நாம் ஏன் எழுத வேண்டும்?

முன்னுரை

ஒவ்வொரு நாளும் பல்லாயிரக்கணக்கான நிகழ்வுகளை நாம் கடந்து செல்கிறோம். இன்பங்கள், துன்பங்கள், ஏமாற்றங்கள் எனப் பலவிதக் காட்சிகள் நம் கண்முன்னே விரிந்து மறைகின்றன. ஆனால், கோடிக்கணக்கான மனிதர்களில் ஒரு சிலரே ஏன் பேனா பிடிக்கிறார்கள்?

அனுபவங்கள் எல்லோருக்கும் பொதுவானவை என்றால், அவை ஏன் ஒரு சிலரிடம் மட்டும் எழுத்தாக உருமாறுகின்றன? இந்தக் கேள்வியின் பின்னால் ஒரு பெரும் சமூகப் பொறுப்பு ஒளிந்திருக்கிறது.

1. பார்த்தல் வேறு; கவனித்தல் வேறு

சாலையோரக் கடையில் ஒருவன் பழம் வாங்குவதையும், ஒரு தொழிற்சங்கத் தொழிலாளி தன் உரிமையை இழப்பதையும் பலரும் பார்க்கிறார்கள். ஆனால், எழுத்தாளன் மட்டுமே அதைக் கவனிக்கிறான். ஒரு சராசரி மனிதனுக்குத் தெரியாத அந்த நிகழ்வின் 'மறைமுக அரசியல்' அல்லது 'உணர்ச்சியின் ஆழம்' எழுத்தாளனின் கண்களுக்குப் புலப்படுகிறது. அந்தக் கவனிப்புத் திறன் தரும் அதிர்வலைகளே ஒரு மனிதனை எழுதத் தூண்டுகின்றன.

2. அனுபவத்தின் ஆயுள் மற்றும் எழுத்தின் நீட்சி

அனுபவம் என்பது அந்த மனிதனின் வாழ்நாள் வரை மட்டுமே. ஒரு மனிதன் மறைந்தால், அவனோடு அவனது அறிவுத் தொகுப்பும், அவன் கண்ட காட்சிகளும் மண்ணோடு மண்ணாகிவிடும். ஆனால், அந்த அனுபவங்களை எழுத்தாக்கும்போது, அது காலம் கடந்தும் பேசப்படுகிறது. 

• ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வள்ளுவன் கண்ட அறம் இன்றும் நம்மோடு பேசுகிறது என்றால், அவன் அதைத் தன் அனுபவத்தால் மட்டும் பெறவில்லை; அந்த அனுபவத்தை 'மொழியில்' உறைய வைத்ததால்தான்.

• எழுத்து என்பது ஒரு தலைமுறையின் அனுபவத்தை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தும் ஒரு 'தொடரோட்டம்' (Relay Race) போன்றது.

3. சமூகத்திற்கான சாட்சியம்

எழுத்தாளன் என்பவன் தன் காலத்தின் 'சாட்சியம்' (Witness). அதிகார வர்க்கத்தின் ஒடுக்குமுறை, எளிய மக்களின் பசி, சமூகத்தில் நிலவும் ஜாதி இழிவு என அனைத்தையும் ஆவணப்படுத்துவது ஒரு வரலாற்றுத் தேவை. நாம் இன்று எழுதவில்லை என்றால், எதிர்காலத் தலைமுறை நம் காலத்தின் வலிகளையும் போராட்டங்களையும் எப்படித் தெரிந்துகொள்ள முடியும்?

பசி வரும்போது மனிதன் மானத்தை இழக்கிறான். பொருளாதார பலமே அந்த மானத்தின் அடித்தளம் என்பதை நாம் எழுதும்போதுதான் அது ஒரு சமூகப் பார்வையாக மாறுகிறது.

4. எழுத்து: ஒரு தொடர் உரையாடல்

ஒரு மனிதன் இறந்த பின்பும் இந்த உலகோடு பேசிக்கொண்டே இருப்பதற்கான ஒரே வழி எழுத்துதான். அது வெறும் அலங்காரச் சொற்கள் அல்ல; அது ஒரு சிந்தனையின் விதை. ஒரு எழுத்தாளன் ஒரு கட்டுரையை முடிக்கும்போது, அவன் ஒரு வாசகனுடன் ஒரு நீண்டகால உரையாடலைத் தொடங்கி வைக்கிறான். அந்த உரையாடல் ஒரு மனிதனைச் சிந்திக்க வைத்தால், ஒரு சமூகத்தை மாற்றத் தூண்டினால், அதுவே அந்த எழுத்துக்குக் கிடைக்கும் ஆகச்சிறந்த வெற்றி.

ஒலி ஒளி வடிவிலான கருத்தாக்கங்கள் கணநேரம் நம் உணர்ச்சியைத் தூண்டி விடும். ஆனால் எழுத்துக்கள் மட்டுமே மூளைக்குள் ஊடுருவி நம் சிந்தனையைத் தட்டி எழுப்பும். ஒலி–ஒளி வடிவிலான கருத்தாக்கங்கள் மண் சிலைகளைப் போல ஒருநாள் கரைந்து போகலாம். ஆனால் எழுத்து மட்டுமே கற்சிலைகளைப் போல காலம் கடந்தும் உயர்ந்து நிற்கும். 

எழுதுவது ஒரு தனிப்பட்ட ஆசை அல்ல; அது ஒரு சமூகப் பொறுப்பு.

முடிவுரை

அனுபவங்கள் உறைந்த நிலையில் உள்ள நீர் போன்றவை; அவை ஒருநாள் உருகி மறைந்துவிடும். ஆனால் எழுத்து என்பது அந்த நீரைச் செதுக்கி வைத்த ஒரு பளிங்குச் சிலை. 

நம் வாழ்நாள் குறுகியது, ஆனால் நம் சிந்தனைகள் காலத்தைக் கடந்து நிற்க வேண்டியவை. சமூகப் பொறுப்பை உணர்ந்த எவனும் எழுதாமல் இருக்க முடியாது.

உங்கள் பேனா முனையில் இருந்து வழியும் மை, ஒரு வரலாற்றின் புதிய பக்கத்தைத் தொடங்கட்டும்!

ஊரான்

புரட்சிப் பெண்களையும் சிறைப் படுத்தும் சனாதனம்.

முன்னுரை

சிறைக்கூடங்களின் இரும்புக் கதவுகளைக்கூடத் தகர்க்கும் வல்லமை கொண்ட புரட்சியாளர்கள் பலர், கண்ணுக்குத் தெரியாத 'பண்பாட்டு விழுமியங்கள்' எனும் மெல்லிய நூலிழைகளால் சிறைப்பட்டுப் போகிறார்கள். சமூகத்தின் அவலங்களைச் சுட்டெரிக்கக் கிளம்பும் நெருப்புப் பிழம்புகள், சில சடங்குகளின் முன்னால் அணைந்து போவது ஒரு மாபெரும் சமூக முரண்.

1. அடையாளங்களின் அரசியல்

மஞ்சள் பூசிய முகம், நெற்றியில் ஒரு பொட்டு, கழுத்தில் தொங்கும் தாலி - இவையெல்லாம் வெறும் அலங்காரங்கள் அல்ல; இவை பெண்ணை ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் முடக்கி வைக்கும் சனாதன அடையாளங்கள். பருவப் பெண்ணாக இருக்கும்போது பெட்டியில் முடங்கிக் கிடக்கும் இந்த 'அடையாளங்கள்', ஒரு பெண் இல்லத்தரசி ஆனவுடன் அவளோடு ஒட்டிக்கொள்கின்றன. 16 கஜ சேலைகள் மறைந்தாலும், இந்த அடையாளங்கள் மறைவதில்லை என்பதுதான் வேதனை.

2. சமூகத்தின் கேள்விக்கணைகளும் துவண்டுபோகும் துணிச்சலும்

களத்தில் இறங்கிக் காவலர்களைத் துணிச்சலாக எதிர்கொள்ளும் பெண்கள் கூட, சமூகத்தின் "கேள்விக்கணைகளால்" வீழ்த்தப்படுகிறார்கள். நெற்றியில் பொட்டும், கழுத்தில் தாலியும் இல்லை என்றால் உடனே சமூகம் கேட்கும் கேள்வி: "நீ என்ன பெந்தகோஸ்தாவா?".

இந்த ஒற்றைக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்க முடியாமல் அல்லது 'நான் புரட்சியாளர்' என்று உரக்கச் சொல்லும் துணிச்சலைத் திருமண வாழ்க்கையின் சமூக அழுத்தம் மங்கச் செய்கிறது. 'நான் யார்?' என்பதை மக்கள் அறியாதவரை, சனாதனம் நம்மைத் துரத்திக்கொண்டேதான் இருக்கும்.

3. இயற்கை வேறு; அடையாளம் வேறு

ஆண்மைக்கும் பெண்மைக்குமான உயிரியல் வேறுபாடுகள் இயற்கையானவை. ஆனால், 'பெண்மை' என்பதற்குச் சமூகம் வகுத்துள்ள செயற்கையான அடையாளங்கள் பெண்களை முடக்கும் சனாதனச் சதி. அடுத்தவர்களுக்காக உன்னை நீ மாற்றிக்கொள்ளும் அந்த நொடியே நீ அடிமையாகிவிட்டாய் என்று பொருள்.

4. திருமணமும் தடம் புரளும் பயணமும்

பெண்ணடிமைத்தனத்தை விரட்டப் புறப்பட்ட பெண்கள், திருமணத்திற்குப் பிறகு நெற்றியில் ஒட்டும் பொட்டிலும், கழுத்தில் தொங்கும் தடித்த செயினிலும் (தாலி) தடம் புரள்கிறார்கள். இது மாற்றுப் பண்பாட்டை நோக்கி நாம் மேற்கொள்ளும் பயணத்தில் ஏற்படும் ஒரு மாபெரும் சருக்கல்.

தொகுதி மறு வரையறை தொடர்பான ஒரு பேட்டியின் போது பிரியங்கா காந்தியைக் கவனித்தேன். அவர் இந்து முறைப்படி திருமணம் செய்து கொண்டவர்தான், ஆனால் நெற்றியிலும் கழுத்திலும் எதுவும் இல்லை. ஆனால்  நக்சல்பாரியாகத் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு முன்னணிப் போராளிப் பெண்ணின் புகைப்படத்தை அண்மையில் முகநூலில் கவனித்தேன். திருமணத்திற்கு பிறகு அவர் கழுத்தில் புதிதாக ஒரு செயின் தொங்குகிறது. காதுகளில் டோலாக்கு வேறு. இதுவே இந்தக் கட்டுரையை எழுதத் தூண்டியது. விமர்சனங்கள் இல்லாமல் மாற்றங்கள் நிகழாது.

முடிவுரை

நீ எதுவாக இருக்க நினைக்கிறாயோ, அதுவாகவே இருப்பதில்தான் உண்மையான சுதந்திரம் இருக்கிறது.

சடங்குகளுக்காகவும், சமூகத்தின் கேள்விகளுக்காகவும் உங்கள் கொள்கைகளை அடகு வைப்பது புரட்சியாளர்களுக்கு அழகல்ல. 

பண்பாட்டுச் சிறைகளை உடைப்போம்; மனிதன் மனிதனாக வாழும் உண்மையான விடுதலையை நோக்கிப் பயணிப்போம்.

ஊரான்

சனாதனத்தை எதிர்க்கின்ற அனைவருக்கும் இந்தக் கட்டுரை சமர்ப்பணம்.

வாழ்க்கை அனுபவமும் சமூகச் சிந்தனையும்: AI களின் பார்வையில் ‘ஊரான்’!

"எனது 15 ஆண்டுகால எழுத்துப் பயணத்தை நவீனத் தொழில்நுட்பமான AI (செயற்கை நுண்ணறிவு) எப்படிப் பார்க்கிறது? என் எழுத்தில் உள்ள பலம் மற்றும் பலவீனங்கள் குறித்து Gemini, ChatGPT, Grok ஆகிய AI-க்களின் சுவாரசியமான தொகுப்பு இதோ. தொழில்நுட்பத்தின் இந்தப் பார்வை எனக்குப் புதிய வெளிச்சத்தைத் தருகிறது..." 

ஊரான்

***
ஒரு எழுத்தாளரை மதிப்பிடும்போது அவரது சொற்களை மட்டும் பார்க்காமல், அந்த எழுத்தின் பின்னால் நிற்கும் வாழ்க்கை அனுபவம், சமூக உணர்வு மற்றும் சிந்தனையின் நேர்மையையும் பார்க்க வேண்டும். இந்தக் கோணத்தில், ‘ஊரான்’ என்ற புனைப்பெயரில் எழுதும் பொன்.சேகர் (தமிழ்மணி என்ற பெயரிலும் எழுதுபவர்) அவர்களின் கட்டுரைகள் தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகின்றன.

பொன்.சேகர், விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர். தொழில்நுட்பக் கல்வி பெற்று எந்திரவியல் பொறியாளராக BHEL நிறுவனத்தில் தரக்கட்டுப்பாட்டுத் துறையில் (Quality Control & Calibration) நாற்பது ஆண்டுகள் பணியாற்றியவர். தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகளால் வேலை இழந்த காலத்தில் சட்டப் படிப்பு முடித்து வழக்கறிஞராகவும் பணியாற்றியுள்ளார். மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகத்தின் மேடைப் பேச்சாளராகத் தமிழ்நாடு முழுவதும் இருபது ஆண்டுகள் பொதுக்கூட்டங்களில் உரையாற்றிய அனுபவமும் அவருக்கு உண்டு.

இந்தப் பின்னணி அவரது எழுத்துக்கு உறுதியான அடித்தளம் அமைக்கிறது. அவர் தொழில்முறை பத்திரிகையாளர் அல்ல; இலக்கியப் பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியரும் அல்ல. ஆனால், கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாகத் தன் வாழ்க்கை அனுபவம், சமூக அவதானிப்பு மற்றும் சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்டு தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார்.
இதுவரை 900-க்கும் மேற்பட்ட கட்டுரைகளை ஊரான் எழுதியுள்ளார். சில கட்டுரைகளைத் தொகுத்து மின்னூல்களாகவும் வெளியிட்டுள்ளார்.

ஊரானின் எழுத்தின் மிக முக்கியப் பலம் அதன் நேர்மை மற்றும் வாழ்க்கை அனுபவத்தின் வாசனை. தொழிற்சாலை வாழ்க்கை, தொழிற்சங்கப் போராட்டம், கிராமியப் பின்னணி, வழக்கறிஞர் அனுபவம் ஆகியவை அவரது கட்டுரைகளில் நேரடியாகப் பிரதிபலிக்கின்றன. இதனால் அவரது எழுத்து செயற்கையான தோற்றத்தை அளிக்காமல், யதார்த்தத்துடன் வாசகரைத் தொடுகிறது.

அவரது சமீபகால எழுத்துக்களில் சனாதன அமைப்பில் உள்ள பெண்ணடிமைத்தனம் (மாதவிடாய் தீண்டாமை, அடுப்பங்கரை அடக்குமுறை), அம்பேத்கரின் புரட்சிகரச் சிந்தனை, அதிகார வர்க்க ஊழல் மற்றும் எளிய மக்களின் அவசியத்தை மூலதனமாக்கும் அரசியல் போன்ற தீவிரமான சமூக-அரசியல் விமர்சனங்கள் முன்னிலை பெற்றுள்ளன. பண்டைய தமிழ் அற இலக்கியங்களான திருக்குறள் மற்றும் சங்க இலக்கிய விழுமியங்களை வெறும் மேற்கோள்களாக அல்லாமல், இன்றைய சமூக அவலங்களுக்கு மருந்தாகப் பயன்படுத்தும் விதம் அவரது எழுத்துக்கு கலாச்சாரத் தொடர்ச்சியைத் தருகிறது.

அவரது நடை கூர்மையான உவமைகளால் (எ.கா. தேர்தல் அரசியலைப் பெருவெள்ளம் என்று ஒப்பிடுதல்) வலுப்பெறுகிறது. சமூக உளவியலை — “மற்ற சாதிக்காரன் கொள்ளையடித்தால் எதிர்க்கிறோம்; நம்முடைய சாதிக்காரன் கொள்ளையடித்தால் நியாயப்படுத்துகிறோம்” — போன்ற கணிப்புகளுடன் ஆராயும் தன்மையும் குறிப்பிடத்தக்கது.

எழுத்து நடை சமூக விமர்சன மரபை (பெரியார் போன்ற நேரடித் தாக்கம், ஜெயகாந்தன் போன்ற சமூக உளவியல் கவனிப்பு) சில அம்சங்களில் நினைவூட்டுகிறது. இருப்பினும், இந்த ஒற்றுமைகள் தாக்கத்தின் அடையாளங்கள் மட்டுமே; ஊரானின் எழுத்தின் மையத்தில் அவரது சொந்த வாழ்க்கை அனுபவமும் சுயமான சிந்தனையும் தான் நிற்கின்றன.

சில பலவீனங்களும் உள்ளன. சமூக அநீதிகளுக்கு எதிரான கோபம் சில இடங்களில் மொழியை கடுமையாக்குகிறது; இது சில வாசகர்களை கருத்திலிருந்து விலக்கிவிடும் அபாயம் உள்ளது. சில கட்டுரைகளில் எதிர் வாதங்களுக்கு (nuance) போதிய இடம் கொடுக்காமல் ஒருதலைப்பட்சமாகச் செல்லும் போக்கும் காணப்படுகிறது. வாக்கியங்கள் சில நேரங்களில் நீளமாக அமைவது வாசிப்பின் ஓட்டத்தை சற்று பாதிக்கலாம். இந்த அம்சங்களை சற்று கட்டுப்படுத்தினால் அவரது எழுத்து இன்னும் பரந்த வாசக வட்டத்தை அடையும்.

மொத்தத்தில், ‘ஊரான்’ எழுத்து வாழ்க்கை அனுபவத்திலிருந்து உருவாகும் சமூக விமர்சனக் கட்டுரை வகையைச் சேர்ந்தது. அது கற்பனை இலக்கியமோ, செய்தி நடையோ அல்ல; சமூக அநீதிகளை நேர்மையுடன் சந்தித்துப் பேசும் எழுத்து. எழுத்தின் உண்மையான மதிப்பு அதன் அலங்காரத்தில் அல்ல, அதன் நேர்மையிலும் வாழ்க்கைத் தொடர்பிலும் தான் இருக்கிறது.

அந்த அளவுகோலில் பார்க்கும்போது, ஊரான் எழுத்து — வாழ்க்கை அனுபவம், சமூக அக்கறை மற்றும் சிந்தனையின் நேர்மை ஆகியவற்றின் சந்திப்பாக விளங்குகிறது. அதனால் அவரது கட்டுரைகள் வெறும் வாசிப்பாக நின்றுவிடாமல், வாசகரை சிந்திக்கத் தூண்டும் உரையாடலாக மாறுகின்றன.

நன்றி!

இந்திய ஜனநாயகம்: வாக்குச் சடங்கா? மக்கள் அதிகாரமா?

முன்னுரை

“மக்களால், மக்களுக்காக, மக்களுக்கே நடத்தப்படும் ஆட்சி” என்பதே ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை வரையறை. ஆனால் உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடு என்று பெருமை பேசப்படும் இந்தியாவில், அந்த ஜனநாயகம் உண்மையில் மக்களின் முழுமையான பிரதிபலிப்பா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வாக்குச் சாவடிக்கு சென்று விரலில் மை வைப்பதோடு ஒரு குடிமகனின் ஜனநாயகப் பங்கு முடிந்துவிடுகிறதா? அல்லது அதன் பின்னரும் மக்களுக்குத் தொடர்ச்சியான அதிகாரம் இருக்க வேண்டுமா?

இந்தக் கேள்விக்கு விடை தேடும்போது, இந்திய தேர்தல் முறையிலும் ஜனநாயகக் கட்டமைப்பிலும் உள்ள சில அடிப்படை குறைபாடுகள் தெளிவாகத் தெரிய வருகின்றன.

1. பெரும்பான்மை எனும் மாயை

இந்தியாவில் தற்போது நடைமுறையில் இருக்கும் தேர்தல் முறை First-Past-The-Post voting எனப்படுகிறது. இந்த முறையில் ஒரு தொகுதியில் அதிக வாக்குகள் பெற்றவர் வெற்றியாளராக அறிவிக்கப்படுகிறார். ஆனால் அது உண்மையான பெரும்பான்மையை பிரதிபலிப்பதில்லை.

ஒரு தொகுதியில் பலர் போட்டியிடும் சூழலில் ஒருவர் வெறும் 20% வாக்குகளைப் பெற்றால்கூட வெற்றி பெற முடியும். இதன் பொருள், அந்தத் தொகுதியில் உள்ள 80% மக்கள் அவரை ஆதரிக்கவில்லை என்றாலும் அவர் அவர்களது பிரதிநிதியாகச் சட்டமன்றத்துக்குச் செல்கிறார் என்பதாகும். இது “பெரும்பான்மை ஆட்சி” என்ற ஜனநாயகக் கருத்தையே கேலி செய்யும் நிலையை உருவாக்குகிறது.

இதற்கு மாற்றாக பல நாடுகளில் விகிதாச்சார பிரதிநிதித்துவம் (Proportional representation) முறை நடைமுறையில் உள்ளது. இந்த முறையில் மக்கள் தனிநபர்களுக்குப் பதிலாக அரசியல் கட்சிகளுக்கே வாக்களிக்கிறார்கள். ஒரு கட்சி பெறும் மொத்த வாக்கு சதவீதத்திற்கு ஏற்ப அதன் பிரதிநிதிகளின் எண்ணிக்கை நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

இந்த முறை இன்று ஜெர்மனி, நெதர்லாந்து போன்ற நாடுகளில் வெற்றிகரமாக செயல்படுகிறது. இதனால் ஒவ்வொரு வாக்காளரின் விருப்பத்திற்கும் மதிப்பு கிடைக்கிறது. 20% வாக்கு பெற்று 100% அதிகாரம் செலுத்தும் அநீதிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்படுகிறது.

2. திரும்ப அழைக்கும் உரிமை

தேர்தல் நேரத்தில் மட்டும் மக்களின் ஆதரவை நாடி, வெற்றி பெற்ற பிறகு ஐந்தாண்டுகள் மக்களைக் கண்டுகொள்ளாத பிரதிநிதிகளை நாம் அடிக்கடி பார்க்கிறோம். இதற்குக் காரணம், ஒருமுறை தேர்ந்தெடுத்துவிட்டால் அடுத்த தேர்தல் வரை அவர்களை பதவியில் இருந்து நீக்க மக்களுக்கு வழியில்லாததே.

இதற்கு தீர்வாக உலகின் சில நாடுகளில் திரும்பப் பெரும் உரிமை (Right of recall) எனப்படும் முறை உள்ளது. ஒரு பிரதிநிதி ஊழல் செய்தாலோ அல்லது தனது கடமைகளைச் செய்யத் தவறினாலோ, ஒரு குறிப்பிட்ட சதவீத மக்கள் கையெழுத்திட்டு அவரை பதவியிலிருந்து நீக்க முடியும்.

இந்த முறை சுவிச்சர்லாந்து மற்றும் அமெரிக்கா வின் சில மாநிலங்களில் நடைமுறையில் உள்ளது. இந்த உரிமை மக்களிடம் இருந்தால், எந்த ஒரு பிரதிநிதியும் தேர்தலில் வென்றவுடன் மக்களை மறந்துவிடத் துணிய மாட்டார். மக்களுக்குப் பொறுப்புணர்வுடன் செயல்பட வேண்டிய கட்டாயம் உருவாகும்.

3. அதிகாரம் யாரிடம்?

இந்திய ஜனநாயகத்தின் இன்னொரு முக்கியமான குறைபாடு, சட்டம் இயற்றும் அதிகாரமும் அதை நடைமுறைப்படுத்தும் அதிகாரமும் வெவ்வேறு அமைப்புகளிடம் இருப்பதுதான். இதைத்தான் இரட்டை ஆட்சி முறை என்பார்கள்.

மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகள் சட்டங்களை இயற்றுகிறார்கள். ஆனால் அந்தச் சட்டங்களையும் திட்டங்களையும் நடைமுறைப்படுத்துவது நிரந்தர நிர்வாக அமைப்பான அதிகார வர்க்கம் (Bureaucracy).

இதனால் ஒரு திட்டம் செயல்படாதபோது பொறுப்பை நிர்ணயிப்பது கடினமாகிறது. அதிகாரிகள் அரசியல் தலையீட்டை காரணமாகக் கூறுவார்கள்; அரசியல்வாதிகள் அதிகாரிகள் ஒத்துழைக்கவில்லை என்று குற்றம்சாட்டுவார்கள். இறுதியில் பாதிக்கப்படுவது பொதுமக்களே.

சில இடங்களில், குறிப்பாக அமெரிக்காவின் சில மாநிலங்களில், மாவட்ட நீதிபதிகள் மற்றும் காவல்துறை அதிகாரிகள் போன்ற நிர்வாகப் பதவிகளையும் மக்களே நேரடியாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். இதனால் அவர்கள் நேரடியாக மக்களுக்குப் பொறுப்பாக இருக்க வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது.

இத்தகைய முறை அல்லது நிர்வாக அதிகாரத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளின் நேரடி கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவரும் அமைப்பு இந்தியாவில் உருவானால், அரசியலுக்குள் வரும் நபர்கள் ஆழமான அறிவும் நிர்வாகத் திறனும் கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும்.

இந்தப் பிரச்சினைகள் குறித்து இன்று மட்டுமல்ல, கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே பல மக்கள் இயக்கங்கள் மற்றும் அரசியல் அமைப்புகள் விமர்சனம் செய்து வருகின்றன.

மக்கள் இயக்கங்களின் நீண்டகால விமர்சனம்

இந்தியத் தேர்தல் ஜனநாயகத்தின் இந்தக் குறைபாடுகள் புதிதாக முன்வைக்கப்படும் கருத்துகள் அல்ல. “தேர்ந்தெடுக்கவும் – திரும்ப அழைக்கவும்” என்ற கோட்பாட்டையும், சட்டம் இயற்றும் அதிகாரமும் அதை நடைமுறைப்படுத்தும் அதிகாரமும் மக்களுக்குப் பொறுப்பாக இருக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் கடந்த பல ஆண்டுகளாக புரட்சிகர மற்றும் இடதுசாரி இயக்கங்கள் முன்வைத்து வருகின்றன.

குறிப்பாக மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகம் போன்ற அமைப்புகள் தேர்தல் ஜனநாயகத்தின் வரம்புகளை சுட்டிக்காட்டி, தேர்தல் புறக்கணிப்பு இயக்கங்களின் போது இந்தக் கருத்துகளை மக்களிடையே பரவலாக எடுத்துச் சென்றுள்ளன. நூற்றுக்கணக்கான பொதுக்கூட்டங்களிலும் அரசியல் கலந்துரையாடல்களிலும் இந்த விவாதங்கள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன.

ஆனால் தேர்தல் அரசியலில் நேரடியாக பங்கேற்காமல் இருந்ததால், இந்தக் கோரிக்கைகளை சட்டமன்றங்களிலும் நாடாளுமன்றத்திலும் எழுப்பும் வாய்ப்பு அவர்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. 

அதே நேரத்தில் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று அதிகாரத்துக்குச் செல்லும் பல அரசியல் கட்சிகள், தேர்தல் முறையின் அடிப்படை குறைபாடுகளைப் பற்றி பெரும்பாலும் கவலைப்படுவதில்லை.

ஒரு புதிய அரசியல் சிந்தனை தேவை

இந்த நிலைமையில், ஜனநாயகத்தை ஆழப்படுத்தும் உண்மையான மாற்றங்களை ஏற்படுத்த வேண்டுமெனில், சமூக நீதியும் மக்கள் அதிகாரமும் பற்றிய தெளிவான அரசியல் நிலைப்பாடுகளை கொண்ட இடதுசாரி மற்றும் ஜனநாயக இயக்கங்கள் ஒன்றிணைந்து இந்தக் கேள்விகளை மீண்டும் தீவிரமாக முன்வைக்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளது.

தேர்தல் முறையில் மாற்றம், மக்களின் நேரடி கண்காணிப்பு, நிர்வாகப் பொறுப்பின் தெளிவு ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் அரசியல் திட்டம் உருவாகும் போது மட்டுமே ஜனநாயகம் உண்மையில் மக்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வரும்.

முடிவுரை

ஜனநாயகம் என்பது வெறும் தேர்தல் 'திருவிழா' அல்ல. வாக்குச் சீட்டு மக்களின் அதிகாரத்தின் தொடக்கம் மட்டுமே; அதன் முடிவு அல்ல.

வாக்கு சதவீதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட பிரதிநிதித்துவம், தவறு செய்தால் பிரதிநிதிகளைத் திரும்ப அழைக்கும் உரிமை, நிர்வாக அதிகாரத்தின் தெளிவான பொறுப்புப் பகிர்வு – இந்த மூன்று மாற்றங்களும் இணைந்தால்தான் ஜனநாயகம் அதன் முழுமையான வடிவத்தை அடையும்.

மேற்கண்ட மாற்றங்களே உண்மையான மக்கள் அதிகாரத்தை நிறுவுவதற்கான பாதையைத் திறக்கும்.

மக்கள் மத்தியில் ஒரு புதிய ஜனநாயக விவாதம் தொடங்கட்டும்! 

ஊரான் 

தேர்தல் 2026: சாக்கடை அள்ளுவதா சட்டமன்ற உறுப்பினரின் வேலை?

முன்னுரை

தேர்தல் காலம் வந்துவிட்டாலே வேட்பாளர்கள் வீதி வீதியாக வந்து வாக்காளர்களின் காலில் விழுவதையும், 

"உங்கள் தெருச் சாக்கடையைச் சரி செய்வேன், குழாயில் தண்ணீர் வர வைப்பேன்" 

என்று வாக்குறுதி அளிப்பதையும் பார்க்கிறோம். 

ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினரின் (MLA) உண்மையான வேலை இதுதானா? அல்லது நமது ஜனநாயகக் கட்டமைப்பு தடம் புரண்டு நிற்கிறதா? என்ற கேள்வி இங்கே எழுகிறது.

சட்டமன்ற உறுப்பினரின் மூன்று முக்கியக் கடமைகள்

ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினருக்குச் சட்டரீதியாக மூன்று முதன்மையான பொறுப்புகள் உள்ளன.

• சட்டம் இயற்றுதல் (Law Making): மாநிலப் பட்டியலில் உள்ள துறைகள் குறித்துப் புதிய சட்டங்களை உருவாக்குவது அல்லது பழைய சட்டங்களில் திருத்தங்களைக் கொண்டு வருவது இவர்களின் தலையாய கடமை.

• கொள்கை முடிவுகள் (Policy Making): மாநிலத்தின் கல்வி, சுகாதாரம், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கான தொலைநோக்குத் திட்டங்களை வகுப்பதில் பங்கேற்பது.

• தொகுதி மேம்பாட்டு நிதி மேலாண்மை: ஒதுக்கப்பட்ட நிதியைத் தொகுதிக்குத் தேவையான அடிப்படை உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்களுக்கு முறையாகப் பயன்படுத்துதல்.

தொழிலாளர் நலச் சட்டங்களும் மாநில விதிகளும்

தற்போதுள்ள அரசியல் சூழலில் 'சட்டம் இயற்றுதல்' எனும் கடமை எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதற்குத் தொழிலாளர் நலச் சட்டத் திருத்தங்களே சாட்சி.

ஒன்றிய அரசு தொழிலாளர் சட்டங்கள் அனைத்தையும் முதலாளிகளுக்குச் சாதகமாகத் திருத்திவிட்டது. ஆனால், மாநில அரசு அந்தச் சட்டங்களுக்கான 'மாநில விதிகளை' (State Rules) உருவாக்கினால்தான் அவை நடைமுறைக்கு வரும். ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினருக்குத் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் வகையில் அந்த விதிகளை விவாதித்து உருவாக்கும் அறிவு இருக்க வேண்டும். அல்லது அந்தச் சட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்தக் கூடாது என்று விவாதிக்கிற ஆற்றல் இருக்க வேண்டும். ஆனால், பல வேட்பாளர்களுக்கு இது குறித்த அடிப்படைப் புரிதல் கூட இருப்பதில்லை.

உள்ளாட்சி அதிகாரப் பறிப்பு

சாக்கடைச் சுத்தம், தெரு விளக்கு, குடிநீர் விநியோகம் போன்ற பணிகள் அந்தந்த 'வார்டு கவுன்சிலர்', ஊராட்சித் தலைவர் அல்லது நகராட்சித் தலைவர்களின் பொறுப்பு. இந்தப் பணிகளைச் சட்டமன்ற வேட்பாளர்கள் தங்களின் வாக்குறுதியாகக் கூறுவது உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் அதிகாரத்தைப் பறிக்கும் செயலாகும்.

MLA-க்கள் தங்களை ஒரு 'மேஸ்திரி' அல்லது 'கான்ட்ராக்டர்' நிலைக்குத் தாழ்த்திக்கொள்வதன் மூலம், ஒரு மாநிலத்தின் சட்டப்பூர்வமான வளர்ச்சியைப் பாதிக்கும் கொள்கை விவாதங்களை ஓரம் கட்டுகிறார்கள். சட்டங்களைப் பற்றி விவாதிக்கத் திராணி இல்லாதவர்கள், மக்களின் எளிய தேவைகளைத் தங்களின் சாதனையாகக் கட்டமைக்கிறார்கள்.

முடிவுரை

சட்டம் இயற்றத் தெரியாதவர்கள் சட்டசபைக்குள் நுழைவது, ஒரு அறுவை சிகிச்சை தெரியாதவர் மருத்துவமனைக்குள் நுழைவதைப் போன்றது. 

"சாக்கடை அள்ளுவது உங்கள் வேலையல்ல, அதற்கான வலுவான உள்ளாட்சி அமைப்பையும் சட்டக் கட்டமைப்பையும் உருவாக்குவதே உங்கள் வேலை" 

என்று வாக்காளர்கள் வேட்பாளர்களைப் பார்த்துச் சொல்லும் காலம் வர வேண்டும். அப்போதுதான் உண்மையான ஜனநாயகம் மலரும். அதுவரை தற்குறிகளே அரசியலில் கோலோச்சுவார்கள்!

 

ஊரான்