குடும்பங்கள் ஏன் சிதைகின்றன? — ஒரு வரலாற்றுப் பார்வை!

முகவுரை

இன்று குடும்ப உறவுகள் பலவீனமடைந்து வருகின்றன; விவாகரத்துகள் அதிகரிக்கின்றன; முதியோர் இல்லங்கள் பெருகுகின்றன; குழந்தைகள் தனிமையிலும் மின்னணுக் கருவிகளின் உலகிலும் வளர்கின்றனர். இதைக் கண்டு பலர், "மனிதர்களிடம் அன்பும் பண்பும் குறைந்துவிட்டன" என்று வருத்தப்படுகிறார்கள்.

இது உண்மையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே.

இந்த மாற்றங்களை வெறும் தனிநபர் ஒழுக்கச் சிக்கலாகவோ அல்லது பண்பாட்டு வீழ்ச்சியாகவோ மட்டும் பார்க்க முடியாது. குடும்ப அமைப்புகளும் மனித உறவுகளும், அவை இயங்கும் சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளத்தோடு நெருக்கமாகப் பிணைந்துள்ளன. எனவே, "குடும்பங்கள் ஏன் சிதைகின்றன?" என்ற கேள்விக்கான விடையை வரலாறும் பொருளியலும் இணைந்த பார்வையில் தேட வேண்டியுள்ளது.

1. மனிதன் ஏன் கூடி வாழ்ந்தான்?

"கூடி வாழ்ந்தால் கோடி நன்மை" என்பது ஒரு ஒழுக்கப் போதனை அல்ல; அது மனித வரலாற்றின் அனுபவம்.

ஆதி மனிதன் தனியாக வாழ முடியவில்லை. இயற்கையின் சீற்றங்களையும், கொடிய விலங்குகளையும் எதிர்கொண்டு உயிர்வாழ வேண்டுமென்றால், கூட்டமாக வாழ்வதும் கூட்டாக உழைப்பதும் அவசியமாக இருந்தது.

வேட்டையாடுதல், உணவு சேகரித்தல், இருப்பிடங்களை உருவாக்குதல் போன்ற அனைத்தும் கூட்டு உழைப்பின் அடிப்படையில்தான் நடைபெற்றன.

எனவே, மனித சமுதாயத்தின் தொடக்கத்தில் அன்பு, பகிர்வு, ஒத்துழைப்பு, விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மை போன்றவை வெறும் அறநெறிகளாக அல்ல; உயிர்வாழ்வதற்கான சமூகத் தேவைகளாக உருவாயின.

2. சொத்துடமை தோன்றியபோது குடும்பத்தின் இயல்பும் மாறியது

காலப்போக்கில் உபரி உற்பத்தியும் தனியார் சொத்தும் உருவான பிறகு மனித சமூகம் மாறத் தொடங்கியது.

கூட்டு உழைப்பின் இடத்தை தனிப்பட்ட சொத்து பிடித்தது.

உறவுகளும் படிப்படியாக சொத்து, வாரிசுரிமை, செல்வம் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டு இயங்கத் தொடங்கின.

இன்று மனிதன் இயற்கையோடு போராடுவதைக் காட்டிலும், சொத்திற்காக மனிதனோடு மனிதன் போராடும் நிலை உருவாகியுள்ளது.

• அன்று — கூட்டு உழைப்பு மனிதர்களை இணைத்தது.

• இன்று — தனியார் சொத்துடமை மனிதர்களைப் பிரிக்கிறது.

3. தனிக்குடும்பம் — ஒரு வாழ்க்கைமுறை அல்ல; ஒரு பொருளாதார அமைப்பின் விளைவு

இன்றைய தனிக்குடும்ப (Nuclear Family) முறை தற்செயலாக உருவானதல்ல.

தொழிற்புரட்சிக்குப் பிறகு முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறை, வேலை தேடி மக்கள் இடம்பெயர்வதும், நகரமயமாதலும், வேலை நேர அழுத்தமும் ஆகியவற்றின் காரணமாக கூட்டுக் குடும்ப அமைப்பு சுருங்கியது.

"நாமிருவர்; நமக்கொருவர்" என்ற குடும்ப அமைப்பு வசதிகளை அளித்தாலும், பல புதிய சமூகப் பிரச்சினைகளையும் உருவாக்கியது.

1. குழந்தைகள் பெற்றோருடன் செலவிடும் நேரம் குறைகிறது
2. மின்னணுக் கருவிகள் குழந்தைகளின் தோழர்களாக மாறுகின்றன.
3. சகோதர உறவுகள், உறவினர் தொடர்புகள் குறைகின்றன.
4. பகிர்ந்து வாழும் அனுபவம் இல்லாததால் பொறுமை, விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மை, சமூகப் பொறுப்பு போன்றவை இயல்பாக வளர வாய்ப்பு குறைகிறது.

4. திருவள்ளுவர் கூறிய "அன்பு" எங்கே குறைகிறது?

திருவள்ளுவர் கூறுகிறார்:

"அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியர்; அன்புடையார் என்பும் உரியர் பிறர்க்கு."

இந்தக் குறள் இன்று இன்னும் ஆழமான பொருளை நினைவூட்டுகிறது.

"எனது வீடு."

"எனது குடும்பம்."

"எனது சொத்து."

"எனது குழந்தை."

என்ற உடைமை மனப்பான்மை சமூகத்தில் வலுப்பெறும் போது, அன்பும் பகிர்வும் இயல்பாகச் சுருங்குகின்றன.

தனியார் சொத்துடமைச் சமூகத்தில் அன்புகூட நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டதாக மாறுகிறது.

• சொத்து இருந்தால் மதிப்பு.
• பதவி இருந்தால் மரியாதை.
• வசதி இருந்தால் உறவு.

இந்த நிலை மனித உறவுகளின் உள்ளடக்கத்தையே மாற்றுகிறது.

5. குழந்தைகளும் முதியோர்களும் ஏன் அதிகம் பாதிக்கப்படுகிறார்கள்?

இந்த மாற்றத்தின் மிகப் பெரிய தாக்கம் இரண்டு தரப்பினர்மீது விழுகிறது.

குழந்தைகள்

1. பெற்றோருடன் செலவிடும் நேரம் குறைகிறது
2. திரைகள் (Screen) புதிய நண்பர்களாக மாறுகின்றன.
3. காத்திருப்பது, பகிர்வது, விட்டுக்கொடுப்பது போன்ற சமூக அனுபவங்கள் குறைகின்றன.

முதியோர்

1. குடும்பத்தின் பொருளாதார உற்பத்தியில் நேரடிப் பங்கு குறைந்தவுடன், அவர்கள் "சுமை" எனக் கருதப்படும் நிலை உருவாகிறது.
2. முதியோர் இல்லங்கள் அதிகரிப்பதும், தனிமையில் வாழும் முதியோர் பெருகுவதும் இதன் வெளிப்பாடுகளாகும்.

6. தீர்வு வெறும் ஒழுக்கப் போதனையா?

குழந்தைகளுடன் நேரம் செலவிட வேண்டும்.

நற்பண்புகளை கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.

உறவினர்களுடன் நெருக்கமாக இருக்க வேண்டும்.

இவை அனைத்தும் மிகவும் அவசியமானவை.

ஆனால், இவை மட்டும் போதுமான தீர்வாக அமையாது.

ஏனெனில், பிரச்சினையின் வேர் தனிநபர்களில் இல்லை; மனிதர்களை தனிமைப்படுத்தும் சமூக–பொருளாதார அமைப்பிலும் உள்ளது.

எனவே, "எனது" என்ற உடைமை மனநிலைக்கு மாற்றாக "நமது" என்ற சமூக உணர்வை வளர்க்க வேண்டும்.

பகிர்வும், ஒத்துழைப்பும், கூட்டு உழைப்பும், சமூகப் பொறுப்பும் மீண்டும் மனித வாழ்க்கையின் மையமாக வர வேண்டும்.

நிறைவுரை

குடும்பங்கள் சிதைவதற்குக் காரணம் மனிதர்கள் திடீரென்று அன்பற்றவர்களாக மாறிவிட்டார்கள் என்பதல்ல.

மனித உறவுகளின் மீது சொத்துடமை மையமான சமூக அமைப்பு செலுத்தும் தாக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல், குடும்பச் சிக்கல்களுக்கு முழுமையான தீர்வைக் காண முடியாது.

நல்ல குடும்பங்கள் உருவாக வேண்டுமென்றால், நல்ல மனிதர்கள் மட்டும் போதாது; நல்ல சமூகச் சூழலும் தேவை.

மனிதனை மையமாகக் கொண்ட, பகிர்வையும் கூட்டு வாழ்வையும் உயர்த்திப் பிடிக்கும் சமூக உணர்வே, குடும்ப உறவுகளையும் மனித அன்பையும் மீண்டும் வலுப்படுத்தும் அடித்தளமாக அமையும்.

தமிழ்மணி