம் என்று மார் தட்டிக் கொள்வதில் எந்தப் பெருமையும் இல்லை.

உண்மையான போர் எப்போது தொடங்கும்?

சனாதனம் உங்களை வீட்டிற்குள்ளும், உங்கள் சிந்தனைக்குள்ளும் இருந்து கொண்டுதான் உங்களை ஆட்சி செய்கிறது. அதிகார பீடத்தில் அவர்கள் அமர்வதைவிட, உங்கள் ஆன்மாவில் அவர்கள் அமர்ந்திருப்பதுதான் மிக ஆபத்தானது.

சனாதனத்தை எப்போது உங்களது வீட்டை விட்டு வெளியே வீசி எறிகிறீர்களோ...

எப்போது சடங்குகளின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு பகுத்தறிவுப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்களோ...

அன்றுதான் சனாதனத்திற்கு எதிரான உண்மையான போர் தொடங்குகிறது.

முடிவுரை

இந்த சட்டமன்றத் தேர்தல் நமக்கு உணர்த்தும் பாடம் இதுதான்: பாசிசத்தை வாக்குச்சீட்டுகளால் மட்டும் வீழ்த்திவிட முடியாது; அது நம் வாழ்க்கை முறையிலிருந்தே வேரோடு பிடுங்கி எறியப்பட வேண்டும்.

சனாதனத்தின் அடிமை விலங்குகளை வீட்டிற்குள் உடைக்காதவரை, வெளியே நாம் பெறும் வெற்றி தற்காலிகமானதுதான்.

உண்மையான விடுதலை என்பது மனமாற்றத்திலும், வாழ்க்கை மாற்றத்திலும் மட்டுமே அடங்கியிருக்கிறது.

ஊரான்

தேர்தல் 2026: உன் கையில் இருப்பது வாக்குச் சீட்டா? சாதிச் சீட்டா?

முன்னுரை

பொருளாதாரம், கல்வி, தொழில்நுட்பம் என பல துறைகளில் முன்னேற்றம் கண்ட மாநிலமாக தமிழ்நாடு அடிக்கடி பாராட்டப்படுகிறது. ஆனால் தேர்தல் அரசியல் என்று வரும்போது அந்த முன்னேற்றத்தின் முகம் மங்கிவிடுகிறது.

மக்களுக்கான ஆட்சியாக இருக்க வேண்டிய ஜனநாயகம், நடைமுறையில் பல இடங்களில் ‘சாதிப் பெரும்பான்மை ஆட்சி’யாக சுருங்கி நிற்பது வேதனைக்குரிய உண்மை. வளர்ச்சி பற்றிய புள்ளிவிவரங்கள் உயர்ந்தாலும், வாக்குச் சாவடிக்குச் செல்லும் மனிதனின் மனதில் இன்னும் சாதி அரசியலே ஆட்சி செய்வது சமூக முன்னேற்றத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் அருவருப்பான உண்மை.

சித்தாந்தப் போர்வையில் ஒளிந்து கொள்ளும் சாதிய அரசியல்

இந்தத் தேர்தல் சூழலில் ஒரு விசித்திரமான முரண்பாடு தென்படுகிறது. ஒருபுறம் அம்பேத்கர் மற்றும் பெரியாரின் சிந்தனைகளை தாங்கிப்பிடிப்பதாகக் கூறும் கட்சிகளும் இயக்கங்களும்; மறுபுறம் திராவிடப் பாரம்பரியம் பேசும் அரசியல் சக்திகளும்; இன்னொரு புறம் சனாதன அரசியலை உயர்த்திப் பிடிக்கும் அமைப்புகளும் அரசியல் மேடையில் நிற்கின்றன.

ஆனால் மேடைகளில் அனைவரும் அவரவர் கொள்கை, கோட்பாடுகளைப் பேசினாலும், வேட்பாளர் தேர்வில் மட்டும் “அந்தத் தொகுதியில் எந்தச் சாதி பெரும்பான்மை?” என்ற கணக்கே முதன்மையாகிறது. அரசியலுக்குப் புதிதாக வந்துள்ள விஜய் தலைமையிலான தவெகவும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. 

தேர்தலைத் தீர்மானிக்கும் சாதிய இயக்கங்கள்

அரசியல் கட்சிகளுக்கு இணையாக சாதிய இயக்கங்களும் இன்று தேர்தல் களத்தில் செல்வாக்கு செலுத்துகின்றன. “எந்தக் கட்சி என்றாலும் பரவாயில்லை; நமது சாதியைச் சேர்ந்த வேட்பாளருக்கு வாக்களியுங்கள்” என்று பல இடங்களில் வெளிப்படையாகவே பேசுகிறார்கள். இது ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைச் சிந்தனையையே சிதைக்கும் போக்காகும்.

சில நேரங்களில் ஒரே சாதியைச் சேர்ந்த வேட்பாளர்கள் ஒரு தொகுதியில் போட்டியிடும் போது மட்டுமே அவர்கள் பேசும் கொள்கைகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. அதுவும் எல்லா நேரங்களிலும் உண்மையாக இருப்பதில்லை. பல இடங்களில் தனிப்பட்ட நெருக்கம் முதன்மை பெறுகிறது. வேட்பாளரின் திறமை, கொள்கை, நேர்மை ஆகியவற்றை விட சாதியை அடிப்படையாகக் கொண்டு வாக்களிப்பதே நடைமுறையாக இருந்து வருகிறது.

சாதிய அரசியலால் வலுப்பெறும் சனாதன சக்திகள்

சனாதன சக்திகள் அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெற்றுவிடக்கூடாது என்று ஜனநாயக மற்றும் முற்போக்கு சக்திகள் வலியுறுத்துகின்றன. ஆனால் சாதி அடையாளத்தை வலுப்படுத்தும் அரசியல் நடைமுறைகள் இறுதியில் சனாதன சக்திகளுக்கே வலுசேர்க்கின்றன.

சாதிப் பிரிவினையே சனாதன அரசியலின் அடிப்படை என்றால், சாதியை வலுப்படுத்தும் ஒவ்வொரு செயலும் அதற்கே உரமாய் மாறுகிறது. 

ஆம், சாதி பார்த்து வாக்களிக்கும் அனைவருமே ஒரு வகையில் சனாதனத்தின் காவலர்களாகவே மாறுகின்றனர். சாதி பார்த்து வாக்களிப்பதில் படிக்காதவனைவிட படித்தவனே முன்னிலை வகிக்கிறான். பட்டியல் சாதியினரும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல என்பதே கசப்பான உண்மை.

வெளிப்படையாக சனாதனத்தை எதிர்ப்பதாகக் கூறிக்கொண்டே, நடைமுறையில் சாதி அரசியலை ஏற்றுக்கொள்வது, தாம் பேசும் கொள்கைகளையே பலவீனப்படுத்தும் செயலாகிவிடுகிறது.

சாதி எனும் வேர் இருக்கும் வரை சனாதனம் எனும் நச்சு மரம் விழுவதில்லை.

வளர்ச்சியை கேள்விக்குள்ளாக்கும் சாதி அரசியல்

தமிழ்நாடு தொழில்நுட்பம், கல்வி, உள்கட்டமைப்பு போன்ற பல துறைகளில் முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது என்பது உண்மை. ஆனால் தேர்தல் அரசியலில் இன்னும் சாதியே முக்கியத் தகுதியாகக் கருதப்படும் சூழல் நிலவுவது அந்த வளர்ச்சியையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

திறமை, கொள்கை, நேர்மை ஆகியவற்றை விட சாதி அடையாளம் மேலோங்கும் இடத்தில் உண்மையான சமூகநீதி நிலைநிறுத்தப்படுவது கடினமே.

முடிவுரை

அரசியல் என்பது சாதியவாதிகளுக்கான களம் அல்ல; அது மக்களுக்கு சேவை செய்வதற்கான தளம். சாதி அரசியல் ஜனநாயகத்தின் உடலில் ஊறும் மெதுவான நஞ்சு போன்றது.

அதை நிராகரித்து, கொள்கை, திறமை, மனிதநேயம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் வாக்களிக்கும் அரசியல் பண்பே தமிழ்நாட்டை உண்மையான முன்னேற்றப் பாதைக்கு இட்டுச் செல்லும். சாதி அடையாளங்களைத் தாண்டி சிந்திக்கும் அரசியல் பண்பே ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்தும்.

சாதியவாதிகளின் பிடியில் இருந்து ஜனநாயகம் விடுபடும் நாளில்தான் தமிழ்நாட்டை உண்மையாக முன்னேறிய மாநிலமாகக் கருத முடியும்.

எது எப்படி இருந்தாலும், இந்தத் தேர்தலில் சனாதன சக்திகள் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் நிலை உருவாக விடக்கூடாது. ஜனநாயகமும் சமூகநீதியும் வலுப்பெற வேண்டும் என்றால், சாதி அரசியலை நிராகரித்து விழிப்புணர்வுடன் செயல்படுவது சமூகப் பொறுப்பாகிறது.

ஊரான்

நமது அடையாளத்தை மீட்பதற்கான அறப்போர்: இந்தத் தேர்தல் வாழ்வா - சாவா போராட்டம்?

முன்னுரை:

2014-ல் பாஜக ஆட்சிப் பொறுப்பேற்ற ஓராண்டிலேயே, அவர்கள் கொண்டு வரப்போகும் மக்கள் விரோதத் திட்டங்களை நாம் எச்சரித்திருந்தோம். இந்த கட்டுரைக்கு கீழே, 'தொடர்புடைய பதிவுகளில்' உள்ள மூன்று இணைப்புகளிலும் இவை விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளன. 

இன்று பத்து ஆண்டுகள் கடந்துவிட்ட நிலையில், அந்த அச்சங்கள் அனைத்தும் உண்மையாகிவிட்டன. நாட்டின் பொருளாதாரம், உற்பத்தித் துறை மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்பு என அனைத்தும் சிதைக்கப்பட்டு வரும் வேளையில், தமிழ்நாடு இன்று தனது மிக முக்கியமான தேர்தலைச் சந்திக்கிறது. இது வெறும் ஆட்சி மாற்றத்திற்கான தேர்தல் அல்ல; நமது பண்பாடு, நாகரிகம் மற்றும் அடையாளத்தைக் காப்பதற்கான தேர்தல்.

பாஜகவின் மக்கள் விரோதத் திட்டங்களும் தமிழ்நாட்டின் அச்சமும்:

கடந்த காலங்களில் நாம் சுட்டிக்காட்டியபடி, பாஜகவின் திட்டங்கள் அனைத்தும் சாமானிய மக்களுக்கு எதிரானவை. கார்ப்பரேட்டுகளுக்குச் சாதகமான பொருளாதாரக் கொள்கைகள், பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் விற்பனை, மற்றும் மாநில உரிமைகளைப் பறிக்கும் திட்டங்கள் எனத் தொடர்ந்து தமிழ்நாட்டைப் புறக்கணித்து வருகின்றன.

பாஜகவும், அதனுடன் கூட்டணி வைத்துள்ள அதிமுக உள்ளிட்ட கட்சிகளும் அதிகாரத்தைப் பிடித்தால், கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் இந்தியா முழுவதும் அரங்கேறிய அதே பேரழிவுகள் தமிழ்நாட்டிலும் தொடரும். இது வெறும் அரசியல் மாற்றம் அல்ல, நமது மண்ணின் ஆன்மாவைச் சிதைக்கும் முயற்சி.

விஜய் போன்ற புதிய வரவுகளின் பின்னணி:

திமுக எதிர்ப்பு என்ற ஒற்றைப் புள்ளியை முன்னிறுத்தித் தற்போது களம் இறக்கப்பட்டுள்ள 'தமிழக வெற்றிக் கழகம்' விஜய் போன்றவர்கள், உண்மையில் திமுகவை வீழ்த்துவதற்காகச் சங்பரிவாரக் கும்பலால் ஏவி விடப்பட்டவர்கள் என்பதை நாம் உணர வேண்டும். தமிழ்நாட்டின் திராவிட இயக்க வரலாற்றையும், சமூக நீதிப் பின்புலத்தையும் சிதைக்கத் துடிக்கும் சக்திகளின் கைக்கூலிகளாகவே இவர்கள் செயல்படுகின்றனர். இவர்களது அரசியல் வரவு என்பது சனாதன சக்திகளுக்குத் தமிழ்நாட்டில் வழி ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும் ஒரு தந்திரமே தவிர வேறல்ல.

பொருளாதாரப் புறக்கணிப்பும் இலவசப் பேச்சுகளும்:

இந்தத் தேர்தலிலும் தமிழ்நாட்டின் அடிப்படைப் பொருளாதாரம், சிறு தொழில் வளர்ச்சி மற்றும் உற்பத்தித் துறை மேம்பாடு குறித்த ஆக்கப்பூர்வமான விவாதங்கள் மறைக்கப்படுகின்றன.

கவர்ச்சிகரமான அறிவிப்புகளும், இலவசங்களும் மட்டுமே முன்வைக்கப்படுகின்றன. இவற்றை யார் வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். ஆனால், தமிழ்நாட்டின் சுயசார்புப் பொருளாதாரத்தையும், வாழ்வாதாரத்தையும் காக்கப்போவது யார்? என்ற கேள்விக்கு பாஜக கூட்டணியிடம் பதில் இல்லை.

அடையாளத்தை இழக்கப் போகிறோமா?

பாஜக கூட்டணி வெற்றி பெற்றால், நமது சனாதன எதிர்ப்பு எனும் திராவிடப் பண்பாடு , தமிழ் மொழி அடையாளம் மற்றும் சமூக நீதி வரலாறு ஆகியவை முற்றிலுமாக அழிக்கப்படும். அதற்குப் பதிலாகப் புதிய 'சனாதன வரலாற்றையும்' பிற்போக்குத்தனமான பண்பாட்டையும் திணிக்கப் பார்ப்பார்கள். நமது மொழி, இனம் மற்றும் கலாச்சார அடையாளத்தை இழந்துவிட்டு நாம் வாழ்வதில் என்ன பயன் இருக்கப் போகிறது?

நமது கடமை என்ன?

எனவே, நமது தனித்துவமான அடையாளத்தையும், சமூக நீதியையும் காக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் நாம் இருக்கிறோம்:

• சனாதன சக்திகளான பாஜகவை முற்றிலுமாகத் தவிர்க்க வேண்டும்.

• அவர்களுக்கு நேரடியாகத் துணை போகும் அதிமுக மற்றும்  மறைமுகமாகத் துணை போகும் தவெக , நாம் தமிழர் போன்ற கட்சிகளைத் தோற்கடிக்க வேண்டும்.

• தமிழ்நாட்டின் உரிமைகளுக்காகத் தொடர்ந்து குரல் கொடுத்து வரும் திமுக தலைமையிலான கூட்டணியை பெருவாரியான வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெறச் செய்ய வேண்டும்.

முடிவுரை:

இந்தத் தேர்தல் வெறும் வாக்குப்பதிவு அல்ல; இது நமது நாகரிகத்தையும், வரலாற்றையும் காக்கும் அறப்போர். நமது அடையாளத்தை இழக்கத் துடிக்கும் அந்நிய சக்திகளிடமிருந்து தமிழ்நாட்டை மீட்டெடுக்க, எதிர் வரும் தேர்தலில் திமுக கூட்டணிக்கு வாக்களிப்போம். நமது அடையாளமே நமது வலிமை!

'வாக்களிப்பது நமது ஜனநாயகக் கடமை' என்று பெருமை பேசுவதில் பொருள் ஏதும் இல்லை. மாறாக திமுக கூட்டணியை வெற்றி பெறச் செய்வதிலேயே நமது ஜனநாயக கடமை உள்ளடங்கியுள்ளது! 

ஊரான்

தொடர்புடைய பதிவுகள் 

காந்திக்கு அரோகரா! அரை டிரவுசர்களால் ‘லோல்படும்’ இந்தியா! - 3

அரை டிரவுசர்களால் ‘லோல்படும்’ இந்தியா! - 2

அரை டிரவுசர்களால் 'லோல்'படும் இந்தியா! - 1

மூன்றாம் உலகப்போர்: உக்ரைனில் அல்ல, உங்கள் வீட்டிற்குள்!

சமையலறையில் தொடங்கி சொத்துடைமை அரசியலில் முடியும் இல்லத்துப் போர்களின் கதை

முன்னுரை: அடுப்பங்கரையை அணைக்கும் போர்கள்

முதல் உலகப்போர், இரண்டாம் உலகப்போர் பற்றி நாம் பாடப்புத்தகங்களில் படித்திருக்கிறோம். சமகாலத்தில் நடக்கும் உக்ரைன் – ரஷ்யா போரை நாம் ஊடகங்கள் வழியாக ஒரு செய்தியாகக் கடந்து விடுகிறோம். ஆனால், எப்போது அமெரிக்காவோ அல்லது இஸ்ரேலோ ஒரு ஏவுகணையை ஏவும்போது நமக்குள் ஒரு கோபம் எழுகிறதோ, அப்போதுதான் ஒரு உண்மை புரிகிறது – அந்த ஏவுகணை எங்கோ தொலைவில் விழுவதில்லை; நம் வீட்டுச் சமையல் எரிவாயு சிலிண்டர் விலையிலும், தக்காளி விலையிலும் வந்து விழுகிறது.

ஆம், வெளியூர்ப் போர் நம் வீட்டு அடுப்பங்கரையை அணைக்கத் தொடங்கும்போதுதான் உலக அரசியலின் தாக்கம் நமக்குத் தெளிவாக உணரப்படுகிறது.

அருகாமை யுத்தங்களும் அமைதி ஒப்பந்தங்களும்

பக்கத்து வீட்டுக்காரர், எதிர் வீட்டுக்காரர், நிலத்துக்காரர் என அருகாமையில் உள்ளவர்களோடு நடக்கும் சிறு யுத்தங்கள் ஒரு வகை. இவை பெரும்பாலும் இடமாற்றம் செய்துவிடும்போதோ, அல்லது “இனி உன்னோடு பேச்சே கிடையாது” என்று உறவைத் துண்டித்துவிடும்போதோ ஒரு தற்காலிக அமைதி ஒப்பந்தத்தை அடைந்து விடுகின்றன. வெளிப்படையான போர் அப்போது முடிந்தாலும், அதன் சின்னஞ்சிறு காயங்கள் மனதிற்குள் புதைந்து கிடக்கும்.

பங்காளிகள், அண்ணன்-தம்பிகள், தந்தை-மகன் போன்ற இரத்த உறவுகளுக்குள் எழும் போர்களின் அடிப்படை காரணம் பெரும்பாலும் ‘சொத்து’ தான். அந்தச் சொத்து பிரிக்கப்பட்டாலோ அல்லது சட்டரீதியாக தீர்க்கப்பட்டாலோ, அந்தப் போர்களும் ஒரு முடிவை அடைந்து விடுகின்றன.

முடிவே இல்லாத ‘உள்நாட்டுப் போர்’

ஆனால், உலகிலேயே நீண்டகாலமாகத் தொடரும், ஒருபோதும் முழுமையாக முடிவுக்கு வராத, எந்த ஐக்கிய நாடுகள் சபையாலும் தீர்த்து வைக்க முடியாத ஒரு போர் உண்டென்றால், அது கணவன்–மனைவிக்கிடையிலான போர்தான்!

இந்தப் போர் எப்போது தொடங்கும், எதற்காக வெடிக்கும் என்று எவராலும் கணிக்க முடியாது.

“பொரியலில் காரம் அதிகம்!”

“ரசத்தில் உப்பு ஏன் கம்மி?”

“சாம்பார் ஏன் இவ்வளவு நெடி?”

போன்ற அற்பமான காரணங்களே சில நேரங்களில் ஒரு பெரிய அணு ஆயுதப் போரின் தொடக்கமாக மாறிவிடலாம். இது வெளிப்படையாக சத்தம் இல்லாத போராக இருந்தாலும், வாழ்க்கை முழுவதும் நீடிக்கக்கூடிய ஒரு ‘கரில்லா யுத்தம்’ போன்றது.

செயற்கை நுண்ணறிவை வெல்லும் ‘மனைவி நுண்ணறிவு’ (WI vs AI)

இன்றைய செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) உலகம் நாம் கேட்கும் தகவல்களை கண நேரத்தில் தேடி வழங்குகிறது. ஆனால், கணவன்–மனைவி போரின் தரவுகளைப் பார்த்தால், குறிப்பாக மனைவிமார்கள் கையாளும் நினைவகத்தைப் பார்த்தால், AI கூட சில சமயம் தோற்றுப்போகும் போல தோன்றும்.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, திருமணத்தின் தொடக்க நாட்களில் கணவன் செய்த ஒரு சிறிய தவறோ அல்லது மாமியார் சொன்ன ஒரு வார்த்தையோ, தற்போதைய “ரசத்தில் உப்பு இல்லாத” பிரச்சினைக்கான ஆதாரமாக திடீரென நினைவகத்திலிருந்து மீட்டெடுக்கப்படுகிறது.

இந்தத் தரவுகளைச் சரியான நேரத்தில் “Retrieve” செய்து கொண்டு வந்து அடுக்குவதில் மனித மூளை சில நேரங்களில் சூப்பர் கம்ப்யூட்டரையே மிஞ்சிவிடுகிறது. செயற்கை நுண்ணறிவால் மனித நினைவகத்தை முழுமையாக வெல்ல முடியாது என்பதற்கு இந்த ‘குடும்பத் தரவுத் தொகுப்பு’ (Data Retrieval) ஒன்றே ஒரு சுவாரஸ்யமான சாட்சி.

யுத்தத்தின் ஆணிவேர்: அங்கீகாரமா? சொத்துடைமையா?

விளையாட்டாகத் தோன்றினாலும், இந்த இல்லத்துப் போரின் ஆணிவேர் மிகவும் சீரியஸானது.

ஒரு பெண் மருமகளாக ஒரு வீட்டிற்குள் வரும்போது, அவள் ஒரு மனித உயிர் என்ற அங்கீகாரத்தைப் பெறுகிறாளா என்பது விட, “அவள் எவ்வளவு சொத்து கொண்டு வந்தாள்?” என்ற அளவுகோலே பல இடங்களில் முக்கியமாகிறது.

சொத்து கொண்டு வந்தாலும் சரி, வராவிட்டாலும் சரி – தொடக்கத்தில் குடும்ப உறுப்பினர்கள் அவளை வார்த்தைகளால் காயப்படுத்தாமல், குடும்பத்தின் ஒரு அங்கமாக ஏற்றுக்கொண்டால் பின்னாளில் இந்தப் போர்கள் இவ்வளவு தீவிரமாக மாறாமல் இருக்கலாம். ஆனால் பல இடங்களில் தொடக்கமே வார்த்தை யுத்தங்களாக மாறிவிடுகிறது.

தன்னை வெறும் சொத்தின் அளவுகோலில் மதிப்பிடும் இந்த அமைப்பை எதிர்கொள்ளும் போது, தனது கணவன் குடும்ப உறுப்பினர்களுக்குச் சொத்து பலன்களையும் வசதிகளையும் வழங்குவதைப் பார்த்தால் அந்தப் பெண்ணின் மனதில் ஒரு ஆதங்கம் உருவாகிறது.

“நமக்குச் சேர வேண்டியதை எல்லாம் பிறருக்கே வழங்கிவிட்டானே!” என்ற அந்தக் கசப்பான உணர்வே, பின்னாளில் கணவனோடு எழும் முரண்பாடுகளுக்குப் பெரும் ‘கிரியா ஊக்கி’யாக (Catalyst) மாறுகிறது. தன்னிடம் நடந்த அநீதிக்கான நியாயத்தை அவள் கணவனிடம் தேடும்போதுதான் அந்தச் சிறு முரண்பாடுகள் பெரிய போராக வெடிக்கின்றன.

இந்தப் போரில் கணவன் மட்டும் குற்றவாளி அல்ல; பல சமயங்களில் குடும்ப அமைப்பே இந்த முரண்பாடுகளுக்கான அடிப்படை காரணமாக மாறுகிறது.

முடிவுரை: சொத்தா? மனிதாபிமானமா?

வணிகப் பிரச்சினைகளுக்காகத் தொடங்கும் உலகப் போர்கள் கூட ஒரு கட்டத்தில் சமரசத்தில் முடிந்து விடுகின்றன. ஆனால், குடும்பப் போர்கள் முடிவுக்கு வர வேண்டுமென்றால் மனநிலையில் மாற்றம் தேவை.

சொத்தை நேசிப்பதற்குப் பதிலாக உழைப்பையும் மனிதத்தையும் முதன்மையாக மதிக்கும் மனப்பான்மை உருவாக வேண்டும்.

பெண்ணைச் சொத்தாகப் பார்ப்பதையும், சொத்துக்காகப் பெண்ணைப் பயன்படுத்துவதையும் நிறுத்தாமல் விட்டால் – ‘சொத்துடைமை’ என்ற அதிகாரக் கட்டமைப்பை மாற்றாமல் விட்டால் – இல்லத்துக்குள் நடக்கும் இந்தப் போர்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது கடினமே.

ஊரான்

பராமரிப்புத் தொகை: நடுத்தெருவில் நிறுத்தப்படும் பெண்களும், தேயும் நீதிமன்றப் படிகளும்: ஒரு சமூக ஆய்வு

பராமரிப்புத் தொகை: நடுத்தெருவில் நிறுத்தப்படும் பெண்களும், தேயும் நீதிமன்றப் படிகளும்: ஒரு சமூக ஆய்வு

முன்னுரை

“திருமணம் என்பது ஆயிரம் காலத்துப் பயிர்" என்பார்கள். ஆனால் இன்று அந்தப் பயிர் கருகிப்போகும் தருணங்களில் அதை காப்பாற்றுவதற்குப் பதிலாக, அதை முற்றிலுமாக அழிக்க முயலும் மனநிலை சமூகத்தில் அதிகரித்து வருகிறதோ என்ற அச்சம் எழுகிறது.

குறிப்பாக, பிரிந்த மனைவிக்கு வழங்க வேண்டிய ‘பராமரிப்புத் தொகை’ (Maintenance) என்று வரும்போது, சட்டம் மற்றும் சமூகத்தின் ஓட்டைகளைப் பயன்படுத்தி ஆண்கள் காட்டும் வன்மம் அதிர்ச்சியளிக்கிறது.

ஒரு வழக்கறிஞரின் அனுபவமும் மாறாத வன்மமும்

1996-ம் ஆண்டு வாக்கில் திருச்சியில் ஒரு விசித்திரமான நபரை நான் கண்டேன். அவர் ஒரு அரசு ஊழியர். பிரிந்த தன் மனைவிக்குச் சொற்பமான பராமரிப்புத் தொகையைக் கூட தந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகத் தனது அரசு வேலையையே துறந்தவர்.

"நானே அன்றாடம் காய்ச்சியாகிவிட்டேன், நான் எப்படிப் பணம் தர முடியும்?" என நீதிமன்றத்தில் அவரே வாதாடுவார். ஒரு பெண்ணை வஞ்சிக்க வேண்டும் என்பதற்காகத் தனது வாழ்வாதாரத்தையே சிதைத்துக்கொள்ளும் இந்த வன்மம் சமூகத்தில் இன்றும் தொடர்கிறது.

இன்னும் சிலர் மாதாமாதம் தர வேண்டிய தொகையைத் தராமல், ஆண்டுக் கணக்கில் இழுத்தடிப்பார்கள். அந்தப் பெண் தன் உரிமையைப் பெற நீதிமன்றப் படிகளில் ஏறி ஏறி, இறுதியில் மூட்டுகள் தேய்ந்து போவதுதான் மிச்சம்.

அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றத் தீர்ப்பு உணர்த்தும் கசப்பான உண்மை

சமீபத்தில் அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பு இந்தச் சோகத்தின் மற்றொரு பக்கத்தை உறுதி செய்கிறது. அந்த வழக்கில், நவம்பர் 2023 முதல் செப்டம்பர் 2025 வரையிலான 22 மாத காலத்திற்குச் செலுத்த வேண்டிய ரூ. 2,64,000 பராமரிப்பு நிலுவைத் தொகையை வழங்கத் தவறியதற்காக ஒரு நபர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார்.

குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம் பிரிவு 125(3)-ன் படி, பராமரிப்புத் தொகை வழங்கத் தவறுபவர்களுக்கு ஒரு மாத சிறைத்தண்டனை மட்டுமே வழங்க முடியும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டிய நீதிமன்றம், அந்த நபர் ஏற்கனவே 22 மாதங்கள் சிறையில் இருந்ததால் அவரை உடனடியாக விடுதலை செய்ய உத்தரவிட்டது. 

சட்டம் கணவனின் உரிமையைச் சிந்திக்கும் அதே வேளையில், இந்த இரண்டு ஆண்டுகால நிலுவைத் தொகை கிடைக்காமல் அந்தப் பெண் தன் வாழ்வாதாரத்திற்கு என்ன செய்திருப்பார் என்ற கேள்வி எஞ்சி நிற்கிறது.

பெண்களின் தற்போதைய அவலநிலை

சமூகத்தில் ஒரு பெண் புகுந்த வீடு சென்றுவிட்டால் பிறந்த வீட்டின் ஆதரவு மெதுவாக துண்டிக்கப்படுகிறது என்பதுதான் எழுதப்படாத விதியாக உள்ளது. புகுந்த வீட்டில் என்ன நடந்தாலும் ஏற்றுக்கொண்டு வாழ வேண்டும் என்ற கட்டாயம் பெண்ணுக்கு இருக்கிறது. பல்வேறு காரணங்களால் வெளியேறும் அல்லது வெளியேற்றப்படும் பெண்கள், பிறந்த வீட்டிலும் ஆதரவின்றி நடுத்தெருவில் நிற்கும் நிலை ஏற்படுகிறது. வசதி படைத்த வீட்டுப் பெண்கள் வேண்டுமானால் மறுமணம் செய்து கொண்டோ அல்லது தனியாகவோ வாழ்ந்து விட முடியும். ஆனால் ஏழை மற்றும் நடுத்தர வர்க்கப் பெண்களின் நிலை மிக மோசமானது.

தீர்வுக்கான மாற்று வழிமுறைகள்

1.ஒரே முறை தீர்வு (One-Time Settlement): மாதாமாதம் பராமரிப்புத் தொகை வழங்கும் முறை நடைமுறையில் பல நேரங்களில் தோல்வியடைகிறது. இருவர் சேர்ந்து வாழ முடியாது என்றால், கணவனுடைய சொத்திலிருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியை 'ஒரே முறை தீர்வாக' (One-Time Settlement) பிரித்துக் கொடுத்துவிட வேண்டும். இது அந்தப் பெண் தற்சார்புடன் வாழ உதவும்.

2.வங்கி வழிப் பிடித்தம்:

சொத்து இல்லாதவர்கள் என்றால், அவர்கள் வேலை செய்யும் இடத்திலிருந்து வரும் ஊதியத்தில் ஒரு பகுதியை வங்கியே நேரடியாகப் பிடித்தம் செய்து மனைவியின் கணக்கிற்கு அனுப்ப வேண்டும். இந்த நடைமுறை ஏற்கனவே இருந்தாலும் அவற்றை கட்டாயமாக்க வேண்டும். தினக்கூலிகளாக இருந்தாலும், அவர்களின் கூலியை வங்கி மூலம் வழங்கச் செய்து அதிலிருந்து பிடித்தம் செய்யச் சட்டங்கள் இயற்றப்பட வேண்டும்.

3.திருமணப் பதிவும் வைப்பு நிதியும்: சட்டங்கள் மட்டும் இயற்றிவிட்டால் இந்தப் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடாது. நடைமுறைச் சிக்கல்களைத் தீர்க்கும் வகையில் சில முன்நிபந்தனைகள் தேவை:

• பெண் திருமணம் முடிந்து புகுந்தவீடு செல்லும் போது அவரது பிறந்த வீட்டுச் சொத்தில் ஒரு பகுதியை வங்கியில் 'நிரந்தர வைப்புத் தொகையாக' வைத்தால் மட்டுமே திருமணத்தைப் பதிவு செய்ய முடியும் என்ற நிலையை உருவாக்க வேண்டும்.

• அதேபோல், புகுந்த வீட்டிலும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை வைப்பு நிதியாகச் செலுத்திய பின்னரே திருமணப் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும்.

முடிவுரை

திருமணப் பதிவு கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும்; பதிவு செய்யப்படாத திருமணங்கள் கிரிமினல் குற்றமாக்கப்பட வேண்டும். இந்த ஆலோசனைகள் சற்றுத் தீவிரமாகத் தோன்றலாம், ஆனால் நட்டாற்றில் தள்ளப்படும் பெண்களுக்கு இது ஒன்றே நம்பிக்கையைத் தரும் 'இரட்டை பலம்' கொண்ட பாதுகாப்பாக அமையும்.

அலகாபாத் நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் சட்ட நுணுக்கங்களைப் பேசலாம்; ஆனால் பெண்களின் வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்யும் சமூக மாற்றமே உண்மையான நீதி.

பொன்.சேகர்

வழக்கறிஞர்

தொடர்புடைய பதிவுகள் 

பிறந்த வீட்டின் மகள், புகுந்த வீட்டிலும் மகளாக முடியுமா? ஓர் அலசல்!

சொத்தில் உரிமை உண்டு, சுமையில் பங்கு இல்லையா? – சட்டத்தின் ஓட்டைகளும் சிதையும் தார்மீகக் கடமைகளும்!

மதம் மாறினால் சாதி மறைகிறதா? – சட்டமும் சமூக யதார்த்தமும்!

I: மதமாற்றமும் பறிபோகும் பாதுகாப்பு அரண்களும்

முன்னுரை

இந்தியச் சமூகப் படிநிலை அமைப்பால் வரலாற்று ரீதியாக 'ஊருக்கு வெளியே' தள்ளப்பட்ட 'சேரி' மக்கள், தங்களின் சமூக இழிவிலிருந்து விடுபட மதம் மாறினாலும், சில சட்டத் தொழில்நுட்ப காரணங்களை முன்வைத்து அவர்களை மீண்டும் அதே சமூக நிலைக்கே தள்ளுவது கவலையளிக்கும் போக்காக உள்ளது. 

1. வழக்கின் பின்னணியும் உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பும்

அண்மையில் உச்ச நீதிமன்றத்தில் விவாதத்திற்குள்ளான 'கிறித்தவ மதமாற்றம் மற்றும் பட்டியல் சாதி அந்தஸ்து' தொடர்பான வழக்கில் (சிந்தாடா ஆனந்த் எதிர் ஆந்திரப் பிரதேச அரசு, 2026 SCC OnLine SC 466), நீதியரசர்கள் அடங்கிய அமர்வு 2026 மார்ச் 24 அன்று மிக முக்கியமான தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளது. 

இத்தீர்ப்பின்படி, பட்டியல் சாதியைச் (SC) சேர்ந்த ஒருவர் கிறித்தவ மதத்தைத் தழுவும்போது, அவர் சட்டப்பூர்வமாகத் தனது பழைய சாதி அடையாளத்தையும் அதன் மூலம் கிடைக்கும் பாதுகாப்பு உரிமைகளையும் இழக்கிறார் என்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 

மதம் மாறிய நபர் ஒரு 'பிற்படுத்தப்பட்ட' (BC) வகுப்பினராகவே கருதப்படுவார் என்றும், அவர் சாதி ரீதியாக இழிவுபடுத்தப்பட்டாலோ அல்லது வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டாலோ, அவருக்கு 'வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டம்' (SC/ST Act) பொருந்தாது என்றும் கூறி நீதிமன்றம் அந்த மேல்முறையீட்டு மனுவைத் தள்ளுபடி செய்துள்ளது.

2. தீர்ப்பின் சாரம்: வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டத்தின் தகுதி

மேற்கண்ட தீர்ப்பின் மிக அதிர்ச்சியளிக்கும் விளைவு என்பது ஒரு மிகப்பெரிய 'சட்ட முரண்' ஆகும். ஒருவரைத் தீண்டத்தகாதவராகப் பார்க்கும் சாதிய மனநிலை கொண்டவர் அவர் மதம் மாறிவிட்டார் என்பதற்காகத் தன் சாதிய வன்மத்தை மாற்றிக்கொள்வதில்லை. 

சாதியவாதியின் கண்ணோட்டத்தில் அவர் இன்றும் 'சேரி மனிதராகவே' நீடிக்கிறார். ஆனால், சட்டம் மட்டும் அவரைத் தொழில்நுட்ப ரீதியாக அணுகி 'பாதுகாப்பு அற்றவராக' மாற்றுகிறது. 

பாதிக்கப்பட்ட நபர் அதிகாரப்பூர்வமாக 'பட்டியல் சாதி' பட்டியலில் இருந்தால் மட்டுமே வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் வழக்குப் பதிவு செய்ய முடியும் என்ற நிபந்தனை, எதார்த்தமான சமூக ஒடுக்குமுறையை கவனிக்கத் தவறுகிறது.

3. சேரி: ஒரு வரலாற்று ஒடுக்குமுறை

'சேரி' என்பது தற்செயலாக உருவான குடியிருப்பல்ல; அது திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்ட சமூக ஒதுக்கலின் அடையாளம்.

• மனுஸ்மிருதி கட்டளை: "சண்டாளர்களும் சுபாகர்களும் ஊருக்கு வெளியேயே வசிக்க வேண்டும்" (மனுஸ்மிருதி 10:51) என்ற மத ரீதியான கட்டளையே இந்த ஒதுக்கலின் வேர்.

• புவியியல் பாரபட்சம்: சேரியிலிருந்து வீசும் காற்றோ அல்லது கழிவுநீரோ ஊருக்குள் வராதபடி, குடியிருப்புகள் தெற்கு அல்லது பள்ளமான பகுதிகளில் அமைக்கப்பட்டன.

மதம் மாறினாலும் இந்தச் சமூக ஒதுக்கல் முடிவுக்கு வருவதில்லை. ஊருக்குள் வாழ அனுமதிக்கப்படாத நிலையும், சேரியிலேயே முடங்கிக் கிடக்கும் சூழலும் தொடரும்போது, "அவர் சாதியற்ற கிறித்தவர் ஆகிவிட்டார்" என்று சட்டம் கூறுவது சமூக யதார்த்தத்தை மறைக்கும் ஒரு "சட்டக் கற்பனை (Legal Myth)" மட்டுமே.

***

II: தாய்மதம் திரும்புதலும் விகிதாசார இடஒதுக்கீடு எனும் தீர்வும்

4. தாய்மதம் திரும்புவதில் உள்ள நடைமுறைச் சிக்கல்கள்

உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு, கிறித்தவத்திலிருந்து மீண்டும் இந்து மதத்திற்குத் திரும்புபவர்களுக்குச் சில நிபந்தனைகளை விதிக்கிறது. அவர்கள் தாங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட 'பட்டியல் சாதி' என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும் என்கிறது. இதில் மூன்று முக்கியச் சவால்கள் உள்ளன:

• தலைமுறை இடைவெளி: பல தலைமுறைகளுக்கு முன் மதம் மாறியவர்கள், இன்று தங்களின் பூர்வீக அடையாளத்திற்கான ஆதாரங்களை எங்கே தேடுவார்கள்?

• புலம்பெயர்வு: பிழைப்புக்காக நகருக்கு வந்தவர்கள், தங்களின் பூர்வீக ஊர் மற்றும் சாதிப் பிணைப்பை உறுதிப்படுத்துவது மிகக்கடினம்.

• சமூக ஏற்பு (Social Acceptance): மிக முக்கியமாக, சம்பந்தப்பட்ட 'சேரி மக்கள்' இவர்களைத் தங்களில் ஒருவராக மீண்டும் ஏற்க வேண்டும். இடஒதுக்கீடுப் பங்கீடு குறைந்துவிடும் என்ற அச்சத்தில், ஏற்கனவே இருக்கும் மக்கள் இவர்களை ஏற்கத் தயங்குவது நடைமுறைச் சிக்கலாக மாறும்.

5. தீர்வு: விகிதாசார இடஒதுக்கீடு

சாதி ஒழிப்பு நிகழும் வரை, தற்காலிக ஏற்பாடாக 'மக்கள்தொகை அடிப்படையில் விகிதாசார இடஒதுக்கீடு' வழங்குவதே முறையான தீர்வாகும். 

இதற்கான உத்திகள்:

• மதவாரி ஒதுக்கீடு: முதலில் ஒட்டுமொத்த இடஒதுக்கீட்டை இந்து, கிறித்தவர், இஸ்லாமியர் என மத அடிப்படையில் பிரிக்க வேண்டும்.

• உட்பிரிவு ஒதுக்கீடு: அந்தந்த மதத்திற்குள்ளேயே இருக்கும் சாதி/உட்பிரிவுகளுக்கு அவர்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப உள்-ஒதுக்கீடு வழங்கலாம். இதன் மூலம் மதங்களுக்கு இடையிலான மோதல் தவிர்க்கப்படும்.

• சாதி-மதமற்றவர்களுக்குத் தனிப் பட்டியல்: சாதி மறுப்புத் திருமணம் செய்தோர் மற்றும் மதம் வேண்டாம் என்பவர்களுக்குத் தனி இடஒதுக்கீடு வழங்கப்பட வேண்டும்.

6. சட்டத்தின் இரட்டை நிலையும் சனாதனப் பாதுகாப்பும்

"1950-ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பு (பட்டியல் சாதியினர்) ஆணை [Constitution (Scheduled Castes) Order, 1950], தொடக்கத்தில் இந்து மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களை மட்டுமே பட்டியல் சாதியினராக அங்கீகரித்தது. பின்னர், அரசியல் மற்றும் சமூகக் காரணங்களுக்காக 1956-ல் சீக்கியர்களுக்கும், 1990-ல் பௌத்தர்களுக்கும் இந்த அந்தஸ்து விரிவுபடுத்தப்பட்டது. 

இச்சூழ்நிலையில், பௌத்தம் மற்றும் சீக்கிய மதங்களுக்குச் செல்பவர்களுக்கு மட்டும் பட்டியல் சாதி நிலை தொடரும்போது, கிறித்தவத்திற்கும் இஸ்லாத்திற்கும் மாறினால் அது மறுக்கப்படுவது ஏன் என்ற கேள்வி எழுகிறது. இது ‘சேரி மக்களை’ மீண்டும் இந்து மதக் கட்டமைப்புக்குள்ளேயே கட்டிப்போடும் ஒரு 'சனாதனப் பாதுகாப்பு ஏற்பாடு' என்றே தோன்றுகிறது. 

பொருளாதார ரீதியாகப் பின்தங்கிய முன்னேறிய வகுப்பினருக்கு (EWS) இடஒதுக்கீடு வழங்கப்படும்போது, ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மதம் மாறிய ஒரே காரணத்திற்காக அவர்களது அடிப்படை உரிமைகள் மறுக்கப்படுவது நீதியற்றது.

முடிவுரை

ஒரு ஜனநாயக நாட்டின் நீதித்துறை, பழமைவாத சமூகப் படிநிலைகளைப் பாதுகாப்பதை விடவும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உயிர் மற்றும் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதற்கே முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும். 

சாதிய ஒடுக்குமுறை தொடரும் வரை, மதம் மாறிவிட்டார் என்பதற்காக ஒருவருக்கு வழங்கப்பட்ட சட்டப் பாதுகாப்பைப் பறிப்பது நீதியற்ற செயலாகும்.

பொன்.சேகர் 

வழக்கறிஞர்

A Nation Turning into a Wasteland: The Odisha Village Leading the Way!

Stepping out of the house, it is becoming impossible to walk on the streets. Polyethylene carry bags and empty plastic bottles are scattered everywhere. One can daily witness people tossing household garbage onto the roadsides. 

During the rainy season, this waste is washed away, stagnates in one place, rots, and emits a stench that pierces the nostrils.

Babojola in Odisha 

Lakes, ponds, and rivers are now overflowing with trash. Government hospital toilets, municipal, and bus stand restrooms have become 'disease-spreading pits.' 

Due to the lack of adequate public toilets, people are forced to relieve themselves in secluded corners and against walls; the resulting stench of urine is enough to unsettle the very air we breathe.

Even our forests haven't been spared. Those who invade them in the name of tourism and spirituality are scarring the woods with their waste. 

To make matters worse, heaps of excrement from packs of dogs roaming every street make pedestrians recoil at the thought of stepping out.

Liquor—once consumed in secrecy—is now drunk 'openly' without hesitation. Because bottles are thrown indiscriminately, 'glass forests' are flourishing all over Tamil Nadu. It is a matter of shame that the government is the one ploughing and fertilizing these forests.

Local bodies like Panchayats and Municipalities, incapable of modern recycling or value-adding to the waste they collect, dump it along water bodies, creating a catastrophe.

Both the people and the administration know all this. It all happens with full knowledge. What then is the true tragedy hidden here? It is the irresponsibility of the administration and the stubborn, undisciplined, and indifferent attitude of the public. In total, the nation’s sanitation has become a graveyard; even a graveyard might be cleaner, but the country has become a desolate wasteland.

The Victory of the people: Babojola Village!

While the entire Indian subcontinent is trapped in this degradation, the village of Babojola in Odisha stands as a whip-crack of an example. There, change did not come from individual responsibility alone; it came from the systematic planning of the Local people.

In Babojola, drinking alcohol, smoking, spitting, and littering in public spaces are strictly prohibited.

1.Proper Infrastructure: The village residents has set up dustbins and organized youth groups to collect the waste.

2.Technological Monitoring: CCTV cameras are installed throughout the village to monitor littering. This demonstrates the seriousness of the people.

3.Punishment and Regulations: Imposing fines on violators or making them clean the area is a strong 'administrative action,' not just a piece of advice.

The Moment for Change: Administrative Struggle and Cultural Revolution!

Individual discipline was the starting point for Babojola’s success, but that cleanliness persists because of a strong attitude of the village people. 

The government’s primary duty is to keep the country clean. If a small hamlet can monitor its streets with CCTV, why can’t municipalities with crores of funds do the same?

However, we cannot escape by blaming the administration alone. This is the moment where the struggle to fix the administration and a 'Cultural Revolution' to change people's minds must converge. 

It is the need of the hour to make the government machinery function properly while simultaneously cultivating the discipline of maintaining public spaces among the people.

We must speak out about this, at least during this election season. We must question those coming to ask for votes about street cleanliness and waste management. Only when the firm action of the administration and the cultural change of the people unite will this 'desolate wasteland' turn back into a 'green nation'!

Ooraan (ஊரான்)

News Source: The Economic Times / Times of India

பாழும் காடாகும் நாடு: வழி காட்டும் ஒரிசா கிராமம்!

வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தால் வீதிகளில் நடமாட முடிவதில்லை. எங்கு பார்த்தாலும் பாலித்தீன் பைகளும், காலி பாட்டில்களும் பரவி விரவிக்கிடக்கின்றன. வீட்டுக் குப்பைகளை வீதி ஓரங்களில் வீசி விட்டுச் செல்கின்ற பலரை அன்றாடம் காண முடிகிறது. இந்தக் குப்பைகள் எல்லாம் மழைக்காலங்களில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு, ஒரு இடத்தில் தேங்கி அழுகி நாறி மூக்கைத் துளைக்கின்றன.

ஏரிகளும், குட்டைகளும், ஆறுகளும் இன்று குப்பைகளால் நிரம்பி வழிகின்றன. அரசு மருத்துவமனைக் கழிவறைகள், நகராட்சி மற்றும் பேருந்து நிலையக் கழிவறைகள் போன்றவை இன்று 'நோய் பரப்பும் படுகுழிகள்'. 

பாபோஜோலா கிராமம்: ஒரிசா

போதிய பொதுக் கழிப்பறை வசதிகள் இல்லாததால், மக்கள் ஒதுக்குப்புறங்களிலும் குட்டிச்சுவர்களிலும் சிறுநீர் கழிக்க வேண்டிய அவல நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். அவ்விடங்களில் இருந்து எழும் மூத்திர நாற்றம் காற்றையே கதிகலங்க வைக்கிறது.

வனங்களைக்கூட நம் குடிமக்கள் விட்டு வைக்கவில்லை. சுற்றுலா மற்றும் ஆன்மீகம் என்ற பெயரில் அங்கே படையெடுப்பவர்கள், வனங்களைத் தங்கள் கழிவுகளால் குத்திக் கிளறி இரணமாக்குகிறார்கள்.

போதாக்குறைக்கு, நகரின் ஒவ்வொரு வீதியிலும் திரியும் நாய்கள் கழிக்கும் மலக்குவியல்கள், பாதசாரிகள் கால் வைக்கவே கூசும் நிலையை உருவாக்கியுள்ளன.

சாராயம் - ஒரு காலத்தில் ஒளிந்து குடித்தவர்கள் இன்று கூச்சமின்றி 'ஓப்பனாக' குடித்துவிட்டுப் பாட்டில்களைக் கண்டபடி வீசுவதால், தமிழ்நாடு எங்கும் கண்ணாடிக் காடுகள் செழிப்போடு வளர்ந்துள்ளன.

இந்தக் காடுகளை உழுது உரமிட்டு வளர்ப்பது அரசாங்கம் என்பதுதான் ஒரு பக்கம் மானக்கேடு. 

ஊராட்சி மற்றும் நகராட்சிகள் சேகரிக்கும் குப்பைகளைக்கூட நவீன முறையில் மறுசுழற்சி செய்யவோ, மதிப்புக்கூட்டவோ வக்கற்று, அவற்றை நீர்நிலை ஓரங்களில் கொட்டிப் பேரழிவை உருவாக்குகிறார்கள்.

இவையெல்லாம் மக்களுக்கும் தெரியும், அரசு நிர்வாகங்களுக்கும் தெரியும். எல்லாம் தெரிந்தேதான் இத்தனையும் நடக்கின்றன.

அப்படியானால் இதில் ஒளிந்திருக்கும் உண்மையான அவலம் என்ன? அது, அரசின் நிர்வாகத்தில் இருக்கும் பொறுப்பற்ற தன்மையும், பொதுமக்களின் எதற்கும் கட்டுப்படாத, எந்த ஒழுங்கிற்கும் வராத விட்டேத்தித்தனமான குணமும்தான்.

ஒட்டுமொத்தத்தில், சுகாதாரத்தில் நாடே ஒரு சுடுகாடு. சுடுகாடுகூடச் சுத்தமாக இருக்கும்; ஆனால் நாடு ஒரு பாழும் காடு.

நிர்வாகத்தின் வெற்றி: பாபோஜோலா கிராமம்!

தமிழ்நாடு மட்டுமல்ல, இந்தியத் துணைக்கண்டமே இந்தச் சீர்கேட்டில் சிக்கியிருக்கும்போது, ஒடிசாவின் பாபோஜோலா (Babojola) கிராமம் நமக்கு ஒரு சாட்டை அடியாகத் திகழ்கிறது. அங்கே மாற்றம் என்பது வெறும் தனிமனிதப் பொறுப்பால் மட்டும் வரவில்லை; அங்கிருக்கும் கிராம மக்களின் (Local Administration) முறையான திட்டமிடலால் வந்தது.

அங்கே மது குடிப்பதற்கும் புகை பிடிப்பதற்கும், ஏன் எச்சில் துப்புவதற்கும், குப்பைகளை பொதுவெளியில் கொட்டுவதற்கும் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. 

1.முறையான கட்டமைப்பு: கிராம நிர்வாகமே குப்பைத் தொட்டிகளை அமைத்து, அவற்றைச் சேகரிக்க இளைஞர் குழுக்களை ஒருங்கிணைத்துள்ளது.

2.தொழில்நுட்பக் கண்காணிப்பு: யாராவது குப்பை போடுகிறார்களா என்பதைக் கண்காணிக்க கிராமம் முழுவதும் சிசிடிவி கேமராக்கள் பொருத்தப்பட்டுள்ளன. இது நிர்வாகத்தின் தீவிரத்தைக் காட்டுகிறது.

3.தண்டனை மற்றும் விதிமுறைகள்: விதிகளை மீறுபவர்களுக்கு அபராதம் விதிப்பதும், அவர்களைச் சுத்தம் செய்ய வைப்பதும் ஒரு வலுவான 'நிர்வாகச் செயல்பாடே' அன்றி வெறும் அறிவுரை அல்ல.

மாற்றத்திற்கான தருணம்: நிர்வாகப் போராட்டமும் பண்பாட்டுப் புரட்சியும்!

பாபோஜோலா கிராமத்தின் வெற்றிக்குத் தனிமனித ஒழுக்கம் ஒரு தொடக்கப்புள்ளிதான். ஆனால், அந்தத் தூய்மை நிலைத்து நிற்பதற்குக் காரணம் அங்கே செயல்படும் வலுவான கிராம நிர்வாகம். நாட்டைச் சுத்தமாக வைத்திருக்க வேண்டியதில் அரசாங்கத்தின் பணியே முதன்மையானது. ஒரு குக்கிராமத்தால் சிசிடிவி கேமராக்கள் மூலம் தன் வீதிகளைக் கண்காணிக்க முடியும் என்றால், கோடிக்கணக்கில் நிதி வைத்திருக்கும் நகராட்சிகளால் ஏன் முடியாது?

ஆனால், நிர்வாகத்தை மட்டும் குற்றம் சொல்லி நாம் தப்பித்துவிட முடியாது. நிர்வாகத்தைச் சரி செய்வதற்கான போராட்டமும், மக்களின் மனங்களை மாற்றுவதற்கான 'பண்பாட்டுப் புரட்சியும்' ஒருங்கிணைய வேண்டிய தருணம் இது. 

அரசு இயந்திரத்தைச் சரியாகச் செயல்பட வைப்பதும், அதே சமயம் பொதுவெளியைச் சுத்தமாகப் பேணும் ஒழுக்கத்தை மக்களிடம் உருவாக்குவதும் காலத்தின் கட்டாயம்.

இந்தத் தேர்தல் காலத்திலாவது இதை நாம் உரத்துப் பேச வேண்டும். வாக்கு கேட்டு வருபவர்களிடம் வீதிகளின் சுத்தம் குறித்தும், கழிவு மேலாண்மை குறித்தும் கேள்வி எழுப்ப வேண்டும். நிர்வாகத்தின் உறுதியான செயல்பாடும், மக்களின் பண்பாட்டு மாற்றமும் இணையும்போதுதான் இந்த 'பாழும் காடு' மீண்டும் ‘பசுமை நாடாக’ மாறும்!

ஒரு சிறிய கிராமம் செய்ய முடிந்ததை ஒரு பெரிய நாடு செய்ய முடியாதா?

சுகாதாரம் அரசின் பொறுப்பு மட்டும் அல்ல; அது குடிமக்களின் ஒழுக்கமும் ஆகும்!

ஊரான்

ஒரிசா செய்தி ஆதாரம்: The Economic Times / Times of India

From 'Outsider' to 'Legal Daughter': Resolving the Paradox of the Daughter-in-Law

The recent contradictory stance of the Allahabad High Court (in cases like Akul Rastogi) has reignited a critical debate on the status of women within the Indian family hierarchy.

On one hand, the judiciary affirms that a daughter-in-law holds no legal obligation to maintain her elderly parents-in-law. 

On the other, it mandates that a father-in-law must provide for his widowed daughter-in-law. 

These polar opposite rulings expose a deep-seated legal and social crisis that we must urgently address.

The Mirage of 'Female-Centric' Laws

There is a prevailing, somewhat naive, narrative that modern Indian laws are heavily biased in favor of women. This perception is often fuelled by sensationalized reports of the misuse of dowry or maintenance laws.

However, a closer look reveals a different reality. While the law provides for a woman’s survival (maintenance), it rarely grants her substance (authority or property). When a woman must plead in court for basic sustenance from her husband’s family, it is not a "privilege"—it is an admission that her fundamental rights to equality and dignity have been denied.

The Gold is Accepted, the Woman is Not

In our society, the dowry and gold a woman brings into her marital home are embraced with open arms. Yet, the woman herself is often denied the status of a blood relation.

The common refrain to "treat a daughter-in-law like a daughter" remains hollow rhetoric. When it comes to property rights and decision-making, she is still treated as an "outsider." This is precisely why the court continues to view her through a transactional lens: granting her the "right to be maintained" as a third party, while absolving her of the "duty to maintain" as a family member.

Restitution, Not 'Double Benefit'

Critics often argue that receiving property rights from both her biological parents and her marital family constitutes a "double benefit." We must refute this using the principle of Compensatory Justice.

For centuries, women have been systematically excluded from economic power. Much like the constitutional reservations designed to uplift socially marginalized groups, a specific legal framework for women is not an "extra perk"—it is an essential tool to reclaim stolen rights and balance the scales of patriarchy.

Power masquerading as Fear

A recurring defensive argument asks: "If a woman is given full rights and then leaves the family, isn't that a massive loss?" This is not a fear of the woman; it is an attachment to power. Why is this "loss" never feared when a son inherits property? It is because we still view a woman as an "object" to be guarded rather than a "subject" with agency. When we respect a woman as a human being and a partner, the concept of "loss" vanishes.

A Roadmap for Legal Transformation

We cannot wait for social attitudes to evolve organically. The law must lead the way:

1.Legal Status: Upon marriage, a woman should legally attain the status of a "Daughter by Law" in her new family, moving beyond the traditional, distant label of "daughter-in-law."

2.Reciprocal Rights and Duties: Once she is legally recognized as a daughter, the responsibility to care for her parents-in-law will naturally shift from a moral choice to a legal duty. Where there is a right to the home, there is a duty to the family.

3.Legislative Clarity: A unified legal definition of a woman’s status in her marital home is necessary to prevent inconsistent judicial interpretations.

Conclusion

Today, the law treats a woman in her marital home as a "protected tenant"—she may have a roof over her head, but she has no deed to the house. True social change will only occur when the law recognizes the daughter-in-law as a true daughter.

The culture of valuing a woman for the gold she brings must be replaced by a legal framework that values her as an equal member of the family. Only then will we move from superficial maintenance to genuine empowerment.

P.Sekar

Advocate

பிறந்த வீட்டின் மகள், புகுந்த வீட்டிலும் மகளாக முடியுமா? ஓர் அலசல்!

சமீபத்தில் அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றம் வழங்கிய ஒரு தீர்ப்பு (அகுல் ரஸ்தோகி வழக்கு), இந்தியக் குடும்ப அமைப்பில் ஒரு பெண்ணின் நிலையை மீண்டும் விவாதப் பொருளாக்கியுள்ளது. 

ஒருபுறம், வயதான மாமனார் - மாமியாரைப் பராமரிக்க வேண்டிய சட்டப்பூர்வக் கடமை மருமகளுக்கு இல்லை என்று நீதிமன்றம் கூறுகிறது. 

மறுபுறம், கணவன் இறந்த பிறகு மருமகளுக்குப் பராமரிப்புத் தொகை வழங்க வேண்டிய கடமை மாமனாருக்கு உண்டு என்கிறது. 

இந்த இரு துருவத் தீர்ப்புகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் சட்டச் சிக்கல்களையும், சமூக யதார்த்தங்களையும் நாம் ஆழமாக விவாதிக்க வேண்டியுள்ளது.

சட்டங்கள் பெண்களுக்குச் சாதகமானவையா? - ஒரு மாயை

இன்றைய சட்டங்கள் அனைத்தும் பெண்களுக்குச் சாதகமாகவே இருப்பதாகப் பலரும் மேலோட்டமாக, ஒருவித அப்பாவித்தனத்தோடு கருதுகிறார்கள். இதற்குக் காரணம், வரதட்சணைக் கொடுமை அல்லது பராமரிப்புத் தொகை தொடர்பான சில சட்டங்கள் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவதாகச் சித்திரிக்கப்படும் ஒரு சில செய்திகளே.

ஆனால், ஆழமாகப் பார்த்தால் உண்மை வேறானது. சட்டம் ஒரு பெண்ணுக்குப் பராமரிப்புத் தொகைக்கு (Maintenance) வழிவகை செய்கிறதே தவிர, அந்த வீட்டின் 'அதிகாரத்தில்' அல்லது 'சொத்தில்' அவளுக்குச் சமமான இடத்தைத் தருவதில்லை. ஒரு பெண் தன் அடிப்படைத் தேவைகளுக்காகக் கணவனிடமோ அல்லது மாமனாரிடமோ நீதிமன்றத்தில் மண்டியிட்டுப் போராடிப் பெறுவது 'சலுகை' அல்ல; அது அவளது உரிமை மறுக்கப்பட்டதன் அடையாளம்.

தங்கத்தை ஏற்கும் குடும்பம், பெண்ணை ஏற்பதில்லை

ஒரு பெண் புகுந்த வீட்டிற்கு வரும்போது, அவளோடு வரும் சீதனத்தையும், தங்கத்தையும் வாரி எடுத்துக் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஆனால், அதே வீட்டில் அந்தப் பெண்ணைத் தங்கள் குடும்பத்தின் ஒரு அங்கமாக ஏற்காமல் பங்கமாக நடத்துகிறார்கள்.

சமூக ரீதியாக "மருமகளை மகளாகப் பாருங்கள்" என்ற அறைகூவல் வெறும் மேடைப் பேச்சாகவே இருக்கிறது. நடைமுறையில் சொத்துரிமை மற்றும் அதிகாரப் பகிர்வு என்று வரும்போது அந்தப் பெண் 'அந்நியமாகவே' (Outsider) நடத்தப்படுகிறாள். இதனால்தான் நீதிமன்றமும் அவளை ஒரு 'வெளி ஆளாகக்' கருதி, "உனக்குக் கடமை இல்லை, ஆனால் உரிமை உண்டு" என்று தீர்ப்பளிக்கிறது.

இரட்டைப் பலனா அல்லது ஈடா?

பிறந்த வீட்டில் பெற்றோரிடமிருந்து சொத்துரிமை பெறுவது, புகுந்த வீட்டில் மாமனார் வழியே உரிமை கோருவது என்பது ஒரு பெண்ணுக்கு 'இரட்டைப் பலன்' தருவது போல் ஒரு பிம்பம் உண்டு. ஆனால், இதை நாம் ஒரு 'ஈடுசெய்தல்' (Compensatory justice) என்ற கண்ணோட்டத்தில்தான் பார்க்க வேண்டும்.

காலம் காலமாகப் பெண் உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டவளாகவும், ஒடுக்கப்பட்டவளாகவும்தான் நடத்தப்பட்டு வருகிறாள். இதன் விளைவுதான் ஆணாதிக்கம் மற்றும் பெண் அடிமைத்தனம். 

எப்படி கல்வி மறுக்கப்பட்டும் சமூக ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டும் கிடக்கும் மக்களுக்குப் பொதுப்பட்டியலிலும், தனியான இட ஒதுக்கீட்டிலும் முன்னுரிமை கொடுத்து அவர்களைக் கைதூக்கி விடச் சட்டங்கள் இருக்கிறதோ, அதுபோன்றதொரு சிறப்பு ஏற்பாடு சட்டரீதியாகப் பெண்களுக்குச் செய்யப்பட வேண்டும். இழந்த உரிமைகளை மீட்பதற்கு இத்தகையக் 'கூடுதல் பாதுகாப்பு' அவசியமாகிறது.

அச்சம் என்பது அதிகாரப் பற்றே!

"ஒரு பெண்ணுக்கு எல்லா உரிமைகளையும் கொடுத்துவிட்டு, அவள் வேறொருவருடன் சென்றுவிட்டால் அது குடும்பத்திற்கு மாபெரும் இழப்புதானே?" என்ற கேள்வி எழக்கூடும். இது பல நூற்றாண்டுகளாகப் பெண்களைச் சொத்துரிமையிலிருந்தும், குடும்ப அதிகாரத்திலிருந்தும் விலக்கி வைப்பதற்குச் சொல்லப்படும் ஒரு தற்காப்பு வாதம்.

பெண்ணுக்கு உரிமை கொடுத்தால் அவள் குடும்பத்தை விட்டுச் சென்றுவிடுவாள் என்ற இந்த அச்சம், உண்மையில் பெண்ணின் மீதுள்ள பயம் அல்ல; அது குடும்பத் தலைவர்களின் 'அதிகாரப் பற்று'. 

ஒரு மகனுக்கு உரிமை கொடுக்கும்போது வராத இந்த அச்சம், மருமகளுக்குக் கொடுக்கும்போது மட்டும் ஏன் வருகிறது? ஏனென்றால், இன்றும் நாம் பெண்ணை ஒரு குடும்பத்தின் 'உறுப்பினராகப்' பார்க்காமல், பாதுகாத்து வைக்க வேண்டிய ஒரு 'பொருளாகவே' பார்க்கிறோம். 

பெண்ணை மனிதனாக மதிக்கத் தொடங்கினால், 'இழப்பு' என்ற சொல்லுக்கே அங்கே இடமிருக்காது.

சட்டமே தீர்வாக வேண்டும்:

மாற்றத்திற்கான பரிந்துரை

மருமகளை மகளாகப் பார்க்கும் சமூகம் இப்போதைக்குச் சாத்தியமில்லை என்பது கசப்பான உண்மை. சமூக அமைப்பு தானாக மாறும் வரை நாம் காத்திருக்க முடியாது.

1.சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம்: ஒரு பெண் திருமணமானவுடன், அந்தப் புதிய குடும்பத்தின் 'சட்டப்பூர்வ மகள்' என்ற அங்கீகாரத்தை அவர் பெற வேண்டும். இது தார்மீகக் கடமையாக இல்லாமல் சட்டக் கடமையாக ஆக்கப்பட வேண்டும்.

2.சமமான கடமைகளும் உரிமைகளும்: இவ்வாறு சட்டம் தெளிவாக இருந்தால், மாமனார் - மாமியாரைப் பராமரிக்க வேண்டிய பொறுப்பு மருமகளுக்குத் தவிர்க்க முடியாத சட்டக் கடமையாக மாறும். உரிமை இருக்கும் இடத்தில் கடமையும் தானாக வந்து சேரும்.

3.முரண்பாடுகளைத் தவிர்த்தல்: சட்டம் இவ்வாறு தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்டால் மட்டுமே, நீதிமன்றங்கள் வெவ்வேறு வழக்குகளில் மாறுபட்டத் தீர்ப்புகள் வழங்குவதைத் தடுக்க முடியும்.

முடிவுரை

சட்டம் பெண்களுக்குச் சாதகமானது என்பது ஒரு மாயை; அது பெண்களைப் புகுந்த வீட்டில் 'வாடகைக்கு இருப்பவர்களாகவே' வைத்திருக்கிறது. 

வாடகைதாரருக்குச் சில பாதுகாப்புகள் இருக்கலாம், ஆனால் அந்த வீட்டின் மீது அவருக்கு அதிகாரம் இருக்காது.

அந்த அதிகாரம் வேண்டும் எனில், சட்டம் மருமகளை 'மகளாக' அங்கீகரிக்க வேண்டும். 

பெற்றோரின் சொத்தில் உரிமையும், புகுந்த வீட்டில் குடும்பத்தின் அங்கமாக வாழும் உரிமையும் சட்டபூர்வமாக்கப்பட வேண்டும். 

தங்கத்திற்காகப் பெண்ணை ஏற்கும் கலாச்சாரம் ஒழிந்து, ஒரு குடும்பத்தின் முழுமையான அங்கமாகப் பெண்ணை ஏற்கும் சட்டம் மலர வேண்டும். அதுவே உண்மையான சமூக மாற்றம்.

பொன்.சேகர்

வழக்கறிஞர்

தொடர்புடைய பதிவு

சொத்தில் உரிமை உண்டு, சுமையில் பங்கு இல்லையா? – சட்டத்தின் ஓட்டைகளும் சிதையும் தார்மீகக் கடமைகளும்!

Election 2026: A Candidate Stands, An Official Sits—Is This Democratic Dignity?

In the 'grand festivals' of Indian democracy—our elections—a specific scene unfolds during the filing of nomination papers that raises several moral and ethical questions. 

A candidate, who represents thousands of people and is journeying toward the power of legislation, stands with folded hands, bowing before a government official’s desk. 

Meanwhile, the official receives the papers while remaining seated. What kind of ethics is this?

One must ask: Is this merely an administrative procedure, or is it a calculated display of bureaucratic dominance?

The "Judge" Complex

Election officials often conduct themselves as if they are 'judges' presiding over a courtroom. Even in a court of law, a lawyer is required to stand only during the specific moments of argument; otherwise, seating is provided for all. 

However, in the election office, a candidate—who is set to become the voice of hundreds of lakhs of people—is not offered even a single chair. Keeping them standing is an act that undermines the very dignity of democracy.

Who is Supreme in a Democracy?

To understand this disparity, we must look at the roles involved:

•The Educated Official: IAS officers and government authorities have earned their positions through competitive exams and appointments. They are 'Public Servants'—individuals paid by the taxpayers’ money to serve the citizenry.

•The People’s Representative: Candidates come carrying the mandate of the people and the weight of popular sovereignty.

When a servant remains seated while the representative of the people’s sovereignty is forced to stand, it exposes a deep-seated superiority complex within the bureaucracy. It sows a dangerous seed in society: the idea that "appointed officials are superior, and elected representatives are beneath them."

Equality: The Core Ethics of Democracy

Democracy is built on the foundation of equality. To restore balance, we must consider two fair alternatives:

1.If the official remains seated while receiving the nomination, an equal seat must be provided to the candidate.

2.Or, as a mark of respect to the people's mandate, the official should stand while receiving the papers.

Ignoring these options and making a candidate feel like a 'supplicant' or 'beggar' is nothing more than a colonial hangover—a remnant of the era when the British treated Indians as subjects rather than citizens.

Conclusion

A candidate bowing before an official’s desk is not an insult to that specific individual; it is an insult to the lakhs of voters waiting to elect them. 

People’s representatives are not subordinates to the bureaucracy. This "Manu-Dharma" of administrative hierarchy must change. The true masters of a democracy—the people and their representatives—must be treated with the respect they deserve within our election offices.

— Ooran

தேர்தல்: வேட்பாளர் நின்று கொண்டு... அதிகாரி அமர்ந்து கொண்டு... இது ஜனநாயக மாண்பா?

இந்திய ஜனநாயகத்தின் திருவிழாவான தேர்தல்களில், வேட்புமனுத் தாக்கல் செய்யப்படும்போது அரங்கேறும் ஒரு காட்சி தார்மீக ரீதியாகப் பல கேள்விகளை எழுப்புகிறது. பல ஆயிரம் மக்களின் பிரதிநிதியாக, சட்டமியற்றும் அதிகாரத்தை நோக்கிப் பயணிக்கும் ஒரு வேட்பாளர், ஓர் அரசு அதிகாரியின் மேசைக்கு முன்னால் கைகட்டி, குனிந்து நின்று மனு கொடுப்பதும், அந்த அதிகாரி அமர்ந்துகொண்டே அதை வாங்குவதும் என்ன வகை அறம்?

இது ஒரு நிர்வாக நடைமுறையா, அல்லது அதிகாரத்தின் மேலாதிக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு காட்சியா என்ற கேள்வி எழுகிறது. 

தேர்தல் அதிகாரிகள் தங்களை 'நீதிபதிகள்' போலக் கற்பனை செய்துகொண்டு வேட்பாளர்களை நடத்துகின்றனர். நீதிமன்றத்தில் கூட, வாதாடும் வழக்கறிஞருக்கு அந்த ஒரு தருணத்தில் மட்டுமே நிற்க வேண்டிய சூழல் உண்டு. ஆனால் அங்கும் மற்றவர்களுக்கு இருக்கைகள் உண்டு. 

இங்கே ஒரு தொகுதியின் லட்சக்கணக்கான மக்களின் குரலாக வரப்போகும் வேட்பாளருக்கு ஒரு நாற்காலிகூட வழங்காமல் நிற்க வைப்பது ஜனநாயகத்தின் மாண்பைக் குலைக்கும் செயல்.

கோப்பு படம்

மக்களாட்சியில் யார் பெரியவர்?

• படித்த அதிகாரமா?: ஐ.ஏ.எஸ் அல்லது அரசு அதிகாரிகள் படித்துவிட்டுத் தேர்வு மூலம் பதவிக்கு வந்தவர்கள். அவர்கள் மக்கள் வரிப்பணத்தில் ஊதியம் பெறும் 'சேவகர்கள்' (Public Servants).

• மக்களின் பிரதிநிதியா?: வேட்பாளர்கள் மக்கள் செல்வாக்குடன், மக்களின் இறையாண்மையைச் சுமந்து வருபவர்கள்.

ஒரு சேவகர் அமர்ந்திருக்க, மக்களின் இறையாண்மையை பிரதிபலிக்கும் ஒருவரை நிற்க வைப்பது அதிகார வர்க்கத்தின் மேலாதிக்கப் போக்கையே காட்டுகிறது. "படித்த அதிகாரிகளே உயர்ந்தவர்கள், மக்கள் பிரதிநிதிகள் அவர்களுக்குக் கீழ்" என்ற பிம்பத்தை இது சமூகத்தில் விதைக்கிறது.

சமத்துவமே ஜனநாயகத்தின் அறம்

ஜனநாயகம் என்பது சமத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

• அதிகாரி அமர்ந்து மனுவைப் பெற்றால், வேட்பாளருக்கும் சமமான இருக்கை வழங்கப்பட வேண்டும்.

• அல்லது, மக்கள் பிரதிநிதிக்கு மரியாதை அளிக்கும் விதமாக அதிகாரியும் எழுந்து நின்று மனுவைப் பெற வேண்டும்.

இதை விடுத்து, வேட்பாளரை ஒரு 'யாசகர்' போல உணர வைப்பது காலனிய ஆட்சியில் பிரிட்டிஷ்காரர்கள் இந்தியர்களை நடத்திய அடிமைத்தனமான முறையின் எச்சமே தவிர வேறில்லை.

முடிவுரை

அதிகாரியின் மேசைக்கு முன்னால் வேட்பாளர் குனிந்து நிற்பது அந்த தனிநபருக்கு இழைக்கப்படும் அவமானமல்ல; அந்த வேட்பாளரைத் தேர்ந்தெடுக்கக் காத்திருக்கும் லட்சக்கணக்கான வாக்காளர்களுக்கு இழைக்கப்படும் அவமானம். மக்கள் பிரதிநிதிகள் அதிகாரிகளுக்குக் கீழே பணி செய்பவர்கள் அல்ல. இந்த 'மனு'நீதி மாற வேண்டும்; ஜனநாயகத்தின் உண்மையான எஜமானர்களான மக்களுக்கு (பிரதிநிதிகளுக்கு) உரிய மரியாதை தேர்தல் அலுவலகங்களில் நிலைநாட்டப்பட வேண்டும்.

ஊரான்

தொடர்புடைய பதிவுகள்

பெருஞ்சாதிகளின் பின்னணியில் உள்ள அரசியல் சூழ்ச்சி!

நமது தொகுதியில் தகுதியற்றவர் வேட்பாளர் என்றால் நாம் என்ன செய்வது?

உருவாக்கம்: சாதி ஒழிப்பா? அல்லது வாக்கு வங்கி அரசியலா?

தேர்தல் 2026: வேர்த்து விறுவிறுக்கும் வேட்பாளர்கள், மனப்போராட்டத்தில் வாக்காளர்கள்!

காகிதக் காலமும் கருப்பு அங்கிகளும்: பார் கவுன்சில் தேர்தல் அனுபவம்

"காதும் கண்ணும் இருக்கும் போது காகிதங்களுக்கு இங்கென்ன வேலை?" என்று கேட்கும் அளவுக்கு இது டிஜிட்டல் மயமாகிப்போன உலகம். மின்னஞ்சல்களும், குறுஞ்செய்திகளும், சமூக ஊடகச் செய்திகளும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் இந்த யுகத்தில், கடிதங்கள் நம் வீட்டுக்கதவுகளைத் தட்டுவதே அபூர்வமாகிவிட்டது. 

ஆனால், கடந்த பத்து நாட்களாக என் வீட்டுக் கதவுகள் 'தடதட'த்தன. எட்டிப் பார்த்தால், வாக்கு கேட்டு வழக்கறிஞர்கள் அனுப்பிய கடிதங்கள் அங்கே விரவிக் கிடந்தன.

வீட்டுக்கதவுகள் மட்டுமல்ல, கைபேசிகளும்கூட இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. குறுஞ்செய்திகள் மற்றும் வாட்ஸ்அப் வழியாக வந்து விழும் தேர்தல் செய்திகள் காதுகளை அதிர வைத்தன. இவையெல்லாம் 30.03.2026 அன்று நடைபெற்ற தமிழ்நாடு மற்றும் புதுவை பார் கவுன்சில் தேர்தலுக்கான பரபரப்புகள். 

'சாராய ‘பார்' பக்கம் ஒதுங்காதவர்களைக்கூடத் தன்பக்கம் இழுக்கும் வல்லமை கொண்டது இந்தப் ‘பார் கவுன்சில்’ தேர்தல். இதில் நானும் ஒரு வாக்காளனாக ஈர்க்கப்பட்டேன்.

வெயிலூரும் பயணமும்

எனக்கான வாக்குச்சாவடி வேலூரில் இருந்ததால், சக வழக்கறிஞர் தோழரோடு மதியம் 12 மணி வாக்கில் வாலாஜாவிலிருந்து இருசக்கர வாகனத்தில் பயணமானேன். நல்லவேளையாக, அன்று மேகங்கள் கதிரவனைச் சற்றே போர்த்திக் கொண்டதால் அனல் தெறிக்கும் வேலூர், 'வெயிலூராக' மாறாமல் தப்பிப் பிழைத்தது.

வாக்குச்சாவடிக்கு வெளியே வழக்கமான தேர்தல் திருவிழாக் கோலம். வேட்பாளர்களின் ஆதரவாளர்கள் தனித்தனி அணிகளாகப் பிரிந்து துண்டுச் சீட்டுகளைக் கொடுத்து வாக்கு வேட்டையில் ஈடுபட்டிருந்தனர். 

உள்ளாட்சி மற்றும் சட்டமன்றத் தேர்தல்களின் அதே பிம்பம் இங்கும் நிழலாடியது. 

வருத்தமளிக்கும் விதமாக, 'நம்ம ஆளு' என்கிற சாதியப் பற்றும் இங்கே தலைதூக்கி நின்றது. பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை மனிதனைத் துரத்தும் சாதி, அறிவுசார் தளமான கருப்பு அங்கிகளையும் விட்டு வைக்கவில்லை என்பது கசப்பான உண்மை.

டிஜிட்டல் யுகத்தில் ஒரு 'மன்னராட்சி' முறை

பிற்பகல் ஒரு மணியைத் தாண்டியும் வாக்குப்பதிவு மந்தமாகவே இருந்தது. வாக்களிக்கக் காத்திருந்த சிலரிடம் பேச்சுக் கொடுத்தபோது, 'வராகனுக்காக' (பயன்) காத்திருப்பவர்கள் போலத் தெரிந்தனர்.

தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தின் அடையாளமாக QR Code முறையைச் சமூக ஊடகங்கள் வழியாக அறிந்திருந்தேன். என் கைபேசியில் இருந்த குறியீட்டைக் காட்டினால் போதும் என்ற நம்பிக்கையில் உள்ளே சென்றேன். ஆனால், அங்கே ஏற்கனவே அச்சிட்டு வைக்கப்பட்டிருந்த QR Code தாள்களின் வரிசையில் என்னுடையது இல்லை. பிறகு கிரிமினல் பாருக்குச் சென்று, ஐந்து ரூபாய் செலவழித்து ஒரு அச்சுப் பிரதியை எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் வரிசையில் நின்றேன்.

அடையாள அட்டை சரிபார்ப்பு மற்றும் புகைப்படப் பதிவுக்குப் பின், வரும் சட்டமன்றத் தேர்தலை முன்னிட்டு முன்னெச்சரிக்கையாக வலது கை ஆட்காட்டி விரலில் மை வைக்கப்பட்டது. (பொதுவாக தேர்தல் ஆணையம் இடது கை ஆட்காட்டி விரலில் மை வைப்பது வழக்கம்). அதன் பிறகு வழங்கப்பட்ட 'பாயளவு' வாக்குச்சீட்டு என்னை வியப்படையச் செய்தது.

விசித்திரமான வாக்குச்சீட்டு முறை

இது சற்றே மாறுபட்ட தேர்தல் முறை. மொத்தம் 23 பேருக்கு வாக்களிக்க வேண்டும். வேட்பாளர்களின் பெயருக்கு எதிரே 1, 2, 3 என விருப்ப வரிசைப்படி எண்களை இட வேண்டும். எனக்குத் தெரிந்த பத்துக்கும் மேற்பட்ட வேட்பாளர்களுக்கு வாக்களித்துவிட்டு வெளியே வந்தேன்.

வெளியே வந்தபோது பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. இன்னமும் பல வழக்கறிஞர்கள் வாக்களிக்காமல் தங்களது 'பசையற்ற' கைகளைப் பிசைந்து கொண்டு காத்திருந்தனர். 

வாக்குச்சீட்டு முறையில் முறைகேடுகள் நடக்காது என்று நம்பினாலும், இந்த அதிவேக டிஜிட்டல் உலகில் இந்த நடைமுறை எனக்கு ஒரு 'மன்னராட்சி காலத் தேர்தல்' முறையாகவே தோன்றியது.

மாற்றத்திற்கான தேவை

சுமார் ஒரு லட்சம் வழக்கறிஞர்கள் வாக்களிக்கும் இந்தத் தேர்தலில், 'முதல் விருப்ப' வாக்குகளைப் பெறுபவர் மற்றும் அதற்கு அடுத்தடுத்த வாக்குகளைப் பெறுபவர்கள் உள்ளிட்ட  23 பேரும் 'பார் கவுன்சில் உறுப்பினர்’ ஆகிவிடுவார்கள்.

இந்த முழு நடைமுறையையும் பார்த்தபோது, ஆன்லைன் முறையிலேயே இந்தத் தேர்தலைப் பாதுகாப்பாகவும், எளிமையாகவும் நடத்த முடியும் என்பது மட்டும் திண்ணமாகப் புரிந்தது.

எனது ‘பர்சில்’ கூடுதல் ‘சுமையும்’ ஏறாமல், விரலில் படிந்த கறைபடா கருப்பு மையுடன் மட்டும் மாலைப்பொழுதில் தெம்புடன் வீடு திரும்பினேன்.

பொன்.சேகர்

வழக்கறிஞர்

வாலாஜாபேட்டை