பாலியல் வன்முறை: தனிநபர் சிக்கலா, சமூக கட்டமைப்பின் விளைவா?

இன்றைய சொத்துடமைச் சமூக அமைப்பு பல பொருளாதார முறைகேடுகளுக்கும் ஊழலுக்கும் உகந்த சூழலை உருவாக்குகிறது.

ஆனால், நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வரும் பெண்கள் மீதான பாலியல் அத்துமீறல்களுக்கு எது அடிப்படை? இது வெறும் தனிநபர் ஒழுக்கம் சார்ந்த சிக்கலா அல்லது இதற்கும் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பிற்கும் ஏதேனும் தொடர்பு உண்டா?

பெண்ணை நுகர்வுப் பொருளாக்கும் போலிப் பிம்பங்கள்

பெண்கள் மீதான வக்கிரங்களுக்கு முதன்மைக் காரணமாக நாம் திரைப்படங்கள், கவிதைகள், பாடல்கள் மற்றும் சமூக ஊடகங்களைச் சாடுகிறோம். நிச்சயமாக, கலைப் படைப்புகள் பெண்களை வெறும் 'போகப் பொருளாக' (Objectification) உருவகப்படுத்துவது எரியும் நெருப்பில் ஊற்றப்படும் எண்ணெயாகச் செயல்படுகிறது.

பெண்ணின் சம்மதத்தைவிட அவளை எப்படியாவது 'வீழ்த்திப் பெறுவதே' ஆணுக்கான வீரம் எனச் சித்தரிக்கும் போக்கு, ஆண்களின் வக்கிர மனநிலைக்கு ஒரு சமூக அங்கீகாரத்தை வழங்குகிறது.

ஆளுமை ஈர்ப்பே ஆண்களின் மூலதனம்

ஒரு பெண் ஒரு ஆணை அணுகும்போது, அவளிடம் இல்லாத ஒரு கருத்தியல் ஆளுமையோ அல்லது ஏதோ ஒரு சிறப்பம்சமோ அந்த ஆணிடம் இருக்கும்போது அவள் ஈர்க்கப்படுகிறாள். உதாரணமாக, முப்பது வயதுப் பெண் ஒரு அறுபது வயது முதியவரின் அறிவார்ந்த ஆளுமையைக் கண்டு வியந்து அவரை விரும்பக்கூடும். தன்னிடம் இல்லாத ஆளுமை இன்னொருவரிடம் இருக்கும்போது அவரிடம் ஈர்க்கப்படுவது இயல்புதான்.

இந்தத் தருணத்தில் அந்த ஆண் காட்ட வேண்டியது கண்ணியமும், அவளது உணர்வை மதிக்கும் பண்பும்தான். ஆனால், கெடுவாய்ப்பாக சில ஆண்கள் பெண்களின் அந்த ஈர்ப்பைத் தங்களின் 'மூலதனமாக' மாற்றிக் கொள்கிறார்கள்.

பெண்களை ஒரு நுகர்வுப் பொருளாகப் பார்க்கும் அந்த ஆணாதிக்கத் தன்மை, அவர்களைச் சுரண்டுவதற்கான வாய்ப்பாகவே இதைப் பார்க்கிறது.

பொருளாதார அதிகாரமும் பாலியல் சுரண்டலும்

இங்கேதான் பொருளாதாரமும் பாலியலும் ஒன்றிணைகின்றன. பெண்கள் பல சமயங்களில் ஆண்களின் அதிகாரம், பொருளாதாரம் அல்லது சமூக நிலை காரணமாக அவர்களிடம் ஈர்க்கப்படலாம். அவர்கள் தரும் பொருளாதார உதவிகள் (பணம், நகை, சொத்து அல்லது நட்சத்திர விடுதி உணவு உள்ளிட்ட ஆடம்பரப் பொருட்கள்) ஒரு தூண்டிலாக அமைகின்றன. சமூகம் பெண்களைப் பொருளாதார ரீதியாகச் சுதந்திரமற்றவர்களாக வைத்திருக்கும் வரை, இந்த வகை ஏமாற்றுகளும் பாலியல் அத்துமீறல்களும் தொடரவே செய்யும்.

கருத்தாளுமை: பெண்களின் கேடயம்

இந்தச் சூழலை மாற்ற வேண்டுமானால், பெண்கள் கல்வியில் முன்னேறுவதும் பொருளாதாரத் தற்சார்பு பெறுவதும் மட்டும் போதாது. அதையும் தாண்டி அவர்கள் கருத்தியல் ஆளுமை (Ideological Strength) மிக்கவர்களாக வளர வேண்டும்.

"ஆண்களைப் போல பெண்களும் கருத்தாளுமைக்குச் சளைத்தவர்கள் அல்ல என்கிற நிலை உருவாக வேண்டும்."

அதற்கு, பெண்கள் சமூகப் பிரச்சினைகளில் (சாதியம், வர்க்கச் சுரண்டல், அரசியல் பொருளாதாரம்) அக்கறை செலுத்த வேண்டும். 

ஒரு பெண் வெறும் 'உடலாக' அல்லாமல், ஒரு 'சிந்தனை ஆளுமையாக'த் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும்போது, அவளது ஆளுமை ஆண்களின் வக்கிரப் பார்வைக்கு அப்பாற்பட்டதாக மாறுகிறது. அறிவு ரீதியான சமநிலை ஏற்படும்போது பாலியல் சுரண்டலுக்கான இடைவெளி குறைகிறது.

நாம் செய்ய வேண்டியவை:

1. பொருளாதாரச் சுதந்திரம்: பெண்களுக்குச் சொத்துரிமையிலும், வாழ்வாதாரத்திலும் முழுமையான சமபங்கு வேண்டும்.
2. கருத்தியல் பலம்: பெண்கள் சமூக விவாதங்களில் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொண்டு, ஆண்களுக்கு நிகரான - அல்லது மேலான - கருத்தாளுமையைப் பெற வேண்டும்.
3. ஊடகக் கட்டுப்பாடு: பெண்களை இழிவுபடுத்தும் காட்சிகள் மற்றும் உள்ளடக்கங்களுக்கு எதிராக சமூக விழிப்புணர்வும் பொறுப்பான ஊடக நடைமுறைகளும் உருவாக வேண்டும்.

முடிவுரை

பாலியல் வக்கிரங்கள் ஒழிய வேண்டுமானால் தனிநபர்களை மட்டும் திருத்த முயல்வதை விட, அத்தகைய குற்றங்களை உற்பத்தி செய்யும் சமூகக் கட்டமைப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும். பெண்கள் வெறும் 'நுகர்வுப் பண்டம்' அல்ல; அவர்கள் சமூகத்தை வழிநடத்தும் 'கருத்தியல் ஆளுமைகள்' என்பதை இந்தச் சமூகம் அங்கீகரிக்கும்போதுதான் பாலியல் குற்றங்களுக்கு நிரந்தரத் தீர்வு கிடைக்கும்.

விவாதிப்போம். மாற்றத்தை நோக்கி சிந்திப்போம்.

ஊரான்

மாற்றுக் கருத்தை ஏற்க மறுக்கும் மனநிலை!

நாம் எதற்காகப் போராடுகிறோம்? எதை மாற்ற நினைக்கிறோம்? சமூகம் மாற வேண்டும், மக்கள் மாற வேண்டும், மூடநம்பிக்கைகள் ஒழிய வேண்டும் என்று மேடைகளில் முழங்குகிறோம். ஆனால், அந்த மாற்றத்தை நம்மிடமிருந்தோ அல்லது நமக்கு நெருக்கமானவர்களிடமிருந்தோ தொடங்க முற்படும்போதுதான், நாம் எவ்வளவு பெரிய முரண்பாட்டில் வாழ்கிறோம் என்பது வெளிச்சத்திற்கு வருகிறது.

'கருத்தியல் தன்னலம்' (Ideological Ego)?

தன்னைப் பற்றித் தானே ஒரு உயர்ந்த பிம்பத்தைக் கட்டமைத்துக் கொண்டு, அந்தப் பிம்பத்திற்கு எவ்விதச் சிறு பாதிப்பும் வந்துவிடக் கூடாது என்று நினைப்பதே கருத்தியல் தன்னலம்.

நாம் ஒரு கருத்தைச் சொல்லும்போது அது அறிவுப்பூர்வமானதா என்று பார்ப்பதைவிட, அது எனக்கு சாதகமானதா என்பதே முக்கியமாகிவிட்டது.

ஒரு சமூகச் செயல்பாட்டில் அல்லது சடங்கில் இருக்கும் அர்த்தமற்ற தன்மையை யாராவது சுட்டிக்காட்டினால், அதை ஒரு விவாதமாக எடுத்துக் கொள்வதற்குப் பதிலாக, அதை ஒரு தனிநபர் தாக்குதலாக (Personal Attack) கருதும் மனநிலை வளர்ந்து வருகிறது.

'தோழமை' என்பது என்ன?

"வெளியாட்கள் சொன்னால் பரவாயில்லை, நீங்களே இப்படியா?" என்ற ஒரு கேள்வி அடிக்கடி எழுகிறது. உண்மையில், ஒரு தோழமை அல்லது நெருங்கிய நட்பு அல்லது நெருங்கிய உறவு என்பது எது? தவறுகளைக் கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஆதரிப்பதா? அல்லது முரண்பாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டி ஒருவரைச் செம்மைப்படுத்துவதா?

நிச்சயமாகச் செம்மைப்படுத்துவதுதான்.

ஆனால், இன்று நிலைமை தலைகீழாக இருக்கிறது. மாற்றுக் கருத்துக்களைச் செவிமடுக்கத் தயாராக இல்லாதவர்கள், சமூக மாற்றத்தைப் பற்றிப் பேசுவது ஒரு முரண்பாடு.

உறவுகளும் பிம்பங்களும்

இந்தத் தன்னலம் என்பது இயக்கங்கள் அல்லது நண்பர்களோடு நின்றுவிடுவதில்லை. குடும்பத்திற்குள்ளும் இதுவே நீடிக்கிறது. ஒவ்வொருவரும் தங்களை 'சரியானவர்களாகவும்', 'மேலானவர்களாகவும்' காட்டிக் கொள்ளவே விரும்புகிறார்கள். 

அவர்களின் செயல்களில் இருக்கும் தர்க்கப் பிழைகளைச் சுட்டிக்காட்டினால், உடனே உறவுகளில் விரிசல் விழுகிறது.

"உன் கருத்தை உன்னோடு மட்டும் வைத்துக் கொள்; அடுத்த வீட்டுக் கதவைத் தட்டி உள்ளே திணிக்காதே" என்ற மனநிலை நம்மை ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் அடைத்துவிடுகிறது. 

மற்றவர்களின் கதவைத் தட்டத் தயங்கும் அறிவு, எந்த மாற்றத்தையும் உருவாக்க இயலாது.

முடிவுரை

சமூகத்தை மாற்றப் புறப்படும் ஒவ்வொருவரும் முதலில் உடைக்க வேண்டியது தங்களின் கருத்தியல் தன்னலத்தைத்தான். நமது பிம்பங்கள் சிதைக்கப்படும்போது எழும் கோபத்தைவிட, ஒரு தவறான கருத்து நிலைபெறுவதைக் கண்டு நாம் வருந்த வேண்டும். மாற்றுக் கருத்துக்களைச் சகித்துக் கொள்ளவும், ஆரோக்கியமான விமர்சனங்களை உள்வாங்கவும் பழகாத வரை, நாம் கட்டமைக்கும் 'முற்போக்கு' என்பது ஒரு வெற்று அலங்காரமே.

சிந்திப்போம்...

ஊரான்

தொடர்புடைய பதிவு 

கருத்தியல் தன்னலம்!

EWS இடஒதுக்கீடு: SC, ST, OBC ஏழைகளுக்கு ஏன் இல்லை?

இந்தியாவில் இடஒதுக்கீடு என்பது கல்வி மற்றும் சமூக ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு அரசமைப்புச் சட்டப்படி வழங்கப்பட்ட ஒரு உரிமையாக இருந்து வந்தது. ஆனால், 'பொருளாதார ரீதியாக பின்தங்கிய பிரிவினர்' - “Economically Weaker Sections” (EWS) - என்ற பெயரில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட 10% இடஒதுக்கீடு, அந்த அடிப்படைத் தத்துவத்தையே மாற்றியமைத்துவிட்டது.

SC, ST, OBC என்கிற சமூகப் பின்னணியை அடிப்படையாகக் கொண்ட இடஒதுக்கீட்டு கொள்கைக்கு நடுவில், “பொருளாதார பலவீனம்” என்ற புதிய அளவுகோலைக் கொண்டு வந்து உருவாக்கப்பட்ட இந்தத் திட்டம், நடைமுறையில் முற்பட்ட வகுப்பினருக்கான (OC) ஒரு பாதுகாப்புக் கவசமாகவே செயல்படுகிறது.

இது வெறும் அரசியல் வாதம் அல்ல; புள்ளிவிவரங்களே இதை வெளிப்படையாகச் சொல்லுகின்றன.

அதிர்ச்சியூட்டும் கட்-ஆஃப் தரவுகள் (2026)

சமீபத்தில் வெளியான அரசு நிறுவன ஆட்சேர்ப்பு (Artisan Recruitment) முடிவுகள் பல கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. 120 மதிப்பெண்களுக்கு நடைபெற்ற தேர்வில் வெளியான கட்-ஆஃப் மதிப்பெண்கள்:

BHEL,

• BAP Ranipet – Welder:

EWS கட்-ஆஃப் – 48.75

SC – 57.75

OBC – 55.50

• HPBP Trichy – Fitter:

EWS – 55.75

SC – 68.75

OBC – 73.25

இந்தத் தரவுகள் எதைக் காட்டுகின்றன?

EWS பிரிவில் குறைவான மதிப்பெண் பெற்றவர்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. ஆனால் அதே சமயம் அதிக மதிப்பெண் பெற்ற SC, ST, OBC இளைஞர்கள் கடுமையான போட்டியில் வாய்ப்பை இழக்கிறார்கள்.

நேற்றுவரை “தகுதி” மற்றும் “திறமை” பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தவர்கள், இன்று குறைந்த மதிப்பெண்களுடன் வாய்ப்புகளைப் பெறும் இந்த நிலைமை, அந்த வாதங்களையே கேள்விக்குறியாக்குகிறது.

சட்டச் சிக்கல்: சாதியைத் துறந்தாலும் விடுபட முடியாத கட்டமைப்பு

இங்கே ஒரு சிக்கலான கேள்வி எழுகிறது.

பொருளாதார ரீதியாக பின்தங்கிய ஒரு SC/ST/OBC இளைஞர், தனது சாதி அடையாளத்தைத் துறந்து ‘சாதியற்றவர்’ (No Caste) சான்றிதழ் பெற்றால் EWS இடஒதுக்கீட்டைப் பெற முடியுமா?

சட்டப்பூர்வமாக “இல்லை” என்பதே இதற்கான பதில்.

103-வது அரசியல் சட்டத் திருத்தத்தின்படி, ஏற்கனவே SC, ST, OBC இடஒதுக்கீட்டிற்குள் வரும் சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் EWS பிரிவுக்குத் தகுதியற்றவர்கள். ஒருவரிடம் “சாதியற்றவர்” என்ற சான்றிதழ் இருந்தாலும், அரசின் பார்வையில் அவரது பிறப்பு சார்ந்த சமூக அடையாளமே இடஒதுக்கீட்டுத் தகுதியை நிர்ணயிக்கும்.

இதனால், சாதியைத் துறக்க விரும்பும் ஒருவருக்குக்கூட அந்த சமூகப் பெட்டியிலிருந்து வெளியே வர சட்டம் அனுமதிக்கவில்லை.

நாம் எழுப்ப வேண்டிய அடிப்படை கேள்விகள்

இந்தச் சூழ்நிலை சில முக்கியமான முரண்பாடுகளை வெளிப்படுத்துகிறது.

1. பொருளாதார அளவுகோல் என்றால் அனைவருக்கும் ஏன் இல்லை?

EWS என்பது பொருளாதார அடிப்படையிலான இடஒதுக்கீடு என்றால், அதில் ஏன் சமூக அடையாள அடிப்படையில் விலக்கு இருக்க வேண்டும்?

2. ஏழை என்றால் ஏழைதானே?

₹8 லட்சத்திற்கும் குறைவாக வருமானம் பெறும் ஒரு SC/ST/OBC இளைஞன் ஏழை இல்லையா?

3. தகுதி என்ற வாதம் எங்கே போனது?

குறைந்த மதிப்பெண் பெற்றவர்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது, அதிக மதிப்பெண் பெற்றவர்கள் வெளியே தள்ளப்படுவது எந்த “தகுதி”க் கொள்கையை பிரதிபலிக்கிறது?

4. சாதி ஒழிப்பு எங்கே?

ஒருவர் சாதியையும் மதத்தையும் துறக்க முன்வந்தாலும் சட்டம் அவரை மீண்டும் அதே சாதிப் பெட்டிக்குள் அடைத்து வைப்பது, சாதி ஒழிப்பின் பாதையில் ஒரு பெரிய முரண்பாடு அல்லவா?

முடிவுரை

இன்றைய சட்ட அமைப்பில் SC, ST, OBC சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் EWS பிரிவுக்குள் நுழைவது நடைமுறையில் சாத்தியமற்றது. ஆனால் இந்த நிலைமை ஒரு முக்கியமான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

பொருளாதார அடிப்படையில் இடஒதுக்கீடு வழங்குவதாக இருந்தால், அது அனைத்துச் சமூகங்களிலும் உள்ள ஏழைகளுக்கும் சமமாக இருக்க வேண்டும். இல்லையெனில் அது “பொருளாதார நீதியின்” பெயரில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு புதிய அநீதியாகவே மாறிவிடும்.

ஒரு காலத்தில் மண்டல் கமிஷனை எதிர்த்து நாடு முழுவதும் தீவிரமான அரசியல் போராட்டங்கள் நடைபெற்றன. இன்று EWS இடஒதுக்கீட்டின் முரண்பாடுகளை எதிர்த்து அறிவார்ந்த விவாதங்களும் அரசியல் எதிர்ப்புகளும் எழுவது தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகத் தோன்றுகிறது.

சமூகநீதி என்பது வெறும் கோரிக்கை மட்டுமல்ல; அது நடைமுறையில் அனைவருக்கும் சமமான வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் அமைப்பாக இருக்க வேண்டும்.

ஊரான்

கோட்டு, சூட்டு, மேக்கப்: கௌரவமா அல்லது கருத்தியல் வறட்சியின் பகட்டா?

ஆடை என்பது ஒரு மனிதனை நாகரிகமாக வெளிப்படுத்துவது மட்டுமல்ல; அது அந்தந்தப் பகுதியின் தட்பவெப்ப நிலைக்கு ஏற்ப உடலைப் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு கருவியும் ஆகும்.

ஆனால் தமிழ்நாட்டின் சுட்டெரிக்கும் வெயில் காலங்களில்கூட கழுத்தில் ‘டை’ கட்டிக்கொண்டு, உடல் முழுவதையும் மூடும் ‘கோட்டு–சூட்டு’ அணிவதும், அளவுக்கு அதிகமான மேக்கப் போடுவதும் ஒரு பெருமைக்குரிய விஷயமாகக் கருதப்படுகிறது.

இது உண்மையில் அறிவார்ந்த செயலா? அல்லது வெறும் போலி கௌரவத்தின் வெளிப்பாடா?

குளிர் தேசங்களின் கவசம்

ஐரோப்பா போன்ற நாடுகளில், கடும் குளிரிலும் பனிப்பொழிவிலும் உடலைப் பாதுகாப்பதே ‘கோட்டு–சூட்டு’ உடைகளின் அடிப்படை நோக்கம். கழுத்து வழியாகக் குளிர் காற்று உடலுக்குள் புகாமல் இருக்கவே ‘டை’ (Tie) பயன்படுத்தப்பட்டது.

அங்குள்ள காலநிலைக்கு அது ஒரு தேவையான பாதுகாப்பு. அதாவது, அந்த ஆடை அங்கே ஒரு ‘உயிர் காக்கும் கவசம்’.

நீதிமன்றங்களின் ‘நிழல்’ அடிமைத்தனம்

வழக்கறிஞர்கள் அணியும் கறுப்பு கோட், கழுத்தில் கட்டப்படும் வெள்ளை ‘நெக் பேண்ட்’ (Neck band) மற்றும் நீண்ட கவுன் போன்ற ஆடைகளும் இதே குளிர்காலச் சூழலில்தான் உருவானவை.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட இந்த ஆடை விதிகளை, 40°C வெயில் அடிக்கும் நம் நாட்டின் நீதிமன்றங்களிலும் இன்றும் தொடர்வது ஒரு வகையில் காலனிய மரபின் நிழலைத் தாங்கிக்கொண்டு வாழ்வதைப் போன்றதே.

கர்நாடகா, டெல்லி போன்ற சில இடங்களில் கோடை காலங்களில் கருப்பு கோட் அணிவதற்கு விலக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆடை என்பது ஒருவரின் அறிவையோ சட்டப் புலமையையோ தீர்மானிப்பதில்லை.

சிறு முதலாளிகளின் ‘பகட்டு’ மாற்றம்

இன்னொரு சமூகப் போக்கும் கவனிக்கத்தக்கது. நேற்று வரை எளிய ஆடையில் இருந்த ஒருவர் திடீரென பொருளாதார வசதி பெற்றவுடன் உடனே ‘கோட்டு–சூட்டு’ அணிந்து கொள்ளத் தொடங்குகிறார்.

ஆடை மாறினால் அந்தஸ்து உயர்ந்துவிடும் என்ற ஒரு மனப்பான்மை இதற்குப் பின்னால் செயல்படுகிறது. உண்மையில் இது ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மையின் வெளிப்பாடாகவே பார்க்கப்படுகிறது. 

பகட்டும் வெளிப்படையான பிம்பமும்

சமூகத்துக்குச் சேவை செய்ய வேண்டிய அரசியல்வாதிகள்கூட சில சமயங்களில் தங்களின் கொள்கைகளைவிட வெளிப்புற தோற்றத்திற்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பது கவலைக்குரியது.

கண்ணாடியின் முன் அமர்ந்து கொண்டு மணிக்கணக்காகச் செய்யப்படும் அழகு அலங்காரங்களில் ஒளிந்திருக்கும் அந்தரங்க உளவியல், மேடைகளில் முழங்கும் அவர்களின் அரசியல் உரைகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொள்கின்றன.

வயதுக்கும் சூழலுக்கும் பொருந்தாத அளவுக்கு மிகைப்படுத்தப்பட்ட மேக்கப்புகளும் வெளிப்புற அலங்காரங்களும் பல நேரங்களில் ஒரு செயற்கை பிம்பத்தை உருவாக்குகின்றன. பிறரின் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்கான இந்த வெளிப்புற முயற்சிகள் சமூகத்தில் ஒரு பகட்டுத் கலாச்சாரத்தை உருவாக்குகின்றன.

தலைமையும் – கருத்தாளுமையும்

உண்மையான ஆளுமை உடையில் இல்லை என்பதை நமது வரலாறே நமக்கு உணர்த்துகிறது.

தந்தை பெரியார், வே. ஆனைமுத்து போன்ற தலைவர்கள் ஒருபோதும் தங்களின் உடைக்கோ அலங்காரங்களுக்கோ முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை. எளிய உடைகளிலேயே வாழ்ந்த அவர்கள், கோடிக்கணக்கான மக்களின் மனங்களில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடிந்தது.

அதற்குக் காரணம் அவர்களிடம் இருந்த ‘கருத்தாளுமை’.

அவர்களின் சிந்தனைகள் கூர்மையானவை; செயல்பாடுகள் நேர்மையானவை. அந்த அறிவார்ந்த வலிமையே அவர்களை சமூகத்தின் முன்னே கொண்டு வந்தது. கருத்தியல் வறட்சி உள்ளவர்களே தங்களை வெளிப்புற அலங்காரங்களால் மறைக்க முயற்சிக்கிறார்கள்.

ஆடை என்பது ஒருவரின் அறிவையோ பண்பையோ தீர்மானிப்பதில்லை. அது ஒரு மனிதனின் வெளிப்புற வடிவம் மட்டுமே.

முடிவுரை

அறிவார்ந்த சமூகம் என்பது சூழலுக்கு ஏற்றவாறு வாழ கற்றுக்கொள்வதே. குளிருக்கான ஆடைகளை வெயிலில் அணிவதும், செயற்கை அலங்காரங்களில் பெருமை காண்பதும் ஒரு பகட்டு கலாச்சாரத்தின் அறிகுறியே.

ஆடை என்பது உடலைப் பாதுகாப்பதற்கானது; போலி கௌரவத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கானது அல்ல. உண்மையான மரியாதை மனிதனின் உடையிலோ அலங்காரங்களிலோ இல்லை — அவனுடைய சிந்தனையிலும் செயலில்தான் இருக்கிறது.

ஊரான்

தியாகமா அல்லது கையறுநிலையா? – போராட்டக் களத்தில் தற்கொலைகளின் உளவியல்!

போராட்டக் களத்தில் மரணம் என்பது பல சமயங்களில் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த மரணம் எப்படி நிகழ்கிறது என்பதுதான் அந்தப் போராட்டத்திற்குத் தரும் நெறியையும் வலிமையையும் தீர்மானிக்கிறது.

அடக்குமுறைகளைத் துணிச்சலுடன் எதிர்கொண்டு, எதிரியின் கரங்களால் வீழ்வது ‘வீரமரணம்’. ஆனால், போராட்டத்தின் பெயரால் ஒருவன் தன் உயிரைத் தானே மாய்த்துக் கொள்வது என்பது ‘இயலாமையின் வெளிப்பாடே’ தவிர வேறல்ல.

திலீபன் மரணமும் – தற்கொலை அரசியலும்

சமீபத்தில் (மார்ச் 11, 2026) சென்னை பூங்கா ரயில் நிலையத்தில் இந்தி எழுத்துக்களை அகற்றும் மே 17 இயக்கத்தின் போராட்டத்தின் போது, சிவா திலீபன் “தமிழ் வாழ்க, இந்தி ஒழிக” என முழங்கியவாறு ரயில் முன் பாய்ந்தார். அவரது முகநூல் பதிவில் “உடல் மண்ணுக்கு, உயிர் தமிழுக்கு” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. தீவிர சிகிச்சையில் இருந்த அவர் மார்ச் 18/19 அன்று உயிரிழந்தார்.

சிவா திலீபன்

மொழிப்பற்று என்பது போற்றுதலுக்குரியது. ஆனால் அந்தப் பற்றின் பெயரால் ஒருவர் தற்கொலை செய்து கொள்வது, அந்தப் போராட்டத்தின் நோக்கத்தையே சிதைக்கும் செயல்.

இந்த மரணத்தை ஒரு தியாகமாகப் பார்ப்பதைவிட, ஒரு உளவியல் சிக்கலாகவே அணுக வேண்டியுள்ளது. ஆணாதிக்கக் கொடுமையைத் தாங்க முடியாமல், அதை எதிர்த்து வெல்ல வழியறியாமல், இறுதியில் உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளும் ஒரு பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் மனநிலைக்கும் இதற்கும் அடிப்படையான வேறுபாடு இல்லை. இது வீரமல்ல; மாறாக எதையுமே எதிர்கொள்ள முடியாத ஒரு கையறுநிலையின் வெளிப்பாடு.

அமைப்புகளின் பொறுப்புத் துறப்பு

ஒரு பாதிக்கப்பட்ட பெண் தற்கொலைக்குத் தள்ளப்படுவதற்கு இந்தச் சமூகம் எவ்வாறு காரணமோ, அதுபோலவே போராட்டக் களத்தில் ஒரு தொண்டன் இப்படிப்பட்ட முடிவை எடுப்பதற்கும் அவரை வழிநடத்தும் அமைப்புகள் பொறுப்பேற்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு இயக்கத்தின் கடமை என்ன?

தன் தொண்டர்களுக்கு எதிரியை எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும், களப் போராட்டங்களை எப்படி முன்னெடுக்க வேண்டும், அரசியல் உத்திகளை எப்படி வடிவமைக்க வேண்டும் என்பதைக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். 

ஆனால் சில சமயங்களில் அமைப்புகள் உணர்ச்சியைத் தூண்டி, தொண்டர்களை ஒரு சின்னமாக மாற்றிக் கொள்ளும் அபாயகரமான நிலை உருவாகிறது. ஒரு தொண்டனின் உயிரைக் காக்க முடியாத அமைப்பு, எப்படி ஒரு சமூகத்தின் உரிமையைப் பாதுகாக்க முடியும்?

ஜூலியஸ் பூசிக் முதல் பகத்சிங் வரை – மற்றும் 1965 சின்னசாமி

நாம் ஏன் இன்னமும் பகத்சிங்கையும், ஜூலியஸ் பூசிக்கையும் முன்னுதாரணங்களாகப் போற்றுகிறோம்? அவர்கள் தற்கொலை செய்து கொள்ளவில்லை. அவர்கள் தங்கள் கொள்கைக்காக எதிரியின் அடக்குமுறைகளுக்கு அஞ்சாமல் நின்றார்கள்; தூக்குக் கயிற்றைத் தைரியமாக எதிர்கொண்டார்கள். அவர்களின் மரணம் என்பது ஒரு போராட்டத்தின் முடிவு அல்ல; அது ஆயிரக்கணக்கான புதிய போராட்டக்காரர்களை உருவாக்கிய விதை.

1965 ஆம் ஆண்டின் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் போது கீழப்பழுவூர் சின்னசாமி தீக்குளித்து உயிரிழந்தார். அப்போதும் அது ‘தியாகம்’ என்று கொண்டாடப்பட்டது. ஆனால் அத்தகைய உணர்ச்சி வெடிப்புகள், நீண்டகால அரசியல் உத்திகளை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, போராட்டத்தை ஒரு உணர்ச்சி அலைகளாக மட்டுமே மாற்றிவிடும் அபாயம் கொண்டவை என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது.

தன்னைத்தானே மாய்த்துக் கொள்ளும் மரணங்கள் மக்களை ஊக்குவிப்பதற்குப் பதிலாக அச்சமடையச் செய்யும். அது போராட்ட உணர்வை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக, இயலாமை மற்றும் விரக்தியின் மனநிலையைப் பரப்பும்.

முடிவுரை

போராட்டம் என்பது வாழ்வதற்காகத்தான் — சாவதற்காக அல்ல. தற்கொலைகளைத் தியாகங்களாகச் சித்திரிப்பது ஒரு ஆரோக்கியமான சமூகத்தின் அடையாளமாக இருக்க முடியாது. உணர்ச்சிவசப்பட்டு உயிரை விடுவதைவிட, அறிவார்ந்த முறையில் களத்தில் நின்று போராடுவதே இன்றைய காலத்தின் அவசியம்.

மாவீரர்களை உருவாக்குவோம்; தற்கொலைகளுக்குத் தார்மீகச் சாயம் பூசுவதைத் தவிர்ப்போம்.

ஊரான்