வைக்கம் முகம்மது பஷீரின் ‘பால்யகால சகி’ மலையாள இலக்கியத்திலும், மொழிபெயர்ப்பு வழியாகத் தமிழ் இலக்கிய வெளியிலும் முக்கியமான இடத்தைப் பெற்ற குறுநாவல். மஜீத், சுகறா ஆகிய இரு கதாபாத்திரங்களின் பால்யகால நட்பு, இளமைக்காலக் காதல் மற்றும் வறுமையாலும் குடும்பச் சூழலாலும் அவர்களின் வாழ்க்கை சிதைந்து போவதை இக்கதை பேசுகிறது. ஒரு படைப்பை வாசிக்கும்போது அது தரும் உணர்ச்சிபூர்வமான அனுபவத்தைத் தாண்டி, அது முன்வைக்கும் சமூக யதார்த்தத்தையும், உள்ளடக்கம் மற்றும் வடிவத்தின் அரசியலையும் மார்க்சிய இலக்கிய விமர்சனப் பார்வையில் அணுக வேண்டியது அவசியமாகிறது.
1.சித்தரிப்பும் உற்பத்தி உறவுகளின் மௌனமும்
மஜீதின் குடும்பம் எதிர்கொள்ளும் திடீர் பொருளாதார வீழ்ச்சியும், சுகறாவின் குடும்பம் சிக்கும் வறுமையுமே கதையின் போக்கைத் தீர்மானிக்கின்றன. வறுமை காரணமாகச் சுகறாவுக்கு விருப்பமற்ற திருமணம் நடப்பதும், மஜீத் வேலை தேடி ஊரை விட்டு வெளியேறி விபத்தில் ஒரு காலை இழப்பதும் கதையின் மையத் துயரங்களாக விரிகின்றன. இங்கு நாம் நுட்பமாகக் கவனிக்க வேண்டியது, வறுமையும் பொருளாதாரச் சுரண்டலும் ஒன்றல்ல என்பதைத்தான்.
வறுமையை யதார்த்தமாகச் சித்தரிப்பதற்கும், அந்த வறுமையை உருவாக்கும் உற்பத்தி உறவுகளையும் சுரண்டல் அமைப்பையும் அம்பலப்படுத்துவதற்கும் இடையே பெரிய இலக்கிய இடைவெளி உள்ளது. மஜீத் மற்றும் சுகறாவின் குடும்பங்கள் ஏன் வறுமையில் வீழ்ந்தன என்பதற்கான சமூக-பொருளாதாரக் காரணிகளை, அதாவது நிலப்பிரபுத்துவ அல்லது சந்தைப் பொருளாதாரச் சுரண்டலின் பின்னணியை நாவல் ஆராயவில்லை. வறுமை என்பது ஏதோ இயற்கையாக நிகழ்ந்துவிட்ட ஒரு கெடுவாய்ப்பாகவே (துரதிர்ஷ்டமாகவே) சித்தரிக்கப்படுகிறது.
2. தனிமனித எதிர்ப்பும் சமூக இயக்கத்தின் வரம்பும்
நாவலின் மிக முக்கியமான முற்போக்கு அம்சம் சுகறாவின் நிலைப்பாடு. குடும்ப நிர்ப்பந்தத்தால் தனக்குப் பிடிக்காத, வன்முறை குணம் கொண்ட ஒருவனுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டாலும், சுகறா அந்த அடிமை வாழ்க்கைக்குள் அடங்கிப் போய்விடவில்லை. தனது கணவனைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, மஜீதோடு வாழத் துணியும் அவளது முடிவில் தனிமனித விடுதலைக்கான வேட்கை அழுத்தமாக வெளிப்படுகிறது. அதேபோல், அதிகாரம் செலுத்தும் தந்தையைப் பார்க்கும்போது,
"வாப்பாவின் குரல் கேட்கும்போது மஜீதின் மனதிற்குள் எதிர்ப்பின் மௌன கர்ஜனைகள்தான் எழும்",
"எதிர்ப்பின் தீவிரமான கொடும்புயல் மனதிற்குள்...
" சுய விருப்பங்களுக்கேற்ப தீர்மானம் செய்வதுதான் வாழ்க்கை"
என மஜீதிடமும் அதிகார எதிர்ப்பு மனநிலை உருவாகிறது.
இருப்பினும், இந்த எதிர்ப்புகள் தனிநபர் மனநிலையாகவும், தனிமனித மீட்சிக்கான தவிப்பாகவுமே சுருங்கிவிடுகின்றன.
"சீதன ஏற்பாடே இல்லாமல் இருந்திருந்தால்... காதுகுத்தும் அதுபோல உள்ளதும இல்லாம இருந்தால்?..",
"இங்குள்ள முஸ்லிம்கள் கண்ணில் இரத்தமில்லாதவர்கள்..."
போன்ற வரிகளில் மத, சமூகச் சடங்குகள் மீதான விமர்சனம் லேசாக எட்டிப் பார்த்தாலும், அவை ஆணாதிக்க அமைப்புக்கோ, மத-சமூகக் கட்டமைப்புக்கோ எதிரான கூட்டுச் செயல்பாடாகவோ, சமூக இயக்கமாகவோ வளர்த்தெடுக்கப்படவில்லை. தனிநபர்களின் துயரங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் சமூகக் கட்டமைப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்காததே இந்நாவலின் முக்கிய வரம்பாகும்.
3. வடிவ அழகியலும் உருவகங்களின் வீச்சும்
வடிவ ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, பஷீரின் எழுத்து நடையை வெறும் "எளிய மக்களின் மொழி" என்று மட்டும் சுருக்கிவிட முடியாது. பேச்சுவழக்கு மொழி, நகைச்சுவை, அழுத்தமான மௌனம், சுருக்கமான உரையாடல்கள் மற்றும் உணர்ச்சிகளை மிகைப்படுத்தாமல் கடத்தும் கலைத்திறன் ஆகியவை பஷீரின் தனித்துவமான அழகியல் அம்சங்கள்.
நாவல் முழுவதும் கையாளப்பட்டுள்ள வருணனைகளும் உருவகங்களும் கதாபாத்திரங்களின் அக உலகத்தை மிக நுட்பமாகப் படம்பிடிக்கின்றன:
கனவும் யதார்த்தமும்: "தங்க ஒளியில் மூழ்கிக் கிடக்கும் ஒரு அழகிய உலகம்...
மணி மாளிகையை... அதன் சுவர்கள் முழுக்க தங்கம், தனி மரகதக் கற்கள்"
எனக் கற்பனை உலகில் சஞ்சரிக்கும் மஜீத், யதார்த்தத்தில்
"பாவப்பட்ட திண்ணையில்"
வந்து விழுகிறான்.
வலியின் குறியீடுகள்: சுன்னத் சடங்கின் வலியை
"அம்மிக் குழவிபோல் கனம்... ஆயிரம் ரணங்களின் வலி"
என்றும்,
சுகறாவின் சோகக் குரல் கேட்டு மஜீதின் இதயம் துடிப்பதை
"காய்ந்த மூங்கில் முட்கள் புகுந்து ஒடிந்திருப்பது போல் இதயம் வேதனையுடன் பதைத்துக் கொண்டிருந்தது"
என்றும் பஷீர் தீட்டும் உருவகங்கள் வாசகனின் உணர்வுகளை நேரடியாகத் தட்டி எழுப்புகின்றன.
இயற்கையும் உணர்வும்:
"பச்சிலைப் படர்ப்பின் மீது இரத்தச் சிதறல்போல், ஒருபோதும் நிறம் மாறாத கடுஞ்சிவப்புப் பூக்கள்"
என்ற செம்பருத்தியின் வருணனையும்,
"மெல்ல மெல்ல சூரியன் மறைந்தது. காட்சியின் வேறுபாடுகளுக்குத் திரைபோட்டு எங்கும் இருள் வியாபித்தது"
என்ற காட்சிப்படுத்தலும் கதாபாத்திரங்களின் வாழ்வில் சூழப்போகும் இருளை முன்னறிவிக்கும் கலை வடிவங்களாக அமைந்துள்ளன.
வாழ்வியல் முரண்கள்:
"வெள்ளிமணிகள் கிலுங்குவது போல் சோகம் கலந்த சிரிப்புடன்",
"இப்போ உள்ள சிரிப்புலெ கண்ணீரும் கலந்திருக்குறதபோலெ...
வளர்ந்து விட்டதால்தானா சோகங்களும் ஆசைகளும் உருவாயின?"
போன்ற வரிகள், பால்யத்தின் கள்ளங்கபடமற்ற மகிழ்ச்சிக்கும், வளர்ந்தபின் சமூகம் திணிக்கும் துயரங்களுக்கும் இடையிலான முரணை அழகியலோடு வெளிப்படுத்துகின்றன.
"பாவப்பட்ட பிள்ளையைப் படிக்க வைக்கக் கூடாதா?.."
என்ற கேள்வி வறுமையால் மறுக்கப்படும் கல்வியின் வலியைப் பேசுகிறது.
4. சமூக எதார்த்தத்தின் தேவை: கார்க்கியும் பஷீரும்
ஒரு இலக்கியப் படைப்பு சமூகத்தின் அவலங்களைப் பதிவு செய்தாலே போதுமானது; அதற்கான தீர்வையும் முன்வைக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை. ஆனால், வறுமை, குடும்பச் சிதைவு, பெண் அடிமைத்தனம், மனித உறவுகளின் தோல்வி ஆகியவற்றைச் சித்தரிக்கும்போது, அவை தனிமனிதர்களின் விதியோ அல்லது கெடுவாய்ப்போ (துரதிர்ஷ்டமோ) அல்ல; மாறாக, சமூகச் சூழல்களோடும் அதிகார உறவுகளோடும் தொடர்புடையவை என்பதை வாசகன் உணர்வதற்கான தடயங்களையாவது வழங்க வேண்டும்.
இங்குதான் மாக்சிம் கார்க்கியின் ‘தாய்’ நாவலுக்கும், பஷீரின் ‘பால்யகால சகி’ நாவலுக்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாடு துலங்குகிறது. கார்க்கியின் படைப்பு தனிமனிதத் துயரங்களிலிருந்து தொடங்கி, அந்தத் துயரங்களை உருவாக்கும் வர்க்க அமைப்பை அடையாளம் கண்டு, அதை மாற்றியமைக்கும் கூட்டுப் போராட்டத்தை நோக்கி நகர்கிறது. அதேசமயம், வரலாற்றுச் சூழல் வேறுபட்டது என்பதால் ‘தாய்’ நாவலை மட்டுமே எல்லா இலக்கியங்களுக்குமான ஒரே அளவுகோலாகக் கொள்ளக் கூடாது.
பஷீரின் மனிதநேய எதார்த்தத்தையும், உளவியல் ஆழத்தையும் அதன் தனித்துவத்தோடு நாம் மதிப்பிட வேண்டும்.
இறுதியாக, பஷீரின் ‘பால்யகால சகி’ வாசகனின் மனதில் ஆழமான ஈரத்தையும், சக மனிதர்கள் மீதான பரிவையும் உருவாக்குவதில் முழுமையாக வெற்றி பெறுகிறது. ஆனால், மார்க்சிய அழகியல் பார்வையில் ஒரு படைப்பின் சமூகப் பொறுப்பு என்பது அதையும் தாண்டிச் செல்ல வேண்டியது. இலக்கியம் மனிதர்களின் கண்ணீரைப் பதிவு செய்வதோடு நின்றுவிடாமல், அந்தக் கண்ணீரை உருவாக்கும் சமூக அமைப்பின் முகத்தையும் வாசகனுக்குக் காட்ட வேண்டும். இல்லையெனில், சமூகத்தின் கட்டமைப்புச் சிக்கல்களால் உருவாகும் அவலங்கள், மனிதர்களின் நிரந்தரத் தலைவிதியாகவே புரிந்துகொள்ளப்படும் அபாயம் இருக்கிறது.
***
எது உண்மை, எது பொய் என்று கண்டறிய முடியாத அளவுக்கு பொய்களே உண்மைகளாக அவதாரம் எடுத்து வரும் இன்றைய செயற்கை நுண்ணறிவு காலத்தில் உண்மைகளை நிலை நாட்டுவதற்கு நாம் எழுதியாக வேண்டும். குறைந்தபட்சம் மனித உணர்வுகளையாவது அசலாக வெளிப்படுத்த வேண்டும். இன்றைய காட்சி ஊடகக் காலத்தில் எழுத்து மட்டுமே மனிதனின் மூளைக்குள் ஊடுருவி சிந்தனையைத் தூண்டுகிறது. சிந்தனைதான் செயலுக்கான தொடக்கப்பள்ளி. குறைந்தபட்சம் எழுத்தாளர்கள் இந்த தொடக்கப் புள்ளியை வைத்து எழுத வேண்டும்; அதுவும் தொடர்ந்து எழுத வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளை முன்வைத்து விடைபெறுகிறேன். நன்றி வணக்கம்.
ஊரான்
(15.11.2026 அன்று தமிழ்க் கனவு சார்பில் வேலூரில் நடத்தப்பட்ட நாவல் திறனாய்வுக் கூட்டத்தில் ஆற்றிய உரை)
தொடர்புடைய பதிவுகள்:
