போதைப் பொருள் பற்றி அரசாங்கம் கட்டமைக்கும் ‘பொதுப் புத்தி’!

அண்மையில் தமிழ்நாடு அரசு, நடிகர் விஜய் தலைமையில் ‘போதை ஒழிப்பு விழிப்புணர்வு மாரத்தான்’ பேரணி ஒன்றை நடத்தியது. பொதுமக்கள் யாரும் கஞ்சா, ஹெராயின் போன்ற போதைப் பொருட்களைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று வலியுறுத்துவதே இந்தப் பேரணியின் நோக்கம்.

ஆனால், இதில் ஒரு பெரிய முரண்பாடு ஒளிந்திருக்கிறது. ஒரு பக்கம் அரசாங்கமே டாஸ்மாக் (TASMAC) கடைகளைத் திறந்து வீதிக்கு வீதி சாராயத்தை விற்பனை செய்து கொண்டு, மறுபக்கம் ‘போதை ஒழிப்பு’ விழிப்புணர்வு பேரணி நடத்துவது அப்பட்டமான முரண்பாடாகத் தோன்றுகிறது.

டாஸ்மாக் கடைகளில் விற்கப்படும் ரம், விஸ்கி, பிராந்தி போன்றவை போதைப்பொருள் இல்லையா? “சாராயம் போதைப்பொருள் இல்லை; அது ஒரு அவசியப் பண்டம்” என்ற ‘பொதுப் புத்தியை’ (Common Sense) மக்கள் மத்தியில் கட்டமைக்கவே இந்த விழிப்புணர்வு நாடகங்கள் நடத்தப்படுகின்றனவா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

கிராம்சியின் ‘பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்’ (Cultural Hegemony) என்ற தத்துவக் கண்ணோட்டத்தின் அடிப்படையில், இந்த இரட்டை வேடத்தின் பின்னணியில் உள்ள அரசியல் மற்றும் உளவியல் செயல்முறைகளைப் பார்ப்போம்.

1. டாஸ்மாக் சாராயம்: அதில் உள்ள வேதிப்பொருளும் பாதிப்புகளும்

அரசாங்கம் சட்டப்பூர்வமாக விற்கும் விஸ்கி, ரம், பிராந்தி, பீர் போன்ற அனைத்து மதுவகைகளிலும் உள்ள முதன்மையான வேதிப்பொருள் எத்தனால் (Ethanol) ஆகும்.

இது மூளையின் பகுத்தறிவுப் பகுதியான செரிப்ரல் கார்டெக்ஸை (Cerebral Cortex) பாதித்து, சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் சிந்திக்கும் திறனையும் சீர்குலைக்கிறது. உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் அமிக்தலா (Amygdala) பகுதியையும் பாதிப்பதால், வன்முறை, மனச்சோர்வு போன்ற விளைவுகளுக்கும் வழிவகுக்கிறது.

தொடர்ச்சியான மதுப்பழக்கம் கல்லீரல் சிதைவு (Liver Cirrhosis), இதய நோய்கள், குடல் மற்றும் இரைப்பை பாதிப்புகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு உடல்நலப் பிரச்சினைகளை உருவாக்குகிறது.

2. கஞ்சா, ஹெராயின்: அவற்றின் வேதிப்பொருட்களும் பாதிப்புகளும்

கஞ்சாவில் உள்ள THC (Tetrahydrocannabinol) என்ற வேதிப்பொருள் மூளையின் கன்னாபினாய்டு ஏற்பிகளைத் தூண்டி தற்காலிகப் பரவசத்தை உருவாக்குகிறது. ஆனால் நீண்டகாலப் பயன்பாடு நினைவாற்றல் குறைவு, மனப்பதற்றம், மனப்பிறழ்வு (Psychosis) போன்ற பிரச்சினைகளுக்கு வழிவகுக்கும்.

ஹெராயின் (Heroin) அபின் (Opium) செடியிலிருந்து பெறப்படும் ஒபியாய்டு (Opioid) வகையைச் சேர்ந்தது. இது நரம்பு மண்டலத்தை தீவிரமாகப் பாதித்து, சுவாசம் மற்றும் இதய இயக்கத்தையே செயலிழக்கச் செய்யக்கூடிய மிக ஆபத்தான போதைப்பொருளாகக் கருதப்படுகிறது.

3. எது போதைப்பொருள்? யார் தீர்மானிக்கிறார்கள்?

அறிவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், எத்தனால் (சாராயம்), THC (கஞ்சா), ஒபியாய்டுகள் (ஹெராயின்) ஆகிய அனைத்துமே மனித உடலையும் நரம்பு மண்டலத்தையும் பாதிக்கும் போதைப்பொருட்கள்தான் என்பதில் பெரிய கருத்து வேறுபாடு இல்லை.

அப்படியென்றால், ஏன் சாராயம் சட்டப்பூர்வமாகவும், கஞ்சா சட்டவிரோதமாகவும் வரையறுக்கப்படுகிறது?

இங்குதான் கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கக் கோட்பாடு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

தமிழ்நாட்டின் வருவாயில் டாஸ்மாக் முக்கியப் பங்காற்றுகிறது. எனவே எந்தப் பொருள் ‘சட்டப்பூர்வமானது’, எது ‘சட்டவிரோதமானது’ என்பது அறிவியல் அடிப்படையில் மட்டுமல்ல; பொருளாதார மற்றும் அரசியல் நலன்களின் அடிப்படையிலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

“சாராயம் ஒரு போதைப்பொருள் அல்ல; உழைப்பின் களைப்பைப் போக்கும் ஒரு சாதாரண நுகர்வுப் பொருள். ஆனால் கஞ்சாதான் ஆபத்தான போதைப்பொருள்” என்ற கருத்து ஊடகங்கள், திரைப்படங்கள், விளம்பரங்கள் மற்றும் அரசின் விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகள் வழியாக தொடர்ந்து மக்களின் ‘பொதுப் புத்தியாக’ மாற்றப்படுகிறது.

அதே நேரத்தில், சில அரசியல்வாதிகளும் பொது நபர்களும் கஞ்சாவை எப்படி பொடி செய்வது, பயன்படுத்துவது குறித்துச் சர்ச்சைக்குரிய கருத்துகளை வெளியிடுவதும், சமூக ஊடகங்களில் கஞ்சாவை இயல்பான ஒன்றாகக் காட்டும் காட்சிகள் பரவுவதும் கவனிக்கத்தக்கது. ஒருபுறம் அரசு இயந்திரம் கஞ்சாவை ஆபத்தான போதைப்பொருளாகச் சித்தரிக்கிறது; மறுபுறம் அதனை சாதாரணமான ஒன்றாகக் காட்டும் பேச்சுகளும் செயல்பாடுகளும் சமூகத்தில் இடம் பெறுகின்றன.

இதனால், “கஞ்சாவும் போதைப்பொருள் அல்ல” என்ற இன்னொரு ‘பொதுப் புத்தியை’ உருவாக்கும் முயற்சிகளும் நடைபெறுகின்றனவா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்

கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் என்பது வெறும் பொய்ப் பிரச்சாரம் அல்ல — அதை விட நுட்பமானது.

ஒரு மனிதன் தினமும் சாராயம் குடிக்கிறான். "இது என் விருப்பம், என் சுதந்திரம்" என்று நம்புகிறான். ஆனால் அந்த "விருப்பம்" எங்கிருந்து வந்தது?

திரைப்படங்களில் குடிப்பது வீரத்தின் அடையாளமாகக் காட்டப்படுகிறது. விளம்பரங்களில் குடிப்பது கொண்டாட்டமாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. "துன்பம் என்றாலும் குடி, மகிழ்ச்சி என்றாலும் குடி" என்பது சினிமா வழியாக ஒரு வாழ்வியல் நடைமுறையாக மாறிவிட்டது. நடைமுறையாவதுதான் பண்பாடு.

இப்படி குடிப்பது "இயல்பானது, சாதாரணமானது" என்ற எண்ணம் மக்கள் மனங்களில் ஆழமாக வேரூன்றும்போது, அதை யாரும் கேள்விக்குட்படுத்துவதில்லை. அதைக் கேள்விக்குட்படுத்த வேண்டும் என்றே தோன்றாது.

இதுவே டாஸ்மாக் வருவாய் தேவையுள்ள ஆளும் வர்க்கத்திற்கு வேண்டியது. துப்பாக்கி காட்டி மக்களை கட்டாயப்படுத்தாமலேயே, மக்கள் தாங்களாகவே குடிக்க வருகிறார்கள் — இதுவே பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தின் அசல் ஆற்றல்.

எந்தக் கருத்து இயல்பானது, எந்தக் கருத்து ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது என்பதை மக்கள் தாங்களே தீர்மானிப்பதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அந்தச் சிந்தனைப் பரப்பை ஆளும் ஆதிக்க சக்திகள் வடிவமைக்கின்றன.

முடிவுரை

சாராயமோ, கஞ்சாவோ, ஹெராயினோ — மனிதனின் பகுத்தறிவையும் உடலையும் பாதிக்கும் அனைத்துமே போதைப்பொருட்கள்தான். ஆனால் சமூகத்தில் எது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க போதைப்பொருள், எது தடைசெய்யப்பட வேண்டிய போதைப்பொருள் என்ற புரிதல் அறிவியல் அடிப்படையில் மட்டும் உருவாகவில்லை; அரசியல், பொருளாதாரம் மற்றும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தின் வழியாகவும் கட்டமைக்கப்படுகிறது.

ஒரு கையில் சாராயப் பாட்டிலையும், மறுகையில் போதை ஒழிப்பு விழிப்புணர்வுப் பலகையையும் ஏந்தி நிற்கும் ஆட்சியாளர்களின் இந்த முரண்பாட்டை விமர்சனப் பார்வையுடன் ஆராய்வதும், மக்களை ஆளும் ஆதிக்கச் சக்திகள் உருவாக்கும் ‘பொதுப் புத்தியிலிருந்து’ விடுவித்து அறிவியல் சிந்தனையின் பக்கம் நகர்த்துவதும் இன்றைய சமூகத்தின் முக்கியமான கடமையாகும்.

ஊரான் / பொன். சேகர்

அயோத்தி ராமர் கோவில் காணிக்கை முறைகேடு: சனாதனப் பொதுப் புத்தியின் முகத்திரை கிழிகிறதா?

நாம் கடந்த பதிவுகளில் விவாதித்த மார்க்சிய, கிராம்சிய தத்துவார்த்தக் கண்ணோட்டத்திற்கு நடைமுறை ரீதியாகப் பொருந்தும் ஒரு சம்பவமாக, அயோத்தி ராமர் கோவிலின் காணிக்கை நிர்வாகம் தொடர்பான முறைகேடு குற்றச்சாட்டுகள் தற்போது கவனத்தை ஈர்த்துள்ளன. “கார்ப்பரேட் ஆன்மீகம்” மற்றும் “பக்தி நுகர்வுப் பண்டம்” என்ற கருத்துகளின் பின்னணியில், பக்தி எவ்வாறு பொருளாதார மற்றும் அதிகார உறவுகளோடு பின்னிப் பிணைகிறது என்பதை இந்த விவகாரம் மீண்டும் சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது.

பக்திச் சந்தையும் காணிக்கைப் பொருளாதாரமும்

தினமும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அயோத்தி ராமர் கோவிலுக்குச் சென்று, தங்களின் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் உண்டியல்களில் பணமும் நகைகளும் காணிக்கையாகச் செலுத்துகின்றனர். இந்தக் காணிக்கைகள் அனைத்தும் முறையாக எண்ணப்பட்டு வங்கிக் கணக்குகளில் செலுத்தப்பட வேண்டும் என்பது நடைமுறை.

ஆனால், இந்தச் செயல்முறையின் போது முறைகேடுகள் நடைபெற்றிருக்கலாம் என்ற குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்ததைத் தொடர்ந்து விசாரணை தொடங்கப்பட்டது. இதன் மூலம் கோவில் காணிக்கை நிர்வாகம் மற்றும் கண்காணிப்பு முறைகள் குறித்த பல கேள்விகள் எழுந்துள்ளன.

விசாரணையும் குற்றச்சாட்டுகளும்

புகார்களைத் தொடர்ந்து அமைக்கப்பட்ட சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழு (SIT), காணிக்கை நிர்வாகத்தில் பல்வேறு விதிமுறை மீறல்கள் மற்றும் கண்காணிப்புக் குறைபாடுகள் இருந்ததாகக் கூறியுள்ளது. பணம் எண்ணும் பிரிவில் பணியாற்றிய சிலர் மீது காணிக்கைத் தொகையை முறைகேடாக கையாடியதாக குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்த வழக்கின் அடிப்படையில் பலர் மீது எப்.ஐ.ஆர். பதிவு செய்யப்பட்டு கைது நடவடிக்கைகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. மேலும், ரொக்கப் பணம் மற்றும் சொத்துக்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டதாகவும், டிஜிட்டல் ஆதாரங்கள் ஆய்வுக்காக அனுப்பப்பட்டுள்ளதாகவும் தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன.

பண்பாட்டு மேலாதிக்கமும் பொதுப் புத்தியும்

இந்த விவகாரத்தின் முக்கியத்துவம் வெறும் ஊழல் குற்றச்சாட்டில் மட்டும் இல்லை. “ஆன்மீகம்”, “பக்தி”, “மதநம்பிக்கை” போன்றவை இயல்பாகவே தூய்மையானவை; அவற்றோடு தொடர்புடைய அமைப்புகள் கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டவை என்ற ஒரு பொதுப் புத்தி சமூகத்தில் உருவாக்கப்படுகிறது.

கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கக் கோட்பாட்டின்படி, சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் கருத்துக்கள் தங்களை இயல்பான உண்மைகளாக நிறுவிக்கொள்கின்றன. அதன் விளைவாக, மத அமைப்புகள் அல்லது ஆன்மீக நிறுவனங்கள் பற்றிய விமர்சனங்களே பல நேரங்களில் ஏற்கப்படாத ஒன்றாக மாறுகின்றன.

ஆனால், காணிக்கை நிர்வாகம் தொடர்பான இந்த குற்றச்சாட்டுகள், எந்த அமைப்பாக இருந்தாலும் அது பொதுமக்களின் பணத்தையும் நம்பிக்கையையும் கையாளும்போது வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் அவசியம் என்பதை நினைவூட்டுகின்றன.

நுகர்வுப் பண்பாட்டின் வீழ்ச்சி

உழைக்கும் மக்களின் அறியாமையையும், வாழ்க்கை நெருக்கடிகளையும் பயன்படுத்தி, "இங்கு பணம் போட்டால் புண்ணியம் கிடைக்கும்; இங்கு காணிக்கை செலுத்தினால் வாழ்க்கை மாறும்" என்ற நம்பிக்கைகள் பொதுப் புத்தியாக உருவாக்கப்படுகின்றன. மக்களின் இயல்பான பயம், நம்பிக்கை, எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை ஆன்மீகச் சந்தையின் மூலப்பொருளாக மாற்றப்படுகின்றன. பக்தி ஒரு தனிப்பட்ட நம்பிக்கையாக இல்லாமல், வாங்கவும் விற்கவும் கூடிய நுகர்வுப் பண்டமாக மாற்றப்படுகிறது.

இந்தப் பின்னணியில் எழுந்துள்ள அயோத்தி காணிக்கை முறைகேடு குற்றச்சாட்டுகள், பக்தியின் பெயரில் திரட்டப்படும் பெரும் நிதிகள் எவ்வாறு நிர்வகிக்கப்படுகின்றன, அவற்றின் மீது எத்தகைய கண்காணிப்பும் பொறுப்புக்கூறலும் இருக்க வேண்டும் என்ற கேள்விகளை மீண்டும் முன்வைக்கின்றன. அதே நேரத்தில், "இங்கு பணம் போட்டால் புண்ணியம் கிடைக்கும்" என்ற நம்பிக்கை, ஆன்மீக அனுபவத்தை ஒரு வகையான பொருளாதாரப் பரிமாற்றமாக மாற்றும் சிந்தனை முறையையும் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது.

முடிவுரை

அயோத்தி காணிக்கை முறைகேடு குறித்த குற்றச்சாட்டுகள் இறுதியில் நீதிமன்றங்களாலும் விசாரணை அமைப்புகளாலும் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டியவை. ஆனால், இந்தச் சம்பவம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது:

பக்தி என்பது வெறும் தனிநபர் நம்பிக்கையா? அல்லது அது பொருளாதார நலன்கள், பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் மற்றும் சமூகத்தில் நிலவும் அதிகார உறவுகளோடு பின்னிப் பிணைந்த ஒரு சமூக நிகழ்வா?

இந்தக் கேள்வியை எழுப்புவதும், நம்பிக்கையின் பெயரில் உருவாகும் அதிகார அமைப்புகளை விமர்சனப் பார்வையுடன் ஆராய்வதும் ஜனநாயக சமூகத்தின் அவசியமான கடமையாகும்.

ஊரான் / பொன். சேகர்

நுகர்வுப் பண்டமாக்கப்படும் பக்தி: ஒரு கிராம்சியப் பார்வை!

மார்க்சிய அறிஞர் அன்டோனியோ கிராம்சி தனது சிறைக்குறிப்புகளில் "பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்" (Cultural Hegemony) என்கிற மிக முக்கியமான தத்துவத்தை முன்வைக்கிறார்:

ஒரு ஆளும் வர்க்கம் அல்லது ஆதிக்கச் சக்தி, மக்களைத் தனது துப்பாக்கி முனையால் மட்டும் அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்க முடியாது; மாறாக, மக்களின் அன்றாடச் சிந்தனைகளில், அவர்களின் "பொதுப் புத்தியில்" (Common Sense) தங்களுக்குச் சாதகமான கருத்துக்களை "இயல்பான ஒன்று" போலப் பதிய வைப்பதன் மூலமே தனது ஆதிக்கத்தை நீட்டிக்க முடியும் என்கிறது இக்கோட்பாடு.

இன்றைய தமிழ்நாட்டுச் சூழலில், பக்தி, பரிகாரம், ஆன்மீகம் ஆகியவை வெறும் தனிநபர் நம்பிக்கைகளாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு பரந்த சமூக-பண்பாட்டுக் கட்டமைப்பின் பகுதியாகவும் செயல்பட்டு வருகின்றன. இதன் வழியே மக்களின் சிந்தனைகளும் வாழ்க்கை முறைகளும் எவ்வாறு வடிவமைக்கப்படுகின்றன என்பதை ஆராய்வது அவசியமாகிறது.

திருவண்ணாமலை கிரிவலம்

திருவண்ணாமலை கிரிவலமும் ஆன்மீக நுகர்வும்

பௌர்ணமி நாட்களில் திருவண்ணாமலையில் லட்சக்கணக்கிலும், மற்ற நாட்களில் இரவு பகல் பாராமல் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கிரிவலம் செல்கிறார்கள். ஏன் நடக்கிறார்கள்? எதற்காக நடக்கிறார்கள்?

அறிவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், நீண்ட தூர நடைப்பயிற்சி உடல்நலத்திற்கு சில நன்மைகளைத் தருகிறது. ஆனால், "இந்த மலையைச் சுற்றி வந்தால் வாழ்வில் நல்லது நடக்கும்", "நினைத்த காரியம் கைகூடும்", "பாவங்கள் தீரும்" போன்ற நம்பிக்கைகளால் கூறப்படும் ஆன்மீகப் பலன்களை அறிவியல் முறையில் நிரூபிப்பது இன்றுவரை சாத்தியமாகவில்லை.

அப்படியென்றால், இதே நடைப்பயிற்சியைச் செலவில்லாமல் தங்களின் சொந்த ஊரிலேயே மேற்கொள்ளலாமே?

ஆனால் மக்கள் அப்படிச் சிந்திப்பதில்லை. ஏனெனில், குறிப்பிட்ட ஆன்மீகச் செயல்பாடுகளுக்கே தனித்துவமான பலன்கள் உள்ளன என்ற ஒரு "பொதுப் புத்தி" மக்களின் மனதில் ஆழமாகப் பதிய வைக்கப்பட்டுள்ளது. முன்பு அச்சு ஊடகங்கள் மூலமாகவும், இன்று YouTube, Instagram போன்ற சமூக ஊடகங்கள் மூலமாகவும் இந்தப் பொதுப் புத்தி தொடர்ந்து மறுஉற்பத்தி செய்யப்படுகிறது.

பண்டமாக்கப்படும் பக்தி (Commodification of Devotion)

தமிழ்நாட்டில் முருகன் கோவில் தைப்பூசம் முதல் இதர எண்ணற்ற திருவிழாக்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கிலும் லட்சக்கணக்கிலும் மக்கள் செல்கின்றனர். சில ஆயிரம் ரூபாய்களைச் செலவழித்து அவர்கள் அடையும் 'ஆத்ம திருப்தி' முற்றிலும் தனிமனித அனுபவமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அந்தத் திருப்தியை எந்த வழிபாட்டு முறைகளின் வழியாக அடைய வேண்டும் என்ற எண்ணம் சமூக மற்றும் பண்பாட்டு அமைப்புகளால் தொடர்ந்து உருவாக்கப்பட்டும் பராமரிக்கப்பட்டும் வருகிறது.

முதலாளித்துவச் சமூகம் தனது உற்பத்திப் பொருட்களை அத்தியாவசியத் தேவைகளாக மாற்றி நுகர்வுக்கான பண்டங்களாக மாற்றுவதைப் போலவே, பக்தி, பரிகாரம், வழிபாடு ஆகியவையும் ஒரு சந்தைப் பொருளாக மாற்றப்படுகின்றன. VIP தரிசனமும் சிறப்புக் கட்டண தரிசனமும் பரிகார பூஜைகளும் ஆன்மீக சுற்றுலாக்களும் கட்டண யாகங்களும் பெரும் பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளாக வளர்ந்துள்ளன. இங்கே ஆன்மீக அனுபவமும் சந்தையின் இலாப நோக்கமும் ஒன்றோடொன்று கலக்கின்றன. இவ்வாறு ஆன்மீக அனுபவம் கூட ஒரு வகையான நுகர்வுப் பொருளாக மாற்றப்படும் போது, பக்தியும் சந்தையும் பிரிக்க முடியாதவாறு பின்னிப் பிணைகின்றன.

பொதுமக்களின் துயரமும் நுகர்வுப் பண்பாடும்

மக்கள் இவ்வாறு ஆன்மீகத் தலங்களை நோக்கிப் பெருமளவில் நகர்வதால் ஏற்படும் சமூக விளைவுகளையும் கவனிக்க வேண்டியுள்ளது.

சிறப்பு நாட்களில் கோவில் நகரங்களை நோக்கி அரசுப் பேருந்துகள் திருப்பி விடப்படுவதால் பள்ளிக்குச் செல்லும் மாணவர்களும் மருத்துவத் தேவையுடையவர்களும் அன்றாட வேலைக்குச் செல்லும் தொழிலாளர்களும் போதியப் பேருந்துகள் இன்றி சிரமங்களை எதிர்கொள்கின்றனர். மேலும் ஆயிரக்கணக்கான வாகனங்கள் ஒரே நேரத்தில் சாலைகளில் இயங்குவதால் எரிபொருள் நுகர்வு அதிகரிக்கிறது; சுற்றுச்சூழல் மாசு உருவாகிறது; பொதுவாழ்வில் தடங்கல்கள் ஏற்படுகின்றன. இதன் தாக்கத்தை அதிகமாகச் சந்திப்பது மீண்டும் உழைக்கும் மக்கள்தான்.

கிராம்சிய பார்வையில், சமூக விளைவுகளைப் பற்றிய சிந்தனையை விடுத்து தனிமனித ஆன்ம திருப்தியே முதன்மை என்ற மனநிலை வளரும்போது, மனிதனின் கூட்டுணர்வு படிப்படியாக பலவீனப்படுத்தப்படுகிறது. சமூகச் சிக்கல்களை பொதுவாக எதிர்கொள்ளும் திறன் மழுங்கி, தனிமனித தீர்வு தேடுதல் மட்டுமே இயல்பானதாக தோன்றும் நிலை உருவாகிறது. இதுவே நுகர்வுப் பண்பாட்டின் ஆழமான விளைவு.

பக்தி: தனிமனித உரிமையா, பொதுப் பிரச்சினையா?

தனிமனித சுதந்திரம் என்ற அடிப்படையில், பக்தி ஒருவரின் தனிப்பட்ட விவகாரமாக இருக்கலாம். ஒருவருக்கு நம்பிக்கை இருந்தால், பிறருக்கு எந்தத் தொந்தரவும் ஏற்படுத்தாமல் அவர் அந்த நம்பிக்கையைப் பின்பற்றுவதற்கு முழு உரிமை உண்டு.

ஆனால், அந்தப் பக்தி பிறரின் உரிமைகளைப் பாதிக்கும் அளவுக்கு, பொதுவாழ்வை முடக்கும் அளவுக்கு, அல்லது சமூக வளங்களை சமமற்ற வகையில் பயன்படுத்தும் அளவுக்கு வளரும்போது, அது ஒரு தனிப்பட்ட விவகாரம் மட்டுமாக இருக்காது; சமூக விவாதத்திற்குரிய ஒன்றாக மாறுகிறது.

ஆதிக்கக் கருத்தியலின் தந்திரம்

ஏன் மக்கள் இந்தச் சமூக விளைவுகளை எளிதில் உணர்வதில்லை?

உழைக்கும் மக்களின் வறுமை, வேலையின்மை, சாதிய ஒடுக்குமுறை, பொருளாதார நெருக்கடிகள் போன்றவற்றின் உண்மையான காரணங்களை மக்கள் கேள்விக்குட்படுத்தாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதில் ஆதிக்கச் சக்திகள் எப்போதும் அக்கறை காட்டுகின்றன.

சமூகச் சிக்கல்களின் காரணங்களை அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அமைப்புகளில் தேடுவதற்குப் பதிலாக, அவற்றை தனிமனித விதி, கர்மா, முற்பிறவி, பாவம், பரிகாரம் போன்ற கருத்துக்களின் வழியே விளக்க முயலும் போக்குகள் உருவாகின்றன. மக்களின் இயல்பான பயங்களும் ஏக்கங்களும் சந்தைப்படுத்தப்பட்டு, அவர்களின் பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வு சமூக மாற்றத்தில் அல்ல, ஆன்மீக நுகர்வில் இருப்பதாக நம்ப வைக்கப்படுகின்றனர். இதை கிராம்சி குறிப்பிடும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தின் ஒரு வடிவமாகப் பார்க்கலாம்.

இவ்வாறு சமூகப் பிரச்சினைகளின் காரணங்களை கட்டமைப்பு ரீதியாகப் புரிந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக, தனிமனித நம்பிக்கைகள் மற்றும் பரிகாரங்களின் வழியே விளக்கப்படும் சூழல் உருவாக்கப்படுகிறது.

முடிவுரை

பக்தியை வெறுமனே தனிநபர் நம்பிக்கையாக மட்டும் புரிந்துகொள்வது போதாது; அது எவ்வாறு பொருளாதார நலன்கள், பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் மற்றும் சமூகத்தில் நிலவும் அதிகார உறவுகளோடு பின்னிப் பிணைந்து செயல்படுகிறது என்பதையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

பக்தியை உடனடியாக ஒழிப்பது என்பதைவிட, பக்தியின் பெயரில் உருவாக்கப்படும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கக் கருத்தியலையும், நுகர்வுப் பண்பாட்டையும், சமூக அநீதிகளை மறைக்கும் சிந்தனை முறைகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும்.

வானத்தை நோக்கி வரம் தேடும் மக்களின் பார்வையை, தங்களின் வாழ்க்கைச் சிக்கல்களின் உண்மையான காரணங்களை நோக்கித் திருப்புவதும், உரிமைகளுக்கான சமூகப் போராட்டங்களை நோக்கி அவர்களை நகர்த்துவதும் இன்றைய முற்போக்குச் சக்திகளின் முக்கியமான கடமையாகும்.

ஊரான் / பொன். சேகர்

திமுக எதிர்ப்பும் சனாதனப் பொதுப் புத்தியும்!

இந்தியச் சமூகத்தில் பார்ப்பன மேலாதிக்கத்திற்கும் சமூக அநீதிக்கும் எதிராகப் பார்ப்பனர் அல்லாதோரின், 'நீதிக்கட்சி' காலம் முதல் இன்றைய 'திமுக' காலம் வரை சுயமரியாதை மற்றும் சமூகநீதிப் போராட்டங்களைக் காண முடியும். திமுக உள்ளிட்ட திராவிடக் கருத்தியலை அங்கீகரிக்கிற பல்வேறு இயக்கங்களும் இதைச் செய்து வருகின்றனர்.

ஆனால், இப்போராட்டத்திற்கு இணையாகவே, இத்தாலிய சிந்தனையாளர் கிராம்சி குறிப்பிடும் "பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்" (Cultural Hegemony) என்ற தத்துவத்தின் அடிப்படையில், பார்ப்பனிய நலன்களை முன்னிறுத்தும் ஊடகங்களும் சனாதன சக்திகளும் மக்களிடையே ஒரு பேராபத்தான நச்சு விதையை ஆழமாக விதைத்துள்ளன. அதுதான்: 'திராவிட-திமுக வெறுப்பு எனும் பொதுப் புத்தி' (Common Sense).

இந்த நச்சுப் பொதுப் புத்தியை ராஜாஜி காலம் தொடங்கி இன்றைய நடிகர் விஜய் போன்றோர் திமுக எதிர்ப்பை அரசியல் மூலதனமாகப் பயன்படுத்தும் காலம் வரை மிகத் திட்டமிட்டுத் தலைமுறை தலைமுறையாக மக்களின் மனங்களுக்குள் பதியச் செய்துள்ளனர்.

சனாதனமும் திமுக வெறுப்பும்: ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள்

இந்திய நிலப்பரப்பில் சனாதனத்தையும், சாதிய ஏற்றத்தாழ்வுகளையும், மனிதத்தன்மையற்ற தீண்டாமையையும் கடந்த 2000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக எப்படி ஒரு 'இயல்பான சமூக ஒழுங்கு' போல மக்கள் மனங்களில் பொதுப் புத்தியாகப் பதிய வைத்தார்களோ, அதே உத்தியைத்தான் இன்றைய 'திமுக வெறுப்பு' அரசியலிலும் சனாதன சக்திகள் கையாண்டு வருகின்றன.

சொத்துடைமைச் சமூகத்தின் பிரிக்க முடியாத அங்கங்களாக இருக்கும் ஊழலோ, வாரிசு அரசியலோ இங்குள்ள எந்தவொரு தேர்தல் அரசியல் கட்சிக்கும் விதிவிலக்கல்ல. வலதுசாரிகள் முதல் தேசியக் கட்சிகள், மாநிலக் கட்சிகள் என அனைத்துத் தேர்தல் கட்சிகளுக்குள்ளும் இத்தகைய போக்குகள் மலிந்து கிடக்கின்றன என்பதுதான் எதார்த்தம். அப்படித் தெரிந்திருந்தும், சனாதனக் கட்டமைப்புகளுக்கு சேவை செய்யும் ஊடகங்கள் "திமுக மட்டுமே ஊழல் கட்சி", "திமுக ஒரு தீய சக்தி" என்ற ஒற்றைப்படைப் பிரச்சாரத்தை முன்னெடுப்பதன் பின்னணி சமூகநீதி அரசியலை பலவீனப்படுத்துவதற்காக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட யுக்திகளே!

யாரெல்லாம் சனாதனக் கருத்தியலுக்குத் தத்துவார்த்த ரீதியாகவும், அதிகாரப் பகிர்வு ரீதியாகவும் பெரும் சவாலாக விளங்குகிறார்களோ, அவர்களுக்கு எதிராக இத்தகைய நச்சுப் பொதுப் புத்தி கட்டவிழ்த்து விடப்படுகிறது. கவலைக்குரிய ஒன்று என்னவென்றால், அண்மைய ஊடக விவாதங்களைப் பார்க்கும் போது, சாதாரண மார்க்சியம் பேசுவோர் முதல் அதிதீவிர மார்க்சியம் பேசுவோர் வரை பலரும்கூட — திமுகவின் வர்க்க நலன்சார் கொள்கைகளை விமர்சிப்பதாகக் கூறிக்கொண்டாலும் — சனாதன சக்திகள் கட்டமைத்துள்ள "பொதுப் புத்தி" நோய்க்கு ஆட்பட்டு, சுயசிந்தனையை இழந்து நிற்பதுதான்.

வெறுப்பு அரசியல்: சாக்கடையாகும் களம்

கருத்தியல் விமர்சனங்களை விடுத்து, 'வெறுப்பை' மட்டுமே முதன்மையாகக் கொண்டு நடத்தப்படும் இந்தக் கொடிய அரசியல் நோய், ஒட்டுமொத்த அரசியல் களத்தையும் புழுக்கள் நெளியும் ஒரு சாக்கடையாக மாற்றிவிட்டது. இத்தகைய தரம் தாழ்ந்த வெறுப்பு அரசியல் களம் தொடருமேயானால், உழைக்கும் மக்களுக்கான ஆரோக்கியமான மக்கள் நல அரசியல் என்பது இங்கு எட்டாக்கனியாகவே போய்விடும்.

மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வையுடையோர், இந்தச் சூழலை இரண்டு மிக முக்கியமான வழிமுறைகளின் வழியே எதிர்கொள்ள வேண்டும்:

1. குறிப்பான அம்பலப்படுத்தல் (Specific Exposure): திமுகவாக இருந்தாலும் சரி, வேறு எந்தக் கட்சியாக இருந்தாலும் சரி, அந்தக் கட்சிகளில் உள்ள தனிநபர்கள் செய்கின்ற ஊழலை ஆதாரங்களோடு குறிப்பாக எதிர்த்து அம்பலப்படுத்துவதும் போராடுவதும் அவசியமானது. அப்படிச் செய்யும் பொழுதுதான், தவறு செய்த குறிப்பான நபர்கள் மீது சட்டரீதியான நடவடிக்கை எடுப்பதற்கும், அவர்களை மக்கள் மன்றத்தில் தனிமைப்படுத்துவதற்கும் வழிவகுக்கும். அதை விடுத்து, ஒட்டுமொத்தமாக "ஒரு கட்சியின் ஊழல்" என்று பொதுப்படையாகப் பேசும்பொழுது, அது உண்மையில் ஊழல் செய்கின்ற குறிப்பிட்ட தனிநபர்களைக் காப்பாற்றுவதற்கும், அவர்களைக் கூட்டத்திற்குள் ஒளித்து வைப்பதற்கும் மட்டுமே உதவும்.

2. கொள்கை ரீதியான விமர்சனம் (Ideological Criticism): அதேபோல, ஒரு கட்சியின் அரசியல் கொள்கைகளும், அவர்களின் நடைமுறைப் பொருளாதாரத் திட்டங்களும் உழைக்கும் மக்களுக்கு எதிராக இருக்கும் பொழுது, அவற்றின் மீதான தத்துவார்த்த விமர்சனங்களையும், மக்கள் திரள் போராட்டங்களையும் முன்னெடுப்பதுதான் ஆரோக்கியமான மாற்று அரசியலுக்கு வழிவகுக்கும்.

முடிவுரை

மேற்கண்ட இரு மார்க்சிய-பொருள்முதல்வாத வழிமுறைகளைக் கையாளாமல், சனாதன சக்திகள் கட்டமைத்த "பொதுப் புத்தியின்" தாளத்திற்கு ஆடிக்கொண்டு ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சியை மட்டும் "ஊழல் கட்சி, தீய சக்தி" என்று முத்திரை குத்துவது, இங்கு சனாதனத்திற்கும் பார்ப்பனிய மேலாதிக்கத்திற்கும் மட்டும்தான் மறைமுகமாகத் துணை செய்யுமே ஒழிய, ஒருபோதும் மக்களை உண்மையான முற்போக்கான 'மாற்று அரசியலை' நோக்கிச் சிந்திக்க வைக்காது.

பார்ப்பனியப் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தை உடைக்க வேண்டிய நாம், இந்த நச்சுப் பொதுப் புத்தியை உணர்ந்து, உண்மையான தத்துவார்த்தக் களத்தில் மக்களை தயார்படுத்த முயலுவோம்!

ஊரான் / பொன். சேகர்

கிராம்சியின் பார்வையில் இந்தியப் புரட்சியை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?

இந்திய மார்க்சிய இயக்கங்களுக்குள் நீண்டகாலமாக விவாதிக்கப்பட்டு வரும் ஒரு கேள்வி உண்டு:

இந்தியாவில் முதலில் வர்க்கப் புரட்சியா? அல்லது முதலில் சாதி ஒழிப்பா?

இந்தக் கேள்விக்கு எளிமையான பதில் எதுவும் இல்லை. ஏனெனில் இந்திய சமூகம் ஐரோப்பிய முதலாளித்துவ சமூகங்களைப் போல வெறும் வர்க்க அடிப்படையில் மட்டும் கட்டமைக்கப்படவில்லை. இங்கு வர்க்கமும் சாதியும் ஒன்றுக்கொன்று பின்னிப் பிணைந்த வரலாற்று எதார்த்தங்களாக உள்ளன.

இந்தச் சிக்கலைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இத்தாலிய மார்க்சிய சிந்தனையாளர் அன்டோனியோ கிராம்சியின் (1892-1937) கருத்துக்கள் பயனுள்ளதாக இருக்கின்றன.

அன்டோனியோ கிராம்சி (1892-1937)

பொருளாதார அடித்தளமும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கமும்

மார்க்சியத்தின் அடிப்படை விளக்கப்படி, சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளமே அதன் அரசியல், மதம், சட்டம், பண்பாடு போன்ற மேல்கட்டுமானங்களை நிர்ணயிக்கிறது.

ஆனால் கிராம்சி ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்பினார்:

பொருளாதாரச் சுரண்டல் இருந்தும், ஏன் மக்கள் தானாகவே புரட்சியில் ஈடுபடவில்லை?

இதற்கான அவரது பதில், "பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்" (Cultural Hegemony) என்ற கருத்தாகும்.

ஆளும் வர்க்கம் வெறும் அரசின் வன்முறை கருவிகள் மூலமாக மட்டுமல்ல, மக்களின் மனங்களிலும் தனது ஆதிக்கத்தை நிறுவுகிறது. பள்ளிகள், மத அமைப்புகள், குடும்பம், ஊடகங்கள், கலை, இலக்கியம் போன்றவை இந்த ஆதிக்கத்தை மறுஉற்பத்தி செய்யும் கருவிகளாக செயல்படுகின்றன.

எனவே அரசியல் அதிகாரத்திற்கான போராட்டம் மட்டுமல்ல; மக்களின் சிந்தனையையும் மாற்றும் கருத்தியல் மற்றும் பண்பாட்டு போராட்டமும் அவசியம் என்று கிராம்சி வலியுறுத்தினார்.

இங்கே கிராம்சியின் இன்னொரு கருத்தும் முக்கியமானது — "நிலை போர்" (War of Position). 

அதிகாரத்தை கைப்பற்றும் இறுதித் தாக்குதலுக்கு முன் சமூகத்தின் கல்வி, பண்பாடு, நிறுவனங்களுக்குள் நீண்டகால கருத்தியல் போராட்டம் நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதே இந்தக் கருத்தின் சாரம். இந்தத் தயாரிப்பு இல்லாமல் கைப்பற்றப்படும் அதிகாரம் — வென்றாலும் — மாற்றத்தை நிலைநிறுத்தாது என்பதே அவரது எச்சரிக்கை. 

இந்தியாவைப் போன்ற சிக்கலான சமூகத்தில் இது மிகவும் பொருத்தமானது.

இந்தியச் சூழலின் தனித்துவம்

கிராம்சி நேரடியாக இந்திய சாதி அமைப்பைப் பற்றி எழுதவில்லை. ஆனால் அவரது கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தி இந்தியச் சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இந்தியாவில் சாதி என்பது வெறும் மேல்கட்டுமானப் பிரச்சினை அல்ல. அது பொருளாதார வாழ்க்கையுடனும் ஆழமாகப் பிணைந்துள்ளது.

யார் நிலம் வைத்திருக்கிறார்கள்? யார் நிலமற்ற கூலிகளாக இருக்கிறார்கள்? யார் கல்வி பெறுகிறார்கள்? யார் அதிகார அமைப்புகளுக்குள் நுழைகிறார்கள்?

என்ற கேள்விகளுக்கு பல இடங்களில் சாதி சார்ந்த பதில்களே கிடைக்கின்றன.

இதை அம்பேத்கர் வேறு கோணத்தில் கண்டார். சாதி ஒழிப்பு என்ற கட்டுரையில் (Annihilation of Caste) அவர் சுட்டிக்காட்டியது: சாதியை நிலைநிறுத்துவது வெறும் பொருளாதார நலன் மட்டுமல்ல; மதம் மற்றும் சாஸ்திரங்கள் என்ற கருத்தியல் சக்திகளும் சாதியை உள்ளிருந்து காக்கின்றன. 

இந்தப் பார்வை கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் (cultural hegemony)  கருத்துடன் ஆழமான ஒத்திசைவு கொண்டது — இரு சிந்தனையாளர்களும் ஒரே முடிவை வெவ்வேறு வழியில் சொல்கிறார்கள்: பொருளாதார மாற்றம் மட்டுமே போதாது; கருத்தியல் மாற்றமும் இணைந்து நடக்க வேண்டும்.

எனவே இந்தியாவில் சாதி என்பது ஒரே நேரத்தில் பொருளாதார உறவும், சமூக உறவும், பண்பாட்டு உறவும் ஆகும்.

"முதலில் சாதி ஒழிப்பு" என்ற வாதம்

அம்பேத்கர் மற்றும் பெரியார் சிந்தனையாளர்கள் கூறுவது: சாதி அடையாளங்கள் உடைக்கப்படாமல் வர்க்க ஒற்றுமை உருவாகாது என்பதாகும்.

இந்த வாதத்தில் ஒரு உண்மை உள்ளது.

ஒரு தொழிலாளி அல்லது விவசாயி, பொருளாதார ரீதியாகச் சுரண்டப்படுவதோடு மட்டுமல்லாமல், சாதி உணர்வின் மூலமாகவும் பிற உழைக்கும் மக்களிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டிருக்கலாம். இந்த அர்த்தத்தில், சாதி எதிர்ப்பு போராட்டம் புரட்சிகர அரசியலின் அவசியமான ஒரு கூறாகிறது.

ஆனால் இதிலிருந்து, "முதலில் சாதி ஒழிப்பை முழுமையாக வெற்றி பெறச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பிறகுதான் வர்க்கப் போராட்டம்" அல்லது “முதலில் வர்க்கப் போராட்டத்தை முழுமையாக வெற்றி பெறச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பிறகுதான் சாதி ஒழிப்புப் போராட்டம்" என்ற முடிவுக்கு வர முடியாது.

ஏனெனில் சாதியையும் தொடர்ந்து மறுஉற்பத்தி செய்வது பொருளாதார மற்றும் சமூக ஆதிக்க அமைப்புகளே ஆகும். சாதியின் கருத்தியல் வேர்களை அறுக்காமல் வர்க்கப் போராட்டம் முழுமையடையாது; அதே நேரத்தில், அந்த வேர்களுக்கு உரமூட்டும் பொருளாதார அமைப்பை தகர்க்காமல் சாதி ஒழிப்பும் முழுமையடையாது.

"முதலில் வர்க்கப் புரட்சி" என்ற வாதத்தின் வரம்புகள்

மறுபுறம் சிலர், "அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்றினால் சாதி தானாக ஒழிந்துவிடும்" என்று கருதுகிறார்கள்.

இந்த அணுகுமுறையும் இந்திய யதார்த்தத்தை முழுமையாக விளக்க முடியாது.

ஏனெனில் சாதி என்பது வெறும் பொருளாதார உறவு மட்டுமல்ல; அது மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வியல், மத நம்பிக்கைகள், திருமண உறவுகள், சமூக பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் மனநிலைகளுக்குள்ளும் ஊடுருவியிருக்கிறது.

இந்தியாவில் சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு நடந்தது, கிராம்சி கூறும் "புரட்சி நடந்தது போல் தோன்றும், ஆனால் உண்மையில் நடக்காது" (passive revolution) என்பதை நினைவூட்டுகிறது — மேல்தட்டு தலைமையில் சட்டங்கள் மாற்றப்பட்டன, நிறுவனங்கள் உருவாக்கப்பட்டன; ஆனால் சாதியப் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் பெரிதாக எதிர்கொள்ளப்படாமல் தொடர்ந்தது. அதாவது அரசியல் அதிகாரம் மட்டுமே போதாது என்பதை இந்திய வரலாறே நிரூபித்திருக்கிறது.

கிராம்சிய பார்வையில் இந்தியப் புரட்சி

கிராம்சியின் உண்மையான பங்களிப்பு இங்கேயே உள்ளது.

அவர், "முதலில் பண்பாட்டு புரட்சி; பிறகு அரசியல் புரட்சி" என்று கூறவில்லை. அதேபோல், "அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்றிய பிறகுதான் பண்பாட்டைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும்" என்றும் கூறவில்லை.

அவரது பார்வையில் அரசியல் போராட்டமும் பண்பாட்டு போராட்டமும் ஒரே வரலாற்றுப் போராட்டத்தின் இரு பரிமாணங்களாகும்.

இந்தியச் சூழலில் இதன் பொருள்: வர்க்கச் சுரண்டலுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும்; சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும்; பொருளாதார சமத்துவத்திற்காகப் போராட வேண்டும்; பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தையும் உடைக்க வேண்டும். இவை ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாக அல்ல; ஒன்றுக்கொன்று துணையாக இருக்க வேண்டும்.

இந்தப் போராட்டத்தின் வழிமுறையை சொல்வதும் அவசியம். சாதி அடிப்படையில் சாதிவாரி  இட ஒதுக்கீட்டை விரிவுபடுத்துவது சாதிகளுக்கிடையிலான போட்டியைக் குறைக்கும்; அது சாதிக்குள்ளேயே வர்க்க முரண்பாட்டை தெளிவாக்கும்; பின்னர் பொது வீட்டுவசதி போன்ற கட்டமைப்பு மாற்றங்கள் வாழிடப் பிரிவினையை உடைக்கும்; அது திருமண எல்லைகளை அரிக்கும். இந்த வழிமுறையே சாதியையும் வர்க்க அமைப்பையும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்கொள்ளும் யுக்தியாகும்.

பண்பாட்டு படையின் அவசியம்

இந்தக் காரணத்தால்தான் புரட்சிக்காக வேலை செய்கிற ஒரு அரசியல் இயக்கம் வெறும் அரசியல் அமைப்பாக மட்டும் இருக்க முடியாது.

அதனுடன் எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள், கலைஞர்கள், ஆசிரியர்கள், பண்பாட்டு செயற்பாட்டாளர்கள், சமூக விமர்சகர்கள் என ஒரு பரந்த பண்பாட்டு படையும் தேவைப்படுகிறது. கிராம்சி இவர்களை "இயல்பான அறிவுஜீவிகள்" (Organic Intellectuals) என்று அழைத்தார் — உழைக்கும் மக்களிலிருந்தே உருவாகி, அவர்களின் விடுதலைக்காக கருத்தியல் ஆயுதங்களை உருவாக்குவோர்.

ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்துக்களை மக்கள் மனங்களில் இருந்து அகற்றி, புதிய சமத்துவச் சிந்தனையை உருவாக்கும் பணியை இந்தப் பண்பாட்டு படை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

முடிவுரை

இந்தியாவில் சாதி ஒழிப்பும் வர்க்க விடுதலையும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல.

சாதியை எதிர்க்காமல் வர்க்க ஒற்றுமை உருவாகாது. வர்க்கச் சுரண்டலை எதிர்க்காமல் சாதி ஒழிப்பும் முழுமையடையாது.

எனவே இந்தியப் புரட்சியின் பாதை என்பது “முதலில் சாதியா, முதலில் வர்க்கமா?” என்ற தேர்வின் பாதை அல்ல. மாறாக, சாதி ஒழிப்பையும் வர்க்க விடுதலையையும், அரசியல் போராட்டத்தையும் பண்பாட்டு போராட்டத்தையும், பொருளாதார மாற்றத்தையும் சமூக மாற்றத்தையும் ஒருங்கிணைத்து முன்னெடுக்கும் பாதையாகவே அது இருக்க வேண்டும்.

இதுவே கிராம்சியின் சிந்தனையிலிருந்து இந்திய யதார்த்தத்திற்காக நாம் பெறக்கூடிய முக்கியமான பாடமாகும்.

ஊரான்