அரசியல்வாதிகள் ஏன் தொகுதி மாறி ஓடுகிறார்கள்?

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு திருவள்ளூர் மாவட்டம் வெளியகரம் பள்ளியில் ஆங்கில ஆசிரியர் பகவான் இடமாற்றம் செய்யப்பட்டபோது, மாணவர்கள் அவர் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு கதறி அழுதனர்; ஊர் மக்களே திரண்டு வந்து "எங்கள் ஆசிரியர் இங்கேதான் இருக்க வேண்டும்" எனப் போர்க்குரல் எழுப்பினர். 

சில நேர்மையான அரசு அதிகாரிகளுக்கும் இத்தகைய உணர்ச்சிப்பூர்வமான பிரியாவிடைகள் கிடைப்பதை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.

ஆனால், இதே போன்ற ஒரு காட்சியை நமது அரசியல் களத்தில் பார்க்க முடிகிறதா?

1. ஆசிரியரின் 'அடையாளம்' vs அரசியல்வாதியின்  

'அந்நியப்படுதல்'

ஒரு ஆசிரியர் தன் மாணவர்களுக்குப் பாடத்தைத் தாண்டி, அவர்களிடம் வாழ்வியலில் மாற்றத்தை உண்டாக்குகிறார். அதனால்தான் அவர் மாற்றப்படும்போது அது அந்த மாணவர்களின் தனிப்பட்ட இழப்பாக உணரப்படுகிறது.

ஆனால், ஐந்தாண்டு காலம் ஒரு தொகுதியின் பிரதிநிதியாக இருக்கும் ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் (MLA), அடுத்த தேர்தல் வரும்போது மிகச் சாதாரணமாகத் தனது தொகுதியைத் துறந்துவிட்டு வேறு தொகுதிக்கு ஓடுகிறார். 

வானதி சீனிவாசன் அல்லது நயினார் நாகேந்திரன் போன்ற முக்கிய முகங்கள் பாதுகாப்பான தொகுதி தேடி ஓடுவதாக வரும் செய்திகள் இதற்குச் சான்று.

இங்கே எழும் கேள்வி இதுதான்: "எங்கள் பழைய சட்டமன்ற உறுப்பினரே எங்களுக்கு மீண்டும் வேண்டும்" என்று ஒரு தொகுதியிலாவது மக்கள் கொந்தளித்தது உண்டா?

2. கட்சி எடுக்கும் முடிவு... மக்கள் காட்டும் மௌனம்

இன்னும் ஒரு படி மேலே போய் பார்த்தால், ஒரு கட்சியின் தலைமை பழைய சட்டமன்ற உறுப்பினருக்கு அதே தொகுதியில் மீண்டும் போட்டியிட வாய்ப்பு மறுத்து, ஒரு புதிய நபரை வேட்பாளராக நிறுத்துகிறது.

அப்பொழுதும் கூட, "எங்களுக்கு புதிய வேட்பாளர் வேண்டாம், பழைய சட்டமன்ற உறுப்பினர்தான் மீண்டும் வேட்பாளராக இருக்க வேண்டும்" என்று எந்த மக்களும் வீதிக்கு வந்து போர்க்குரல் எழுப்புவதில்லை.

ஏன் இந்த மௌனம்?

ஏனெனில், அந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அந்தப் பிரதிநிதி மக்களுடன் எத்தகைய இதயப்பூர்வமான உறவையும் ஏற்படுத்திக்கொள்ளவில்லை என்பதுதான் நிதர்சனம். மக்கள் பிரதிநிதிகள் என்பவர்கள் இன்று 'மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள்' என்பதைவிட, 'கட்சித் தலைமைகளால் திணிக்கப்பட்டவர்களாகவே' இருக்கிறார்கள். 

ஒரு வேட்பாளர் மாறும்போது மக்கள் அதை ஒரு கட்சியின் நிர்வாக மாற்றமாகப் பார்க்கிறார்களே தவிர, உணர்வுப்பூர்வமான இழப்பாகப் பார்ப்பதில்லை.

3. 'பாதுகாப்பான தொகுதி' தேடி ஓட்டம்

தனது தொகுதியில் உண்மையாகவே அடிப்படை மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்த ஒரு பிரதிநிதி, ஏன் வேறு தொகுதிக்கு ஓட வேண்டும்? தன் தொகுதி மக்களின் மீது அவருக்கு நம்பிக்கை இருந்தால், அவர் அங்கேயே நின்று மீண்டும் வெல்லத் துணிய மாட்டாரா?

ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் தொகுதி மாறுகிறார் என்பதே, அவர் அந்தத் தொகுதிக்குச் செய்த வேலைகளின் மீது அவருக்கே நம்பிக்கை இல்லை என்பதற்கான ஒப்புதல் வாக்குமூலம். 

"நான் இங்கே வேலை செய்யவில்லை, அதனால் மக்கள் எனக்குப் பாடம் புகட்டுவார்கள்" என்ற பயமே அவர்களைப் பாதுகாப்பான வேறு இடங்களைத் தேடி ஓட வைக்கிறது.

4. எங்கே போனது அந்தப் 'போர்க்குரல்'?

ஆசிரியருக்காகக் கண்ணீர் விடும் மாணவர்கள் இருக்கும் அதே சமூகத்தில்தான் நாமும் இருக்கிறோம். ஆனால், அதே சமூகம் தன் பிரதிநிதி மாறுவது குறித்துக் கவலைப்படாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் - மக்கள் அவர்களைத் தங்களின் 'நலன் விரும்பிகளாக'ப் பார்ப்பதில்லை; மாறாக, ஐந்து ஆண்டுக்கு ஒருமுறை வரும் 'தேர்தல் ஒப்பந்ததாரர்களாகவே' பார்க்கிறார்கள்.

முடிவுரை

அரசியல்வாதிகள் வெறும் கட்சிப் பிரதிநிதிகளாக' மட்டுமே இருக்கிறார்கள், 'மக்களின் பிரதிநிதிகளாக' மாறுவதில்லை. ஒரு ஆசிரியர் தன் பணியால் மாணவர்களின் இதயத்தில் இடம்பிடிப்பது போல, ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் மக்களின் இதயத்தில் இடம்பிடிக்கத் தவறுகிறார்.

ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினரின் இடமாற்றத்திற்காக அந்தத் தொகுதி மக்கள் வீதியில் இறங்கிப் போராடும் நாள் வந்தால்தான் இந்திய ஜனநாயகம் அதன் உண்மையான இலக்கை எட்டியுள்ளது என்று சொல்லலாம். அதுவரை, இந்தத் தொகுதி மாற்றங்கள் அனைத்தும் அரசியல் பிழைப்புவாதத்தின் அடையாளங்களே!

ஊரான்

தேமுதிக-வுக்கு 10 இடங்கள்: திமுக-வின் தேர்தல் வியூகமா அல்லது அரசியல் கட்டாயமா?

தமிழக அரசியல் களம் தற்போது அனல் பறக்கும் விவாதமாக மாறியுள்ளது. தேமுதிக-வுக்கு 10 தொகுதிகளை திமுக ஒதுக்கியது, “வாக்கு வங்கி சரிந்துள்ள ஒரு கட்சிக்கு இத்தனை இடங்களா?”, “இது திராவிட தெலுங்கு லாபியா?” போன்ற விமர்சனங்கள் எழுந்தாலும், அரசியல் என்பது வெறும் உணர்ச்சிகளால் மட்டுமல்ல, நுணுக்கமான கணக்குகளாலும் நகர்த்தப்படுகிறது என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

1. கூட்டணி அரசியலின் தர்க்கம்

தமிழக அரசியல் பல தசாப்தங்களாக இருமுனைப் போட்டியை (திமுக vs அதிமுக) அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த இரு பெரும் துருவங்களுக்கு இடையே உள்ள சிறிய மற்றும் நடுத்தரக் கட்சிகளே பெரும்பாலும் வெற்றியின் திசையைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஒரு தேர்தலை வெல்வது என்பது உங்கள் பலத்தை நிரூபிப்பது மட்டுமல்ல; எதிரணியின் வாக்குகளைச் சிதறடிக்கும் கலையுமாகும்.

2. தேமுதிக-விற்கான ஒதுக்கீடு: ஒரு 'தடுப்பு அரசியல்' (Pre-emptive Strategy)

தேமுதிக-வுக்கு 10 இடங்கள் வழங்கப்பட்டதன் பின்னணியில் தீர்க்கமான அரசியல் கணக்கு இருக்கலாம்.

எதிரணியைப் பலவீனப்படுத்துதல்: அதிமுக–பாஜக கூட்டணியில் சேரக்கூடிய வலுவான கட்சிகளை தன் பக்கம் இழுப்பது.

'வாக்குச் சிதறலைத் தடுத்தல்': தேமுதிக தனித்துப் போட்டியிட்டாலோ அல்லது எதிரணியில் சேர்ந்தாலோ பிரியும் வாக்குகள், சில தொகுதிகளில் திமுகவின் வெற்றியைப் பாதிக்கலாம். அதைத் தவிர்க்கவே இந்த ‘முன் எச்சரிக்கை’ நடவடிக்கை.

இந்த 10 இடங்கள் தேமுதிக-வின் பலத்திற்காகக் கொடுக்கப்பட்டவை அல்ல, மாறாக அதிமுக-வின் பலத்தைக் குறைப்பதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட விலை.

3. கட்சித் தாவல்களும் தேர்தல் யுக்திகளும்

அதிமுக-வில் இருந்து விலகி திமுக-வில் இணைபவர்களுக்குத் தேர்தல் வாய்ப்பு வழங்குவது ‘நேற்று வந்தவர்களுக்கு சீட்டா?’ என்ற விமர்சனத்துக்கு உள்ளாகலாம். ஆனால், எதிரணியின் உள்ளக வலிமையைச் சிதைப்பது தேர்தல் அரசியலில் பொதுவான யுக்தி. ஒரு கட்சியின் முக்கிய முகங்களை இழுப்பதன் மூலம் அதன் தொண்டர் பலத்தை மனரீதியாகப் பலவீனப்படுத்த முடியும்.

4. கருத்தியல் கூட்டணிகள் vs தேர்தல் கூட்டணிகள்

அனைத்துக் கூட்டணிக் கட்சிகளையும் ஒரே தராசில் நிறுத்த முடியாது.

• கருத்தியல் கூட்டணிகள்: விசிக, இந்திய கம்யூனிஸ்ட், மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் போன்றவை பாஜக எதிர்ப்பு என்ற தெளிவான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டவை.

• தேர்தல் கூட்டணிகள்: சில கட்சிகள் குறிப்பிட்ட பகுதிகளில் மட்டுமே செல்வாக்கு பெற்றிருக்கும் அல்லது குறைந்த வாக்கு வங்கி வைத்திருக்கும். ஆனால், அவை தேர்தல் வெற்றி-தோல்வியைத் தீர்மானிக்கும் 'முடிவு சக்தியாக' (Deciding Factor) மாறக்கூடும்.

இந்த ஒப்பந்தத்தைச் சுற்றி சமூக ஊடகங்களில் எழும் பெரும்பாலான விமர்சனங்கள், ‘தனக்குப் பிடிக்காத கட்சிக்கு இத்தனை இடமா?’ என்ற உணர்ச்சி அடிப்படையிலானவையே. அரசியல் என்பது வெறும் பிடித்தம்-பிடிக்காதது அல்ல; வாக்கு சதவீதம், தொகுதி வலிமை, எதிரணியைப் பலவீனப்படுத்தும் உத்தி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் எடுக்கப்படும் முடிவு என்பதை பலரும் இப்போது மறந்துவிட்டதுபோல் தெரிகிறது.

முடிவுரை

அரசியலில் எந்த முடிவும் தன்னிச்சையாக எடுக்கப்படுவதில்லை. தேமுதிக-வுக்கு 10 இடங்கள் ஒதுக்கீடு என்பது வெறும் ‘பரிசு’ அல்ல; அதிமுக–பாஜக அணியின் பலத்தை பலவீனப் படுத்த முயலும் ஒரு அரசியல் நகர்வு. இந்த வியூகம் பலன் தருமா என்பது தேர்தல் முடிவுகள் வரும்போதுதான் தெரியும்.  

தமிழக அரசியலில் கூட்டணிகள் வெறும் நட்புகளால் உருவாவதில்லை; 'தேர்தல் கணக்குகளாலும், சதுரங்க ஆட்டத்தின் நுணுக்கங்களாலுமே' உருவாகின்றன.

ஊரான்

கூட்டணி பேர சிக்கல்: தனிப் பெரும்பான்மையை உறுதி செய்ய திமுக வியூகம் வகுக்கிறதா?

தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு விசித்திரமான உண்மை உண்டு: திமுகவும் அதிமுகவும் இதுவரை எந்தத் தேர்தலிலும் நேரடி கூட்டணி அமைத்ததில்லை. இது ஒரு "எழுதப்படாத சட்டம்" (Unwritten Rule). 1972-இல் எம்.ஜி.ஆர் பிரிந்தது முதல் இன்று வரை இந்த இரு துருவங்களும் எதிரெதிர் திசையிலேயே பயணிக்கின்றன.

கொள்கை vs பிழைப்புவாதம்: ஒரு கூர்மையான ஒப்பீடு

1.திமுகவின் கருத்தியல்: திமுக இன்றும் திராவிடக் கொள்கைகளைத் தன் சட்டையாக உறுதியாக அணிந்துள்ள ஒரு கட்சி. திராவிட அரசியல் பற்றுள்ளவர்களும், அது குறித்து ஆழமாகப் பேசக்கூடியவர்களும் இக்கட்சியில் ஏராளம். எனினும், திமுகவில் உள்ளவர்கள் அனைவரும் அப்பழுக்கற்றவர்கள் என்று சொல்லிவிட முடியாது; அங்கேயும் பிழைப்புவாதிகள் நிறையவே உண்டு என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

2.அதிமுகவின் 'திராவிட' லேபிள்: அதிமுக தன் பெயரில் 'திராவிட' என்று வைத்திருந்தாலும், அது ஒரு பிழைப்புவாதக் கட்சியாகவே பார்க்கப்படுகிறது. எம்.ஜி.ஆர் கட்சியைத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்தே, கொள்கைப் பிடிப்பை விடப் பிழைப்புவாதத்தை முன்னிறுத்தியவர்களே அதில் அதிகம் இணைந்தனர். எனவே, இன்றைய அதிமுக திராவிட அரசியலின் அடையாளத்தை முழுமையாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறதா என்பது குறித்து விமர்சனங்கள் உள்ளன.

பாஜக காரணியும் திமுகவின் வியூகமும்

தற்போதைய அரசியல் சூழலில் மற்றொரு முக்கியமான அம்சம் கவனிக்கத்தக்கது. அதிமுக ஏற்கனவே பாஜகவுடன் நெருக்கமான அரசியல் நிலைப்பாடு கொண்ட கட்சி என கருதப்படுகிறது. ஆனால் திமுக தற்போதைக்கு அப்படி இல்லை. 

• பாஜக எதிர்ப்பும் தனிப்பெரும்பான்மையும்: திமுக தனது பாஜக எதிர்ப்புக் கொள்கையைத் தொடர்ந்து உறுதியாகக் கடைபிடிக்க வேண்டும் என்றால், அது தனிப்பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சி அமைக்க வேண்டியது அவசியம்.

• கூட்டணிப் பேரத்தின் இரகசியம்: ஒருவேளை தொங்கு சட்டமன்றம் உருவானால், மற்ற எந்தக் கட்சியையும் முழுமையாக நம்ப முடியாது (அவர்கள் அதிமுக பக்கம் அதாவது பாஜக பக்கம் சாய வாய்ப்புண்டு) என்பதை திமுக தலைமை நன்கு உணர்ந்துள்ளது. அதனால்தான், தற்போதைய கூட்டணிப் பேரங்களில் திமுக மிக உறுதியாக இருப்பதோடு, அதிக இடங்களில் போட்டியிட விரும்புவதாகவும் தெரிகிறது. ஒரு வகையில் அவர்களின் இந்தத் தற்காப்பு அணுகுமுறை தர்க்கரீதியாகச் சரியானது என்றே தோன்றுகிறது.

மேலும், கூட்டணிக் கட்சிகள் சார்பாக ஏற்கனவே வெற்றி பெற்ற சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் தங்கள் தொகுதியை, திமுக சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் தொகுதிகளைவிட ஒரு முன்மாதிரியாக மாற்றி அமைத்திருந்தால் அவர்கள் கூட்டணிப் பேரத்தில் வலிமையாக நிற்க முடியும். ஆனால் அவ்வாறு எதுவும் சிறப்பாக நடந்ததாகத் தெரியவில்லை. இதுவும் திமுகவின் கடுமையான பேரநிலைக்கு ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

2026-இல் 'கிங்மேக்கர்' யார்?

விஜயின் வருகை மற்றும் சீமானின் அரசியல் ஆகிய காரணங்களுக்காக ஒருவேளை 2026 தேர்தலில் எந்தக் கட்சிக்கும் தனிப்பெரும்பான்மை (118 இடங்கள்) கிடைக்காமல் போனால் என்ன நடக்கும்?

• அணி மாறும் வாய்ப்புகள்: திமுக, அதிமுகவைத் தவிர மற்ற அனைத்துக் கட்சிகளுமே (காங்கிரஸ், இடதுசாரிகள், பாஜக, பாமக, விசிக, தேமுதிக மற்றும் புதிய கட்சிகள்) வரலாற்றில் ஏதோ ஒரு காலகட்டத்தில் மாறி மாறி இரு அணிகளோடும் கூட்டணி வைத்தவைதான்.

• நிச்சயமற்ற தன்மை: நாளை அதிகாரம் யாருக்குக் கிடைக்கும் என்ற சூழல் வரும்போது, இந்த இதரக் கட்சிகள் அனைத்தும் தங்கள் நிலைப்பாட்டை மாற்றிக் கொண்டு அணி மாறுவதற்கான வாய்ப்புகளை மறுப்பதற்கில்லை. பாஜக காரணி இல்லாத சூழலில் மற்ற கட்சிகள் அதிமுகவுடன் கூட்டு சேரும் வாய்ப்பையும் புறந்தள்ளிவிட முடியாது. இந்த ஆபத்தை உணர்ந்தே திமுக  தன்னை வலுப்படுத்திக் கொள்ள முயல்கிறது என்றே கருத வேண்டி உள்ளது. 

முடிவுரை

தமிழக அரசியல் களம் இரு துருவங்களாகவே பிளவுபட்டு நிற்கிறது. ஒருபுறம் கொள்கைப் பின்னணி கொண்ட (ஆனாலும் பிழைப்புவாதிகளையும் உள்ளடக்கிய) திமுக; மறுபுறம் பிழைப்புவாதத்தையும் பாஜகவின் நிழலையும் அஸ்திவாரமாகக் கொண்ட அதிமுக. இவர்களுக்கு இடையே ஊசலாடும் இதரக் கட்சிகள் 2026-இல் யாரை அரியணையில் ஏற்றப் போகின்றன?

தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் 2026 ஒரு புதிய திருப்பத்தைத் தருமா? சிந்திப்போம்... விவாதிப்போம்!

ஊரான்

பாலியல் வன்முறை: தனிநபர் சிக்கலா, சமூக கட்டமைப்பின் விளைவா?

இன்றைய சொத்துடமைச் சமூக அமைப்பு பல பொருளாதார முறைகேடுகளுக்கும் ஊழலுக்கும் உகந்த சூழலை உருவாக்குகிறது.

ஆனால், நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வரும் பெண்கள் மீதான பாலியல் அத்துமீறல்களுக்கு எது அடிப்படை? இது வெறும் தனிநபர் ஒழுக்கம் சார்ந்த சிக்கலா அல்லது இதற்கும் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பிற்கும் ஏதேனும் தொடர்பு உண்டா?

பெண்ணை நுகர்வுப் பொருளாக்கும் போலிப் பிம்பங்கள்

பெண்கள் மீதான வக்கிரங்களுக்கு முதன்மைக் காரணமாக நாம் திரைப்படங்கள், கவிதைகள், பாடல்கள் மற்றும் சமூக ஊடகங்களைச் சாடுகிறோம். நிச்சயமாக, கலைப் படைப்புகள் பெண்களை வெறும் 'போகப் பொருளாக' (Objectification) உருவகப்படுத்துவது எரியும் நெருப்பில் ஊற்றப்படும் எண்ணெயாகச் செயல்படுகிறது.

பெண்ணின் சம்மதத்தைவிட அவளை எப்படியாவது 'வீழ்த்திப் பெறுவதே' ஆணுக்கான வீரம் எனச் சித்தரிக்கும் போக்கு, ஆண்களின் வக்கிர மனநிலைக்கு ஒரு சமூக அங்கீகாரத்தை வழங்குகிறது.

ஆளுமை ஈர்ப்பே ஆண்களின் மூலதனம்

ஒரு பெண் ஒரு ஆணை அணுகும்போது, அவளிடம் இல்லாத ஒரு கருத்தியல் ஆளுமையோ அல்லது ஏதோ ஒரு சிறப்பம்சமோ அந்த ஆணிடம் இருக்கும்போது அவள் ஈர்க்கப்படுகிறாள். உதாரணமாக, முப்பது வயதுப் பெண் ஒரு அறுபது வயது முதியவரின் அறிவார்ந்த ஆளுமையைக் கண்டு வியந்து அவரை விரும்பக்கூடும். தன்னிடம் இல்லாத ஆளுமை இன்னொருவரிடம் இருக்கும்போது அவரிடம் ஈர்க்கப்படுவது இயல்புதான்.

இந்தத் தருணத்தில் அந்த ஆண் காட்ட வேண்டியது கண்ணியமும், அவளது உணர்வை மதிக்கும் பண்பும்தான். ஆனால், கெடுவாய்ப்பாக சில ஆண்கள் பெண்களின் அந்த ஈர்ப்பைத் தங்களின் 'மூலதனமாக' மாற்றிக் கொள்கிறார்கள்.

பெண்களை ஒரு நுகர்வுப் பொருளாகப் பார்க்கும் அந்த ஆணாதிக்கத் தன்மை, அவர்களைச் சுரண்டுவதற்கான வாய்ப்பாகவே இதைப் பார்க்கிறது.

பொருளாதார அதிகாரமும் பாலியல் சுரண்டலும்

இங்கேதான் பொருளாதாரமும் பாலியலும் ஒன்றிணைகின்றன. பெண்கள் பல சமயங்களில் ஆண்களின் அதிகாரம், பொருளாதாரம் அல்லது சமூக நிலை காரணமாக அவர்களிடம் ஈர்க்கப்படலாம். அவர்கள் தரும் பொருளாதார உதவிகள் (பணம், நகை, சொத்து அல்லது நட்சத்திர விடுதி உணவு உள்ளிட்ட ஆடம்பரப் பொருட்கள்) ஒரு தூண்டிலாக அமைகின்றன. சமூகம் பெண்களைப் பொருளாதார ரீதியாகச் சுதந்திரமற்றவர்களாக வைத்திருக்கும் வரை, இந்த வகை ஏமாற்றுகளும் பாலியல் அத்துமீறல்களும் தொடரவே செய்யும்.

கருத்தாளுமை: பெண்களின் கேடயம்

இந்தச் சூழலை மாற்ற வேண்டுமானால், பெண்கள் கல்வியில் முன்னேறுவதும் பொருளாதாரத் தற்சார்பு பெறுவதும் மட்டும் போதாது. அதையும் தாண்டி அவர்கள் கருத்தியல் ஆளுமை (Ideological Strength) மிக்கவர்களாக வளர வேண்டும்.

"ஆண்களைப் போல பெண்களும் கருத்தாளுமைக்குச் சளைத்தவர்கள் அல்ல என்கிற நிலை உருவாக வேண்டும்."

அதற்கு, பெண்கள் சமூகப் பிரச்சினைகளில் (சாதியம், வர்க்கச் சுரண்டல், அரசியல் பொருளாதாரம்) அக்கறை செலுத்த வேண்டும். 

ஒரு பெண் வெறும் 'உடலாக' அல்லாமல், ஒரு 'சிந்தனை ஆளுமையாக'த் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும்போது, அவளது ஆளுமை ஆண்களின் வக்கிரப் பார்வைக்கு அப்பாற்பட்டதாக மாறுகிறது. அறிவு ரீதியான சமநிலை ஏற்படும்போது பாலியல் சுரண்டலுக்கான இடைவெளி குறைகிறது.

நாம் செய்ய வேண்டியவை:

1. பொருளாதாரச் சுதந்திரம்: பெண்களுக்குச் சொத்துரிமையிலும், வாழ்வாதாரத்திலும் முழுமையான சமபங்கு வேண்டும்.
2. கருத்தியல் பலம்: பெண்கள் சமூக விவாதங்களில் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொண்டு, ஆண்களுக்கு நிகரான - அல்லது மேலான - கருத்தாளுமையைப் பெற வேண்டும்.
3. ஊடகக் கட்டுப்பாடு: பெண்களை இழிவுபடுத்தும் காட்சிகள் மற்றும் உள்ளடக்கங்களுக்கு எதிராக சமூக விழிப்புணர்வும் பொறுப்பான ஊடக நடைமுறைகளும் உருவாக வேண்டும்.

முடிவுரை

பாலியல் வக்கிரங்கள் ஒழிய வேண்டுமானால் தனிநபர்களை மட்டும் திருத்த முயல்வதை விட, அத்தகைய குற்றங்களை உற்பத்தி செய்யும் சமூகக் கட்டமைப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும். பெண்கள் வெறும் 'நுகர்வுப் பண்டம்' அல்ல; அவர்கள் சமூகத்தை வழிநடத்தும் 'கருத்தியல் ஆளுமைகள்' என்பதை இந்தச் சமூகம் அங்கீகரிக்கும்போதுதான் பாலியல் குற்றங்களுக்கு நிரந்தரத் தீர்வு கிடைக்கும்.

விவாதிப்போம். மாற்றத்தை நோக்கி சிந்திப்போம்.

ஊரான்

தொடர்புடைய பதிவுகள்

பெண்கள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமைகளுக்கு முடிவே கிடையாதா?

பாலியல் குற்றவாளி சீமானை பொதுவெளியில் நடமாட விடலாமா?

பாலியல் வன்கொடுமையின் ஊற்றுக்கண் எது?

மாற்றுக் கருத்தை ஏற்க மறுக்கும் மனநிலை!

நாம் எதற்காகப் போராடுகிறோம்? எதை மாற்ற நினைக்கிறோம்? சமூகம் மாற வேண்டும், மக்கள் மாற வேண்டும், மூடநம்பிக்கைகள் ஒழிய வேண்டும் என்று மேடைகளில் முழங்குகிறோம். ஆனால், அந்த மாற்றத்தை நம்மிடமிருந்தோ அல்லது நமக்கு நெருக்கமானவர்களிடமிருந்தோ தொடங்க முற்படும்போதுதான், நாம் எவ்வளவு பெரிய முரண்பாட்டில் வாழ்கிறோம் என்பது வெளிச்சத்திற்கு வருகிறது.

'கருத்தியல் தன்னலம்' (Ideological Ego)?

தன்னைப் பற்றித் தானே ஒரு உயர்ந்த பிம்பத்தைக் கட்டமைத்துக் கொண்டு, அந்தப் பிம்பத்திற்கு எவ்விதச் சிறு பாதிப்பும் வந்துவிடக் கூடாது என்று நினைப்பதே கருத்தியல் தன்னலம்.

நாம் ஒரு கருத்தைச் சொல்லும்போது அது அறிவுப்பூர்வமானதா என்று பார்ப்பதைவிட, அது எனக்கு சாதகமானதா என்பதே முக்கியமாகிவிட்டது.

ஒரு சமூகச் செயல்பாட்டில் அல்லது சடங்கில் இருக்கும் அர்த்தமற்ற தன்மையை யாராவது சுட்டிக்காட்டினால், அதை ஒரு விவாதமாக எடுத்துக் கொள்வதற்குப் பதிலாக, அதை ஒரு தனிநபர் தாக்குதலாக (Personal Attack) கருதும் மனநிலை வளர்ந்து வருகிறது.

'தோழமை' என்பது என்ன?

"வெளியாட்கள் சொன்னால் பரவாயில்லை, நீங்களே இப்படியா?" என்ற ஒரு கேள்வி அடிக்கடி எழுகிறது. உண்மையில், ஒரு தோழமை அல்லது நெருங்கிய நட்பு அல்லது நெருங்கிய உறவு என்பது எது? தவறுகளைக் கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஆதரிப்பதா? அல்லது முரண்பாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டி ஒருவரைச் செம்மைப்படுத்துவதா?

நிச்சயமாகச் செம்மைப்படுத்துவதுதான்.

ஆனால், இன்று நிலைமை தலைகீழாக இருக்கிறது. மாற்றுக் கருத்துக்களைச் செவிமடுக்கத் தயாராக இல்லாதவர்கள், சமூக மாற்றத்தைப் பற்றிப் பேசுவது ஒரு முரண்பாடு.

உறவுகளும் பிம்பங்களும்

இந்தத் தன்னலம் என்பது இயக்கங்கள் அல்லது நண்பர்களோடு நின்றுவிடுவதில்லை. குடும்பத்திற்குள்ளும் இதுவே நீடிக்கிறது. ஒவ்வொருவரும் தங்களை 'சரியானவர்களாகவும்', 'மேலானவர்களாகவும்' காட்டிக் கொள்ளவே விரும்புகிறார்கள். 

அவர்களின் செயல்களில் இருக்கும் தர்க்கப் பிழைகளைச் சுட்டிக்காட்டினால், உடனே உறவுகளில் விரிசல் விழுகிறது.

"உன் கருத்தை உன்னோடு மட்டும் வைத்துக் கொள்; அடுத்த வீட்டுக் கதவைத் தட்டி உள்ளே திணிக்காதே" என்ற மனநிலை நம்மை ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் அடைத்துவிடுகிறது. 

மற்றவர்களின் கதவைத் தட்டத் தயங்கும் அறிவு, எந்த மாற்றத்தையும் உருவாக்க இயலாது.

முடிவுரை

சமூகத்தை மாற்றப் புறப்படும் ஒவ்வொருவரும் முதலில் உடைக்க வேண்டியது தங்களின் கருத்தியல் தன்னலத்தைத்தான். நமது பிம்பங்கள் சிதைக்கப்படும்போது எழும் கோபத்தைவிட, ஒரு தவறான கருத்து நிலைபெறுவதைக் கண்டு நாம் வருந்த வேண்டும். மாற்றுக் கருத்துக்களைச் சகித்துக் கொள்ளவும், ஆரோக்கியமான விமர்சனங்களை உள்வாங்கவும் பழகாத வரை, நாம் கட்டமைக்கும் 'முற்போக்கு' என்பது ஒரு வெற்று அலங்காரமே.

சிந்திப்போம்...

ஊரான்

தொடர்புடைய பதிவு 

கருத்தியல் தன்னலம்!