திருமந்திரமும் மெய்ஞ்ஞானமும்: ஒரு பகுத்தறிவுப் பார்வை

முகவுரை

தமிழ் இலக்கிய மரபில் ஆழமான உவமைகளும், செறிவான உருவகங்களும் நிறைந்துள்ளன. அவற்றின் இலக்கிய அழகை இரசிப்பது ஒரு புறமெனில், அவற்றின் தத்துவக் கருத்துகளை விமர்சனப்பூர்வமாக ஆராய்வது இன்னொரு புறம். இவ்விரண்டையும் ஒன்றாகக் கலக்காமல் அணுகுவதுதான் பகுத்தறிவின் அடிப்படை.

திருமூலர் பாடியுள்ள பின்வரும் திருமந்திரப் பாடல், தமிழறிஞர்களாலும் ஆன்மீகவாதிகளாலும் அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது.

"மரத்தை மறைத்தது மாமத யானை;

மரத்தின் மறைந்தது மாமத யானை;

பரத்தை மறைத்தது பார்முதற் பூதம்;

பரத்தின் மறைந்தது பார்முதற் பூதமே."

(திருமந்திரம் – 2290)

சமீபத்தில் நண்பர் ஒருவர் இந்தப் பாடலை மேற்கோள் காட்டி, "மெய்ஞ்ஞானிக்கு உலகம் தெரியாது; இறைவன் மட்டுமே தெரிவான். அஞ்ஞானிக்கு உலகம் மட்டுமே தெரியும்" என்று எழுதியிருந்தார்.

இந்த விளக்கம் தர்க்க ரீதியாகவும், அறிவியல் நோக்கிலும் எந்த அளவுக்கு பொருந்துகிறது என்பதை ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

1. உவமையின் அழகு; கருப்பொருளின் தத்துவம்

மரத்தால் செய்யப்பட்ட யானைச் சிலையை ஒருவர் பார்க்கிறார்.

• ஒரு கோணத்தில் அது யானை — அதன் வடிவம்.

• மற்றொரு கோணத்தில் அது மரம் — அதன் பருப்பொருள்.

இரண்டுமே உண்மைகள். இரண்டையும் நமது ஐம்புலன்களால் அறிய முடிகிறது. மரம் என்ற பொருள் இல்லாமல் யானை என்ற வடிவம் உருவாகாது.

இவ்வளவு வரை இது ஒரு சிறந்த இலக்கிய உவமை.

ஆனால், இந்த உவமையை அடிப்படையாகக் கொண்டு "கண்ணுக்குத் தெரியும் உலகம் மாயை; கண்ணுக்குத் தெரியாத பரம்பொருளே உண்மை" என்று வாதிடும்போது அது இலக்கிய விளக்கத்தைத் தாண்டி ஒரு தத்துவ நிலைப்பாடாக மாறுகிறது.

இத்தகைய நிலைப்பாட்டையே தத்துவத்தில் கருத்துமுதல்வாதம் (Idealism) என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். அதாவது, பருப்பொருள் உலகத்தை விட கருத்து, ஆன்மா அல்லது இறை உணர்வே அடிப்படையான உண்மை என்று கருதும் அணுகுமுறை.

2. மெய்ஞ்ஞானி யார்?

"மெய்" என்ற தமிழ்ச்சொல்லுக்கு உடல், உண்மை, நிஜம் போன்ற பல பொருள்கள் உள்ளன. இக்கட்டுரையில் "மெய்" என்பதை உண்மையான புற உலகம் (Objective Reality) என்ற பொருளில் எடுத்துக்கொள்கிறேன்.

அதன்படி,

• மெய் = உண்மை

• ஞானம் = அறிவு

எனவே, மெய்ஞ்ஞானி என்றால் உண்மையை அறிந்தவர் என்பதே நேரடிப் பொருள்.

இயற்கையின் விதிகளை ஆராய்ந்து,

• அணுவின் அமைப்பைக் கண்டறிவதும்,

• நோய்களின் காரணங்களைக் கண்டுபிடிப்பதும்,

• விண்வெளியின் இயக்கத்தை விளக்குவதும்,

• புதிய அறிவியல் உண்மைகளை நிரூபிப்பதும்

இந்த அனைத்தையும் செய்பவர் விஞ்ஞானி.

அறிவியல் அளவுகோலின்படி பார்க்கும்போது, இயற்கையின் உண்மைகளை ஆதாரங்களுடன் விளக்குபவரே உண்மையான மெய்ஞ்ஞானி.

3. மெய்ஞ்ஞானி, அஞ்ஞானி, விஞ்ஞானி

ஆன்மீக விளக்கங்களில் பொதுவாக,

• கண்ணுக்குத் தெரியும் உலகம் நிலையற்றது.

• கண்ணுக்குத் தெரியாத பரம்பொருளே நிலையானது.

என்று கூறப்படுகிறது.

ஆனால் அறிவியல் முறையில் ஒரு உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு,

1. ஐம்புலன்கள் தரும் தகவல்கள்,
2. பரிசோதனைகள்,
3. அளவீடுகள்,
4. மீண்டும் மீண்டும் நிரூபிக்கக்கூடிய ஆதாரங்கள்

ஆகியவையே அடிப்படையாகின்றன.

அறிவியல் சான்றுகளால் நிரூபிக்க முடியாத ஒன்றை உண்மை என்று ஏற்றுக்கொள்வது அறிவியல் அணுகுமுறை அல்ல.

எனவே, பருப்பொருள் உலகத்தை மறுத்து, நிரூபிக்க முடியாத ஆன்மீகக் கருத்துகளையே இறுதியான உண்மையாக வலியுறுத்துபவர்களை அறிவியல் அளவுகோலின்படி "மெய்ஞ்ஞானிகள்" என்று அழைப்பது பொருத்தமானதல்ல.

4. "அக உணர்வு" என்ற வாதம்

ஆன்மீக உரைகளில் அடிக்கடி ஒரு வாதம் முன்வைக்கப்படுகிறது.

"இதைப் பரிசோதித்து நிரூபிக்க முடியாது; தியானத்தின் மூலம் மட்டுமே உணர முடியும்."

ஆனால் அறிவியலில் எந்தக் கண்டுபிடிப்பாக இருந்தாலும்,

• பிறராலும் சோதிக்கப்பட வேண்டும்.

• ஒரே முடிவு மீண்டும் மீண்டும் கிடைக்க வேண்டும்.

• ஆதாரங்களால் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

இதுவே அறிவியல் முறை.

தனிநபரின் உள்ளுணர்வு மட்டுமே ஆதாரமாக இருக்கும்போது, அந்த அனுபவத்தை பொதுவான உண்மையாக நிறுவ முடியாது.

அதனால், ஆன்மீக அனுபவம் என்பது ஒருவரின் தனிப்பட்ட நம்பிக்கையாக இருக்கலாம்; ஆனால் அதை அறிவியல் உண்மையாகக் கருத முடியாது.

முடிவுரை

திருமந்திரம் போன்ற பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் உயர்ந்த கவிதை நயமும், அழகிய உவமைகளும் நிறைந்துள்ளன. அவற்றை இலக்கியப் படைப்புகளாக இரசிப்பதில் எந்தத் தடையும் இல்லை.

ஆனால், இலக்கிய உருவகங்களை அப்படியே உலகின் அறிவியல் விளக்கமாக எடுத்துக்கொள்வது பகுத்தறிவிற்கு ஏற்புடையதல்ல.

• அணுவின் அமைப்பைக் கண்டறிந்தவரும்,

• கிருமிகளைக் கண்டுபிடித்து மருத்துவத்தை முன்னேற்றியவரும்,

• ஈர்ப்பு விசையையும் விண்வெளியின் இயக்க விதிகளையும் விளக்கியவரும்,

• இயற்கையின் உண்மைகளை ஆதாரங்களுடன் நிரூபித்துக் காட்டியவர்களே மனித அறிவின் உண்மையான முன்னோடிகள்.

இலக்கியத்தை இலக்கியமாகவும், தத்துவத்தை விமர்சனப் பார்வையுடனும், அறிவியலை ஆதாரங்களின் அடிப்படையிலும் அணுகும் பண்பே நவீன சமூகத்தின் அடையாளமாகும்.

மனித அறிவை முன்னேற்றுவது நிரூபிக்கக்கூடிய அறிவே; வெறும் நம்பிக்கை அல்ல. அறிவியல் ஆதாரங்களால் சோதிக்கவும், விவாதிக்கவும், திருத்திக்கொள்ளவும் முடியும் என்பதில்தான் அதன் வலிமை இருக்கிறது. அதுவே பகுத்தறிவின் அடிப்படை; அதுவே உண்மையான மெய்ஞ்ஞானத்திற்கான பாதையாகும்.

ஊரான்