மூன்றாம் உலகப்போர்: உக்ரைனில் அல்ல, உங்கள் வீட்டிற்குள்!

சமையலறையில் தொடங்கி சொத்துடைமை அரசியலில் முடியும் இல்லத்துப் போர்களின் கதை

முன்னுரை: அடுப்பங்கரையை அணைக்கும் போர்கள்

முதல் உலகப்போர், இரண்டாம் உலகப்போர் பற்றி நாம் பாடப்புத்தகங்களில் படித்திருக்கிறோம். சமகாலத்தில் நடக்கும் உக்ரைன் – ரஷ்யா போரை நாம் ஊடகங்கள் வழியாக ஒரு செய்தியாகக் கடந்து விடுகிறோம். ஆனால், எப்போது அமெரிக்காவோ அல்லது இஸ்ரேலோ ஒரு ஏவுகணையை ஏவும்போது நமக்குள் ஒரு கோபம் எழுகிறதோ, அப்போதுதான் ஒரு உண்மை புரிகிறது – அந்த ஏவுகணை எங்கோ தொலைவில் விழுவதில்லை; நம் வீட்டுச் சமையல் எரிவாயு சிலிண்டர் விலையிலும், தக்காளி விலையிலும் வந்து விழுகிறது.

ஆம், வெளியூர்ப் போர் நம் வீட்டு அடுப்பங்கரையை அணைக்கத் தொடங்கும்போதுதான் உலக அரசியலின் தாக்கம் நமக்குத் தெளிவாக உணரப்படுகிறது.

அருகாமை யுத்தங்களும் அமைதி ஒப்பந்தங்களும்

பக்கத்து வீட்டுக்காரர், எதிர் வீட்டுக்காரர், நிலத்துக்காரர் என அருகாமையில் உள்ளவர்களோடு நடக்கும் சிறு யுத்தங்கள் ஒரு வகை. இவை பெரும்பாலும் இடமாற்றம் செய்துவிடும்போதோ, அல்லது “இனி உன்னோடு பேச்சே கிடையாது” என்று உறவைத் துண்டித்துவிடும்போதோ ஒரு தற்காலிக அமைதி ஒப்பந்தத்தை அடைந்து விடுகின்றன. வெளிப்படையான போர் அப்போது முடிந்தாலும், அதன் சின்னஞ்சிறு காயங்கள் மனதிற்குள் புதைந்து கிடக்கும்.

பங்காளிகள், அண்ணன்-தம்பிகள், தந்தை-மகன் போன்ற இரத்த உறவுகளுக்குள் எழும் போர்களின் அடிப்படை காரணம் பெரும்பாலும் ‘சொத்து’ தான். அந்தச் சொத்து பிரிக்கப்பட்டாலோ அல்லது சட்டரீதியாக தீர்க்கப்பட்டாலோ, அந்தப் போர்களும் ஒரு முடிவை அடைந்து விடுகின்றன.

முடிவே இல்லாத ‘உள்நாட்டுப் போர்’

ஆனால், உலகிலேயே நீண்டகாலமாகத் தொடரும், ஒருபோதும் முழுமையாக முடிவுக்கு வராத, எந்த ஐக்கிய நாடுகள் சபையாலும் தீர்த்து வைக்க முடியாத ஒரு போர் உண்டென்றால், அது கணவன்–மனைவிக்கிடையிலான போர்தான்!

இந்தப் போர் எப்போது தொடங்கும், எதற்காக வெடிக்கும் என்று எவராலும் கணிக்க முடியாது.

“பொரியலில் காரம் அதிகம்!”

“ரசத்தில் உப்பு ஏன் கம்மி?”

“சாம்பார் ஏன் இவ்வளவு நெடி?”

போன்ற அற்பமான காரணங்களே சில நேரங்களில் ஒரு பெரிய அணு ஆயுதப் போரின் தொடக்கமாக மாறிவிடலாம். இது வெளிப்படையாக சத்தம் இல்லாத போராக இருந்தாலும், வாழ்க்கை முழுவதும் நீடிக்கக்கூடிய ஒரு ‘கரில்லா யுத்தம்’ போன்றது.

செயற்கை நுண்ணறிவை வெல்லும் ‘மனைவி நுண்ணறிவு’ (WI vs AI)

இன்றைய செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) உலகம் நாம் கேட்கும் தகவல்களை கண நேரத்தில் தேடி வழங்குகிறது. ஆனால், கணவன்–மனைவி போரின் தரவுகளைப் பார்த்தால், குறிப்பாக மனைவிமார்கள் கையாளும் நினைவகத்தைப் பார்த்தால், AI கூட சில சமயம் தோற்றுப்போகும் போல தோன்றும்.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, திருமணத்தின் தொடக்க நாட்களில் கணவன் செய்த ஒரு சிறிய தவறோ அல்லது மாமியார் சொன்ன ஒரு வார்த்தையோ, தற்போதைய “ரசத்தில் உப்பு இல்லாத” பிரச்சினைக்கான ஆதாரமாக திடீரென நினைவகத்திலிருந்து மீட்டெடுக்கப்படுகிறது.

இந்தத் தரவுகளைச் சரியான நேரத்தில் “Retrieve” செய்து கொண்டு வந்து அடுக்குவதில் மனித மூளை சில நேரங்களில் சூப்பர் கம்ப்யூட்டரையே மிஞ்சிவிடுகிறது. செயற்கை நுண்ணறிவால் மனித நினைவகத்தை முழுமையாக வெல்ல முடியாது என்பதற்கு இந்த ‘குடும்பத் தரவுத் தொகுப்பு’ (Data Retrieval) ஒன்றே ஒரு சுவாரஸ்யமான சாட்சி.

யுத்தத்தின் ஆணிவேர்: அங்கீகாரமா? சொத்துடைமையா?

விளையாட்டாகத் தோன்றினாலும், இந்த இல்லத்துப் போரின் ஆணிவேர் மிகவும் சீரியஸானது.

ஒரு பெண் மருமகளாக ஒரு வீட்டிற்குள் வரும்போது, அவள் ஒரு மனித உயிர் என்ற அங்கீகாரத்தைப் பெறுகிறாளா என்பது விட, “அவள் எவ்வளவு சொத்து கொண்டு வந்தாள்?” என்ற அளவுகோலே பல இடங்களில் முக்கியமாகிறது.

சொத்து கொண்டு வந்தாலும் சரி, வராவிட்டாலும் சரி – தொடக்கத்தில் குடும்ப உறுப்பினர்கள் அவளை வார்த்தைகளால் காயப்படுத்தாமல், குடும்பத்தின் ஒரு அங்கமாக ஏற்றுக்கொண்டால் பின்னாளில் இந்தப் போர்கள் இவ்வளவு தீவிரமாக மாறாமல் இருக்கலாம். ஆனால் பல இடங்களில் தொடக்கமே வார்த்தை யுத்தங்களாக மாறிவிடுகிறது.

தன்னை வெறும் சொத்தின் அளவுகோலில் மதிப்பிடும் இந்த அமைப்பை எதிர்கொள்ளும் போது, தனது கணவன் குடும்ப உறுப்பினர்களுக்குச் சொத்து பலன்களையும் வசதிகளையும் வழங்குவதைப் பார்த்தால் அந்தப் பெண்ணின் மனதில் ஒரு ஆதங்கம் உருவாகிறது.

“நமக்குச் சேர வேண்டியதை எல்லாம் பிறருக்கே வழங்கிவிட்டானே!” என்ற அந்தக் கசப்பான உணர்வே, பின்னாளில் கணவனோடு எழும் முரண்பாடுகளுக்குப் பெரும் ‘கிரியா ஊக்கி’யாக (Catalyst) மாறுகிறது. தன்னிடம் நடந்த அநீதிக்கான நியாயத்தை அவள் கணவனிடம் தேடும்போதுதான் அந்தச் சிறு முரண்பாடுகள் பெரிய போராக வெடிக்கின்றன.

இந்தப் போரில் கணவன் மட்டும் குற்றவாளி அல்ல; பல சமயங்களில் குடும்ப அமைப்பே இந்த முரண்பாடுகளுக்கான அடிப்படை காரணமாக மாறுகிறது.

முடிவுரை: சொத்தா? மனிதாபிமானமா?

வணிகப் பிரச்சினைகளுக்காகத் தொடங்கும் உலகப் போர்கள் கூட ஒரு கட்டத்தில் சமரசத்தில் முடிந்து விடுகின்றன. ஆனால், குடும்பப் போர்கள் முடிவுக்கு வர வேண்டுமென்றால் மனநிலையில் மாற்றம் தேவை.

சொத்தை நேசிப்பதற்குப் பதிலாக உழைப்பையும் மனிதத்தையும் முதன்மையாக மதிக்கும் மனப்பான்மை உருவாக வேண்டும்.

பெண்ணைச் சொத்தாகப் பார்ப்பதையும், சொத்துக்காகப் பெண்ணைப் பயன்படுத்துவதையும் நிறுத்தாமல் விட்டால் – ‘சொத்துடைமை’ என்ற அதிகாரக் கட்டமைப்பை மாற்றாமல் விட்டால் – இல்லத்துக்குள் நடக்கும் இந்தப் போர்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது கடினமே.

ஊரான்

பராமரிப்புத் தொகை: நடுத்தெருவில் நிறுத்தப்படும் பெண்களும், தேயும் நீதிமன்றப் படிகளும்: ஒரு சமூக ஆய்வு

பராமரிப்புத் தொகை: நடுத்தெருவில் நிறுத்தப்படும் பெண்களும், தேயும் நீதிமன்றப் படிகளும்: ஒரு சமூக ஆய்வு

முன்னுரை

“திருமணம் என்பது ஆயிரம் காலத்துப் பயிர்" என்பார்கள். ஆனால் இன்று அந்தப் பயிர் கருகிப்போகும் தருணங்களில் அதை காப்பாற்றுவதற்குப் பதிலாக, அதை முற்றிலுமாக அழிக்க முயலும் மனநிலை சமூகத்தில் அதிகரித்து வருகிறதோ என்ற அச்சம் எழுகிறது.

குறிப்பாக, பிரிந்த மனைவிக்கு வழங்க வேண்டிய ‘பராமரிப்புத் தொகை’ (Maintenance) என்று வரும்போது, சட்டம் மற்றும் சமூகத்தின் ஓட்டைகளைப் பயன்படுத்தி ஆண்கள் காட்டும் வன்மம் அதிர்ச்சியளிக்கிறது.

ஒரு வழக்கறிஞரின் அனுபவமும் மாறாத வன்மமும்

1996-ம் ஆண்டு வாக்கில் திருச்சியில் ஒரு விசித்திரமான நபரை நான் கண்டேன். அவர் ஒரு அரசு ஊழியர். பிரிந்த தன் மனைவிக்குச் சொற்பமான பராமரிப்புத் தொகையைக் கூட தந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகத் தனது அரசு வேலையையே துறந்தவர்.

"நானே அன்றாடம் காய்ச்சியாகிவிட்டேன், நான் எப்படிப் பணம் தர முடியும்?" என நீதிமன்றத்தில் அவரே வாதாடுவார். ஒரு பெண்ணை வஞ்சிக்க வேண்டும் என்பதற்காகத் தனது வாழ்வாதாரத்தையே சிதைத்துக்கொள்ளும் இந்த வன்மம் சமூகத்தில் இன்றும் தொடர்கிறது.

இன்னும் சிலர் மாதாமாதம் தர வேண்டிய தொகையைத் தராமல், ஆண்டுக் கணக்கில் இழுத்தடிப்பார்கள். அந்தப் பெண் தன் உரிமையைப் பெற நீதிமன்றப் படிகளில் ஏறி ஏறி, இறுதியில் மூட்டுகள் தேய்ந்து போவதுதான் மிச்சம்.

அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றத் தீர்ப்பு உணர்த்தும் கசப்பான உண்மை

சமீபத்தில் அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பு இந்தச் சோகத்தின் மற்றொரு பக்கத்தை உறுதி செய்கிறது. அந்த வழக்கில், நவம்பர் 2023 முதல் செப்டம்பர் 2025 வரையிலான 22 மாத காலத்திற்குச் செலுத்த வேண்டிய ரூ. 2,64,000 பராமரிப்பு நிலுவைத் தொகையை வழங்கத் தவறியதற்காக ஒரு நபர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார்.

குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம் பிரிவு 125(3)-ன் படி, பராமரிப்புத் தொகை வழங்கத் தவறுபவர்களுக்கு ஒரு மாத சிறைத்தண்டனை மட்டுமே வழங்க முடியும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டிய நீதிமன்றம், அந்த நபர் ஏற்கனவே 22 மாதங்கள் சிறையில் இருந்ததால் அவரை உடனடியாக விடுதலை செய்ய உத்தரவிட்டது. 

சட்டம் கணவனின் உரிமையைச் சிந்திக்கும் அதே வேளையில், இந்த இரண்டு ஆண்டுகால நிலுவைத் தொகை கிடைக்காமல் அந்தப் பெண் தன் வாழ்வாதாரத்திற்கு என்ன செய்திருப்பார் என்ற கேள்வி எஞ்சி நிற்கிறது.

பெண்களின் தற்போதைய அவலநிலை

சமூகத்தில் ஒரு பெண் புகுந்த வீடு சென்றுவிட்டால் பிறந்த வீட்டின் ஆதரவு மெதுவாக துண்டிக்கப்படுகிறது என்பதுதான் எழுதப்படாத விதியாக உள்ளது. புகுந்த வீட்டில் என்ன நடந்தாலும் ஏற்றுக்கொண்டு வாழ வேண்டும் என்ற கட்டாயம் பெண்ணுக்கு இருக்கிறது. பல்வேறு காரணங்களால் வெளியேறும் அல்லது வெளியேற்றப்படும் பெண்கள், பிறந்த வீட்டிலும் ஆதரவின்றி நடுத்தெருவில் நிற்கும் நிலை ஏற்படுகிறது. வசதி படைத்த வீட்டுப் பெண்கள் வேண்டுமானால் மறுமணம் செய்து கொண்டோ அல்லது தனியாகவோ வாழ்ந்து விட முடியும். ஆனால் ஏழை மற்றும் நடுத்தர வர்க்கப் பெண்களின் நிலை மிக மோசமானது.

தீர்வுக்கான மாற்று வழிமுறைகள்

1.ஒரே முறை தீர்வு (One-Time Settlement): மாதாமாதம் பராமரிப்புத் தொகை வழங்கும் முறை நடைமுறையில் பல நேரங்களில் தோல்வியடைகிறது. இருவர் சேர்ந்து வாழ முடியாது என்றால், கணவனுடைய சொத்திலிருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியை 'ஒரே முறை தீர்வாக' (One-Time Settlement) பிரித்துக் கொடுத்துவிட வேண்டும். இது அந்தப் பெண் தற்சார்புடன் வாழ உதவும்.

2.வங்கி வழிப் பிடித்தம்:

சொத்து இல்லாதவர்கள் என்றால், அவர்கள் வேலை செய்யும் இடத்திலிருந்து வரும் ஊதியத்தில் ஒரு பகுதியை வங்கியே நேரடியாகப் பிடித்தம் செய்து மனைவியின் கணக்கிற்கு அனுப்ப வேண்டும். இந்த நடைமுறை ஏற்கனவே இருந்தாலும் அவற்றை கட்டாயமாக்க வேண்டும். தினக்கூலிகளாக இருந்தாலும், அவர்களின் கூலியை வங்கி மூலம் வழங்கச் செய்து அதிலிருந்து பிடித்தம் செய்யச் சட்டங்கள் இயற்றப்பட வேண்டும்.

3.திருமணப் பதிவும் வைப்பு நிதியும்: சட்டங்கள் மட்டும் இயற்றிவிட்டால் இந்தப் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடாது. நடைமுறைச் சிக்கல்களைத் தீர்க்கும் வகையில் சில முன்நிபந்தனைகள் தேவை:

• பெண் திருமணம் முடிந்து புகுந்தவீடு செல்லும் போது அவரது பிறந்த வீட்டுச் சொத்தில் ஒரு பகுதியை வங்கியில் 'நிரந்தர வைப்புத் தொகையாக' வைத்தால் மட்டுமே திருமணத்தைப் பதிவு செய்ய முடியும் என்ற நிலையை உருவாக்க வேண்டும்.

• அதேபோல், புகுந்த வீட்டிலும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை வைப்பு நிதியாகச் செலுத்திய பின்னரே திருமணப் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும்.

முடிவுரை

திருமணப் பதிவு கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும்; பதிவு செய்யப்படாத திருமணங்கள் கிரிமினல் குற்றமாக்கப்பட வேண்டும். இந்த ஆலோசனைகள் சற்றுத் தீவிரமாகத் தோன்றலாம், ஆனால் நட்டாற்றில் தள்ளப்படும் பெண்களுக்கு இது ஒன்றே நம்பிக்கையைத் தரும் 'இரட்டை பலம்' கொண்ட பாதுகாப்பாக அமையும்.

அலகாபாத் நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் சட்ட நுணுக்கங்களைப் பேசலாம்; ஆனால் பெண்களின் வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்யும் சமூக மாற்றமே உண்மையான நீதி.

பொன்.சேகர்

வழக்கறிஞர்

தொடர்புடைய பதிவுகள் 

பிறந்த வீட்டின் மகள், புகுந்த வீட்டிலும் மகளாக முடியுமா? ஓர் அலசல்!

சொத்தில் உரிமை உண்டு, சுமையில் பங்கு இல்லையா? – சட்டத்தின் ஓட்டைகளும் சிதையும் தார்மீகக் கடமைகளும்!

மதம் மாறினால் சாதி மறைகிறதா? – சட்டமும் சமூக யதார்த்தமும்!

I: மதமாற்றமும் பறிபோகும் பாதுகாப்பு அரண்களும்

முன்னுரை

இந்தியச் சமூகப் படிநிலை அமைப்பால் வரலாற்று ரீதியாக 'ஊருக்கு வெளியே' தள்ளப்பட்ட 'சேரி' மக்கள், தங்களின் சமூக இழிவிலிருந்து விடுபட மதம் மாறினாலும், சில சட்டத் தொழில்நுட்ப காரணங்களை முன்வைத்து அவர்களை மீண்டும் அதே சமூக நிலைக்கே தள்ளுவது கவலையளிக்கும் போக்காக உள்ளது. 

1. வழக்கின் பின்னணியும் உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பும்

அண்மையில் உச்ச நீதிமன்றத்தில் விவாதத்திற்குள்ளான 'கிறித்தவ மதமாற்றம் மற்றும் பட்டியல் சாதி அந்தஸ்து' தொடர்பான வழக்கில் (சிந்தாடா ஆனந்த் எதிர் ஆந்திரப் பிரதேச அரசு, 2026 SCC OnLine SC 466), நீதியரசர்கள் அடங்கிய அமர்வு 2026 மார்ச் 24 அன்று மிக முக்கியமான தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளது. 

இத்தீர்ப்பின்படி, பட்டியல் சாதியைச் (SC) சேர்ந்த ஒருவர் கிறித்தவ மதத்தைத் தழுவும்போது, அவர் சட்டப்பூர்வமாகத் தனது பழைய சாதி அடையாளத்தையும் அதன் மூலம் கிடைக்கும் பாதுகாப்பு உரிமைகளையும் இழக்கிறார் என்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 

மதம் மாறிய நபர் ஒரு 'பிற்படுத்தப்பட்ட' (BC) வகுப்பினராகவே கருதப்படுவார் என்றும், அவர் சாதி ரீதியாக இழிவுபடுத்தப்பட்டாலோ அல்லது வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டாலோ, அவருக்கு 'வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டம்' (SC/ST Act) பொருந்தாது என்றும் கூறி நீதிமன்றம் அந்த மேல்முறையீட்டு மனுவைத் தள்ளுபடி செய்துள்ளது.

2. தீர்ப்பின் சாரம்: வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டத்தின் தகுதி

மேற்கண்ட தீர்ப்பின் மிக அதிர்ச்சியளிக்கும் விளைவு என்பது ஒரு மிகப்பெரிய 'சட்ட முரண்' ஆகும். ஒருவரைத் தீண்டத்தகாதவராகப் பார்க்கும் சாதிய மனநிலை கொண்டவர் அவர் மதம் மாறிவிட்டார் என்பதற்காகத் தன் சாதிய வன்மத்தை மாற்றிக்கொள்வதில்லை. 

சாதியவாதியின் கண்ணோட்டத்தில் அவர் இன்றும் 'சேரி மனிதராகவே' நீடிக்கிறார். ஆனால், சட்டம் மட்டும் அவரைத் தொழில்நுட்ப ரீதியாக அணுகி 'பாதுகாப்பு அற்றவராக' மாற்றுகிறது. 

பாதிக்கப்பட்ட நபர் அதிகாரப்பூர்வமாக 'பட்டியல் சாதி' பட்டியலில் இருந்தால் மட்டுமே வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் வழக்குப் பதிவு செய்ய முடியும் என்ற நிபந்தனை, எதார்த்தமான சமூக ஒடுக்குமுறையை கவனிக்கத் தவறுகிறது.

3. சேரி: ஒரு வரலாற்று ஒடுக்குமுறை

'சேரி' என்பது தற்செயலாக உருவான குடியிருப்பல்ல; அது திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்ட சமூக ஒதுக்கலின் அடையாளம்.

• மனுஸ்மிருதி கட்டளை: "சண்டாளர்களும் சுபாகர்களும் ஊருக்கு வெளியேயே வசிக்க வேண்டும்" (மனுஸ்மிருதி 10:51) என்ற மத ரீதியான கட்டளையே இந்த ஒதுக்கலின் வேர்.

• புவியியல் பாரபட்சம்: சேரியிலிருந்து வீசும் காற்றோ அல்லது கழிவுநீரோ ஊருக்குள் வராதபடி, குடியிருப்புகள் தெற்கு அல்லது பள்ளமான பகுதிகளில் அமைக்கப்பட்டன.

மதம் மாறினாலும் இந்தச் சமூக ஒதுக்கல் முடிவுக்கு வருவதில்லை. ஊருக்குள் வாழ அனுமதிக்கப்படாத நிலையும், சேரியிலேயே முடங்கிக் கிடக்கும் சூழலும் தொடரும்போது, "அவர் சாதியற்ற கிறித்தவர் ஆகிவிட்டார்" என்று சட்டம் கூறுவது சமூக யதார்த்தத்தை மறைக்கும் ஒரு "சட்டக் கற்பனை (Legal Myth)" மட்டுமே.

***

II: தாய்மதம் திரும்புதலும் விகிதாசார இடஒதுக்கீடு எனும் தீர்வும்

4. தாய்மதம் திரும்புவதில் உள்ள நடைமுறைச் சிக்கல்கள்

உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு, கிறித்தவத்திலிருந்து மீண்டும் இந்து மதத்திற்குத் திரும்புபவர்களுக்குச் சில நிபந்தனைகளை விதிக்கிறது. அவர்கள் தாங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட 'பட்டியல் சாதி' என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும் என்கிறது. இதில் மூன்று முக்கியச் சவால்கள் உள்ளன:

• தலைமுறை இடைவெளி: பல தலைமுறைகளுக்கு முன் மதம் மாறியவர்கள், இன்று தங்களின் பூர்வீக அடையாளத்திற்கான ஆதாரங்களை எங்கே தேடுவார்கள்?

• புலம்பெயர்வு: பிழைப்புக்காக நகருக்கு வந்தவர்கள், தங்களின் பூர்வீக ஊர் மற்றும் சாதிப் பிணைப்பை உறுதிப்படுத்துவது மிகக்கடினம்.

• சமூக ஏற்பு (Social Acceptance): மிக முக்கியமாக, சம்பந்தப்பட்ட 'சேரி மக்கள்' இவர்களைத் தங்களில் ஒருவராக மீண்டும் ஏற்க வேண்டும். இடஒதுக்கீடுப் பங்கீடு குறைந்துவிடும் என்ற அச்சத்தில், ஏற்கனவே இருக்கும் மக்கள் இவர்களை ஏற்கத் தயங்குவது நடைமுறைச் சிக்கலாக மாறும்.

5. தீர்வு: விகிதாசார இடஒதுக்கீடு

சாதி ஒழிப்பு நிகழும் வரை, தற்காலிக ஏற்பாடாக 'மக்கள்தொகை அடிப்படையில் விகிதாசார இடஒதுக்கீடு' வழங்குவதே முறையான தீர்வாகும். 

இதற்கான உத்திகள்:

• மதவாரி ஒதுக்கீடு: முதலில் ஒட்டுமொத்த இடஒதுக்கீட்டை இந்து, கிறித்தவர், இஸ்லாமியர் என மத அடிப்படையில் பிரிக்க வேண்டும்.

• உட்பிரிவு ஒதுக்கீடு: அந்தந்த மதத்திற்குள்ளேயே இருக்கும் சாதி/உட்பிரிவுகளுக்கு அவர்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப உள்-ஒதுக்கீடு வழங்கலாம். இதன் மூலம் மதங்களுக்கு இடையிலான மோதல் தவிர்க்கப்படும்.

• சாதி-மதமற்றவர்களுக்குத் தனிப் பட்டியல்: சாதி மறுப்புத் திருமணம் செய்தோர் மற்றும் மதம் வேண்டாம் என்பவர்களுக்குத் தனி இடஒதுக்கீடு வழங்கப்பட வேண்டும்.

6. சட்டத்தின் இரட்டை நிலையும் சனாதனப் பாதுகாப்பும்

"1950-ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பு (பட்டியல் சாதியினர்) ஆணை [Constitution (Scheduled Castes) Order, 1950], தொடக்கத்தில் இந்து மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களை மட்டுமே பட்டியல் சாதியினராக அங்கீகரித்தது. பின்னர், அரசியல் மற்றும் சமூகக் காரணங்களுக்காக 1956-ல் சீக்கியர்களுக்கும், 1990-ல் பௌத்தர்களுக்கும் இந்த அந்தஸ்து விரிவுபடுத்தப்பட்டது. 

இச்சூழ்நிலையில், பௌத்தம் மற்றும் சீக்கிய மதங்களுக்குச் செல்பவர்களுக்கு மட்டும் பட்டியல் சாதி நிலை தொடரும்போது, கிறித்தவத்திற்கும் இஸ்லாத்திற்கும் மாறினால் அது மறுக்கப்படுவது ஏன் என்ற கேள்வி எழுகிறது. இது ‘சேரி மக்களை’ மீண்டும் இந்து மதக் கட்டமைப்புக்குள்ளேயே கட்டிப்போடும் ஒரு 'சனாதனப் பாதுகாப்பு ஏற்பாடு' என்றே தோன்றுகிறது. 

பொருளாதார ரீதியாகப் பின்தங்கிய முன்னேறிய வகுப்பினருக்கு (EWS) இடஒதுக்கீடு வழங்கப்படும்போது, ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மதம் மாறிய ஒரே காரணத்திற்காக அவர்களது அடிப்படை உரிமைகள் மறுக்கப்படுவது நீதியற்றது.

முடிவுரை

ஒரு ஜனநாயக நாட்டின் நீதித்துறை, பழமைவாத சமூகப் படிநிலைகளைப் பாதுகாப்பதை விடவும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உயிர் மற்றும் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதற்கே முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும். 

சாதிய ஒடுக்குமுறை தொடரும் வரை, மதம் மாறிவிட்டார் என்பதற்காக ஒருவருக்கு வழங்கப்பட்ட சட்டப் பாதுகாப்பைப் பறிப்பது நீதியற்ற செயலாகும்.

பொன்.சேகர் 

வழக்கறிஞர்

A Nation Turning into a Wasteland: The Odisha Village Leading the Way!

Stepping out of the house, it is becoming impossible to walk on the streets. Polyethylene carry bags and empty plastic bottles are scattered everywhere. One can daily witness people tossing household garbage onto the roadsides. 

During the rainy season, this waste is washed away, stagnates in one place, rots, and emits a stench that pierces the nostrils.

Babojola in Odisha 

Lakes, ponds, and rivers are now overflowing with trash. Government hospital toilets, municipal, and bus stand restrooms have become 'disease-spreading pits.' 

Due to the lack of adequate public toilets, people are forced to relieve themselves in secluded corners and against walls; the resulting stench of urine is enough to unsettle the very air we breathe.

Even our forests haven't been spared. Those who invade them in the name of tourism and spirituality are scarring the woods with their waste. 

To make matters worse, heaps of excrement from packs of dogs roaming every street make pedestrians recoil at the thought of stepping out.

Liquor—once consumed in secrecy—is now drunk 'openly' without hesitation. Because bottles are thrown indiscriminately, 'glass forests' are flourishing all over Tamil Nadu. It is a matter of shame that the government is the one ploughing and fertilizing these forests.

Local bodies like Panchayats and Municipalities, incapable of modern recycling or value-adding to the waste they collect, dump it along water bodies, creating a catastrophe.

Both the people and the administration know all this. It all happens with full knowledge. What then is the true tragedy hidden here? It is the irresponsibility of the administration and the stubborn, undisciplined, and indifferent attitude of the public. In total, the nation’s sanitation has become a graveyard; even a graveyard might be cleaner, but the country has become a desolate wasteland.

The Victory of the people: Babojola Village!

While the entire Indian subcontinent is trapped in this degradation, the village of Babojola in Odisha stands as a whip-crack of an example. There, change did not come from individual responsibility alone; it came from the systematic planning of the Local people.

In Babojola, drinking alcohol, smoking, spitting, and littering in public spaces are strictly prohibited.

1.Proper Infrastructure: The village residents has set up dustbins and organized youth groups to collect the waste.

2.Technological Monitoring: CCTV cameras are installed throughout the village to monitor littering. This demonstrates the seriousness of the people.

3.Punishment and Regulations: Imposing fines on violators or making them clean the area is a strong 'administrative action,' not just a piece of advice.

The Moment for Change: Administrative Struggle and Cultural Revolution!

Individual discipline was the starting point for Babojola’s success, but that cleanliness persists because of a strong attitude of the village people. 

The government’s primary duty is to keep the country clean. If a small hamlet can monitor its streets with CCTV, why can’t municipalities with crores of funds do the same?

However, we cannot escape by blaming the administration alone. This is the moment where the struggle to fix the administration and a 'Cultural Revolution' to change people's minds must converge. 

It is the need of the hour to make the government machinery function properly while simultaneously cultivating the discipline of maintaining public spaces among the people.

We must speak out about this, at least during this election season. We must question those coming to ask for votes about street cleanliness and waste management. Only when the firm action of the administration and the cultural change of the people unite will this 'desolate wasteland' turn back into a 'green nation'!

Ooraan (ஊரான்)

News Source: The Economic Times / Times of India

பாழும் காடாகும் நாடு: வழி காட்டும் ஒரிசா கிராமம்!

வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தால் வீதிகளில் நடமாட முடிவதில்லை. எங்கு பார்த்தாலும் பாலித்தீன் பைகளும், காலி பாட்டில்களும் பரவி விரவிக்கிடக்கின்றன. வீட்டுக் குப்பைகளை வீதி ஓரங்களில் வீசி விட்டுச் செல்கின்ற பலரை அன்றாடம் காண முடிகிறது. இந்தக் குப்பைகள் எல்லாம் மழைக்காலங்களில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு, ஒரு இடத்தில் தேங்கி அழுகி நாறி மூக்கைத் துளைக்கின்றன.

ஏரிகளும், குட்டைகளும், ஆறுகளும் இன்று குப்பைகளால் நிரம்பி வழிகின்றன. அரசு மருத்துவமனைக் கழிவறைகள், நகராட்சி மற்றும் பேருந்து நிலையக் கழிவறைகள் போன்றவை இன்று 'நோய் பரப்பும் படுகுழிகள்'. 

பாபோஜோலா கிராமம்: ஒரிசா

போதிய பொதுக் கழிப்பறை வசதிகள் இல்லாததால், மக்கள் ஒதுக்குப்புறங்களிலும் குட்டிச்சுவர்களிலும் சிறுநீர் கழிக்க வேண்டிய அவல நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். அவ்விடங்களில் இருந்து எழும் மூத்திர நாற்றம் காற்றையே கதிகலங்க வைக்கிறது.

வனங்களைக்கூட நம் குடிமக்கள் விட்டு வைக்கவில்லை. சுற்றுலா மற்றும் ஆன்மீகம் என்ற பெயரில் அங்கே படையெடுப்பவர்கள், வனங்களைத் தங்கள் கழிவுகளால் குத்திக் கிளறி இரணமாக்குகிறார்கள்.

போதாக்குறைக்கு, நகரின் ஒவ்வொரு வீதியிலும் திரியும் நாய்கள் கழிக்கும் மலக்குவியல்கள், பாதசாரிகள் கால் வைக்கவே கூசும் நிலையை உருவாக்கியுள்ளன.

சாராயம் - ஒரு காலத்தில் ஒளிந்து குடித்தவர்கள் இன்று கூச்சமின்றி 'ஓப்பனாக' குடித்துவிட்டுப் பாட்டில்களைக் கண்டபடி வீசுவதால், தமிழ்நாடு எங்கும் கண்ணாடிக் காடுகள் செழிப்போடு வளர்ந்துள்ளன.

இந்தக் காடுகளை உழுது உரமிட்டு வளர்ப்பது அரசாங்கம் என்பதுதான் ஒரு பக்கம் மானக்கேடு. 

ஊராட்சி மற்றும் நகராட்சிகள் சேகரிக்கும் குப்பைகளைக்கூட நவீன முறையில் மறுசுழற்சி செய்யவோ, மதிப்புக்கூட்டவோ வக்கற்று, அவற்றை நீர்நிலை ஓரங்களில் கொட்டிப் பேரழிவை உருவாக்குகிறார்கள்.

இவையெல்லாம் மக்களுக்கும் தெரியும், அரசு நிர்வாகங்களுக்கும் தெரியும். எல்லாம் தெரிந்தேதான் இத்தனையும் நடக்கின்றன.

அப்படியானால் இதில் ஒளிந்திருக்கும் உண்மையான அவலம் என்ன? அது, அரசின் நிர்வாகத்தில் இருக்கும் பொறுப்பற்ற தன்மையும், பொதுமக்களின் எதற்கும் கட்டுப்படாத, எந்த ஒழுங்கிற்கும் வராத விட்டேத்தித்தனமான குணமும்தான்.

ஒட்டுமொத்தத்தில், சுகாதாரத்தில் நாடே ஒரு சுடுகாடு. சுடுகாடுகூடச் சுத்தமாக இருக்கும்; ஆனால் நாடு ஒரு பாழும் காடு.

நிர்வாகத்தின் வெற்றி: பாபோஜோலா கிராமம்!

தமிழ்நாடு மட்டுமல்ல, இந்தியத் துணைக்கண்டமே இந்தச் சீர்கேட்டில் சிக்கியிருக்கும்போது, ஒடிசாவின் பாபோஜோலா (Babojola) கிராமம் நமக்கு ஒரு சாட்டை அடியாகத் திகழ்கிறது. அங்கே மாற்றம் என்பது வெறும் தனிமனிதப் பொறுப்பால் மட்டும் வரவில்லை; அங்கிருக்கும் கிராம மக்களின் (Local Administration) முறையான திட்டமிடலால் வந்தது.

அங்கே மது குடிப்பதற்கும் புகை பிடிப்பதற்கும், ஏன் எச்சில் துப்புவதற்கும், குப்பைகளை பொதுவெளியில் கொட்டுவதற்கும் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. 

1.முறையான கட்டமைப்பு: கிராம நிர்வாகமே குப்பைத் தொட்டிகளை அமைத்து, அவற்றைச் சேகரிக்க இளைஞர் குழுக்களை ஒருங்கிணைத்துள்ளது.

2.தொழில்நுட்பக் கண்காணிப்பு: யாராவது குப்பை போடுகிறார்களா என்பதைக் கண்காணிக்க கிராமம் முழுவதும் சிசிடிவி கேமராக்கள் பொருத்தப்பட்டுள்ளன. இது நிர்வாகத்தின் தீவிரத்தைக் காட்டுகிறது.

3.தண்டனை மற்றும் விதிமுறைகள்: விதிகளை மீறுபவர்களுக்கு அபராதம் விதிப்பதும், அவர்களைச் சுத்தம் செய்ய வைப்பதும் ஒரு வலுவான 'நிர்வாகச் செயல்பாடே' அன்றி வெறும் அறிவுரை அல்ல.

மாற்றத்திற்கான தருணம்: நிர்வாகப் போராட்டமும் பண்பாட்டுப் புரட்சியும்!

பாபோஜோலா கிராமத்தின் வெற்றிக்குத் தனிமனித ஒழுக்கம் ஒரு தொடக்கப்புள்ளிதான். ஆனால், அந்தத் தூய்மை நிலைத்து நிற்பதற்குக் காரணம் அங்கே செயல்படும் வலுவான கிராம நிர்வாகம். நாட்டைச் சுத்தமாக வைத்திருக்க வேண்டியதில் அரசாங்கத்தின் பணியே முதன்மையானது. ஒரு குக்கிராமத்தால் சிசிடிவி கேமராக்கள் மூலம் தன் வீதிகளைக் கண்காணிக்க முடியும் என்றால், கோடிக்கணக்கில் நிதி வைத்திருக்கும் நகராட்சிகளால் ஏன் முடியாது?

ஆனால், நிர்வாகத்தை மட்டும் குற்றம் சொல்லி நாம் தப்பித்துவிட முடியாது. நிர்வாகத்தைச் சரி செய்வதற்கான போராட்டமும், மக்களின் மனங்களை மாற்றுவதற்கான 'பண்பாட்டுப் புரட்சியும்' ஒருங்கிணைய வேண்டிய தருணம் இது. 

அரசு இயந்திரத்தைச் சரியாகச் செயல்பட வைப்பதும், அதே சமயம் பொதுவெளியைச் சுத்தமாகப் பேணும் ஒழுக்கத்தை மக்களிடம் உருவாக்குவதும் காலத்தின் கட்டாயம்.

இந்தத் தேர்தல் காலத்திலாவது இதை நாம் உரத்துப் பேச வேண்டும். வாக்கு கேட்டு வருபவர்களிடம் வீதிகளின் சுத்தம் குறித்தும், கழிவு மேலாண்மை குறித்தும் கேள்வி எழுப்ப வேண்டும். நிர்வாகத்தின் உறுதியான செயல்பாடும், மக்களின் பண்பாட்டு மாற்றமும் இணையும்போதுதான் இந்த 'பாழும் காடு' மீண்டும் ‘பசுமை நாடாக’ மாறும்!

ஒரு சிறிய கிராமம் செய்ய முடிந்ததை ஒரு பெரிய நாடு செய்ய முடியாதா?

சுகாதாரம் அரசின் பொறுப்பு மட்டும் அல்ல; அது குடிமக்களின் ஒழுக்கமும் ஆகும்!

ஊரான்

ஒரிசா செய்தி ஆதாரம்: The Economic Times / Times of India