வயிறு என்ன குப்பைத் தொட்டியா? – தீவிரமாகும் 'தீனி' கலாச்சாரம்

இன்றைய நுகர்வோர் உலகில், காலையில் எழுந்ததிலிருந்து இரவு உறங்கும் வரை ஏதோ ஒரு உணவுப் பண்டத்தைச் சுற்றியே மனித வாழ்க்கை சுழல்கிறது. மாலை நேரங்களில் கடைவீதி வழியாகச் செல்லும்போது கண்ணில் படும் போண்டா, பஜ்ஜி, சமோசா, சிக்கன் பக்கோடா, பானிபூரி, மசாலா மீன் வருவல், கொத்து பரோட்டா எனப் பலவண்ணப் பலகாரங்கள் நம் நாவிற்குச் சவால் விடுகின்றன. காற்றில் மிதந்து வரும் அந்தப் பலகாரங்களின் மணமும், கண்ணைக் கவரும் நிறமும் முறையே நம் மூக்கையும் நாவையும் சுண்டி இழுத்து நம்மை அலைமோத வைக்கின்றன.

கால மாற்றம்: பசி முதல் பழக்கம் வரை

முந்தைய காலங்களில் பசி எடுத்தால் மட்டுமே உரிய நேரத்தில் உணவு அருந்துவார்கள். இடையில் எதையாவது தின்ன வேண்டும் என்று மனம் விரும்பினாலும், தின்பண்டங்கள் அவ்வளவு எளிதாகக் கிடைக்காது. முன்பெல்லாம் நகரங்களுக்குச் சென்று வந்தாலோ அல்லது வாரச் சந்தைக்குச் சென்று வந்தாலோதான் நொறுக்குத் தீனிகளைக் காண முடியும். அன்றைய தீனிகளும் பெரும்பாலும் பொரிகடலை, பட்டாணி, முறுக்கு போன்ற எளிய மற்றும் ஆரோக்கியமான வகைகளாகவே இருந்தன. திருவிழாக் காலங்களில் மட்டுமே இனிப்பு வகைகள் அரிதாகத் தட்டுப்படும்.

ஆனால் இன்று, உணவு என்பது 'அவசியம்' என்பதைத் தாண்டி ஒரு 'பழக்கமாக' மாறிவிட்டது. திரும்பும் திசையெல்லாம், குக்கிராமங்கள் வரை இன்று விதவிதமான நொறுக்குத் தீனி கடைகள் முளைத்துவிட்டன.

போதாக்குறைக்கு, ஆன்லைன் மூலம் 'ஆர்டர்' செய்தால் தீனிகள் நம் கதவைத் தட்டுகின்றன. ஒத்தையடிப் பாதையில் கூட இன்று ஒய்யாரமாய் வந்து சேருகின்றன 'பார்சல்' தீனிகள்.

நினைத்தபோதெல்லாம் அவை நம் வயிற்றுக்குள் தள்ளப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. அன்று செரிமான மண்டலத்திற்குப் போதுமான ஓய்வு கிடைத்தது; ஆனால் இன்று, நம் வயிறு ஓய்வில்லாமல் இயங்கும் இயந்திரமாக மாற்றப்பட்டுவிட்டது.

குப்பைத் தொட்டியாகும் வயிறு

நகராட்சி ஊழியர்கள் தெருவெங்கும் சிதறிக் கிடக்கும் பல்வேறு வகையான குப்பைகளையும் அள்ளிக் கொண்டு போய் ஒரு குப்பைத் தொட்டியில் கொட்டுவதைப் போல, நாமும் பலவண்ணப் பலகாரங்களையும், கண்ட கண்ட எண்ணெய்ப் பண்டங்களையும் நம் வயிற்றில் கொட்டுகிறோம். 

வயிறு என்பது நம் உயிரை இயக்கும் ஓர் உயரிய இடம் என்பதை மறந்து, அதை எதை வேண்டுமானாலும் கொட்டும் நகராட்சிக் குப்பைத் தொட்டியாக மாற்றிவிட்டோம்.

உழைப்பு குறைவு - உணவு அதிகம்: பேராபத்து

இந்தத் தீனி கலாச்சாரம் ஒருபுறம் இருக்க, நவீன இயந்திரமயமான உலகில் நம்முடைய உடல் உழைப்பு முற்றிலுமாகக் குறைந்து போய்விட்டது. அன்று வயலில் வேலை செய்வதும், நடந்தே பயணம் செய்வதும் இயல்பாக இருந்தது. ஆனால் இன்று அமர்ந்த இடத்திலேயே வேலை, பயணத்திற்கு வாகனம் என உடலுக்கான வேலைகள் பெருமளவில் குறைந்துவிட்டன.

போதிய உடற்பயிற்சியும் இல்லை; 

ஆனால் உள்ளே தள்ளும் உணவின் அளவு மட்டும் பலமடங்கு அதிகரித்துவிட்டது. உழைப்பின் மூலம் எரிக்கப்படாத இந்த உபரி கலோரிகள், காலப்போக்கில் உடலில் நஞ்சாக உருமாறி பல்வேறு நோய்களுக்கு வழிவகுக்கின்றன.

நுகர்வோர் வெறியும் உடல்நலமும்

"எதையும் அனுபவித்துவிடு, சேர்த்து வைத்து என்ன செய்யப்போகிறாய்?" என்கிற நுகர்வு வெறியின் வெளிப்பாடாகவே இன்றைய ருசி மோகம் இருக்கிறது. வயிற்றில் இடம் இருக்கிறதோ இல்லையோ, நாவின் ருசிக்காக எதையும் உள்ளே தள்ளுகிறோம். வாரம் ஒருமுறை என்பது மாறி, அடிக்கடி இப்படித் தின்பதனால் உடல் எடை கூடாமல் என்ன செய்யும்? இதயம் பலவீனமடையாமல் என்ன செய்யும்?

அதிகப்படியான மசாலாக்களும், தரமற்ற எண்ணெய்களும் நம் உடலை மெல்ல மெல்லச் சிதைக்கின்றன. ருசி என்பது சில நிமிடங்களோடு முடிந்துவிடுவது, ஆனால் அதன் விளைவாக வரும் நோய்கள் வாழ்நாள் முழுக்க நம்மை வதைப்பவை.

முடிவுரை

உணவு என்பது உடல் உழைப்பின் போது இழந்த சக்தியை மீட்பதற்காகவும், இயல்பான உடல் வளர்ச்சிக்காகவும் மட்டுமே இருக்க வேண்டுமே தவிர, அதைச் சிதைக்கும் குப்பையாக மாறிவிடக் கூடாது. 

ருசிக்காக வாழ்வதை விடுத்து, உடல் நலனுக்காக உண்பதே அறிவுடைமை. "என் வயிறு குப்பைத் தொட்டியல்ல" என்கிற தெளிவு நமக்கு இருந்தால் மட்டுமே, நோயற்ற வாழ்வை நாம் பெற முடியும்.

பசி என்றால் என்னவென்று நீ உணராத வரை உன் வயிறு குப்பைத் தொட்டிதான்!

ஊரான்

மொழியின் தோற்றம்: உழைப்பின் மொழியும் உற்பத்தியின் செழுமையும்

மொழியின் வரலாற்றை நாம் அணுகும்போது, பெரும்பாலும் புனைவுகளும் வரலாறும் கலந்தே காணப்படுகின்றன. ஆனால், அறிவியல் பூர்வமான சமூகப் பார்வையில் அணுகும்போது, மொழி என்பது ஒரு தனிமனிதனின் செயலல்ல, அது ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு உழைப்பின் விளைவு என்பது தெளிவாகிறது.

1. உழைப்பிலிருந்து பிறந்த மொழி

மார்க்சிய மெய்யியலின்படி, "உழைப்புதான் மனிதனை உருவாக்கியது". ஆதிகால மனிதன் கூட்டாக வேட்டையாடும்போதும், உணவைச் சேகரிக்கும்போதும் ஒருவருக்கொருவர் தகவல்களைப் பரிமாறிக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. அந்த 'உற்பத்திப் போராட்டத்தின்' விளைவாகவே ஒலிகள் சொற்களாகவும், சொற்கள் மொழியாகவும் உருப்பெற்றன. எனவே, மொழி என்பது ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து தனிமனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றல்ல; அது காடுகளிலும், நிலங்களிலும் மனிதர்கள் சிந்திய வியர்வையின் ஒலி வடிவம்.

2. அகத்தியர்: ஒரு கருத்தியல் திணிப்பு

இராமாயணம் போன்ற காவியங்கள் பிந்தைய காலத்தில் எழுதப்பட்ட புனைவுகள். வரலாற்று ரீதியாக, அகத்தியர் என்ற பிம்பம் தமிழை 'தெய்வீக மயமாக்கும்' நோக்கில் திட்டமிட்டுத் திணிக்கப்பட்டது. உழைப்பின் ஊடாகச் சுயமாக வளர்ந்த ஒரு மொழிக்கு, வடபுலத்திலிருந்து வந்த ஒரு முனிவரே தந்தை என்று கூறுவது, தமிழின் தனித்துவமான வேர்களை மறுப்பதாகும். இது தமிழின் உண்மையான 'உழைப்புசார் பரிணாமத்தை' மறைத்து, வரலாற்றைத் தொன்மங்களுக்குள் ஒளித்து வைக்கும் முயற்சியாகும்.

3. உற்பத்தி முறையும் மொழியின் செழுமையும்

தமிழ் மொழி இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இலக்கணச் செழுமையோடு இருந்திருக்கிறது என்றால், அதற்குக் காரணம் தமிழ்ச் சமூகம் அடைந்திருந்த உற்பத்தி முறையின் வளர்ச்சி ஆகும். நிலத்தை ஐந்தாகப் பிரித்தது (ஐந்திணை) ஒரு கவித்துவச் செயல் மட்டுமல்ல; அது நிலத்தின் தன்மைக்கேற்ப மனிதன் மேற்கொண்ட உற்பத்தி முறையைப் பிரதிபலிக்கிறது.

4. மொழித் திணிப்பும் வளர்ச்சிக் கிளர்ச்சியும்

இன்றைய சூழலில், ஒன்றிய அரசு இந்தி மற்றும் சமஸ்கிருதத்தைத் தீவிரமாகத் திணிப்பதன் பின்னணியில் ஒரு பெரும் அரசியல்-பொருளாதாரச் சூழ்ச்சி ஒளிந்திருக்கிறது. சமஸ்கிருதம் ஒரு வழிபாட்டு மொழி; இந்தி ஒரு நிலப்பிரபுத்துவப் பின்புலம் கொண்ட மொழி. இவை இரண்டுமே நவீன அறிவியலுக்கோ அல்லது உலகளாவிய தொழில் உற்பத்தி முறைகளுக்கோ ஈடுகொடுக்கக்கூடிய 'தொழில் மொழிகள்' அல்ல. இருப்பினும், இவற்றைத் திணிப்பதன் மூலம் தமிழின் தொழில்முறை வளர்ச்சியை முடக்கி, கல்வி, நிர்வாகம் மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறைகளில் தமிழைத் தொழில்மொழியாக வளரவிடாமல் தடுப்பது, தமிழ் மக்களின் அறிவுசார் பொருளாதார வளர்ச்சியைச் சிதைக்கும் செயலாகும். இந்தத் தடைக்கல்லைத் தகர்த்து, தமிழை நவீன உற்பத்தித் துறையின் முதுகெலும்பாக மாற்ற வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

5. மொழி வளர்ச்சியின் எதிர்காலம்: தொழில்மொழியாகத் தமிழ்

ஒரு மொழி எப்போதுமே உழைப்பு மற்றும் உற்பத்தியோடு இணைந்திருந்தால் மட்டுமே உயிர்ப்புடன் இருக்க முடியும். பழங்காலத் தமிழ் சமூகம் வேளாண்மை, நெய்தல் மற்றும் கடல் கடந்த வணிகம் ஆகியவற்றில் சிறந்து விளங்கியதால், தமிழ் ஒரு செழுமையான 'தொழில்மொழியாக' வளர்ந்தது.

ஆனால் இன்று, நவீனத் தொழில்நுட்பத் துறைகளில் ஆங்கிலம் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. தமிழ் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி வளர வேண்டுமானால், அது இன்றைய நவீனத் தொழில்களான தகவல் தொழில்நுட்பம், மருத்துவம் மற்றும் பொறியியல் துறைகளின் 'தொழில்மொழியாக' மாற வேண்டும். உற்பத்தித் துறையிலிருந்து தமிழ் அந்நியப்படும்போது, அதன் வளர்ச்சியும் தேக்கமடையும் என்பதே வரலாற்று எச்சரிக்கை.

6. இலக்கணம்: இலக்கியத்தின் நிழல்

இலக்கியம் என்பது மக்களின் வாழ்க்கை; இலக்கணம் என்பது அந்த வாழ்க்கையை முறைப்படுத்தும் ஒரு சட்டகம். தொல்காப்பியர் தமிழை உருவாக்கவில்லை; மாறாக, தமிழ்ச் சமூகம் ஏற்கனவே செழுமைப்படுத்தி வைத்திருந்த மொழியை, அதன் உழைப்பு சார்ந்த விதிகளின்படி தொகுத்து வழங்கினார்.

 

முடிவுரை:

மொழியின் வேர்கள் சொர்க்கத்திலோ அல்லது முனிவர்களின் கற்பனையிலோ இல்லை; அவை உழைக்கும் மக்களின் கைகளிலும், மண்ணிலும் உள்ளன. புனைவுகளையும் திணிப்புகளையும் தாண்டி, உழைப்பையும் உற்பத்தி மாற்றங்களையும் கவனிக்கும்போதுதான் தமிழ் மொழியின் உண்மையான பிரம்மாண்டத்தை நாம் உணர முடியும். தமிழைத் தொழில்மொழியாக மீட்டெடுப்பதே அதன் காலமற்ற செழுமைக்கு நாம் செய்யும் உண்மையான தொண்டு.

ஊரான் 

கடவுள் மறுப்பாளர்களின் உளவியல் சிக்கல்கள்

முந்தைய பதிவில் கடவுள் நம்பிக்கையாளர்களின் கோபத்திற்குப் பின்னால் உள்ள உளவியல் காரணங்களைப் பார்த்தோம். இன்று, அதன் தொடர்ச்சியாக கடவுள் மறுப்பாளர்களின் (atheist) உளவியல் சிக்கல்களை ஆராய்வோம். இது ஒரு தரப்பை இழிவுபடுத்துவது அல்ல; மனித மனம் எப்படி நம்பிக்கை மோதல்களை கையாள்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்வது மட்டுமே. உளவியல் ஆய்வுகள் காட்டுவது போல, கடவுள் மறுப்பாளர்கள் பொதுவாக நல்ல மனநலம் கொண்டவர்கள், ஆனால் சில தனித்துவமான சவால்களை எதிர்கொள்கின்றனர். இங்கே 5 முக்கிய காரணங்கள் (ஆய்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு):

1. "நானும் என் அறிவியல்/தர்க்கமும் ஒன்றுதான்" (அடையாளச் சிக்கல்)

கடவுள் மறுப்பாளர்கள் பலர் தங்கள் அடையாளத்தை அறிவியல், தர்க்கம் அல்லது பகுத்தறிவுடன் பிணைத்துக் கொள்கின்றனர். ஒரு மதக் கருத்து அல்லது அனுபவம் அவர்களின் நம்பிக்கையை சவால் செய்யும்போது, அது தங்கள் சுயமே உடைவதாக உணர்கின்றனர். இது நம்பிக்கையாளர்களின் அடையாளச் சிக்கலைப் போன்றது – வெறும் கருத்து அல்ல, தோல் போன்றது. (ஆதாரம்: Social Identity Theory அத்தீஸ்ட்களிடம் – விவரங்கள்: [Psychology Today](https://www.psychologytoday.com/us/blog/talking-about-men/201812/the-mental-health-atheists-and-the-nones))

2. மூளையின் பாதுகாப்பு உணர்வு (Amygdala Hijack)

ஒரு ஆழ்ந்த மத அனுபவம் அல்லது வாதம் வரும்போது, கடவுள் மறுப்பாளர்களின் மூளையின் அமிக்டலா (பய உணர்வு பகுதி) தூண்டப்படலாம். இது தர்க்கத்தை விட "சண்டை அல்லது ஓட்டம்" நிலைக்குத் தள்ளுகிறது, கோபம் அல்லது தவிர்த்தலை உருவாக்கிறது. இது அனைவருக்கும் பொதுவானது, ஆனால் கடவுள் மறுப்பாளர்களுக்கு மதக் கருத்துகள் "ஆபத்து" போல தோன்றலாம். (ஆதாரம்: Emotional Intelligence மற்றும் அமிக்டலா – விவரங்கள்: [Owlcation](https://owlcation.com/social-sciences/atheism-and-the-psychology-of-doubt-and-belief))

3. சமூக பாரபட்சம் மற்றும் தனிமை (Stigma and Isolation)

கடவுள் மறுப்பாளர்கள்  பல சமூகங்களில் தங்களது கருத்துக்களை வெளிப்படுத்த அச்சப்படுகின்றனர், ஏனெனில் மத விரோத பாரபட்சம் (anti-atheist discrimination) உள்ளது. இது தனிமை, கவலை அல்லது மன அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தலாம். உதாரணமாக, அமெரிக்காவில் கடவுள் மறுப்பாளர்கள்  தங்கள் நம்பிக்கையை மறைக்கின்றனர், இது மனநலத்தை பாதிக்கிறது. இது நம்பிக்கையாளர்களின் சமூக அழுத்தத்தைப் போன்றது. (ஆதாரம்: ஆய்வு அத்தீஸ்ட் ஸ்டிக்மா – விவரங்கள்: [UNL News](https://news.unl.edu/article/study-shows-many-american-atheists-hide-their-non-belief))

4. இருத்தலியல் கவலை மற்றும் மரண அச்சம் (Existential Dread)

கடவுள் இல்லாத உலகில், வாழ்க்கையின் அர்த்தம், மரணம் பற்றிய கவலை அதிகமாகலாம். சில கடவுள் மறுப்பாளர்கள்  "வாழ்க்கை அர்த்தமற்றது" என உணர்கின்றனர், இது மனச்சோர்வை ஏற்படுத்தலாம். ஆனால், பலர் இதை தத்துவ ரீதியில் கடக்கின்றனர். இது நம்பிக்கையாளர்களின் "நம்பிக்கை இழப்பு" சிக்கலை ஒத்தது. (ஆதாரம்: அத்தீஸ்ட் இருத்தலியல் – விவரங்கள்: [Richard Dawkins Net](https://richarddawkins.net/2013/05/lifelong-atheist-how-to-live-without-despair))

5. ஈகோ மற்றும் உறுதிப்படுத்தல் பக்கச்சார்பு (Confirmation Bias)

கடவுள் மறுப்பாளர்கள்  தங்கள் தர்க்கத்தை உறுதிப்படுத்தும் தகவல்களை மட்டும் தேடி, மதக் கருத்துகளை இழிவுபடுத்தலாம். இது விவாதங்களில் கோபத்தை ஏற்படுத்துகிறது. உளவியல் கூறுவது போல, இது அனைத்து மனிதர்களுக்கும் பொதுவானது – கடவுள் மறுப்பாளர்களும் விதிவிலக்கல்ல. (ஆதாரம்: Confirmation Bias அத்தீஸ்ட்களிடம் – விவரங்கள்: [Medium](https://medium.com/deconstructing-christianity/the-psychology-of-belief-understanding-cognitive-biases-in-religious-faith-19110b4d4eac))

முடிவுரை: புரிந்துணர்வோடு அணுகுவோம்

சுருக்கமாக, கடவுள் மறுப்பு என்பது பலருக்கு வெறும் தர்க்கம் அல்ல; அது அவர்களின் அறிவுசார் பிணைப்பு. மதக் கருத்துகள் அதை சவால் செய்யும்போது, தற்காப்பு உணர்வு எழுகிறது. ஆய்வுகள் காட்டுவது போல, கடவுள் மறுப்பாளர்கள்  நல்ல மனநலம் கொண்டவர்கள், ஆனால் சமூக மற்றும் இருத்தலியல் சவால்களை எதிர்கொள்கின்றனர். (ஆதாரம்: அத்தீஸ்ட் மனநலம் – விவரங்கள்: [ScienceDirect](https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0049089X17308062))

ஆனால், இந்த உளவியல் சிக்கல்களின் அடிப்படையில் குழப்பமே முக்கிய காரணி. ஒரு விவாதத்தில் சரியானது பற்றிய தெளிவு (clarity) ஏற்பட்டால், குழப்பம் அல்லது மன அழுத்தம் ஏற்பட வாய்ப்பில்லை. உதாரணமாக, கடவுள் இல்லை என்பது அறிவியல் உண்மையாக இருந்தாலும், அதை நிரூபிக்க மறுப்பாளர்கள் திண்டாடலாம்; அதேபோல, நம்பிக்கையாளர்கள், இல்லாத ஒன்றை இருப்பதாக நிரூபிக்க முயல்வதில் தடுமாறலாம். இவ்விரு தரப்புமே தெளிவின்மையால் திண்டாடுகின்றன. தெளிவு ஏற்பட்டால், குழப்பம் நீங்கி உளவியல் சிக்கல்களுக்கும் இடமில்லை. குழப்பமே நோயின் அடிப்படை; தெளிவு அதிலிருந்து விடுபடும் திறவுகோல். பொதுவாக, மக்களிடம் அறிவியல் மற்றும் உளவியல் அறிவு குறைவாக இருப்பதால் இத்தகைய பிரச்சினைகள் எழுகின்றன.

இந்த உளவியல் இடைவெளியைப் புரிந்து கொண்டால், விவாதங்களை பரஸ்பர மரியாதையுடன் முன்னெடுக்கலாம். 

ஊரான்

தொடர்புடைய பதிவு

ஏன் விவாதங்கள் காயப்படுத்துகின்றன?

ஏன் விவாதங்கள் காயப்படுத்துகின்றன?

நாம் ஒருவரைத் தனிப்பட்ட முறையில் விமர்சிப்பதில்லை; அவர் காலங்காலமாகப் போற்றி வரும் ஒரு கருத்தைத்தான் கேள்வி கேட்கிறோம். ஆனால், அந்தக் கேள்வி ஏன் ஒரு முள்ளாகப் பாய்கிறது? ஏன் அன்பான மனிதர்கள்கூட விவாதத்தின் போது எதிரிகளாக மாறுகிறார்கள்? இதன் பின்னணியில் இருப்பது ஈகோவோ, வெறுப்போ அல்ல... நம் மூளை வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும் விதம்!

கடவுள் மறுப்பு அல்லது ஒரு கருத்தியல் சார்ந்த விவாதங்களின் போது, நாம் தனிநபர்களைக் குறிப்பிடாமல் ஒரு கருத்தை மட்டுமே விமர்சிக்கிறோம். ஆனால், சம்பந்தப்பட்டவர்கள் ஏன் அதைத் தன்மீதான தாக்குதலாகவோ அல்லது இழிவாகவோ கருதுகிறார்கள்? இதன் பின்னணியில் உள்ள 5 முக்கிய காரணங்களை இங்கே காண்போம் (உளவியல் ஆய்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு):

1. "நானும் என் நம்பிக்கையும் ஒன்றுதான்"(அடையாளச் சிக்கல்)

பலர் ஒரு கருத்தை வெறும் தகவலாகப் பார்ப்பதில்லை; அதைத் தங்களின் அடையாளமாகவே மாற்றிக் கொள்கிறார்கள்.

ஒரு கருத்தை நீங்கள் உடைக்கும்போது, அவர்கள் தங்கள் பிம்பமே (Identity) உடைவதாக உணர்கிறார்கள்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர்களுக்கு அந்த நம்பிக்கை என்பது உடுத்தியிருக்கும் 'சட்டை' அல்ல; அது அவர்களின் 'தோல்'. தோலைச் சுரண்டினால் வலிக்கும் அல்லவா? அதுதான் இங்கே நடக்கிறது. (ஆதாரம்: Social Identity Theory, Tajfel & Turner, 1979 – விவரங்கள்: [Simply Psychology](https://www.simplypsychology.org/social-identity-theory.html))

2. மூளையின் பாதுகாப்பு உணர்வு (Amygdala Hijack)

உளவியல் ஆய்வுகளின்படி, ஒருவருடைய ஆழ்ந்த நம்பிக்கைக்கு எதிரான கருத்துக்கள் வரும்போது, மூளையின் 'அமிக்டலா' (Amygdala – பய உணர்வு பகுதி) பகுதி தூண்டப்படுகிறது.

இது ஒரு மனிதனுக்கு உடல் ரீதியான ஆபத்து வரும்போது செயல்படும் பகுதி.

எனவே, ஒரு விவாதத்தின் போது அவர்களின் மூளை தர்க்கத்தைப் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, "ஆபத்து வந்துவிட்டது... சண்டையிடு அல்லது தப்பித்து ஓடு" (Flight or Fight) என்கிற தற்காப்பு நிலையில் அவர்களைத் தள்ளுகிறது. இதனால்தான் அவர்கள் கோபப்படுகிறார்கள். (ஆதாரம்: Daniel Goleman-ன் "Emotional Intelligence" புத்தகம் – விவரங்கள்: [Verywell Mind](https://www.verywellmind.com/what-happens-during-an-amygdala-hijack-4165944))

3. இது அனைவருக்கும் பொதுவான இயல்பு (Universal Nature)

ஒரு முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், இந்த எதிர்வினை கடவுள் நம்பிக்கையாளர்களுக்கு மட்டுமே உரியதல்ல. கடவுள் மறுப்பாளர்களும் தங்கள் நம்பிக்கைக்கு எதிரான கருத்துகளை எதிர்கொள்ளும்போது இதே போன்ற உளவியல் சிக்கல்களை அனுபவிக்கலாம், ஏனெனில் அவர்களும் தங்கள் அடையாளத்தை அறிவியல் அல்லது தர்க்கத்துடன் பிணைத்துக் கொள்ளலாம்.

அரசியல், மொழிப்பற்று, இன அடையாளம் என எதோடு ஒரு மனிதன் தன் சுயத்தை (Self) அளவுக்கு அதிகமாகப் பிணைத்துக் கொள்கிறானோ, அங்கெல்லாம் இந்தச் சிக்கல் வரும்.

எனவே, இது ஒரு குறிப்பிட்ட தரப்பை இழிவுபடுத்துவது அல்ல; மனித மனம் கருத்து மோதல்களை எப்படிக் கையாள்கிறது என்பதற்கான விளக்கம் மட்டுமே. (ஆதாரம்: உளவியல் ஆய்வுகள் – விவரங்கள்: [PMC](https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC3667744/))

4. நடுநிலைவாதிகளின் 'தவிர்த்தல்' மனநிலை (Avoidance)

"இந்த விவாதம் இங்கு வேண்டாம்" எனக் கோரும் நடுநிலைவாதிகள் உண்மையில் 'சமூக அமைதி'யை விரும்புபவர்கள்.

அவர்களுக்கு உண்மையைவிட 'சமூக ஒழுங்கு' முக்கியம். ஒரு விவாதம் கசப்பில் முடிந்தால் உறவுகள் பாதிக்கப்படும் என்ற அச்சமே அவர்களை விவாதத்தைத் தவிர்க்கச் சொல்கிறது. இது தேடலை விட தவிர்த்தல் என்கிற உளவியல் நிலை.

5. ஈகோ மற்றும் 'சரி' என்கிற பிம்பம் (Confirmation Bias)

மனித மனம், தான் காலம் காலமாகச் சரி என்று நம்பி வந்த ஒரு விஷயம் தவறாக இருக்கலாம் என்பதை ஏற்கத் தயங்கும்.

அந்த உண்மையை ஏற்றுக் கொண்டால், தன் ஈகோ பாதிக்கப்படும் என்று நினைக்கும்.

அதனால்தான், மாற்றுக்கருத்தை முன்வைப்பவரை 'ஆணவக்காரர்' என்றோ அல்லது 'இழிவுபடுத்துபவர்' என்றோ முத்திரை குத்தித் தள்ளிவிட்டு, தங்களின் பழைய பிம்பத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளப் பார்க்கிறார்கள். (ஆதாரம்: Confirmation Bias உளவியல் – விவரங்கள்: [UConn Today](https://today.uconn.edu/2022/08/cognitive-biases-and-brain-biology-help-explain-why-facts-dont-change-minds-2/))

முடிவுரை: புரிந்துணர்வோடு அணுகுவோம்

சுருக்கமாகச் சொன்னால், கடவுள் நம்பிக்கை என்பது பலருக்கு வெறும் தகவலோ அல்லது தர்க்கமோ அல்ல; அது அவர்களின் வாழ்நாள் முழுவதும் பின்னிப் பிணைந்த ஒரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான பிணைப்பு. ஒரு குழந்தைக்குப் பாதுகாப்புத் தரும் அரண் போலவோ அல்லது இருளில் வழிகாட்டும் ஒளி போலவோ அந்த நம்பிக்கையை அவர்கள் கருதுகிறார்கள்.

நாம் ஒரு கருத்தை (Concept) ஆய்வு நோக்கில் அணுகும்போது, அவர்கள் அதைத் தங்களுக்குப் பாதுகாப்புத் தரும் அந்த ஆழ்ந்த பிணைப்பை யாரோ துண்டிக்க முயல்வதாக உணர்கிறார்கள். இதனால்தான், தனிநபர்களை நாம் விமர்சிக்காத போதும், அவர்கள் அறியாமலேயே ஒரு தற்காப்பு மனநிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

இந்த உளவியல் இடைவெளியைப் புரிந்து கொண்டால், விவாதங்களை கசப்புணர்வின்றி, பரஸ்பர மரியாதையுடன் முன்னெடுத்துச் செல்ல முடியும்.

ஊரான்

ஆசை, பேராசையிலிருந்து மனிதன் விடுபட முடியுமா?

“ஆசையே துன்பத்திற்குக் காரணம்" என்று புத்தர் போதித்தார். ஆசை மற்றும் பற்றுகளைத் துறப்பதன் மூலம் துன்பங்களிலிருந்து விடுபட முடியும் என்பது பௌத்தத்தின் அடிப்படை. 

ஆனால், இன்றைய நுகர்வோர் கலாச்சாரம் நிறைந்த சூழலில், ஒரு மனிதன் விரும்பினாலும் தனது பற்றுகளைத் துறக்க முடியுமா? துன்பங்களில் இருந்து அவனால் உண்மையிலேயே விடுபட முடியுமா?

சொத்துடமை: ஆசை மற்றும் பேராசையின் வேர்

மனித மனதின் இயல்பான ஆசைகள், இன்று நுகர்வு வெறியாகவும் பேராசையாகவும் உருமாறியுள்ளன. இதன் பின்னணியில் உள்ள சமூகப் பொருளாதாரக் காரணிகளை ஆராய்ந்தால், தனிச்சொத்துரிமை (Private Property) எனும் கட்டமைப்பே அனைத்துப் பிரச்சினைகளுக்கும் வேராக இருப்பதை அறியலாம்.

கார்ல் மார்க்ஸ் போன்ற சிந்தனையாளர்களின் கோட்பாடுகளின்படி உழைப்பாளிகளின் உழைப்பு சுரண்டப்பட்டு (Surplus Value), அது உரிமையாளர்களின் பேராசைக்கு உணவாகிறது.

ஆசை - பேராசை: சொத்துடமையின் வெளிப்பாடுகள்

ஆசைக்கும் பேராசைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு என்பது தேவையிலிருந்து ஆடம்பரத்திற்குச் செல்லும் பயணம் மட்டுமல்ல; அது பாதுகாப்பிலிருந்து அதிகாரத்திற்குச் செல்லும் பயணம். ஒருவன் தன் அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய விரும்புவதை 'ஆசை' எனலாம். ஆனால், அந்தத் தேவைக்கும் அதிகமாகப் பொருட்களைக் குவிக்க முற்படுவது 'பேராசை'.

இந்த இரண்டு உணர்வுகளுமே பொருள் சார்ந்தவை. "இது என்னுடையது" என்ற சொத்துடமைச் சிந்தனை எப்போது உதிக்கிறதோ, அப்போதே மற்றவர்களிடமிருந்து தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்ளும் போட்டியும் தொடங்கிவிடுகிறது. இந்தச் சிந்தனைதான் பேராசையை ஒரு சமூக அந்தஸ்தாக மாற்றுகிறது.

உதாரணமாக, அமேசான் அல்லது டெஸ்லா போன்ற நிறுவனங்களின் பில்லியனர் செல்வம், உழைப்பாளிகளின் ஊதியத்துடன் ஒப்பிடுகையில், இந்தச் சுரண்டல் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

உறவுகளின் சிதைவு: ஒரு கண்கூடான அனுபவம்

சொத்துடமை என்பது வெறும் பொருளாதாரச் சிக்கல் மட்டுமல்ல, அது மிக நெருக்கமான உறவுகளையும் சிதைக்கும் நஞ்சு. இதற்கு நம் அன்றாட சமூக அனுபவங்களே சாட்சி. ஒரு கட்டத்தில், சொத்துக்காகவும் அதன் மீதான பேராசையினாலும், இரத்த உறவுகள்கூட சுயநலத்தால் பொறாமை கொண்டு பகையாகிப் போவதை நாம் காண்கிறோம். அன்பு இருக்க வேண்டிய இடத்தில் 'பங்கு' வந்து அமரும்போது, உறவுகள் கசந்து போகின்றன. இது பேராசைக்கு ஒரு கண்கூடான சான்று.

நுகர்வு வெறியும் இன்பமும்

அடுத்தக்கட்டமாக, ஆசை என்பது நுகர்வுக்காக மாறுகிறது. சொத்து சேரச் சேர, மனிதன் பொருள்களை அனுபவிப்பதில்லை; மாறாகப் பொருட்கள் மனிதனை அனுபவிக்கத் தொடங்குகின்றன. இது ஒரு முடிவற்ற நுகர்வுச் சுழலாகத் தொடர்கிறது. இந்தச் சுழலில் சிக்கிய மனிதனுக்கு இன்பம் என்பது எட்டாக்கனியாகவே இருக்கிறது. இதனைத் திருவள்ளுவர் மிக அழகாகத் தன் குறளில் விளக்குகிறார்:

"இன்பம் இடையறா தீண்டும் அவாவெனும் துன்பத்தில் துன்பம் கெடின்" (குறள்: 369)

"துன்பங்களிலேயே மிகக் கொடிய துன்பமான 'பேராசை' (அவா) ஒருவனுக்கு ஒழிந்து போகுமானால், அவனுக்கு இடையறாத இன்பம் உண்டாகும்" என்பது இதன் பொருள்.

தனிநபர் மாற்றமா? சமூக மாற்றமா?

ஆசை அல்லது பேராசையிலிருந்து மீள்வது என்பது வெறும் தனிநபர் ஒழுக்கம் சார்ந்த விஷயம் அல்ல. நாம் வாழும் சமூகம் சொத்துடமையைப் போற்றும் ஒரு கட்டமைப்பைக் கொண்டது.

• சமூகக் கட்டமைப்பு: தனிச்சொத்துரிமையை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு சமூகத்தில், ஒரு மனிதன் தன் இருப்புக்காகவும் பாதுகாப்பிற்காகவும் சொத்துக்களைச் சேர்க்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறான்.

• அமைப்பு ரீதியான மாற்றம்: எனவே, பேராசை எனும் விலங்கிலிருந்து மனிதன் விடுபட வேண்டுமானால், தனிச்சொத்துரிமை ஒழிக்கப்பட்ட ஒரு சமூக மாற்றம் நிகழ வேண்டும். சொத்துக்கள் அனைத்தும் சமூகத்திற்குப் பொதுவானதாக மாறும்போது, "சேகரித்தல்" மற்றும் "நுகர்வு வெறி" என்பதற்கான தேவையே அற்றுப் போகிறது.

உதாரணமாக, சோவியத் யூனியன் போன்ற பொதுவுடைமை அமைப்புகளில் சொத்துரிமையைத் தொடர்ந்து பாதுகாக்க விரும்பியோரின் கலகம்தான் அந்த நாடுகளைச் சீர்குலைத்தது. சொத்துடமை எனும் பிணி இல்லாத நிலையில் மட்டுமே ஆசை, பேராசை அற்றுப்போகும்; அப்போதுதான் எப்போதும் இன்பம் நிலைக்கும்.

முடிவுரை

சொத்துடமை ஒழியாமல் ஆசையோ பேராசையோ நம்மை விட்டு அகலாது. தனிமனிதன் தன் மனதைக் கட்டுப்படுத்துவது என்பது ஒரு தற்காலிகத் தீர்வே. நிரந்தரமான இன்பமும், பேராசையற்ற வாழ்வும் மலர வேண்டுமானால், சொத்துடமைச் சிந்தனை வேரோடு பிடுங்கப்பட்டு, ஒரு புதிய பொதுவுடைமைச் சமூகம் கட்டமைக்கப்பட வேண்டும். அந்தச் சமூக மாற்றமே மனிதகுலத்தை "துன்பத்தில் துன்பமான" அவாவிலிருந்து விடுவித்து, இடையறாத இன்பத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்லும்.

இன்று பூமி வெப்பமயமாதல் (climate change) போன்ற உலகளாவிய பிரச்சனைகள்கூட இந்த பேராசையின் விளைவுகளே.

- ஊரான்