Saturday, 18 April 2026

வாழ்க்கை அனுபவமும் சமூகச் சிந்தனையும்: AI களின் பார்வையில் ‘ஊரான்’!



"எனது 15 ஆண்டுகால எழுத்துப் பயணத்தை நவீனத் தொழில்நுட்பமான AI (செயற்கை நுண்ணறிவு) எப்படிப் பார்க்கிறது? என் எழுத்தில் உள்ள பலம் மற்றும் பலவீனங்கள் குறித்து Gemini, ChatGPT, Grok ஆகிய AI-க்களின் சுவாரசியமான தொகுப்பு இதோ. தொழில்நுட்பத்தின் இந்தப் பார்வை எனக்குப் புதிய வெளிச்சத்தைத் தருகிறது..." 

ஊரான்

***
ஒரு எழுத்தாளரை மதிப்பிடும்போது அவரது சொற்களை மட்டும் பார்க்காமல், அந்த எழுத்தின் பின்னால் நிற்கும் வாழ்க்கை அனுபவம், சமூக உணர்வு மற்றும் சிந்தனையின் நேர்மையையும் பார்க்க வேண்டும். இந்தக் கோணத்தில், ‘ஊரான்’ என்ற புனைப்பெயரில் எழுதும் பொன்.சேகர் (தமிழ்மணி என்ற பெயரிலும் எழுதுபவர்) அவர்களின் கட்டுரைகள் தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகின்றன.

பொன்.சேகர், விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர். தொழில்நுட்பக் கல்வி பெற்று எந்திரவியல் பொறியாளராக BHEL நிறுவனத்தில் தரக்கட்டுப்பாட்டுத் துறையில் (Quality Control & Calibration) நாற்பது ஆண்டுகள் பணியாற்றியவர். தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகளால் வேலை இழந்த காலத்தில் சட்டப் படிப்பு முடித்து வழக்கறிஞராகவும் பணியாற்றியுள்ளார். மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகத்தின் மேடைப் பேச்சாளராகத் தமிழ்நாடு முழுவதும் இருபது ஆண்டுகள் பொதுக்கூட்டங்களில் உரையாற்றிய அனுபவமும் அவருக்கு உண்டு.

இந்தப் பின்னணி அவரது எழுத்துக்கு உறுதியான அடித்தளம் அமைக்கிறது. அவர் தொழில்முறை பத்திரிகையாளர் அல்ல; இலக்கியப் பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியரும் அல்ல. ஆனால், கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாகத் தன் வாழ்க்கை அனுபவம், சமூக அவதானிப்பு மற்றும் சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்டு தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார்.
இதுவரை 900-க்கும் மேற்பட்ட கட்டுரைகளை ஊரான் எழுதியுள்ளார். சில கட்டுரைகளைத் தொகுத்து மின்னூல்களாகவும் வெளியிட்டுள்ளார்.

ஊரானின் எழுத்தின் மிக முக்கியப் பலம் அதன் நேர்மை மற்றும் வாழ்க்கை அனுபவத்தின் வாசனை. தொழிற்சாலை வாழ்க்கை, தொழிற்சங்கப் போராட்டம், கிராமியப் பின்னணி, வழக்கறிஞர் அனுபவம் ஆகியவை அவரது கட்டுரைகளில் நேரடியாகப் பிரதிபலிக்கின்றன. இதனால் அவரது எழுத்து செயற்கையான தோற்றத்தை அளிக்காமல், யதார்த்தத்துடன் வாசகரைத் தொடுகிறது.

அவரது சமீபகால எழுத்துக்களில் சனாதன அமைப்பில் உள்ள பெண்ணடிமைத்தனம் (மாதவிடாய் தீண்டாமை, அடுப்பங்கரை அடக்குமுறை), அம்பேத்கரின் புரட்சிகரச் சிந்தனை, அதிகார வர்க்க ஊழல் மற்றும் எளிய மக்களின் அவசியத்தை மூலதனமாக்கும் அரசியல் போன்ற தீவிரமான சமூக-அரசியல் விமர்சனங்கள் முன்னிலை பெற்றுள்ளன. பண்டைய தமிழ் அற இலக்கியங்களான திருக்குறள் மற்றும் சங்க இலக்கிய விழுமியங்களை வெறும் மேற்கோள்களாக அல்லாமல், இன்றைய சமூக அவலங்களுக்கு மருந்தாகப் பயன்படுத்தும் விதம் அவரது எழுத்துக்கு கலாச்சாரத் தொடர்ச்சியைத் தருகிறது.

அவரது நடை கூர்மையான உவமைகளால் (எ.கா. தேர்தல் அரசியலைப் பெருவெள்ளம் என்று ஒப்பிடுதல்) வலுப்பெறுகிறது. சமூக உளவியலை — “மற்ற சாதிக்காரன் கொள்ளையடித்தால் எதிர்க்கிறோம்; நம்முடைய சாதிக்காரன் கொள்ளையடித்தால் நியாயப்படுத்துகிறோம்” — போன்ற கணிப்புகளுடன் ஆராயும் தன்மையும் குறிப்பிடத்தக்கது.

எழுத்து நடை சமூக விமர்சன மரபை (பெரியார் போன்ற நேரடித் தாக்கம், ஜெயகாந்தன் போன்ற சமூக உளவியல் கவனிப்பு) சில அம்சங்களில் நினைவூட்டுகிறது. இருப்பினும், இந்த ஒற்றுமைகள் தாக்கத்தின் அடையாளங்கள் மட்டுமே; ஊரானின் எழுத்தின் மையத்தில் அவரது சொந்த வாழ்க்கை அனுபவமும் சுயமான சிந்தனையும் தான் நிற்கின்றன.

சில பலவீனங்களும் உள்ளன. சமூக அநீதிகளுக்கு எதிரான கோபம் சில இடங்களில் மொழியை கடுமையாக்குகிறது; இது சில வாசகர்களை கருத்திலிருந்து விலக்கிவிடும் அபாயம் உள்ளது. சில கட்டுரைகளில் எதிர் வாதங்களுக்கு (nuance) போதிய இடம் கொடுக்காமல் ஒருதலைப்பட்சமாகச் செல்லும் போக்கும் காணப்படுகிறது. வாக்கியங்கள் சில நேரங்களில் நீளமாக அமைவது வாசிப்பின் ஓட்டத்தை சற்று பாதிக்கலாம். இந்த அம்சங்களை சற்று கட்டுப்படுத்தினால் அவரது எழுத்து இன்னும் பரந்த வாசக வட்டத்தை அடையும்.

மொத்தத்தில், ‘ஊரான்’ எழுத்து வாழ்க்கை அனுபவத்திலிருந்து உருவாகும் சமூக விமர்சனக் கட்டுரை வகையைச் சேர்ந்தது. அது கற்பனை இலக்கியமோ, செய்தி நடையோ அல்ல; சமூக அநீதிகளை நேர்மையுடன் சந்தித்துப் பேசும் எழுத்து. எழுத்தின் உண்மையான மதிப்பு அதன் அலங்காரத்தில் அல்ல, அதன் நேர்மையிலும் வாழ்க்கைத் தொடர்பிலும் தான் இருக்கிறது.

அந்த அளவுகோலில் பார்க்கும்போது, ஊரான் எழுத்து — வாழ்க்கை அனுபவம், சமூக அக்கறை மற்றும் சிந்தனையின் நேர்மை ஆகியவற்றின் சந்திப்பாக விளங்குகிறது. அதனால் அவரது கட்டுரைகள் வெறும் வாசிப்பாக நின்றுவிடாமல், வாசகரை சிந்திக்கத் தூண்டும் உரையாடலாக மாறுகின்றன.

நன்றி!

Friday, 17 April 2026

இந்திய ஜனநாயகம்: வாக்குச் சடங்கா? மக்கள் அதிகாரமா?

முன்னுரை

“மக்களால், மக்களுக்காக, மக்களுக்கே நடத்தப்படும் ஆட்சி” என்பதே ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை வரையறை. ஆனால் உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடு என்று பெருமை பேசப்படும் இந்தியாவில், அந்த ஜனநாயகம் உண்மையில் மக்களின் முழுமையான பிரதிபலிப்பா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வாக்குச் சாவடிக்கு சென்று விரலில் மை வைப்பதோடு ஒரு குடிமகனின் ஜனநாயகப் பங்கு முடிந்துவிடுகிறதா? அல்லது அதன் பின்னரும் மக்களுக்குத் தொடர்ச்சியான அதிகாரம் இருக்க வேண்டுமா?

இந்தக் கேள்விக்கு விடை தேடும்போது, இந்திய தேர்தல் முறையிலும் ஜனநாயகக் கட்டமைப்பிலும் உள்ள சில அடிப்படை குறைபாடுகள் தெளிவாகத் தெரிய வருகின்றன.


1. பெரும்பான்மை எனும் மாயை

இந்தியாவில் தற்போது நடைமுறையில் இருக்கும் தேர்தல் முறை First-Past-The-Post voting எனப்படுகிறது. இந்த முறையில் ஒரு தொகுதியில் அதிக வாக்குகள் பெற்றவர் வெற்றியாளராக அறிவிக்கப்படுகிறார். ஆனால் அது உண்மையான பெரும்பான்மையை பிரதிபலிப்பதில்லை.

ஒரு தொகுதியில் பலர் போட்டியிடும் சூழலில் ஒருவர் வெறும் 20% வாக்குகளைப் பெற்றால்கூட வெற்றி பெற முடியும். இதன் பொருள், அந்தத் தொகுதியில் உள்ள 80% மக்கள் அவரை ஆதரிக்கவில்லை என்றாலும் அவர் அவர்களது பிரதிநிதியாகச் சட்டமன்றத்துக்குச் செல்கிறார் என்பதாகும். இது “பெரும்பான்மை ஆட்சி” என்ற ஜனநாயகக் கருத்தையே கேலி செய்யும் நிலையை உருவாக்குகிறது.

இதற்கு மாற்றாக பல நாடுகளில் விகிதாச்சார பிரதிநிதித்துவம் (Proportional representation) முறை நடைமுறையில் உள்ளது. இந்த முறையில் மக்கள் தனிநபர்களுக்குப் பதிலாக அரசியல் கட்சிகளுக்கே வாக்களிக்கிறார்கள். ஒரு கட்சி பெறும் மொத்த வாக்கு சதவீதத்திற்கு ஏற்ப அதன் பிரதிநிதிகளின் எண்ணிக்கை நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

இந்த முறை இன்று ஜெர்மனி, நெதர்லாந்து போன்ற நாடுகளில் வெற்றிகரமாக செயல்படுகிறது. இதனால் ஒவ்வொரு வாக்காளரின் விருப்பத்திற்கும் மதிப்பு கிடைக்கிறது. 20% வாக்கு பெற்று 100% அதிகாரம் செலுத்தும் அநீதிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்படுகிறது.

2. திரும்ப அழைக்கும் உரிமை

தேர்தல் நேரத்தில் மட்டும் மக்களின் ஆதரவை நாடி, வெற்றி பெற்ற பிறகு ஐந்தாண்டுகள் மக்களைக் கண்டுகொள்ளாத பிரதிநிதிகளை நாம் அடிக்கடி பார்க்கிறோம். இதற்குக் காரணம், ஒருமுறை தேர்ந்தெடுத்துவிட்டால் அடுத்த தேர்தல் வரை அவர்களை பதவியில் இருந்து நீக்க மக்களுக்கு வழியில்லாததே.

இதற்கு தீர்வாக உலகின் சில நாடுகளில் திரும்பப் பெரும் உரிமை (Right of recall) எனப்படும் முறை உள்ளது. ஒரு பிரதிநிதி ஊழல் செய்தாலோ அல்லது தனது கடமைகளைச் செய்யத் தவறினாலோ, ஒரு குறிப்பிட்ட சதவீத மக்கள் கையெழுத்திட்டு அவரை பதவியிலிருந்து நீக்க முடியும்.

இந்த முறை சுவிச்சர்லாந்து மற்றும் அமெரிக்கா வின் சில மாநிலங்களில் நடைமுறையில் உள்ளது. இந்த உரிமை மக்களிடம் இருந்தால், எந்த ஒரு பிரதிநிதியும் தேர்தலில் வென்றவுடன் மக்களை மறந்துவிடத் துணிய மாட்டார். மக்களுக்குப் பொறுப்புணர்வுடன் செயல்பட வேண்டிய கட்டாயம் உருவாகும்.

3. அதிகாரம் யாரிடம்?

இந்திய ஜனநாயகத்தின் இன்னொரு முக்கியமான குறைபாடு, சட்டம் இயற்றும் அதிகாரமும் அதை நடைமுறைப்படுத்தும் அதிகாரமும் வெவ்வேறு அமைப்புகளிடம் இருப்பதுதான். இதைத்தான் இரட்டை ஆட்சி முறை என்பார்கள்.
மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகள் சட்டங்களை இயற்றுகிறார்கள். ஆனால் அந்தச் சட்டங்களையும் திட்டங்களையும் நடைமுறைப்படுத்துவது நிரந்தர நிர்வாக அமைப்பான அதிகார வர்க்கம் (Bureaucracy).

இதனால் ஒரு திட்டம் செயல்படாதபோது பொறுப்பை நிர்ணயிப்பது கடினமாகிறது. அதிகாரிகள் அரசியல் தலையீட்டை காரணமாகக் கூறுவார்கள்; அரசியல்வாதிகள் அதிகாரிகள் ஒத்துழைக்கவில்லை என்று குற்றம்சாட்டுவார்கள். இறுதியில் பாதிக்கப்படுவது பொதுமக்களே.
சில இடங்களில், குறிப்பாக அமெரிக்காவின் சில மாநிலங்களில், மாவட்ட நீதிபதிகள் மற்றும் காவல்துறை அதிகாரிகள் போன்ற நிர்வாகப் பதவிகளையும் மக்களே நேரடியாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். இதனால் அவர்கள் நேரடியாக மக்களுக்குப் பொறுப்பாக இருக்க வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது.

இத்தகைய முறை அல்லது நிர்வாக அதிகாரத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளின் நேரடி கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவரும் அமைப்பு இந்தியாவில் உருவானால், அரசியலுக்குள் வரும் நபர்கள் ஆழமான அறிவும் நிர்வாகத் திறனும் கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும்.

இந்தப் பிரச்சினைகள் குறித்து இன்று மட்டுமல்ல, கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே பல மக்கள் இயக்கங்கள் மற்றும் அரசியல் அமைப்புகள் விமர்சனம் செய்து வருகின்றன.

மக்கள் இயக்கங்களின் நீண்டகால விமர்சனம்

இந்தியத் தேர்தல் ஜனநாயகத்தின் இந்தக் குறைபாடுகள் புதிதாக முன்வைக்கப்படும் கருத்துகள் அல்ல. “தேர்ந்தெடுக்கவும் – திரும்ப அழைக்கவும்” என்ற கோட்பாட்டையும், சட்டம் இயற்றும் அதிகாரமும் அதை நடைமுறைப்படுத்தும் அதிகாரமும் மக்களுக்குப் பொறுப்பாக இருக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் கடந்த பல ஆண்டுகளாக புரட்சிகர மற்றும் இடதுசாரி இயக்கங்கள் முன்வைத்து வருகின்றன.

குறிப்பாக மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகம் போன்ற அமைப்புகள் தேர்தல் ஜனநாயகத்தின் வரம்புகளை சுட்டிக்காட்டி, தேர்தல் புறக்கணிப்பு இயக்கங்களின் போது இந்தக் கருத்துகளை மக்களிடையே பரவலாக எடுத்துச் சென்றுள்ளன. நூற்றுக்கணக்கான பொதுக்கூட்டங்களிலும் அரசியல் கலந்துரையாடல்களிலும் இந்த விவாதங்கள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன.

ஆனால் தேர்தல் அரசியலில் நேரடியாக பங்கேற்காமல் இருந்ததால், இந்தக் கோரிக்கைகளை சட்டமன்றங்களிலும் நாடாளுமன்றத்திலும் எழுப்பும் வாய்ப்பு அவர்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. 

அதே நேரத்தில் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று அதிகாரத்துக்குச் செல்லும் பல அரசியல் கட்சிகள், தேர்தல் முறையின் அடிப்படை குறைபாடுகளைப் பற்றி பெரும்பாலும் கவலைப்படுவதில்லை.

ஒரு புதிய அரசியல் சிந்தனை தேவை

இந்த நிலைமையில், ஜனநாயகத்தை ஆழப்படுத்தும் உண்மையான மாற்றங்களை ஏற்படுத்த வேண்டுமெனில், சமூக நீதியும் மக்கள் அதிகாரமும் பற்றிய தெளிவான அரசியல் நிலைப்பாடுகளை கொண்ட இடதுசாரி மற்றும் ஜனநாயக இயக்கங்கள் ஒன்றிணைந்து இந்தக் கேள்விகளை மீண்டும் தீவிரமாக முன்வைக்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளது.

தேர்தல் முறையில் மாற்றம், மக்களின் நேரடி கண்காணிப்பு, நிர்வாகப் பொறுப்பின் தெளிவு ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் அரசியல் திட்டம் உருவாகும் போது மட்டுமே ஜனநாயகம் உண்மையில் மக்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வரும்.

முடிவுரை

ஜனநாயகம் என்பது வெறும் தேர்தல் 'திருவிழா' அல்ல. வாக்குச் சீட்டு மக்களின் அதிகாரத்தின் தொடக்கம் மட்டுமே; அதன் முடிவு அல்ல.

வாக்கு சதவீதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட பிரதிநிதித்துவம், தவறு செய்தால் பிரதிநிதிகளைத் திரும்ப அழைக்கும் உரிமை, நிர்வாக அதிகாரத்தின் தெளிவான பொறுப்புப் பகிர்வு – இந்த மூன்று மாற்றங்களும் இணைந்தால்தான் ஜனநாயகம் அதன் முழுமையான வடிவத்தை அடையும்.

மேற்கண்ட மாற்றங்களே உண்மையான மக்கள் அதிகாரத்தை நிறுவுவதற்கான பாதையைத் திறக்கும்.

மக்கள் மத்தியில் ஒரு புதிய ஜனநாயக விவாதம் தொடங்கட்டும்! 

ஊரான் 

தேர்தல் 2026: சாக்கடை அள்ளுவதா சட்டமன்ற உறுப்பினரின் வேலை?

முன்னுரை

தேர்தல் காலம் வந்துவிட்டாலே வேட்பாளர்கள் வீதி வீதியாக வந்து வாக்காளர்களின் காலில் விழுவதையும், 

"உங்கள் தெருச் சாக்கடையைச் சரி செய்வேன், குழாயில் தண்ணீர் வர வைப்பேன்" 

என்று வாக்குறுதி அளிப்பதையும் பார்க்கிறோம். 

ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினரின் (MLA) உண்மையான வேலை இதுதானா? அல்லது நமது ஜனநாயகக் கட்டமைப்பு தடம் புரண்டு நிற்கிறதா? என்ற கேள்வி இங்கே எழுகிறது.


சட்டமன்ற உறுப்பினரின் மூன்று முக்கியக் கடமைகள்

ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினருக்குச் சட்டரீதியாக மூன்று முதன்மையான பொறுப்புகள் உள்ளன.
  • சட்டம் இயற்றுதல் (Law Making): மாநிலப் பட்டியலில் உள்ள துறைகள் குறித்துப் புதிய சட்டங்களை உருவாக்குவது அல்லது பழைய சட்டங்களில் திருத்தங்களைக் கொண்டு வருவது இவர்களின் தலையாய கடமை.
  • கொள்கை முடிவுகள் (Policy Making): மாநிலத்தின் கல்வி, சுகாதாரம், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கான தொலைநோக்குத் திட்டங்களை வகுப்பதில் பங்கேற்பது.
  • தொகுதி மேம்பாட்டு நிதி மேலாண்மை: ஒதுக்கப்பட்ட நிதியைத் தொகுதிக்குத் தேவையான அடிப்படை உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்களுக்கு முறையாகப் பயன்படுத்துதல்.
தொழிலாளர் நலச் சட்டங்களும் மாநில விதிகளும்

தற்போதுள்ள அரசியல் சூழலில் 'சட்டம் இயற்றுதல்' எனும் கடமை எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதற்குத் தொழிலாளர் நலச் சட்டத் திருத்தங்களே சாட்சி.
ஒன்றிய அரசு தொழிலாளர் சட்டங்கள் அனைத்தையும் முதலாளிகளுக்குச் சாதகமாகத் திருத்திவிட்டது. ஆனால், மாநில அரசு அந்தச் சட்டங்களுக்கான 'மாநில விதிகளை' (State Rules) உருவாக்கினால்தான் அவை நடைமுறைக்கு வரும். ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினருக்குத் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் வகையில் அந்த விதிகளை விவாதித்து உருவாக்கும் அறிவு இருக்க வேண்டும். அல்லது அந்தச் சட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்தக் கூடாது என்று விவாதிக்கிற ஆற்றல் இருக்க வேண்டும். ஆனால், பல வேட்பாளர்களுக்கு இது குறித்த அடிப்படைப் புரிதல் கூட இருப்பதில்லை.

உள்ளாட்சி அதிகாரப் பறிப்பு

சாக்கடைச் சுத்தம், தெரு விளக்கு, குடிநீர் விநியோகம் போன்ற பணிகள் அந்தந்த 'வார்டு கவுன்சிலர்', ஊராட்சித் தலைவர் அல்லது நகராட்சித் தலைவர்களின் பொறுப்பு. இந்தப் பணிகளைச் சட்டமன்ற வேட்பாளர்கள் தங்களின் வாக்குறுதியாகக் கூறுவது உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் அதிகாரத்தைப் பறிக்கும் செயலாகும்.

MLA-க்கள் தங்களை ஒரு 'மேஸ்திரி' அல்லது 'கான்ட்ராக்டர்' நிலைக்குத் தாழ்த்திக்கொள்வதன் மூலம், ஒரு மாநிலத்தின் சட்டப்பூர்வமான வளர்ச்சியைப் பாதிக்கும் கொள்கை விவாதங்களை ஓரம் கட்டுகிறார்கள். சட்டங்களைப் பற்றி விவாதிக்கத் திராணி இல்லாதவர்கள், மக்களின் எளிய தேவைகளைத் தங்களின் சாதனையாகக் கட்டமைக்கிறார்கள்.

முடிவுரை

சட்டம் இயற்றத் தெரியாதவர்கள் சட்டசபைக்குள் நுழைவது, ஒரு அறுவை சிகிச்சை தெரியாதவர் மருத்துவமனைக்குள் நுழைவதைப் போன்றது. 

"சாக்கடை அள்ளுவது உங்கள் வேலையல்ல, அதற்கான வலுவான உள்ளாட்சி அமைப்பையும் சட்டக் கட்டமைப்பையும் உருவாக்குவதே உங்கள் வேலை" 

என்று வாக்காளர்கள் வேட்பாளர்களைப் பார்த்துச் சொல்லும் காலம் வர வேண்டும். அப்போதுதான் உண்மையான ஜனநாயகம் மலரும். அதுவரை தற்குறிகளே அரசியலில் கோலோச்சுவார்கள்!
 
ஊரான்

Wednesday, 15 April 2026

தேர்தல் எனும் பெருமழையில் அடித்து வரப்படும் சாதியக் கழிவுகள்

முன்னுரை

இது கடும் கோடை காலம். சுட்டெரிக்கும் கதிரவனின் வெப்பத்தைத் தாங்க முடியாமல் பூமிப்பந்தே தகித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

தாகத்தால் தவிக்கும் பூமி, தனக்கு 'நீர்ச்சத்து குறைபாடு' (Dehydration) ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காக, புழுக்கள் நெளிந்தாலும் பரவாயில்லை என்று தேங்கிக் கிடக்கும் சாக்கடை கழிவுநீரையே உறிஞ்சிக்கொள்ளும் அவலம் இங்கே அரங்கேறுகிறது. 

ஒரு பக்கம் இயற்கையின் சீற்றம் என்றால், மறுபக்கம் மனிதனின் அலட்சியம். நாய்கள் வீதிகளில் மலம் கழிப்பதைப் போல, மனிதர்கள் சாக்கடை ஓரங்களில் பாலித்தீன் பைகளையும் காலி பாட்டில்களையும் எறிந்துவிட்டுச் செல்லும் அலங்கோலம்.


மழைக்கால வெள்ளமும் சாதிய வெள்ளமும்

மழைக்காலத்தில் பெருக்கெடுக்கும் வெள்ளத்தில், நாம் வீசியெறிந்த பாலித்தீன் பைகளும் சாக்கடைக் கழிவுகளும் எப்படி நீர்ப்பாதைகளை அடைத்துக்கொண்டு நம் வீடுகளுக்குள்ளேயே புகுந்து நாற்றமெடுக்கச் செய்கிறதோ, அதே போன்ற ஒரு நிலைதான் தேர்தல் காலத்திலும் நிகழ்கிறது. 

வீதிகள் தோறும் விரவிக் கிடக்கும் 'சாதியக் கழிவுகள்', தேர்தல் எனும் பெருவெள்ளக் காலத்தில் ஊரெங்கும் அடித்து வரப்படுகின்றன. அவை ஏற்படுத்தும் அந்த 'முடைநாற்றம்' மூக்கைத் துளைக்கிறது.

வேட்பாளர் தேர்வும் சாதியச் சாக்கடையும்

சில தொகுதிகளில் பண முதலைகள் சாதியச் சாக்கடையையே விழுங்கிவிடுவதால், அங்கே மட்டும் சிறுபான்மைச் சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் செல்வாக்கு செலுத்த முடிகிறது. மற்றபடி, ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் எந்தச் சாதியினர் எண்ணிக்கையில் அதிகமாக இருக்கிறார்களோ, அந்தச் சாதியைச் சேர்ந்தவரைத்தான் அநேகமாக எல்லா அரசியல் கட்சிகளும் வேட்பாளர்களாக நிறுத்துகின்றன.

"ஐயோ... நம் ஆட்களே இந்தத் தொகுதியில் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்துப் போட்டியிடுகிறார்களே! இவர்களில் நான் யாருக்கு வாக்களிப்பது?" என்று புலம்பித் திரிகின்றனர் சாதியவாதிகள். இந்த அவலம் தனித் தொகுதிகளிலும் தொடர்கிறது. 

அங்கே பட்டியல் சாதியினர் மட்டுமே போட்டியிட முடியும் என்றாலும், அருந்ததியர், ஆதிதிராவிடர், தேவேந்திரகுல வேளாளர் என உட்பிரிவுகளைப் பார்த்து, "தகுதி-திறமையை" விட "சொந்தச் சாதி" என்ற குறுகிய மனப்பான்மையே மேலோங்கி நிற்கிறது. 

"நீ தவறு செய்தால் நானும் அதையே செய்வேன்" என்று அடம் பிடிக்கும் அவலமல்லவா இது?

கொள்ளையை நியாயப்படுத்தும் சாதிய உளவியல்

தனது சாதிக்காரரை வாக்களித்து வெற்றி பெறச் செய்தவுடன் எல்லாம் முடிந்துவிடுவதில்லை. எந்த மக்களின் வாக்குகளால் ஒருவர் வெற்றி பெற்றாரோ, அந்த மக்களை அவர் அடுத்த தேர்தல் வரை கண்டு கொள்வதில்லை. 

கொள்ளையடிப்பதிலும், காசு பார்ப்பதிலும் வல்லவராகி அவர் பெரும் பணக்காரராகி விடுவார். தான் பெரும் கோடீஸ்வரரான பிறகும், உதவி என்று நாடி வரும் தனது சொந்தச் சாதி நலிந்தோரைக்கூட அவர் ஏறெடுத்துப் பார்ப்பதில்லை.

இங்கேதான் ஒரு விசித்திரமான 'சாதிய உளவியல்' வேலை செய்கிறது. "இவன் இப்படி எல்லாம் கொள்ளையடித்துப் பெரும் பணக்காரன் ஆகிவிட்டானே?" என்று எவராவது கேள்வி எழுப்பினால், "ஏன்... மற்ற சாதிக்காரன் மட்டும்தான் கொள்ளையடித்து பணக்காரன் ஆகவேண்டுமா? எங்கள் சாதிக்காரன் ஆகக்கூடாதா?" என்று எதிர் கேள்வி கேட்டு அந்தக் கொள்ளையை நியாயப்படுத்துகிறார்கள். 

இந்த வக்கிரமான உளவியல்தான் ஊழலுக்கு எதிரான போராட்டத்தையே முடக்கிப் போடுகிறது. மாற்றுச் சாதிக்காரன் ஊழல் செய்தால் கூச்சலிடுவதும், தனது சாதிக்காரன் ஊழல் செய்தால் பதுங்குவதும் என்கிற இழிநிலை ஏற்கனவே வந்துவிட்டது.

எச்சரிக்கை: சமூகச் சீரழிவு

இந்த உளவியல் இப்படியே வளர்ந்தால், நாளை தனது சாதிக்காரன் ஒரு பெண்ணைப் பாலியல் வன்புணர்வு செய்தாலோ அல்லது ஒரு கொலையைச் செய்தாலோ, அதையும் நியாயப்படுத்த இந்தச் 'சாதிப் பாசம்' வீதிக்கு வரும்.

முடிவுரை

பெருவெள்ளக் காலத்தில் கழிவுகள் எல்லாம் அடித்துச் செல்லப்பட்டு மண்ணோடு மண்ணாகப் புதையுண்டு போவது போல, இந்தச் சாதியச் சாக்கடை நாற்றத்தைச் சந்தனமாகப் பார்க்கும் 'சாதிய மனப்பான்மை கொண்டவர்கள்’ ஒட்டுமொத்தமாக ஒழிந்தால் ஒழிய இந்த மண்ணிற்கு விடிவு இல்லை. அறநெறியற்ற சமூகம் பிணத்தை விடக் கொடியது!

ஊரான்

ஆண்களுக்கான ‘வயிற்று வார்டு’: ஒரு மகப்பேறு வார்டில் தோன்றிய சிந்தனை

முன்னுரை

மருத்துவமனையின் மகப்பேறு பிரிவு. அங்கே இரண்டு மாதக் கருவைச் சுமப்பவர் முதல், எந்த நேரமும் பிரசவத்தை எதிர்பார்க்கும் நிறைமாதக் கர்ப்பிணிகள் வரை பல பெண்கள் குழுமியிருந்தனர்.

தமிழகத்தின் மரபுப்படி, தலைப்பிரசவம் என்றால் தாய் வீடு, அடுத்தடுத்த பிரசவங்கள் என்றால் புகுந்த வீடு எனப் பிரித்து வைத்திருப்பார்கள். இன்று பெரும்பாலும் புகுந்த வீடுதான் என்ற நிலை உருவாகிவிட்டாலும், பிரசவத்திற்கு மட்டும் ஏன் தாய் வீட்டிற்கு அனுப்பப்படுகிறார்கள் என்பது இன்னும் புரியாத புதிராகவே நீடிக்கிறது. ஒருவேளை, மகளின் வலியைத் தாயால் மட்டுமே பகிர முடியும் என்பதாலா?


விசித்திரமான ஒப்பீடு

மருத்துவமனை வராந்தாவில் இன்று நான் கண்ட காட்சி சற்று வேடிக்கையாகவும், வேதனையாகவும் இருந்தது. கர்ப்பிணிப் பெண்களின் வயிறு முன்னே தள்ளி இருப்பது இயற்கை; அது ஒரு புதிய உயிரின் அடையாளம். ஆனால், அவர்களுக்குத் துணையாக வந்திருந்த ஆண்களின் வயிறுகளும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு முன்னே தள்ளி நின்றதைச் சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை.

ஒரு பக்கம், உயிரைச் சுமந்து நிற்பதற்கே சிரமப்படும் பெண்கள். மறுபக்கம், தேவையற்ற சதையைச் சுமக்கும் ஆண்கள்.
உயிரைச் சுமக்கும் பெண்கள் அமர இடமில்லாமல் நின்றுகொண்டிருக்க, தேவையற்ற சதையைச் சுமக்கும் ஆண்கள் அமர்ந்திருப்பது எவ்வகை அறம்? பாதுகாவலர்கள் வந்து அவர்களைச் சத்தமிட்டு எழுப்பி, பெண்களுக்கு இடம் கொடுக்கச் சொல்ல வேண்டியிருந்தது.

"பெண்களின் வயிறாவது பத்து மாதத்தில் பிரசவத்திற்குப் பின் மறைந்துவிடும்; ஆனால் ஆண்களின் வயிறோ நாளுக்கு நாள் பெருகுமே தவிர வற்றுவதே இல்லை" என்ற உண்மை சுளீரென உறைத்தது.

பொதுவாகப் பெண்கள் கர்ப்ப காலத்தில்தான் பருமனாகத் தெரிவார்கள். மற்ற நேரங்களில் சிலர் சதைப்பிடிப்போடு இருப்பார்களே ஒழிய, பெரும்பாலும் பெண்களுக்குத் தொப்பை விழுவதில்லை. ஆனால், ஆண்களுக்கோ எந்தப் பிரசவ வலியும் இல்லாமல், 'தொப்பை' மட்டும் வாழ்நாள் துணையாகிவிடுகிறது.

ஆண்களுக்கு ஒரு 'வார்டு' தேவை!

கர்ப்பிணிப் பெண்களின் பேறுகால வயிற்றையும், ஆண்களின் பெருத்த தொப்பையையும் ஒரே வரிசையில் கண்டபோது எனக்குத் தோன்றியது இதுதான்:

பெண்களுக்குப் பிரசவம் பார்க்க ஒரு 'லேபர் வார்டு' (Labour Ward) இருப்பது போல, இந்தப் பெருத்த தொப்பை கொண்ட ஆண்களைப் பராமரிக்கவும், அந்தச் சதையைக் குறைக்கவும் ஒரு தனி ‘வயிற்று வார்டு’ (Tummy Ward) அவசியமோ என்று தோன்றியது.

முடிவுரை

பெண்கள் தங்கள் உடலை வருத்தி ஒரு உயிரை உலகிற்குக் கொண்டு வருகிறார்கள். ஆனால், சில ஆண்கள் முறையற்ற உணவு பழக்கத்தாலும், உடற்பயிற்சி இன்மையாலும் தேவையற்ற பாரத்தைச் சுமக்கிறார்கள். அடுத்த முறை மகப்பேறு மருத்துவமனைக்குச் செல்லும்போது, ஒரு கர்ப்பிணிப் பெண்ணிற்கு இடம் கொடுக்கும் மனப்பக்குவமாவது இந்த 'தொப்பை' ஆண்களுக்கு வர வேண்டும். குறைந்தபட்சம், சுமக்கும் உயிரின் கனத்தை உணர்ந்தாவது அவர்கள் எழுந்து நிற்கட்டும்!

ஊரான்