சமூக மாற்றமும் தனிநபர் ஒழுக்கமும்: முற்போக்கு இயக்கங்களின் உண்மையான வலிமை எது?

தமிழ்நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றில் புதிய கட்சிகளும் அமைப்புகளும் தோன்றுவதும், குறுகிய காலத்தில் செல்வாக்குப் பெறுவதும், பின்னர் காணாமல் போவதும் தொடர்ச்சியாக நிகழ்ந்து வருகின்றன. கருத்தியல், கொள்கை, சாதி, மதம், வட்டார அடையாளம், திரைக் கவர்ச்சி, தனிநபர் செல்வாக்கு எனப் பல கூறுகள் ஓர் அமைப்பின் தோற்றத்திற்கும் வளர்ச்சிக்கும் பங்களிக்கின்றன.

ஆனால், ஓர் இயக்கம் ஏன் தோன்றுகிறது என்பதைவிட, அது எத்தகைய சமூகத்தை உருவாக்க விரும்புகிறது என்பதும், அந்த இலக்கை நோக்கி எத்தகைய நடைமுறைகளைக் கடைப்பிடிக்கிறது என்பதுமே மிக முக்கியமான கேள்விகள். குறிப்பாக, தனிநபர் ஒழுக்கத்திற்கும் சமூக மாற்றத்திற்கும் இடையிலான உறவு, ஓர் இயக்கத்தின் உண்மையான முற்போக்குத் தன்மையை மதிப்பிடுவதற்கான முதன்மையான அளவுகோலாகும்.

கருத்தியலுக்கும் நடைமுறைக்கும் இடையிலான இடைவெளி

ஒரு இயக்கம் உருவாவதற்கான காரணங்கள் பலவிதமானவை. திராவிடக் கருத்தியல், அம்பேத்கரியக் கருத்தியல், பொதுவுடைமைக் கருத்தியல், தமிழ் தேசியக் கருத்தியல் போன்றவை சமூகத்தின் முரண்பாடுகளுக்கான விளக்கங்களையும், மாற்றத்திற்கான வழிமுறைகளையும் முன்வைக்கின்றன.

ஆனால், கருத்தியல் வேறு, கொள்கையும் நடைமுறையும் வேறு. கருத்தியல் என்பது சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் சிந்தனைச் சட்டம்; கொள்கை என்பது அதற்கேற்ற நடைமுறை. ஒரு கருத்தியலைப் பேசுவதாலேயே ஒருவர் அதற்குரிய கொள்கைகளைத் தன் வாழ்க்கையில் பின்பற்றுபவராகிவிட முடியாது. சாதி, மதம் அல்லது தனிநபர் கவர்ச்சியின் அடிப்படையில் இயங்கும் அமைப்புகளுக்கு ஆழமான கருத்தியல் அடித்தளம் தேவையில்லை. அத்தகைய சூழல்களில் கொள்கை என்பது மக்களைத் திரட்டுவதற்கான வெறும் கருவியாக மட்டுமே சுருங்கிவிடுகிறது. எனவே, ஓர் இயக்கம் என்ன பேசுகிறது என்பதை விட, அது எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதையே நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

தனிநபர் ஒழுக்கம்

ஒரு இயக்கம் சமூக நீதியைப் பேசலாம்; ஊழலை எதிர்க்கலாம்; சாதி ஒழிப்பை வலியுறுத்தலாம். ஆனால், அந்த இயக்கத்தில் இருப்பவர்கள் தங்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் எத்தகைய ஒழுக்க நெறிகளைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள் என்பது புறக்கணிக்க முடியாத கேள்வி.

சில புரட்சிகர அமைப்புகள் உறுப்பினர்களின் ஒழுக்கம், கட்டுப்பாடு, பொதுச் சொத்துப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன. இருப்பினும், பல கட்சிகளிலும் இயக்கங்களிலும் கொள்கை ஒழுக்கத்தைக் காட்டிலும் ஆள் திரட்டும் திறன், தேர்தல் வெற்றி, பணவளம் ஆகியவற்றுக்கே முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது.

ஒருவர் பொருளாதார மோசடியில் ஈடுபட்டிருந்தாலோ அல்லது பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களில் சிக்கியிருந்தாலோ, அவருடைய அமைப்புசார்ந்த திறமை காரணமாக அவர் தொடர்ந்து பாதுகாக்கப்படும் நிலை உருவாகிறது. நம்பகத்தகுந்த ஆதாரங்களுடன் குற்றச்சாட்டுகள் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட பின்னரும் அமைப்பின் நலன் கருதி ஒருவர் பாதுகாக்கப்படுவது, அந்த அமைப்பின் ஒழுக்க அடித்தளத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

தனிநபர் திறனா, ஒழுக்கமா?

தவறிழைத்த ஒருவர் ஒரு அமைப்பிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டாலும், மற்றொரு அமைப்பு அவருடைய ஆள் திரட்டும் திறனை மட்டும் கணக்கில் கொண்டு அவரை ஏற்றுக்கொள்வது அரசியல் செயல்பாடுகளில் நிலவும் முரண்பாடாகும்.

இவ்வாறு ஒழுக்கக் குறைபாடுகளைக் கொண்டவர்கள் மாற்று அமைப்புகளில் தொடர்ந்து வலம் வருவது, அமைப்பின் ஒழுக்க விதிகளை அர்த்தமற்றதாக்கிவிடும். ஓர் இயக்கத்தின் வெற்றி என்பது எத்தனை பேரைத் திரட்டுகிறது என்பதில் மட்டும் அடங்கியிருக்க முடியாது; அது எத்தகைய மனிதர்களை உருவாக்குகிறது என்பதில்தான் அதன் உண்மையான வெற்றி அடங்கியுள்ளது.

ஒழுக்கத்தைப் பேணும் இயக்கங்களால் ஏன் பெருந்திரளான மக்களைத் திரட்ட முடிவதில்லை?

தனிநபர் ஒழுக்கத்திற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் இயக்கங்களில் இணைந்தால் கடுமையான விதிகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டியிருக்கும் என்ற எண்ணம் சிலருக்குத் தயக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

சமூகத்தில் ஊழல், பொய், சுரண்டல் போன்றவை இயல்பானவையாக மாறிவிட்ட சூழலில், அவற்றுக்கு எதிராக நிற்கும் இயக்கங்கள் மக்களைத் திரட்டுவதில் சவால்களை எதிர்கொள்கின்றன. ஆனால், மக்களின் தற்போதைய மனப்போக்குகளுக்கு ஏற்ப தங்களை மாற்றிக்கொள்வதா அல்லது மக்களின் மனப்போக்குகளைச் சீரமைத்து புதிய சமூக விழுமியங்களை உருவாக்குவதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. ஒரு முற்போக்கு இயக்கம் எப்போதும் இரண்டாவது பாதையையே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

தனிநபர் ஒழுக்கம்: தனிப்பட்ட விவகாரமா?

சமூக மாற்றத்தை நோக்கமாகக் கொண்ட இயக்கங்களில் தனிநபர் ஒழுக்கம் என்பது தனிப்பட்ட எல்லைகளைத் தாண்டிய சமூகப் பொறுப்பாகும்.

ஊழலை எதிர்க்கும் ஒருவர் ஊழலில் ஈடுபட்டாலோ, சாதி ஒழிப்பைப் பேசும் ஒருவர் தனிப்பட்ட வாழ்வில் சாதியைக் கடைப்பிடித்தாலோ, பெண்களின் விடுதலையைப் பேசிவிட்டு உரிமைகளை மீறினாலோ அந்த அரசியலின் நம்பகத்தன்மை கேள்விக்குள்ளாகிறது. எனவே, ஒழுக்கம் என்பது வெறும் தனிநபர்களைக் கட்டுப்படுத்துவது அல்ல; அது அதிகாரத் துஷ்பிரயோகத்தைத் தடுப்பதற்கும், அமைப்பின் மீதான நம்பிக்கையைப் பாதுகாப்பதற்குமான கருவியாகும்.

ஒழுக்கமே சமூக மாற்றத்தின் கருவி

ஒரு இயக்கம் தன் உறுப்பினர்களிடம் எதிர்ப்பார்க்கும் ஒழுக்கத்தைப் பொதுமக்களிடமும் வளர்க்கும் ஆற்றலைப் பெற வேண்டும்.

நிதி வரவு செலவுகளில் வெளிப்படைத்தன்மை

முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தில் பாலினச் சமத்துவம்

அமைப்புக்குள் சாதிப் பாகுபாட்டை எதிர்த்தல்

உறுப்பினர்களின் விமர்சனங்களுக்கு இடமளித்தல்

இத்தகைய நடைமுறைகளே ஒரு இயக்கத்தைத் தனிநபர்களைத் திரட்டும் அமைப்பிலிருந்து, மனிதர்களைச் செழுமைப்படுத்தும் சமூக மாற்ற இயக்கமாக வளர்க்கின்றன.

உண்மையான சமூகப் புரட்சி

தமிழ்நாட்டில் புதிய அமைப்புகள் தோன்றுவதும் மறைவதும் இயல்பு. ஆனால், ஒரு இயக்கத்தின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை அதன் தோற்றத்தையோ தேர்தல் வெற்றியையோ கொண்டுமட்டும் தீர்மானிக்க முடியாது. அது எத்தகைய மனிதர்களை உருவாக்கியது என்பதே அதன் அளவுகோல்.

தனிநபர் ஒழுக்கம் இயக்கத்தின் அடித்தளம்; இயக்கத்தின் ஒழுக்கம் சமூகத்தின் நம்பிக்கை; அந்த நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் உருவாகும் மக்கள் மாற்றமே உண்மையான சமூகப் புரட்சி!

— ஊரான்

கலை இலக்கியங்களை வகைப்படுத்தலாமா? அடையாள அரசியலும் உழைக்கும் வர்க்க ஒருமைப்பாடும்

“உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கையை உண்மையாகவும் ஆழமாகவும் பிரதிபலிக்கும் படைப்புகள் பெருமளவில் உருவாகும்போது, “கலை இலக்கியம்” என்றாலே அது உழைக்கும் மக்களின் கலை இலக்கியம்தான் என்னும் நிலையை வரலாறு தானாகவே உருவாக்கும். அதற்குத் தனியாக எந்தக் கூடுதல் அடையாளச் சொல்லும் தேவையில்லை”

கலைகளும் இலக்கியங்களும் வெறும் கற்பனை உலகங்கள் அல்ல; அவை மனிதச் சமூகத்தின் வாழ்வியலையும், அவர்தம் உழைப்பையும், போராட்டங்களையும் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடிகள். கிராமங்களிலும் நகரங்களிலும் வாழும் விவசாயிகள், கூலித் தொழிலாளர்கள், அரசு ஊழியர்கள், மாணவர்கள், இளைஞர்கள், பெண்கள் என உழைக்கும் ஒட்டுமொத்த மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையும் அனுபவங்களுமே கலை-இலக்கியத்தின் உண்மையான மூலப்பொருட்கள்.

ஆனால், வரலாற்று ரீதியாகவும் நிகழ்காலப் போக்கிலும் கலை-இலக்கியங்களை அணுகும்முறையில் பெரிய முரண்பாடுகள் நீடிக்கின்றன. ஒரு காலத்தில் மேட்டுக்குடியினரின் வாழ்வியலை மட்டுமே பிரதானமாகக் காட்டிய நிலை மாறி, இன்று சாமானிய மக்களின் வாழ்வியல், கலைகளாகவும் இலக்கியங்களாகவும் வெளிவரத் தொடங்கியுள்ளன.

இந்நிலையில், உழைக்கும் மக்களின் கலைகளை ‘நாட்டுப்புறக் கலைகள்’ என்றும், ‘பெண்ணியம்’, ‘தலித்தியம்’, ‘குரலற்றோரின் குரல்’, ‘சிறார் இலக்கியம்’ என்றும் சிறுசிறு அடையாளங்களாகப் பிரித்துப் பார்ப்பது, மக்களைத் தனித்தனித் துண்டுகளாக்கும் செயலாகவே அமையும்.

அடையாள அரசியலின் ஆபத்துக்கள்

இந்த வகைப்பாட்டு முறை தொடர்ந்தால், நாளை ‘தலித்’ இலக்கியம் என்பது அருந்ததியர் இலக்கியம், பறையர் இலக்கியம், பள்ளர் இலக்கியம் என மேலும் பிளவுபடும். சமூகத்தின் எல்லா தளங்களுக்கும் இதை விரிவுபடுத்தினால் பிராமண இலக்கியம், வெள்ளாள இலக்கியம், வன்னியர் இலக்கியம், முத்தரையர் இலக்கியம், முக்குலத்தோர் இலக்கியம், முதலியார் இலக்கியம், நாடார் இலக்கியம், நாயுடு இலக்கியம், ரெட்டியார் இலக்கியம் என கலை இலக்கியங்களின் வகைப்பாடுகள் தனித்தனியே காட்சியளிக்கும் அபாயம் உண்டு. 

இப்படித் தனித்தனியாகப் பிரித்துப் பார்க்கும்போது, ஒவ்வொரு பிரிவு மக்களின் துன்பங்களுக்கும் துயரங்களுக்கும் காரணமான பொதுவான சமூக-பொருளாதார அடிக்கட்டமைப்பைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலை ஏற்படும். இன்றைய பின்நவீனத்துவக் காலத்தில் பெரும்பாலான இலக்கியப்போக்குகள் இதைத்தான் செய்து வருகின்றன.

இதுமட்டுமின்றி, “யார் எழுதுகிறார்கள்” என்பதை வைத்தும் இன்று இலக்கியங்களுக்கு நாமகரணம் சூட்டப்படுகிறது. பட்டியல் சாதியினர் எழுதினால் அதை ‘தலித் இலக்கியம்’ என்றோ, பெண்கள் எழுதினால் அது ‘பெண்ணியம் சார்ந்த இலக்கியம்’ என்றோ முத்திரை குத்தும் போக்குகள் தீவிரமடைந்துள்ளன.

மேட்டுக்குடி அழகியலும் உழைக்கும் மக்களின் எழுச்சியும்

நீண்டகாலமாகவே, சமூகத்தின் சிறுபான்மையினராக உள்ள மேட்டுக்குடி மக்களின் வாழ்வியலும் உணர்வுகளுமே “உயர் கலைகள்” என்றும் “செவ்வியல் இலக்கியங்கள்” என்றும் முன்னிறுத்தப்பட்டு வந்தன. காரணம், அன்று மேட்டுக்குடியினர் மட்டுமே கல்வியறிவு பெற்றிருந்தார்கள்; கலை இலக்கியங்களைப் படைக்கும் வாய்ப்பையும் ஆற்றலையும் கொண்டிருந்தார்கள். பெரும்பான்மையாக உள்ள உழைக்கும் மக்களின் வேர்வையும் துயரமும் கொண்டாட்டங்களும் அன்று புறக்கணிக்கப்பட்டன. 

ஆனால், இன்று காலம் மாறத் தொடங்கியுள்ளது. கல்வி வெகுமக்களிடையே பரவலாக்கப்பட்டுள்ளதால், அடித்தட்டு மக்களின் உண்மையான வாழ்வியலையும் போராட்டங்களையும் பிரதிபலிக்கும் படைப்புகள் வெளிவரத் தொடங்கியுள்ளன. உழைக்கும் மக்களின் கலைகளும் இலக்கியங்களும் முழு வீச்சில் வெளிவரத் தொடங்கும்போது, இயல்பாகவே மேட்டுக்குடியினரின் செயற்கையான கலை-இலக்கியங்கள் பின்னுக்குத் தள்ளப்படும். இதுவே வரலாற்றின் இயல்பான வளர்ச்சிப் போக்காகும்.

பிரித்துப் பார்ப்பதில் உள்ள சிக்கல்

மக்களின் வாழ்நிலை என்பது கிராமம், நகரம், படித்தவர், படிக்காதவர், அறிவாளி, பாமரன் என அனைவரையும் உள்ளடக்கிய ஒரு பரந்த பரப்பு.

உழைக்கும் மக்களின் கலைகளை ‘நாட்டுப்புறக் கலைகள்’ என்று தனியாகப் பிரிப்பது, மறைமுகமாக அவற்றை நாகரிகமடையாத அல்லது குறைந்த தகுதியுடைய கலைகள் என்பது போல் சித்தரித்து, அம்மக்களை இழிவுபடுத்துவதாக அமைகிறது.

பெண்களின் குரலை ‘பெண்ணியம்’ என்றும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரலை ‘தலித்தியம்’ என்றும் தனித்தனிச் சிறு பெட்டிகளுக்குள் அடைப்பது, ஒட்டுமொத்த உழைக்கும் வர்க்கத்தின் ஒருமைப்பாட்டைச் சிதைப்பதாக முடிவடைகிறது.

பெண்களின் துயரமும், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தின் வலியும், கூலித் தொழிலாளியின் சுரண்டலும் தனித்தனியானவை அல்ல; ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடையவை; அவை அனைத்தும் நிலவும் சுரண்டல் அமைப்பின் வெவ்வேறான வெளிப்பாடுகளே. இவற்றைத் தனித்தனியாகப் பிரிப்பது, மக்களின் பரந்த போராட்டக் களத்தைச் சுருக்கிவிடும்.

படைப்பாளிகளின் கடமை

இன்றைய கலை இலக்கியவாதிகள் செய்ய வேண்டிய முதன்மைப் பணி: உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வியலை மையமாகக் கொண்டு கலைகளைப் படைப்பதே ஆகும்.

உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கையை உண்மையாகவும் ஆழமாகவும் பிரதிபலிக்கும் படைப்புகள் பெருமளவில் உருவாகும்போது, “கலை இலக்கியம்” என்றாலே அது உழைக்கும் மக்களின் கலை இலக்கியம்தான் என்னும் நிலையை வரலாறு தானாகவே உருவாக்கும். அதற்குத் தனியாக எந்தக் கூடுதல் அடையாளச் சொல்லும் தேவையில்லை. 

கலையை ‘நாட்டுப்புறக் கலை’ என்றோ, ‘தலித் இலக்கியம்’ என்றோ வகைப்படுத்தி அடையாளப் பதாகைகளை மாட்டுவது, உழைக்கும் மக்களின் படைப்புகளுக்குச் சம தகுதி தருவதற்குப் பதிலாக, அவற்றை முதன்மை நீரோட்டத்திலிருந்து ஒதுக்கி வைப்பதற்கே வழிவகுக்கும்.

கலை இலக்கியம் யாவும் மக்களுக்கே!

கலை என்பது மக்களின் வாழ்வியலைப் புரிந்துகொள்ளவும் வெளிப்படுத்தவும் கூடிய ஒரு சக்திவாய்ந்த ஊடகம். மனிதர்களிடையே பல பிரிவினைகள் இருந்தாலும், உழைப்பும் வாழ்வியல் தேவைகளும் அனைவருக்கும் பொதுவானவை.

எனவே, கலை இலக்கியங்களைச் சாதி, மதம், பாலினம், இனம் என்ற பெயரால் பிரித்துப் பார்க்கும் அடையாள அரசியலுக்கு எதிராக நாம் விழிப்புணர்வு கொள்ள வேண்டும். உழைக்கும் மக்களின் ஒட்டுமொத்த வாழ்வியலே கலை இலக்கியத்தின் மையமாக இருக்க வேண்டும்.

“கலை இலக்கியம் யாவும் மக்களுக்கே!” என்னும் பொதுவான, முற்போக்கான வர்க்கப் பார்வையின் கீழ் உழைக்கும் மக்களின் குரல்கள் ஒன்றாக இணைய வேண்டும். அதுவே உண்மையான மக்கள் கலைக்கான வெற்றியாக அமையும்!

தமிழ்மணி

(மக்கள் அதிகாரம் தளத்தில் வெளியான கட்டுரை)

ஃபூக்கோவின் அதிகாரக் கோட்பாட்டின் வரம்பும் புரட்சிகர அரசியலின் தேவையும்! ரவிக்குமாரின் கட்டுரைக்கு ஒரு மார்க்சிய மறுப்பு!

மிஷேல் ஃபூக்கோவின் நூற்றாண்டை முன்னிட்டு, விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ரவிக்குமார் எழுதியுள்ள கட்டுரை, சமகால இந்திய அரசியலைப் புரிந்துகொள்வதற்கு ஃபூக்கோவின் அதிகாரக் கோட்பாடு எவ்வாறு உதவுகிறது என்பதை விளக்குகிறது.

அதிகாரம் என்பது அரசு, சட்டம், ஆளும் வர்க்கம் ஆகியவற்றிடம் மட்டுமே குவிந்திருப்பதில்லை; அது சமூக உறவுகள், அறிவு உற்பத்தி, கண்காணிப்பு, நிறுவன நடைமுறைகள் ஆகியவற்றின் வழியாகவும் செயல்படுகிறது என்பதை ஃபூக்கோ எடுத்துரைத்ததாக அவர் குறிப்பிடுகிறார். மேலும், பாஜக அரசின் அதிகாரத்துவ நடவடிக்கைகளை எதிர்ப்பதில் குடிமைச் சமூக அமைப்புகளின் பங்கையும் வலியுறுத்துகிறார்.

ஃபூக்கோவின் சிந்தனைகள் அதிகாரத்தின் நுண்ணிய செயல்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் இங்கே எழுப்பப்பட வேண்டிய அடிப்படையான கேள்வி: அந்த அதிகாரம் எந்த வர்க்கத்தின் கையில் உள்ளது? அந்த அதிகாரத்தை உழைக்கும் வர்க்கம் எப்படி அடைவது? என்பதாகும்.

அதிகாரம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை விளக்குவதற்கும், அந்த அதிகாரத்தை உருவாக்கி மறுஉற்பத்தி செய்யும் பொருளாதார, சமூக உறவுகளை மாற்றுவதற்கான புரட்சிகர அரசியல் திட்டத்தை உருவாக்குவதற்கும் இடையே மிகப்பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது. இந்த வேறுபாட்டைத் தெளிவுபடுத்தாமல், அதிகாரத்தின் பல்வேறு வெளிப்பாடுகளை அடையாளம் காண்பதையே சமூக மாற்றத்திற்கான முழுமையான வழிகாட்டியாகக் கருத முடியாது.

இதுவே ரவிக்குமாரின் கட்டுரையுடன் மார்க்சியப் பார்வையில் விவாதிக்க வேண்டிய மையமான கேள்வி.

ஃபூக்கோவின் கோட்பாட்டை நிராகரிப்பது இங்கு நோக்கமல்ல. மாறாக, அதன் விளக்கத் திறன் எதுவரை செல்கிறது, அதன் கோட்பாட்டு வரம்புகள் எவை, அவற்றை மார்க்சிய லெனினியக் கோட்பாட்டின் வழியாக எவ்வாறு மதிப்பிடுவது என்பதே நமது நோக்கம்.

அதிகாரத்தின் செயல்பாடும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளும்

மார்க்சியம் சமூகத்தைத் தனித்தனி அதிகார உறவுகளின் தொகுப்பாக மட்டும் பார்ப்பதில்லை. உற்பத்தி உறவுகள், உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை, உழைப்புச் சுரண்டல், உபரி மதிப்புக் கைப்பற்றல், வர்க்க முரண்பாடுகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் சமூகத்தின் வரலாற்று இயக்கத்தைப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது.

முதலாளித்துவச் சமூகத்தில் தொழிலாளி தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான். உற்பத்திச் சாதனங்களை உடைமையாகக் கொண்ட முதலாளித்துவ வர்க்கம், தொழிலாளர்களின் உழைப்பின் மூலம் உருவாகும் உபரி மதிப்பைக் கைப்பற்றுகிறது. இந்தச் சுரண்டல் தனிநபர்களின் மனப்பான்மையால் மட்டும் நிகழ்வதில்லை; அது முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையின் கட்டமைப்பில் வேரூன்றியிருக்கிறது.

ஃபூக்கோவின் அதிகாரப் பகுப்பாய்வு, மனிதர்களின் உடல்கள், நடத்தைகள், அறிவு, சமூக உறவுகள் ஆகியவற்றின் மீது அதிகாரம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை விளக்குகிறது. குறிப்பாக, நவீன நிறுவனங்கள் கண்காணிப்பு, ஒழுங்குபடுத்தல், மதிப்பீடு போன்ற நடைமுறைகளின் வழியாக மனிதர்களை எவ்வாறு கட்டுப்படுத்துகின்றன என்பதை அவரது ஆய்வுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

ஆனால், இந்த அதிகார நுட்பங்களுக்கும் உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமைக்கும், மூலதனக் குவிப்புக்கும், உழைப்புச் சுரண்டலுக்கும் இடையிலான தொடர்புகளை ஒருங்கிணைத்த முழுமையான அரசியல் பொருளாதாரக் கோட்பாட்டை ஃபூக்கோ வழங்கவில்லை. இதுவே அவரது அதிகாரக் கோட்பாட்டின் முக்கியமான வரம்பாகும்.

உதாரணமாக, ஒரு தொழிற்சாலையில் தொழிலாளியின் நேரம் கண்காணிக்கப்படுவதையும், அவரது உடல் ஒழுங்குபடுத்தப்படுவதையும், உற்பத்தித் திறன் அளவிடப்படுவதையும் அதிகாரத்தின் நுட்பங்களாக விளக்க முடியும். ஆனால் இந்த ஒழுங்குபடுத்தல் எவ்வாறு உற்பத்திச் செலவைக் குறைக்கிறது, உழைப்பின் மீதான முதலாளித்துவக் கட்டுப்பாட்டை வலுப்படுத்துகிறது, உபரி மதிப்பை அதிகரிக்கும் நோக்கத்துடன் இணைகிறது என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.

இங்கே அதிகாரப் பகுப்பாய்வையும் அரசியல் பொருளாதாரப் பகுப்பாய்வையும் ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாக நிறுத்த முடியாது.

அதிகாரம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை அறிவது முக்கியம்; அந்த அதிகாரம் எந்தப் பொருளாதார உறவுகளால் தாங்கப்படுகிறது, யாருடைய நலன்களுக்குச் சேவை செய்கிறது, அதை மாற்றுவதற்கான அரசியல் சக்தி எது என்பதையும் விளக்குவதுதான் சமூக மாற்றத்திற்கான அடுத்த கட்டம்.

அதிகாரம் எங்கும் இருக்கிறது என்றால், வர்க்க அதிகாரத்தின் தனித்துவம் என்ன?

ஃபூக்கோவின் சிந்தனையில் அதிகாரம் ஒரே மையத்தில் குவிந்திருப்பதில்லை. அது குடும்பம், பள்ளி, மருத்துவமனை, சிறைச்சாலை, பணியிடம், பாலியல் ஒழுங்குகள், அறிவு உற்பத்தி போன்ற பல்வேறு சமூக உறவுகளின் வழியாகச் செயல்படுகிறது.

இந்தப் பார்வை நவீன சமூகத்தின் பல்வேறு கட்டுப்பாட்டு முறைகளைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. ஆனால் அதிகாரத்தின் பரவலை அடையாளம் காண்பதற்கும், வெவ்வேறு அதிகார உறவுகளின் சமூக முக்கியத்துவத்தை மதிப்பிடுவதற்கும் இடையே வேறுபாடு இருக்கிறது.

ஒரு ஆசிரியர் மாணவரைக் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரமும், ஒரு முதலாளி தொழிலாளியின் வாழ்வாதாரத்தையும் உழைப்பையும் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரமும் ஒரே வகையானவை அல்ல. அவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவையாக இருக்கலாம்; ஆனால் அவற்றின் பொருளாதார அடித்தளமும் சமூக விளைவுகளும் வேறுபடுகின்றன.

அதேபோல், குடும்பத்தில் நிகழும் பாலின ஆதிக்கத்தையும், நிலம், மூலதனம், உற்பத்திச் சாதனங்கள் ஆகியவற்றின் மீதான உடைமையின் வழியாகச் செயல்படும் வர்க்க அதிகாரத்தையும் ஒரே அளவுகோலில் மதிப்பிட முடியாது. மேலும் அரசு அதிகாரம் என்பது ஒட்டுமொத்த சமூகத்துக்கும் மேல்நின்று கட்டுப்படுத்துகின்றது என்பதற்கு  உள்ள கோட்பாட்டு முக்கியத்துவத்தையும் குறைத்து மதிப்பிடலாகாது.

இதனால் குடும்பம், பள்ளி, பாலின உறவுகள் போன்ற தளங்களில் செயல்படும் அதிகாரம் முக்கியமற்றது என்று பொருளல்ல. மாறாக, அவை பொருளாதார அமைப்புடன் எவ்வாறு தொடர்புகொள்கின்றன, எந்த வழிகளில் சமூக ஆதிக்கத்தை மறுஉற்பத்தி செய்கின்றன, எந்த முரண்பாடுகள் அவற்றை மாற்றும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளன என்பதைக் கண்டறிய வேண்டும்.

மார்க்சிய விமர்சனத்தின் நோக்கம், சமூகத்தின் எல்லா அதிகார வடிவங்களையும் ஒரே பொருளாதாரக் காரணத்திற்குள் சுருக்கிவிடுவதல்ல. அவற்றுக்கிடையிலான தொடர்புகளையும் முரண்பாடுகளையும் ஆராய்ந்து, உற்பத்தி உறவுகளும் வர்க்க முரண்பாடுகளும் சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த மறுஉற்பத்தியில் வகிக்கும் தனித்துவமான பங்கை விளக்குவதாகும்.

எனவே, ஃபூக்கோவின் அதிகாரக் கோட்பாட்டை மதிப்பிடும்போது, அதிகாரம் பரவலாகச் செயல்படுகிறது என்ற அவரது கருத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளாமல், அந்தப் பரவலான அதிகார உறவுகளுக்கும் பொருளாதாரக் கட்டமைப்புக்கும் இடையிலான தொடர்பை அவர் எந்த அளவுக்கு விளக்குகிறார் என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.

பின்நவீனத்துவத்தின் அரசியல் வரம்பு: தனித்தனி எதிர்ப்புகளிலிருந்து சமூக மாற்றம் உருவாகுமா?

பின்நவீனத்துவத்துடன் தொடர்புடைய சில அரசியல் அணுகுமுறைகள், சமூகத்தைப் பல்வேறு அடையாளங்கள், அனுபவங்கள், சொல்லாடல்கள், அதிகார உறவுகள் ஆகியவற்றின் தொகுப்பாகப் புரிந்துகொள்கின்றன. இத்தகைய அணுகுமுறைகள் குறிப்பிட்ட ஒடுக்குமுறைகளை வெளிப்படுத்துவதிலும், ஆதிக்கத்தின் மறைக்கப்பட்ட வடிவங்களை அடையாளம் காண்பதிலும் பங்களிக்கக்கூடும். ஆனால் இந்தப் பகுப்பாய்வு சமூக மாற்றத்திற்கான முழுமையான அரசியல் திட்டமாக முன்வைக்கப்படும்போது ஒரு சிக்கல் உருவாகிறது.

ஒவ்வொரு ஒடுக்குமுறையையும் தனித்தனியாக அடையாளம் காண்பது, ஒவ்வொரு நிறுவனத்திலும் அதிகாரத்தின் நுட்பங்களை எதிர்ப்பது, ஒவ்வொரு ஆதிக்கச் சொல்லாடலுக்கும் மாற்றுச் சொல்லாடலை உருவாக்குவது ஆகியவை மட்டுமே சமூக விடுதலையை ஏற்படுத்திவிடுமா?

சாதி ஒடுக்குமுறை, பாலின ஆதிக்கம், மதப் பெரும்பான்மைவாதம், கல்வியில் சமத்துவமின்மை, காவல்துறை அடக்குமுறை ஆகியவற்றை எதிர்ப்பது அவசியம். ஆனால் இவற்றை எதிர்க்கும் போராட்டங்கள், அவற்றுடன் தொடர்புடைய பொருளாதார உறவுகளையும் அரசியல் கட்டமைப்புகளையும் மாற்றும் திட்டத்துடன் இணைக்கப்படாவிட்டால், ஒவ்வொரு தளத்திலும் எதிர்ப்பு நிகழ்ந்தாலும் ஒட்டுமொத்தச் சுரண்டல் அமைப்பு நீடிக்கக்கூடும்.

இது எல்லா அடையாள அரசியலும் புரட்சிக்கு எதிரானது என்றோ, ஒவ்வொரு தனித்துவமான போராட்டமும் இறுதியில் சீர்திருத்தத்தில்தான் முடியும் என்றோ பொருளல்ல. குறிப்பிட்ட ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான போராட்டங்கள் சமூக மாற்றத்தின் இன்றியமையாத பகுதிகளாக இருக்க முடியும்.

ஆனால் அவை எவ்வாறு ஒன்றிணைக்கப்படுகின்றன, அவற்றின் பொதுவான சமூக இலக்கு என்ன, நிலவும் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அமைப்பை மாற்றுவதில் அவை என்ன பங்கு வகிக்கின்றன என்பதுதான் முக்கியம்.

வர்க்கப் போராட்டத்தில் இருந்து பிரிக்கப்பட்ட அதிகார எதிர்ப்பு, சமூகத்தின் சில வெளிப்பாடுகளை மாற்றினாலும், அந்த வெளிப்பாடுகளை மீண்டும் உருவாக்கும் கட்டமைப்பை மாற்றத் தவறும்.

இதுவே ஃபூக்கோவின் சிந்தனைகளின் சில அரசியல் பயன்பாடுகளை மார்க்சிய அடிப்படையில் விமர்சிக்க வேண்டிய காரணமாகும். இங்கு விமர்சனம் ஃபூக்கோவின் தனிப்பட்ட நோக்கத்தைப் பற்றியது அல்ல; அவரது கருத்துகளை முழுமையான புரட்சிகர அரசியல் திட்டமாகப் பயன்படுத்துவதில் உள்ள வரம்புகளைப் பற்றியது.

குடிமைச் சமூகம்: எதிர்ப்புக்கான வெளியாக இருக்கலாம்; விடுதலைக்கு உத்தரவாதமல்ல!

ரவிக்குமார் தனது கட்டுரையில் தொழிற்சங்கங்கள், விவசாயிகள் அமைப்புகள், பெண்கள் இயக்கங்கள், தலித் இயக்கங்கள், மாணவர் அமைப்புகள், மனித உரிமை அமைப்புகள், சுதந்திரமான ஊடகங்கள் ஆகியவற்றைக் குடிமைச் சமூகத்தின் பகுதிகளாகக் குறிப்பிடுகிறார். இந்த அமைப்புகள் அரசியல் மாற்றத்தில் பங்கு வகிக்க முடியும் என்பதில் ஐயமில்லை.

தேர்தல் கட்சிகளுக்கு வெளியிலும் மக்கள் அரசியல் உணர்வையும் எதிர்ப்பையும் உருவாக்க முடியும். அரசு அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராகக் குடிமை உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரல்களை வெளிப்படுத்தவும், ஜனநாயகப் போராட்டங்களை விரிவுபடுத்தவும் இத்தகைய அமைப்புகள் பங்களிக்க முடியும்.

ஆனால் குடிமைச் சமூகம் என்பது ஒரே வர்க்க நலன்களைக் கொண்ட அமைப்புகளின் கூட்டமைப்பு அல்ல.

தொழிலாளர்களின் நலன்களுக்கும் முதலாளிகளின் நலன்களுக்கும் இடையே முரண்பாடுகள் இருக்கலாம். சிறு விவசாயிகளின் நலன்களுக்கும் பெருநில உடைமையாளர்களின் நலன்களுக்கும் வேறுபாடுகள் இருக்கலாம். தொழிலாளர் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் அமைப்புகளும், தொழிலாளர் உரிமைகளைக் கட்டுப்படுத்த விரும்பும் அமைப்புகளும் ஒரே சமூக வெளியில் இயங்கக்கூடும்.

எனவே, குடிமைச் சமூகத்தின் ஜனநாயகத் தன்மையை அதன் பெயரைக் கொண்டு மட்டும் தீர்மானிக்க முடியாது. அதன் வர்க்க அடித்தளம், பொருளாதார நலன்கள், அரசியல் நோக்கங்கள், நடைமுறைச் செயல்பாடுகள் ஆகியவற்றை ஆராய வேண்டும்.

ரவிக்குமார் குடிமைச் சமூகத்துக்குள்ளேயே சாதி ஆதிக்கம், மதப் பெரும்பான்மைவாதம், பாலினப் பாகுபாடு, பொருளாதாரச் சுரண்டல் ஆகியவை இருக்கக்கூடும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஆனால் இந்த முரண்பாடுகளை எந்த அரசியல் அடிப்படையில் எதிர்கொள்வது, வெவ்வேறு அமைப்புகளுக்கிடையே நிலவும் வர்க்க முரண்பாடுகளை எவ்வாறு கையாள்வது, ஜனநாயக எதிர்ப்பை எவ்வாறு கட்டமைப்பு மாற்றத்துடன் இணைப்பது போன்ற கேள்விகளுக்கு அவரது கட்டுரை விரிவான பதிலை வழங்கவில்லை. இதுவே அதன் முக்கியமான கோட்பாட்டு இடைவெளியாகும்.

எதிர்ப்பில் ஒன்றிணைவது அரசியல் ரீதியாக அவசியமாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த ஒற்றுமையின் நோக்கம் என்ன, அதை எந்த வர்க்க நலன்கள் வழிநடத்துகின்றன, அது சமூகத்தின் பொருளாதார அமைப்பில் என்ன மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முயல்கிறது என்பவையே அதன் சமூக மாற்றத் திறனைத் தீர்மானிக்கின்றன.

பாஜக எதிர்ப்புக்கும் முதலாளித்துவ எதிர்ப்புக்கும் இடையிலான வேறுபாடு

பாஜக அரசின் அதிகாரத்துவ நடவடிக்கைகளை எதிர்ப்பதும், குடியுரிமை உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதும், மதச்சார்பின்மையை வலியுறுத்துவதும் ஜனநாயக அரசியலில் முக்கியமானவை. மதப் பெரும்பான்மைவாதத்தையும் அரசின் அடக்குமுறைகளையும் எதிர்க்கும் போராட்டங்கள், மக்களின் உரிமைகளையும் அரசியல் பங்கேற்பையும் பாதுகாப்பதில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கு வகிக்க முடியும்.

ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட அரசாங்கத்தை எதிர்ப்பது மட்டுமே முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை எதிர்ப்பதாகிவிடாது.

ஒரு அரசாங்கத்தின் மதப் பெரும்பான்மைவாதத்தையும் அதிகாரத்துவத்தையும் எதிர்க்கும் அமைப்பு, அதே நேரத்தில் தனியார் சொத்துடைமை, தொழிலாளர் சுரண்டல், மூலதனக் குவிப்பு போன்ற பிரச்சினைகளில் மௌனம் காக்கலாம். அரசின் சில நடவடிக்கைகளை விமர்சிக்கும் பெருநிறுவனங்கள்கூட தங்களுடைய பொருளாதார நலன்களைப் பாதுகாக்கலாம்.

இதனால் பாஜக எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள் பயனற்றவை என்று பொருளல்ல. ஜனநாயக உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதும், பாசிசப் போக்குகளையும் மதப் பெரும்பான்மைவாதத்தையும் எதிர்ப்பதும் அவசியமான அரசியல் பணிகளாகும்.

ஆனால் இந்தப் போராட்டங்கள் எத்தகைய சமூக மாற்றத்திற்கான பாதையில் செல்கின்றன என்பதைத் தீர்மானிப்பது அவற்றின் அரசியல் உள்ளடக்கமும் வர்க்க நிலைப்பாடுமாகும்.

பாஜக எதிர்ப்பை முன்னெடுக்கும் பல்வேறு அமைப்புகளுக்கிடையில் பொதுவான ஜனநாயக இலக்குகள் இருக்கலாம். அதே நேரத்தில் பொருளாதாரக் கொள்கைகள், தொழிலாளர் உரிமைகள், தனியார் சொத்துடைமை, சமூக வளங்களின் பகிர்வு ஆகியவற்றில் அவற்றுக்கிடையே முரண்பாடுகளும் இருக்கலாம்.

இந்த முரண்பாடுகளை ஆராயாமல், அதிகாரத்தை எதிர்க்கும் எல்லா அமைப்புகளையும் ஒரே அரசியல் சக்தியாகக் கருத முடியாது.

பாஜகவை எதிர்க்கும் கூட்டணிக்கும், முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றுவதை நோக்கமாகக் கொண்ட புரட்சிகரக் கூட்டணிக்கும் இடையே வேறுபாடு இருக்கிறது. இந்த வேறுபாட்டை உணர்வதே ஜனநாயகப் போராட்டங்களையும் சமூக விடுதலைக்கான நீண்டகாலத் திட்டத்தையும் ஒன்றிணைப்பதற்கான முதல் படியாகும்.

சாதி, பாலினம், வர்க்கம்: ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவையா?

சாதி ஒடுக்குமுறையும் பாலின ஆதிக்கமும் வெறும் சொல்லாடல் பிரச்சினைகள் அல்ல. அவை சொத்துரிமை, உழைப்புப் பிரிவினை, நில உடைமை, கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, ஊதியம், சமூக வளங்களின் பகிர்வு ஆகியவற்றுடன் ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன.

சாதி ஒடுக்குமுறையை அதன் பொருளாதார அடித்தளத்திலிருந்து பிரித்துப் பார்ப்பது, நிலவுடைமை, தொழில் வாய்ப்புகள், உழைப்பின் சமூகப் பிரிவினை ஆகியவற்றின் பங்கைக் குறைத்து மதிப்பிடும் அபாயத்தை ஏற்படுத்தும். அதேபோல், பாலின ஒடுக்குமுறையைத் தனிப்பட்ட அடையாளம் அல்லது பண்பாட்டுச் சொல்லாடலின் பிரச்சனையாக மட்டும் கருதினால், ஊதியமற்ற குடும்ப உழைப்பு, சொத்துரிமை, தொழிலாளர் சந்தையில் நிலவும் சமத்துவமின்மை ஆகியவை புறக்கணிக்கப்படலாம்.

ஆனால் சாதிப் பிரச்சினை, பாலின பாகுபாடு பிரச்சனை ஆகியவற்றிற்கான தீர்வுகளை வர்க்கப் போராட்டத்தின் துணை விளைவுகளாக மட்டுமே சுருக்கிவிடுவதும் சரியான மார்க்சிய அணுகுமுறை அல்ல.

சாதி அமைப்பு தனித்துவமான வரலாற்று மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்புகளைக் கொண்டுள்ளது. பாலின ஆதிக்கமும் குடும்பம், உழைப்பு, சொத்துரிமை, சமூக நெறிகள், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் போன்ற பல்வேறு தளங்களில் செயல்படுகிறது. இவற்றை எதிர்க்கும் போராட்டங்கள் சமூக விடுதலையின் இன்றியமையாத பகுதிகளாகும்.

எனவே, அடையாள அரசியல் வர்க்கப் போராட்டத்தை மாற்றீடு செய்ய முயற்சிக்கும்போது அதன் வரம்புகளைச் சுட்டிக்காட்டி விமர்சிக்க வேண்டும். அதேநேரத்தில் சாதி எதிர்ப்பையும் பாலினச் சமத்துவ போராட்டத்தையும் வர்க்க ஒற்றுமைக்கு எதிரானவையாகச் சித்தரிப்பதும் தவறாகும்.

வர்க்க ஒற்றுமை என்பது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் தனித்துவமான அனுபவங்களையும் கோரிக்கைகளையும் மறுப்பதன் மூலம் உருவாகாது. மாறாக, சாதி ஆதிக்கம், பாலினச் சுரண்டல், பொருளாதாரச் சுரண்டல் ஆகியவை எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றை எதிர்க்கும் பொதுவான அரசியல் திட்டத்தை உருவாக்குவதன் மூலமே அது சாத்தியமாகும்.

இதுவே மார்க்சிய அரசியலின் முக்கியமான சவால்: பல்வேறு ஒடுக்குமுறைகளை ஒரே பொருளாதாரக் காரணத்திற்குள் சுருக்காமல், அவற்றின் தனித்துவத்தையும் பரஸ்பரத் தொடர்புகளையும் புரிந்துகொண்டு, சமூகத்தின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பை மாற்றும் போராட்டத்துடன் இணைப்பது.

ஃபூக்கோவின் கோட்பாடு ஏன் முழுமையான புரட்சிகர அரசியல் திட்டமல்ல?

ஃபூக்கோவின் சிந்தனையின் முக்கியத்துவம், நவீன சமூகத்தில் அதிகாரம் செயல்படும் பல்வேறு நுட்பங்களைப் புதிய கோணங்களில் ஆராய்ந்ததில் இருக்கிறது. சிறைச்சாலை, கண்காணிப்பு, ஒழுங்குபடுத்தல், மருத்துவ அறிவு, சமூக நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றின் வழியாக அதிகாரம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை அவரது ஆய்வுகள் விளக்குகின்றன.

ஆனால் அதிகாரத்தைப் பகுப்பாய்வு செய்வதற்கான கோட்பாடும், சமூகத்தை மாற்றுவதற்கான புரட்சிகர அரசியல் திட்டமும் ஒன்றல்ல.

ஒரு சமூக மாற்றத் திட்டம் குறைந்தபட்சம் சில அடிப்படையான கேள்விகளுக்கு விடையளிக்க வேண்டும்: 

முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் எவ்வாறு மாற்றப்படும்?

உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை மற்றும் கட்டுப்பாடு குறித்த பிரச்சினை எவ்வாறு தீர்க்கப்படும்?

தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீனமான அரசியல் அமைப்பும் தலைமையும் என்ன பங்கு வகிக்கும்?

சாதி, பாலின ஒடுக்குமுறைகளையும் வர்க்கச் சுரண்டலையும் எதிர்க்கும் போராட்டங்கள் எவ்வாறு ஒருங்கிணைக்கப்படும்?

அரசியல் அதிகாரம், அரசின் வர்க்கத் தன்மை, ஜனநாயக உரிமைகள் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான தொடர்பு எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்படும்?

புதிய சமூக உறவுகளை உருவாக்குவதற்கான பொருளாதார, அரசியல், நிறுவன மாற்றங்கள் என்ன?

ஃபூக்கோவின் அதிகாரக் கோட்பாடு இந்தக் கேள்விகள் அனைத்திற்கும் ஒருங்கிணைந்த பதிலை வழங்கும் புரட்சிகர அரசியல் பொருளாதாரமாக உருவாக்கப்படவில்லை. அவரது கோட்பாட்டிலிருந்து மட்டும் ஒரு முழுமையான புரட்சிகரத் திட்டம் தானாக உருவாகிவிடாது.

அதனால் அவரது சிந்தனைகள் பயனற்றவை என்று முடிவெடுக்க வேண்டியதில்லை. மாறாக, அதிகாரத்தின் நுண்ணிய செயல்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள அவரது ஆய்வுகளிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, அவற்றின் வரம்புகளை மார்க்சிய அரசியல் பொருளாதாரத்தின் வழியாக விமர்சன ரீதியாக மதிப்பிட வேண்டும்.

ஃபூக்கோவின் அதிகாரப் பகுப்பாய்வை மார்க்சிய வர்க்கப் பகுப்பாய்வுக்கு மாற்றாக நிறுத்துவதற்குப் பதிலாக, அதிகாரத்தின் குறிப்பிட்ட வடிவங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு ஆய்வுக் கருவியாகப் பயன்படுத்துவது பயனுள்ளதாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்தப் பயன்பாடு உற்பத்தி உறவுகள், வர்க்க முரண்பாடுகள், சமூக மறுஉற்பத்தி ஆகியவற்றின் பகுப்பாய்வை மாற்றீடு செய்யக்கூடாது.

புரட்சியின் மடைமாற்றம்: கோட்பாட்டின் அரசியல் பயன்பாட்டில் உள்ள அபாயம்

புரட்சியைத் திசைதிருப்புவது எப்போதும் திட்டமிட்ட சதியாக மட்டுமே நிகழ்வதில்லை. சில நேரங்களில் ஒரு அரசியல் அணுகுமுறையின் கோட்பாட்டு வரம்புகளே அதன் நடைமுறை விளைவுகளைப் பாதிக்கக்கூடும்.

வர்க்கச் சுரண்டலை எதிர்ப்பதற்குப் பதிலாக அதிகாரத்தின் தனித்தனி வெளிப்பாடுகளை மட்டுமே எதிர்ப்பது; உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றுவதற்குப் பதிலாக நிறுவனங்களின் செயல்பாட்டை மட்டும் சீர்திருத்துவது; உழைக்கும் மக்களின் பொதுவான நலன்களை ஒருங்கிணைப்பதற்குப் பதிலாகப் பல்வேறு போராட்டங்களை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்ற தளங்களாகப் பிரிப்பது போன்ற அணுகுமுறைகள், சமூக மாற்றத்திற்கான அரசியலைப் பலவீனப்படுத்தும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளன.

இந்தச் சூழலில் ஃபூக்கோவின் சிந்தனைகள் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பது முக்கியமானது.

அவரது அதிகாரப் பகுப்பாய்வைப் பயன்படுத்திச் சிறைச்சாலை, கண்காணிப்பு, சாதி ஆதிக்கம், பாலின ஒடுக்குமுறை போன்றவற்றை விமர்சிப்பது பயனுள்ள பங்களிப்பாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்தப் பகுப்பாய்வுகளை முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளிலிருந்து முற்றிலும் பிரித்து, ஒவ்வொரு ஒடுக்குமுறைக்கும் தனித்தனியான தீர்வுகளை மட்டுமே முன்வைத்தால், அவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் அரசியல் திட்டம் பலவீனமடையலாம்.

அப்போது போராட்டம் அதிகாரத்தின் சில வெளிப்பாடுகளை எதிர்க்கும் அளவில் தங்கிவிடும்; அந்த அதிகாரத்தைத் தொடர்ந்து மறுஉற்பத்தி செய்யும் பொருளாதார மற்றும் சமூக அமைப்பை மாற்றுவதற்கான கேள்வி பின்னுக்குத் தள்ளப்படும்.

இத்தகைய அரசியல் விளைவு ஃபூக்கோவின் சிந்தனைகளின் தவிர்க்க முடியாத முடிவு என்று கூற முடியாது. ஆனால் அவரது அதிகாரக் கோட்பாட்டை வர்க்கப் பகுப்பாய்வுக்கு மாற்றாகப் பயன்படுத்தும்போது உருவாகக்கூடிய அபாயமாக இதை அடையாளம் காண முடியும்.

எனவே, ஃபூக்கோவின் தனிப்பட்ட நோக்கத்தைப் பற்றிய ஊகங்களுக்குப் பதிலாக, அவரது கோட்பாட்டின் விளக்கத் திறன், வரம்புகள், குறிப்பிட்ட அரசியல் பயன்பாடுகள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட விமர்சனமே வலுவானதாக இருக்கும்.

அதிகாரத்தைப் பகுப்பாய்வு செய்வதிலிருந்து வர்க்கச் சமூகத்தை மாற்றுவதற்கு!

ரவிக்குமாரின் கட்டுரை குடிமைச் சமூகத்தின் ஜனநாயக எதிர்ப்புச் சக்தியையும், சமூக உறவுகளில் செயல்படும் அதிகாரத்தின் நுண்ணிய வடிவங்களையும் வலியுறுத்துகிறது. இவை சமகால இந்திய அரசியலைப் புரிந்துகொள்வதற்கு உதவக்கூடிய அம்சங்களாகும்.

ஆனால் அதிகாரத்தின் பல்வேறு வடிவங்களை அடையாளம் காண்பதிலிருந்து, அவற்றை உருவாக்கி மறுஉற்பத்தி செய்யும் பொருளாதார மற்றும் சமூக உறவுகளை மாற்றுவதற்கான அரசியல் திட்டத்திற்கு எவ்வாறு நகர்வது என்ற கேள்விக்கு அவரது கட்டுரை போதுமான விளக்கத்தை வழங்கவில்லை.

ஃபூக்கோவின் கோட்பாடு அதிகாரத்தின் நுண்ணிய செயல்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. ஆனால் உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றுவது, வர்க்கச் சுரண்டலை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவது, அரசின் வர்க்கத் தன்மையை மாற்றுவது ஆகியவற்றுக்கான முழுமையான புரட்சிகரத் திட்டமாக அது போதுமானதல்ல.

அதிகாரம் பல வடிவங்களில் செயல்படுகிறது என்பதை மார்க்சியம் மறுப்பதில்லை. அந்த அதிகார வடிவங்களை உற்பத்தி உறவுகள், வர்க்க முரண்பாடுகள், அரசியல் அமைப்பு, வரலாற்று மாற்றம் ஆகியவற்றுடன் இணைத்துப் புரிந்துகொள்வதில் இருக்கிறது.

சமூக மாற்றம் என்பது சொல்லாடல்களை மாற்றுவதோ, நிறுவனங்களின் செயல்பாட்டை மட்டும் விமர்சிப்பதோ, பல்வேறு அடையாளங்களின் பெயரில் எதிர்ப்புகளைத் தனித்தனியாக ஒருங்கிணைப்பதோ அல்ல. சமூகத்தைச் சுரண்டலுக்குள் தொடர்ந்து தள்ளும் பொருளாதார உறவுகளையும் சமூக ஆதிக்க அமைப்புகளையும் மாற்றுவதற்கான கூட்டுப் போராட்டமாகும்.

ஃபூக்கோவின் சிந்தனைகள் குறிப்பிட்ட அதிகார வடிவங்களை அடையாளம் காண உதவலாம். ஆனால் அவற்றை வர்க்கப் பகுப்பாய்வுக்கு மாற்றாக நிறுத்த முடியாது. குடிமைச் சமூகம் ஜனநாயக எதிர்ப்புக்கான வெளியாக இருக்கலாம்; ஆனால் அது தன்னியல்பாகப் புரட்சிகரமானதல்ல. பாஜக எதிர்ப்பு ஒரு முக்கியமான அரசியல் போராட்டமாக இருக்கலாம்; ஆனால் அது முதலாளித்துவச் சுரண்டலுக்கு எதிரான சமூக மாற்றத் திட்டத்திற்கு மாற்றாகாது.

அதிகாரத்தின் நுட்பங்களை வெளிப்படுத்துவது மட்டும் போதாது. அந்த அதிகாரத்தைத் தொடர்ந்து மறுஉற்பத்தி செய்யும் வர்க்க உறவுகளையும் சமூக ஆதிக்கக் கட்டமைப்புகளையும் மாற்றுவதற்கான அரசியல் பாதை தேவை.

அதிகாரத்தைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்; அதை உருவாக்கும் சமூக உறவுகளை மாற்றுவதே விடுதலையின் அடிப்படை இலக்கு.

இதுவே ஃபூக்கோவின் அதிகாரக் கோட்பாட்டின் வரம்புகளையும், குடிமைச் சமூக அரசியலின் முரண்பாடுகளையும், வர்க்கப் பகுப்பாய்விலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட அதிகார எதிர்ப்பின் அரசியல் அபாயங்களையும் வெளிப்படுத்தும் மார்க்சிய விமர்சனத்தின் மையமாகும்.

தமிழ்மணி

(மக்கள் அதிகாரம் தளத்தில் வெளியான கட்டுரை)

கார்ப்பரேட் – காவி பாசிச எதிர்ப்பு அரசியலே முழுமையான மார்க்சியப் புரிதல்!

மார்க்சியம் என்பது வெறும் நூல்களில் மட்டும் விவாதிக்கப்படும் தத்துவம் அல்ல; மாறாக, உலகை மாற்றி அமைப்பதற்கான ஒரு நடைமுறை ஆயுதம். ஆனால், 20-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் உருவான ‘பின்னை மார்க்சியம்’ (Post-Marxism) மற்றும் பின்-நவீனத்துவச் சிந்தனைகள், மார்க்சியத்தில் “போதாமை” இருப்பதாகக் கூறி அடையாள அரசியலை முன்நிறுத்தின. கடந்த முப்பது ஆண்டு கால இந்திய அரசியல் அனுபவத்தில், இந்த அடையாள அரசியல் பாட்டாளி வர்க்க ஒற்றுமையை சிதறடித்து, முதலாளித்துவத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தைப் பலவீனப்படுத்தியிருக்கிறது என்பதே கசப்பான உண்மை.

இத்தகைய சூழலில், இந்திய சமூகத்தின் தனித்துவமான சாதிய-சனாதனக் கட்டமைப்பையும், கார்ப்பரேட் சுரண்டலையும் ஒரே நேர்கோட்டில் வைத்து எதிர்க்கும் “கார்ப்பரேட் – காவி பாசிச எதிர்ப்பு அரசியல்” எவ்வாறு முழுமையான மார்க்சியப் புரிதலாக அமைகிறது என்பதை விளக்கும் விரிவான கட்டுரை இது.

பின்னை மார்க்சியமும் ‘ஏட்டுச் சுரைக்காய்’ அரசியலும்

மேலைநாடுகளின் பல்கலைக்கழக அறைகளில், களப்போராட்டப் பின்னணி இல்லாத பேராசிரியர்களால் உருவாக்கப்பட்டதுதான் ‘பின்னை மார்க்சியம்’. காரல் மார்க்ஸ் முன்வைத்த வர்க்கப் போராட்டத்தையும், உற்பத்திச் சக்திகள்-உற்பத்தி உறவுகள் சார்ந்த பொருளாதார அடித்தளத்தையும் ஓரங்கட்டிவிட்டு; சாதி, இனம், பாலினம், பெண்ணியம், சூழலியம், நுகர்வுப் பண்பாடு போன்ற அடையாளங்களை மட்டுமே முதன்மைப் போராட்டப் புள்ளிகளாக இவர்கள் மாற்றினர்.

கோட்பாடும் நடைமுறையும் இணைந்த களப் போராட்டம் இல்லாத தத்துவம்: களப்போராட்ட அனுபவமும், உழைக்கும் மக்களின் அன்றாட வாழ்வியல் துயரங்களோடு தொடர்பும் இல்லாதவர்கள் மேலைநாட்டுக் கோட்பாடுகளை அப்படியே இறக்குமதி செய்து தமிழ்நாட்டில் பரப்பத் தொடங்கினர்.

வர்க்க ஐக்கியத்தின் வீழ்ச்சி: இதன் விளைவாக, கடந்த 30 ஆண்டுகளில் வர்க்க அடிப்படையில் ஒன்றுபட வேண்டிய உழைக்கும் மக்கள் சாதி, பிராந்தியம், இனம், மொழி என குறுங்குழுவாத அமைப்புகளாகத் துண்டாடப்பட்டனர்.

யாருக்கு லாபம்?: “அனைத்து ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பொது எதிரி முதலாளித்துவமும், அதைத் தாங்கும் பார்ப்பன பாசிசமும்தான்” என்ற உணர்வு மழுங்கடிக்கப்பட்டு, உழைப்பாளர்கள் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக் கொள்ளும் நிலையை இந்த அடையாள அரசியல் உருவாக்கியது. இதன் விளைவாக நவதாராளமய கார்ப்பரேட் முதலாளித்துவமே பயனடைந்தது.

இந்தியச் சூழல்: சனாதனம், சாதி, பாலினம், பெண்ணியம் மற்றும் வர்க்கம்

இந்தியாவில் சாதியையும் பாலின ஒடுக்குமுறையையும் வர்க்கப் போராட்டத்திலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது. அவை உற்பத்திக் கட்டமைப்போடு இயங்கியல் ரீதியாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன.

வர்ணமும் வர்க்கமும்: இந்தியாவில் நிலப்பிரபுத்துவக் காலத்தில் உற்பத்திச் சாதனமான நிலம் ஆதிக்கச் சாதிகளிடம் முடங்கிக் கிடப்பதற்கும், உழைக்கும் மக்கள் அடிமைப்படுத்தப்படுவதற்கும் சனாதன வர்ணாசிரம அமைப்பே சித்தாந்தக் கருவியாகச் செயல்பட்டது. அம்பேத்கர் கூறியது போல, சாதி என்பது வெறும் “உழைப்புப் பிரிவு” அல்ல; அது “உழைப்பாளர்களின் பிரிவு”.

பெண்கள் மீதான ஒடுக்குமுறை: சாதியத் தூய்மையையும் வர்ணக் கட்டமைப்பையும் காப்பாற்ற ‘அகமணமுறை’ (Endogamy) அவசியமானது. சாதிப் படிநிலை உடையாமல் இருக்கவே பெண்களின் சுதந்திரமும், உடலும் சனாதனப் பிடிக்குள் ஒடுக்கப்படுகின்றன.

சித்தாந்த மேல்கட்டுமானம்: எனவே, சனாதனம் என்பது வெறும் மதம் சார்ந்த நம்பிக்கை அல்ல; அது வர்க்கச் சுரண்டலைப் பாதுகாக்கவும், பாட்டாளி வர்க்க உணர்வு உருவாகாமல் தடுக்கவும் ஆளும் வர்க்கத்தால் பயன்படுத்தப்படும் சித்தாந்த மேல்கட்டுமானம் (Ideological Superstructure) ஆகும்.

‘கார்ப்பரேட் – காவி பாசிச எதிர்ப்பு’ தான் முழுமையான மார்க்சியப் புரிதல்!

மரபார்ந்த வறட்டுச் சூத்திரவாதிகள் போலச் சாதியைப் புறக்கணிக்காமலும், பின்-நவீனத்துவவாதிகள் போலச் சாதியை வர்க்கத்திலிருந்து தனியாகப் பிரித்து “அடையாள அரசியலாக” மாற்றாமலும் அணுகுவதே சரியான மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டமாகும்.

மார்க்சியத்தின் அடித்தளம் (Base) மற்றும் மேல்கட்டுமானம் (Superstructure) ஆகிய இரண்டு தளங்களையும் ஒரே நேரத்தில் தாக்கும் உத்தியாகவே “கார்ப்பரேட் – காவி பாசிச எதிர்ப்பு” அரசியல் அமைகிறது.

பொருளாதார அடித்தளத்தில் (Base), கார்ப்பரேட் முதலாளித்துவமானது நாட்டின் இயற்கை வளங்களைச் சூறையாடி, தொழிலாளர்களின் உரிமைகளைப் பறித்து, நவதாராளமயச் சுரண்டலை நிகழ்த்துகிறது. இதை எதிர்த்துப் போராடுவதன் மூலம் பொருளாதார அடித்தளத்தின் மீதான தாக்குதல் நேரடியாக முன்னெடுக்கப்படுகிறது.

அதேநேரத்தில், சித்தாந்த மேல்கட்டுமானத்தில் (Superstructure), சனாதன மற்றும் காவி பாசிசமானது உழைப்பாளர்களிடையே பாட்டாளி வர்க்க உணர்வு உருவாகாமல் தடுத்து, சாதி-மத மோதல்களை மூட்டிவிட்டு உழைக்கும் மக்களைத் துண்டாடுகிறது. இந்த சங் பரிவார் பாசிசச் சித்தாந்தத்தைக் கடுமையாக எதிர்ப்பதன் மூலம் மேல்கட்டுமானத்தின் மீதான தாக்குதல் நிகழ்த்தப்படுகிறது.

கார்ப்பரேட் முதலாளித்துவத்திற்குத் தன் சுரண்டலை மறைக்கவும், தொழிலாளர்களின் வர்க்க ஒற்றுமையை உடைக்கவும் “காவி பாசிசமும் சனாதனமும்” தேவைப்படுகின்றன. அதேபோல, காவி பாசிசத்திற்குத் தன் அதிகாரத்தைத் தக்கவைக்க “கார்ப்பரேட் பண பலம்” தேவைப்படுகிறது. இவ்விரண்டும் ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள்!

களப் போராட்டமே நிஜமான கோட்பாடும் நடைமுறையும் இணைந்த செயல்பாடாகும்.

மார்க்சியம் என்பது உலகை விளக்குவது மட்டுமல்ல, அதை மாற்றுவதுமாகும். நூல்களை மட்டும் படித்துவிட்டு மேலைநாட்டுக் கருத்துகளை இங்கிருக்கும் சூழலுக்குப் பொருத்தமில்லாமல் பேசுவது மார்க்சியத்தைக் காயடிக்கும் செயலாகும்.

இந்திய மண்ணில் உண்மையான புரட்சிகர மார்க்சியம் என்பது:

கார்ப்பரேட் எதிர்ப்புப் போராட்டத்தையும், சனாதன / சாதிய எதிர்ப்புப் போராட்டத்தையும்

ஒரே நேர்கோட்டில் இணைத்து, பாசிசத்திற்கு எதிராக அனைத்து ஒடுக்கப்பட்ட உழைக்கும் மக்களையும் திரட்டுவதே ஆகும்.

அடையாள அரசியலின் பிளவுகளையும், ஏட்டுச் சுரைக்காய் பின்-மார்க்சியத்தையும் புறந்தள்ளி, கார்ப்பரேட் – காவி பாசிசத்தை ஒரே நேரத்தில் எதிர்த்து நிற்கும் அரசியலே – கோட்பாடும் களப் போராட்டமும் இணைந்த – முழுமையான, உண்மையான மார்க்சிய-லெனினிய வழிமுறையாகும்!

தமிழ்மணி

இது மக்கள் அதிகாரம் தளத்தில் வெளியான கட்டுரை. 

இரா. முரளி அவர்களின் "பின்னை மார்க்சியம் அறிமுகம்" நூல் வாசித்த பிறகு அது பற்றிய மதிப்பீடும் வெளியிடப்படும்.

யார் தீய சக்தி? இடைத் தேர்தல் உணர்த்தும் பாடம்!

"தொழில்நுட்பத்திலும் அறிவியலிலும் உச்சம் தொட்ட மனிதர்கள், தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையில் மூடநம்பிக்கையின் பிடியில் சாய்வது தமிழ்நாட்டின் மிகப்பெரிய முரணாக இருக்கிறது."

மதுராந்தகம் மற்றும் தாராபுரம் இடைத்தேர்தலில் ஆளும் தமிழக வெற்றிக் கழகம் (தவெக) வெற்றி பெற்றிருப்பது ஒன்றும் பெரிய அதிசயமோ, ஜனநாயகத்தின் வெற்றியோ அல்ல.

“மை காய்வதற்கு முன்பே குதிரை பேரத்திற்கு விலை போனவர்கள்” என்று ஆளுங்கட்சியையும், வெற்றி பெற்ற வேட்பாளர்களையும் நோக்கிப் பலரும் சமூக வலைதளங்களில் காரசாரமாக எழுதி வருகிறார்கள். ஆனால், “நாங்கள் தூய சக்தி, மாற்று சக்தி” என்று மேடைகளில் முழங்கியவர்கள்தான் இந்த குதிரை பேரத்தின் முக்கியக் கர்த்தாக்கள் என்பதைப் பலரும் ஏனோ சௌகரியமாக மறந்துவிடுகிறார்கள்.

டிபன் பாக்ஸ்களிலும், ஜி-பே (GPay) கணக்குகளிலும் கரன்சிகளை வாரி இறைத்துத்தான் இந்தத் ‘தூய சக்தி’ தன் முதல் இடைத்தேர்தல் வெற்றியைப் பதிவு செய்திருக்கிறது.

உண்மையிலேயே யார் தீய சக்தி?

அடிப்படைக் குறைபாடுகளைக் கொண்ட இந்த முதலாளித்துவ ஜனநாயகக் கட்டமைப்பில் யார் ஆட்சிக்கு வந்தாலும், அவர்கள் காலப்போக்கில் ‘தீய சக்திகளாகத்’ தான் மாறுவார்கள். அவர்களின் அடக்குமுறையிலும் சுரண்டலிலும் அளவுகளில் வேண்டுமானால் வேறுபாடு இருக்கலாமே தவிர, தீயவை தொடரவே செய்யும்.

“திமுக ஒரு தீய சக்தி” என்று பிரச்சாரம் செய்து ஆட்சிக்கு வந்த ‘தூய சக்தி’யின் உண்மையான சாயம் என்னவென்பது வெறும் 100 நாட்களிலேயே மக்களுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்துவிட்டது. ஆனாலும், அதே மக்கள்தான் அந்தத் ‘தூ(தீ)ய சக்திக்கு’ இந்த இடைத்தேர்தலிலும் வாக்களித்து வெற்றி பெறச் செய்துள்ளார்கள்.

ஒரு கட்சியை மக்கள் தூய சக்தியா அல்லது தீய சக்தியா என்று அணுகுவதில் இரண்டு பிரதான அம்சங்கள் மட்டுமே வேலை செய்கின்றன:

ஒன்று, அவர்கள் வீசும் கவர்ச்சி வலையில் முதலில் மக்கள் மயங்குவது.

மற்றொன்று, அவர்கள் வாரி இறைக்கும் கரன்சிகளுக்குப் பின்னால் வீழ்வது.

இதைத் தவிர வேறு எந்தத் தத்துவார்த்த அரசியலோ, கொள்கைப் பற்றோ இங்கே இல்லை. கவர்ச்சி காட்டி ஆட்சிக்கு வந்து, மக்கள் விரோத ஆட்சியை நடத்தும் தீய சக்திகளை விரட்ட வேண்டும் என்று மக்கள் நினைப்பதில்லை. அதேபோல, “மற்றவர்கள் எல்லாம் காசு கொடுத்துத்தான் வெற்றி பெறுகிறார்கள்” என்று புலம்பி விட்டு, தற்போது அதே தூய சக்தி காசு கொடுத்தபோதும் அதை வாங்கிக்கொண்டு வாக்களித்திருக்கிறார்கள்.

என்னைப்பொறுத்தவரையில், வெற்றி பெற்றவர்களோ அல்லது தோல்வியடைந்தவர்களோ முதன்மையான தீய சக்திகள் அல்ல. ஒருபுறம் கவர்ச்சிக்கு வீழ்வதும், மறுபுறம் பணத்திற்குத் தன்மானத்தை அடகுவைப்பதுமான வேலையைச் செய்கிற இந்த வாக்காளர்கள்தான் உண்மையான ‘தீய சக்தி’!

இந்தத் தீய சக்தியாக மாறியிருக்கும் மக்கள் மனநிலையை மாற்றுவது மிகவும் கடினமான, நீண்டநெடிய வேலைதான். எனினும் வேறு வழியில்லை; வெறுமனே அரசியல்வாதிகளை மட்டும் சாடுவதைவிட, மக்களை அரசியல்படுத்துவதும் சரிசெய்வதும்தான் முற்போக்கு இயக்கங்களின் முதன்மையானக் கடமை. மக்களிடம் நேரடியாகச் செல்லாமல் இது சாத்தியமில்லை!

பொருளாதார வளர்ச்சியும் சித்தாந்த வறட்சியும்!

வேளாண்மை, தொழில்துறை, கல்வி, வருவாய், சுகாதாரம், மருத்துவக் கட்டமைப்பு, போக்குவரத்து, குடியிருப்பு வசதிகள் எனக் கட்டமைப்புச் சார்ந்த எந்தத் துறையை எடுத்துக்கொண்டாலும் தமிழ்நாடு இந்தியாவின் முன்னணி மாநிலங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது என்பதில் எவ்வித மாற்றுக்கருத்தும் இல்லை.

இந்த உள்கட்டமைப்பு மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்தின் காரணமாகவே, மிகக் குறைந்த கூலி கிடைக்கும் அடித்தட்டு உடலுழைப்பு வேலைகளுக்குச் செல்ல உள்ளூர்வாசிகள் தயங்குகிறார்கள். எவ்வளவு குறைந்த ஊதியம் கொடுத்தாலும் உழைக்கத் தயாராக இருக்கும் வடஇந்தியத் தொழிலாளர்கள் தமிழ்நாட்டை நோக்கித் திரளாக இடம்பெயர்வதற்கு இந்தச் சூழலே பிரதான காரணம். 

ஆனால், இதே தமிழ்நாடு அரசியல் விழிப்புணர்விலும், களப் போராட்ட குணத்திலும், அறிவியல் மனப்பான்மையிலும் முன்னேறிய மாநிலமா என்றால்? “இல்லை, இது இன்னமும் ஒரு பிற்போக்கு மாநிலமே” என்றுதான் உரத்துச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

அரசியல் வறுமையும் மேட்டிமைத்தனமும்

அண்மைய பொதுத் தேர்தல் மற்றும் இடைத் தேர்தல் முடிவுகளும், தெருவில் இறங்கிப் போராடும் உழைக்கும் வர்க்கத்திற்காக உதவிக் கரம் நீட்டாமல் வேடிக்கை பார்த்துச் செல்லும் மேட்டிமைத்தனமும் தமிழ்நாட்டின் சித்தாந்த வீழ்ச்சியையே உணர்த்துகின்றன.

உயர் கல்வி பயின்று, கைநிறையச் சம்பாதித்து, அரண்மனை போல வீடும், ஆடம்பரக் காரும் வாங்கும் வசதியைப் பெற்றவர்கள்கூட, தத்துவார்த்தப் பின்னணியோ அரசியல் தெளிவோ இல்லாத விஜய் போன்ற அரசியல் சூனியங்களை எப்படித் தன் வழிகாட்டியாக ஏற்க முடிகிறது? இது நமது கல்வி முறை தந்த அறியாமையா அல்லது சமூகம் சார்ந்த பொறுப்பற்றத் தன்மையா?

அறிவியல் உணர்ச்சியா? மூடநம்பிக்கையா?

“அர்ச்சனைகளாலும் சடங்குகளாலும் வாழ்க்கை மாறப்போவதில்லை” என்ற அடிப்படை அறிவியல் உண்மை தெரிந்த பிறகும், படித்த சமூகமே கோயில்களில் வரிசையில் நின்று படி ஏறுவது எந்த வகையான பகுத்தறிவு? 

தொழில்நுட்பத்திலும் அறிவியலிலும் உச்சம் தொட்ட மனிதர்கள், தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையில் மூடநம்பிக்கையின் பிடியில் சாய்வது தமிழ்நாட்டின் மிகப்பெரிய முரணாக இருக்கிறது.

போலி பெருமிதங்களும் நார்வீஜிய மாடலும்

• “கீழடி கண்ட தொன்மை…”

• “பெரியார் மண்…”

• “திராவிட பாரம்பரியம்…”

— என்றெல்லாம் மேடைகளில் முழங்குவதற்குக்கூட இன்று நா கூசுகிறது. மேடைப் பேச்சிலும் வரலாற்றுப் பெருமையிலும் மட்டுமே பகுத்தறிவைப் பேசும் நாம், அன்றாட வாழ்வியலில் அதை முற்றிலுமாகக் கைவிட்டுவிட்டோம். 

நார்வே போன்ற ஸ்காண்டிநேவிய நாடுகளில் மக்கள் வாழ்வது போல, சடங்குகளற்ற, மூடநம்பிக்கைகளற்ற, பகுத்தறிவு சார்ந்த வாழ்க்கையை நம்மால் ஏன் வாழ முடியவில்லை?

தமிழ்நாடு உலக வரைபடத்தில் வெறும் பொருளாதார வளர்ச்சி அடைந்த மாநிலமாக மட்டும் சுருங்கிவிடக் கூடாது. மக்கள் தங்கள் நுகர்பொருள் மோகத்திலிருந்தும், பிம்ப வழிபாட்டிலிருந்தும், பணத்திற்காக வாக்களிக்கும் வீழ்ச்சியிலிருந்தும் வெளிவர வேண்டும்.

அரசியல் விழிப்புணர்வையும் அறிவியல் சிந்தனையையும் தங்களது அன்றாட வாழ்வியலாக மக்கள் கைக்கொள்ளும்போதுதான், தமிழ்நாடு உலக வரைபடத்தில் உண்மையான “பகுத்தறிவு நாடாக” தலைநிமிர்ந்து நிற்கும்!

அதுவரை தமிழ்நாடு தீய சக்திகளால் கட்டுண்டே கிடக்கும்.

தமிழ்மணி

(மக்கள் அதிகாரம் தளத்தில் வெளியான கட்டுரை)