தேர்தல் 2026: உன் கையில் இருப்பது வாக்குச் சீட்டா? சாதிச் சீட்டா?

முன்னுரை

பொருளாதாரம், கல்வி, தொழில்நுட்பம் என பல துறைகளில் முன்னேற்றம் கண்ட மாநிலமாக தமிழ்நாடு அடிக்கடி பாராட்டப்படுகிறது. ஆனால் தேர்தல் அரசியல் என்று வரும்போது அந்த முன்னேற்றத்தின் முகம் மங்கிவிடுகிறது.

மக்களுக்கான ஆட்சியாக இருக்க வேண்டிய ஜனநாயகம், நடைமுறையில் பல இடங்களில் ‘சாதிப் பெரும்பான்மை ஆட்சி’யாக சுருங்கி நிற்பது வேதனைக்குரிய உண்மை. வளர்ச்சி பற்றிய புள்ளிவிவரங்கள் உயர்ந்தாலும், வாக்குச் சாவடிக்குச் செல்லும் மனிதனின் மனதில் இன்னும் சாதி அரசியலே ஆட்சி செய்வது சமூக முன்னேற்றத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் அருவருப்பான உண்மை.

சித்தாந்தப் போர்வையில் ஒளிந்து கொள்ளும் சாதிய அரசியல்

இந்தத் தேர்தல் சூழலில் ஒரு விசித்திரமான முரண்பாடு தென்படுகிறது. ஒருபுறம் அம்பேத்கர் மற்றும் பெரியாரின் சிந்தனைகளை தாங்கிப்பிடிப்பதாகக் கூறும் கட்சிகளும் இயக்கங்களும்; மறுபுறம் திராவிடப் பாரம்பரியம் பேசும் அரசியல் சக்திகளும்; இன்னொரு புறம் சனாதன அரசியலை உயர்த்திப் பிடிக்கும் அமைப்புகளும் அரசியல் மேடையில் நிற்கின்றன.

ஆனால் மேடைகளில் அனைவரும் அவரவர் கொள்கை, கோட்பாடுகளைப் பேசினாலும், வேட்பாளர் தேர்வில் மட்டும் “அந்தத் தொகுதியில் எந்தச் சாதி பெரும்பான்மை?” என்ற கணக்கே முதன்மையாகிறது. அரசியலுக்குப் புதிதாக வந்துள்ள விஜய் தலைமையிலான தவெகவும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. 

தேர்தலைத் தீர்மானிக்கும் சாதிய இயக்கங்கள்

அரசியல் கட்சிகளுக்கு இணையாக சாதிய இயக்கங்களும் இன்று தேர்தல் களத்தில் செல்வாக்கு செலுத்துகின்றன. “எந்தக் கட்சி என்றாலும் பரவாயில்லை; நமது சாதியைச் சேர்ந்த வேட்பாளருக்கு வாக்களியுங்கள்” என்று பல இடங்களில் வெளிப்படையாகவே பேசுகிறார்கள். இது ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைச் சிந்தனையையே சிதைக்கும் போக்காகும்.

சில நேரங்களில் ஒரே சாதியைச் சேர்ந்த வேட்பாளர்கள் ஒரு தொகுதியில் போட்டியிடும் போது மட்டுமே அவர்கள் பேசும் கொள்கைகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. அதுவும் எல்லா நேரங்களிலும் உண்மையாக இருப்பதில்லை. பல இடங்களில் தனிப்பட்ட நெருக்கம் முதன்மை பெறுகிறது. வேட்பாளரின் திறமை, கொள்கை, நேர்மை ஆகியவற்றை விட சாதியை அடிப்படையாகக் கொண்டு வாக்களிப்பதே நடைமுறையாக இருந்து வருகிறது.

சாதிய அரசியலால் வலுப்பெறும் சனாதன சக்திகள்

சனாதன சக்திகள் அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெற்றுவிடக்கூடாது என்று ஜனநாயக மற்றும் முற்போக்கு சக்திகள் வலியுறுத்துகின்றன. ஆனால் சாதி அடையாளத்தை வலுப்படுத்தும் அரசியல் நடைமுறைகள் இறுதியில் சனாதன சக்திகளுக்கே வலுசேர்க்கின்றன.

சாதிப் பிரிவினையே சனாதன அரசியலின் அடிப்படை என்றால், சாதியை வலுப்படுத்தும் ஒவ்வொரு செயலும் அதற்கே உரமாய் மாறுகிறது. 

ஆம், சாதி பார்த்து வாக்களிக்கும் அனைவருமே ஒரு வகையில் சனாதனத்தின் காவலர்களாகவே மாறுகின்றனர். சாதி பார்த்து வாக்களிப்பதில் படிக்காதவனைவிட படித்தவனே முன்னிலை வகிக்கிறான். பட்டியல் சாதியினரும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல என்பதே கசப்பான உண்மை.

வெளிப்படையாக சனாதனத்தை எதிர்ப்பதாகக் கூறிக்கொண்டே, நடைமுறையில் சாதி அரசியலை ஏற்றுக்கொள்வது, தாம் பேசும் கொள்கைகளையே பலவீனப்படுத்தும் செயலாகிவிடுகிறது.

சாதி எனும் வேர் இருக்கும் வரை சனாதனம் எனும் நச்சு மரம் விழுவதில்லை.

வளர்ச்சியை கேள்விக்குள்ளாக்கும் சாதி அரசியல்

தமிழ்நாடு தொழில்நுட்பம், கல்வி, உள்கட்டமைப்பு போன்ற பல துறைகளில் முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது என்பது உண்மை. ஆனால் தேர்தல் அரசியலில் இன்னும் சாதியே முக்கியத் தகுதியாகக் கருதப்படும் சூழல் நிலவுவது அந்த வளர்ச்சியையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

திறமை, கொள்கை, நேர்மை ஆகியவற்றை விட சாதி அடையாளம் மேலோங்கும் இடத்தில் உண்மையான சமூகநீதி நிலைநிறுத்தப்படுவது கடினமே.

முடிவுரை

அரசியல் என்பது சாதியவாதிகளுக்கான களம் அல்ல; அது மக்களுக்கு சேவை செய்வதற்கான தளம். சாதி அரசியல் ஜனநாயகத்தின் உடலில் ஊறும் மெதுவான நஞ்சு போன்றது.

அதை நிராகரித்து, கொள்கை, திறமை, மனிதநேயம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் வாக்களிக்கும் அரசியல் பண்பே தமிழ்நாட்டை உண்மையான முன்னேற்றப் பாதைக்கு இட்டுச் செல்லும். சாதி அடையாளங்களைத் தாண்டி சிந்திக்கும் அரசியல் பண்பே ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்தும்.

சாதியவாதிகளின் பிடியில் இருந்து ஜனநாயகம் விடுபடும் நாளில்தான் தமிழ்நாட்டை உண்மையாக முன்னேறிய மாநிலமாகக் கருத முடியும்.

எது எப்படி இருந்தாலும், இந்தத் தேர்தலில் சனாதன சக்திகள் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் நிலை உருவாக விடக்கூடாது. ஜனநாயகமும் சமூகநீதியும் வலுப்பெற வேண்டும் என்றால், சாதி அரசியலை நிராகரித்து விழிப்புணர்வுடன் செயல்படுவது சமூகப் பொறுப்பாகிறது.

ஊரான்

நமது அடையாளத்தை மீட்பதற்கான அறப்போர்: இந்தத் தேர்தல் வாழ்வா - சாவா போராட்டம்?

முன்னுரை:

2014-ல் பாஜக ஆட்சிப் பொறுப்பேற்ற ஓராண்டிலேயே, அவர்கள் கொண்டு வரப்போகும் மக்கள் விரோதத் திட்டங்களை நாம் எச்சரித்திருந்தோம். இந்த கட்டுரைக்கு கீழே, 'தொடர்புடைய பதிவுகளில்' உள்ள மூன்று இணைப்புகளிலும் இவை விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளன. 

இன்று பத்து ஆண்டுகள் கடந்துவிட்ட நிலையில், அந்த அச்சங்கள் அனைத்தும் உண்மையாகிவிட்டன. நாட்டின் பொருளாதாரம், உற்பத்தித் துறை மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்பு என அனைத்தும் சிதைக்கப்பட்டு வரும் வேளையில், தமிழ்நாடு இன்று தனது மிக முக்கியமான தேர்தலைச் சந்திக்கிறது. இது வெறும் ஆட்சி மாற்றத்திற்கான தேர்தல் அல்ல; நமது பண்பாடு, நாகரிகம் மற்றும் அடையாளத்தைக் காப்பதற்கான தேர்தல்.

பாஜகவின் மக்கள் விரோதத் திட்டங்களும் தமிழ்நாட்டின் அச்சமும்:

கடந்த காலங்களில் நாம் சுட்டிக்காட்டியபடி, பாஜகவின் திட்டங்கள் அனைத்தும் சாமானிய மக்களுக்கு எதிரானவை. கார்ப்பரேட்டுகளுக்குச் சாதகமான பொருளாதாரக் கொள்கைகள், பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் விற்பனை, மற்றும் மாநில உரிமைகளைப் பறிக்கும் திட்டங்கள் எனத் தொடர்ந்து தமிழ்நாட்டைப் புறக்கணித்து வருகின்றன.

பாஜகவும், அதனுடன் கூட்டணி வைத்துள்ள அதிமுக உள்ளிட்ட கட்சிகளும் அதிகாரத்தைப் பிடித்தால், கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் இந்தியா முழுவதும் அரங்கேறிய அதே பேரழிவுகள் தமிழ்நாட்டிலும் தொடரும். இது வெறும் அரசியல் மாற்றம் அல்ல, நமது மண்ணின் ஆன்மாவைச் சிதைக்கும் முயற்சி.

விஜய் போன்ற புதிய வரவுகளின் பின்னணி:

திமுக எதிர்ப்பு என்ற ஒற்றைப் புள்ளியை முன்னிறுத்தித் தற்போது களம் இறக்கப்பட்டுள்ள 'தமிழக வெற்றிக் கழகம்' விஜய் போன்றவர்கள், உண்மையில் திமுகவை வீழ்த்துவதற்காகச் சங்பரிவாரக் கும்பலால் ஏவி விடப்பட்டவர்கள் என்பதை நாம் உணர வேண்டும். தமிழ்நாட்டின் திராவிட இயக்க வரலாற்றையும், சமூக நீதிப் பின்புலத்தையும் சிதைக்கத் துடிக்கும் சக்திகளின் கைக்கூலிகளாகவே இவர்கள் செயல்படுகின்றனர். இவர்களது அரசியல் வரவு என்பது சனாதன சக்திகளுக்குத் தமிழ்நாட்டில் வழி ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும் ஒரு தந்திரமே தவிர வேறல்ல.

பொருளாதாரப் புறக்கணிப்பும் இலவசப் பேச்சுகளும்:

இந்தத் தேர்தலிலும் தமிழ்நாட்டின் அடிப்படைப் பொருளாதாரம், சிறு தொழில் வளர்ச்சி மற்றும் உற்பத்தித் துறை மேம்பாடு குறித்த ஆக்கப்பூர்வமான விவாதங்கள் மறைக்கப்படுகின்றன.

கவர்ச்சிகரமான அறிவிப்புகளும், இலவசங்களும் மட்டுமே முன்வைக்கப்படுகின்றன. இவற்றை யார் வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். ஆனால், தமிழ்நாட்டின் சுயசார்புப் பொருளாதாரத்தையும், வாழ்வாதாரத்தையும் காக்கப்போவது யார்? என்ற கேள்விக்கு பாஜக கூட்டணியிடம் பதில் இல்லை.

அடையாளத்தை இழக்கப் போகிறோமா?

பாஜக கூட்டணி வெற்றி பெற்றால், நமது சனாதன எதிர்ப்பு எனும் திராவிடப் பண்பாடு , தமிழ் மொழி அடையாளம் மற்றும் சமூக நீதி வரலாறு ஆகியவை முற்றிலுமாக அழிக்கப்படும். அதற்குப் பதிலாகப் புதிய 'சனாதன வரலாற்றையும்' பிற்போக்குத்தனமான பண்பாட்டையும் திணிக்கப் பார்ப்பார்கள். நமது மொழி, இனம் மற்றும் கலாச்சார அடையாளத்தை இழந்துவிட்டு நாம் வாழ்வதில் என்ன பயன் இருக்கப் போகிறது?

நமது கடமை என்ன?

எனவே, நமது தனித்துவமான அடையாளத்தையும், சமூக நீதியையும் காக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் நாம் இருக்கிறோம்:

• சனாதன சக்திகளான பாஜகவை முற்றிலுமாகத் தவிர்க்க வேண்டும்.

• அவர்களுக்கு நேரடியாகத் துணை போகும் அதிமுக மற்றும்  மறைமுகமாகத் துணை போகும் தவெக , நாம் தமிழர் போன்ற கட்சிகளைத் தோற்கடிக்க வேண்டும்.

• தமிழ்நாட்டின் உரிமைகளுக்காகத் தொடர்ந்து குரல் கொடுத்து வரும் திமுக தலைமையிலான கூட்டணியை பெருவாரியான வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெறச் செய்ய வேண்டும்.

முடிவுரை:

இந்தத் தேர்தல் வெறும் வாக்குப்பதிவு அல்ல; இது நமது நாகரிகத்தையும், வரலாற்றையும் காக்கும் அறப்போர். நமது அடையாளத்தை இழக்கத் துடிக்கும் அந்நிய சக்திகளிடமிருந்து தமிழ்நாட்டை மீட்டெடுக்க, எதிர் வரும் தேர்தலில் திமுக கூட்டணிக்கு வாக்களிப்போம். நமது அடையாளமே நமது வலிமை!

'வாக்களிப்பது நமது ஜனநாயகக் கடமை' என்று பெருமை பேசுவதில் பொருள் ஏதும் இல்லை. மாறாக திமுக கூட்டணியை வெற்றி பெறச் செய்வதிலேயே நமது ஜனநாயக கடமை உள்ளடங்கியுள்ளது! 

ஊரான்

தொடர்புடைய பதிவுகள் 

காந்திக்கு அரோகரா! அரை டிரவுசர்களால் ‘லோல்படும்’ இந்தியா! - 3

அரை டிரவுசர்களால் ‘லோல்படும்’ இந்தியா! - 2

அரை டிரவுசர்களால் 'லோல்'படும் இந்தியா! - 1

மூன்றாம் உலகப்போர்: உக்ரைனில் அல்ல, உங்கள் வீட்டிற்குள்!

சமையலறையில் தொடங்கி சொத்துடைமை அரசியலில் முடியும் இல்லத்துப் போர்களின் கதை

முன்னுரை: அடுப்பங்கரையை அணைக்கும் போர்கள்

முதல் உலகப்போர், இரண்டாம் உலகப்போர் பற்றி நாம் பாடப்புத்தகங்களில் படித்திருக்கிறோம். சமகாலத்தில் நடக்கும் உக்ரைன் – ரஷ்யா போரை நாம் ஊடகங்கள் வழியாக ஒரு செய்தியாகக் கடந்து விடுகிறோம். ஆனால், எப்போது அமெரிக்காவோ அல்லது இஸ்ரேலோ ஒரு ஏவுகணையை ஏவும்போது நமக்குள் ஒரு கோபம் எழுகிறதோ, அப்போதுதான் ஒரு உண்மை புரிகிறது – அந்த ஏவுகணை எங்கோ தொலைவில் விழுவதில்லை; நம் வீட்டுச் சமையல் எரிவாயு சிலிண்டர் விலையிலும், தக்காளி விலையிலும் வந்து விழுகிறது.

ஆம், வெளியூர்ப் போர் நம் வீட்டு அடுப்பங்கரையை அணைக்கத் தொடங்கும்போதுதான் உலக அரசியலின் தாக்கம் நமக்குத் தெளிவாக உணரப்படுகிறது.

அருகாமை யுத்தங்களும் அமைதி ஒப்பந்தங்களும்

பக்கத்து வீட்டுக்காரர், எதிர் வீட்டுக்காரர், நிலத்துக்காரர் என அருகாமையில் உள்ளவர்களோடு நடக்கும் சிறு யுத்தங்கள் ஒரு வகை. இவை பெரும்பாலும் இடமாற்றம் செய்துவிடும்போதோ, அல்லது “இனி உன்னோடு பேச்சே கிடையாது” என்று உறவைத் துண்டித்துவிடும்போதோ ஒரு தற்காலிக அமைதி ஒப்பந்தத்தை அடைந்து விடுகின்றன. வெளிப்படையான போர் அப்போது முடிந்தாலும், அதன் சின்னஞ்சிறு காயங்கள் மனதிற்குள் புதைந்து கிடக்கும்.

பங்காளிகள், அண்ணன்-தம்பிகள், தந்தை-மகன் போன்ற இரத்த உறவுகளுக்குள் எழும் போர்களின் அடிப்படை காரணம் பெரும்பாலும் ‘சொத்து’ தான். அந்தச் சொத்து பிரிக்கப்பட்டாலோ அல்லது சட்டரீதியாக தீர்க்கப்பட்டாலோ, அந்தப் போர்களும் ஒரு முடிவை அடைந்து விடுகின்றன.

முடிவே இல்லாத ‘உள்நாட்டுப் போர்’

ஆனால், உலகிலேயே நீண்டகாலமாகத் தொடரும், ஒருபோதும் முழுமையாக முடிவுக்கு வராத, எந்த ஐக்கிய நாடுகள் சபையாலும் தீர்த்து வைக்க முடியாத ஒரு போர் உண்டென்றால், அது கணவன்–மனைவிக்கிடையிலான போர்தான்!

இந்தப் போர் எப்போது தொடங்கும், எதற்காக வெடிக்கும் என்று எவராலும் கணிக்க முடியாது.

“பொரியலில் காரம் அதிகம்!”

“ரசத்தில் உப்பு ஏன் கம்மி?”

“சாம்பார் ஏன் இவ்வளவு நெடி?”

போன்ற அற்பமான காரணங்களே சில நேரங்களில் ஒரு பெரிய அணு ஆயுதப் போரின் தொடக்கமாக மாறிவிடலாம். இது வெளிப்படையாக சத்தம் இல்லாத போராக இருந்தாலும், வாழ்க்கை முழுவதும் நீடிக்கக்கூடிய ஒரு ‘கரில்லா யுத்தம்’ போன்றது.

செயற்கை நுண்ணறிவை வெல்லும் ‘மனைவி நுண்ணறிவு’ (WI vs AI)

இன்றைய செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) உலகம் நாம் கேட்கும் தகவல்களை கண நேரத்தில் தேடி வழங்குகிறது. ஆனால், கணவன்–மனைவி போரின் தரவுகளைப் பார்த்தால், குறிப்பாக மனைவிமார்கள் கையாளும் நினைவகத்தைப் பார்த்தால், AI கூட சில சமயம் தோற்றுப்போகும் போல தோன்றும்.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, திருமணத்தின் தொடக்க நாட்களில் கணவன் செய்த ஒரு சிறிய தவறோ அல்லது மாமியார் சொன்ன ஒரு வார்த்தையோ, தற்போதைய “ரசத்தில் உப்பு இல்லாத” பிரச்சினைக்கான ஆதாரமாக திடீரென நினைவகத்திலிருந்து மீட்டெடுக்கப்படுகிறது.

இந்தத் தரவுகளைச் சரியான நேரத்தில் “Retrieve” செய்து கொண்டு வந்து அடுக்குவதில் மனித மூளை சில நேரங்களில் சூப்பர் கம்ப்யூட்டரையே மிஞ்சிவிடுகிறது. செயற்கை நுண்ணறிவால் மனித நினைவகத்தை முழுமையாக வெல்ல முடியாது என்பதற்கு இந்த ‘குடும்பத் தரவுத் தொகுப்பு’ (Data Retrieval) ஒன்றே ஒரு சுவாரஸ்யமான சாட்சி.

யுத்தத்தின் ஆணிவேர்: அங்கீகாரமா? சொத்துடைமையா?

விளையாட்டாகத் தோன்றினாலும், இந்த இல்லத்துப் போரின் ஆணிவேர் மிகவும் சீரியஸானது.

ஒரு பெண் மருமகளாக ஒரு வீட்டிற்குள் வரும்போது, அவள் ஒரு மனித உயிர் என்ற அங்கீகாரத்தைப் பெறுகிறாளா என்பது விட, “அவள் எவ்வளவு சொத்து கொண்டு வந்தாள்?” என்ற அளவுகோலே பல இடங்களில் முக்கியமாகிறது.

சொத்து கொண்டு வந்தாலும் சரி, வராவிட்டாலும் சரி – தொடக்கத்தில் குடும்ப உறுப்பினர்கள் அவளை வார்த்தைகளால் காயப்படுத்தாமல், குடும்பத்தின் ஒரு அங்கமாக ஏற்றுக்கொண்டால் பின்னாளில் இந்தப் போர்கள் இவ்வளவு தீவிரமாக மாறாமல் இருக்கலாம். ஆனால் பல இடங்களில் தொடக்கமே வார்த்தை யுத்தங்களாக மாறிவிடுகிறது.

தன்னை வெறும் சொத்தின் அளவுகோலில் மதிப்பிடும் இந்த அமைப்பை எதிர்கொள்ளும் போது, தனது கணவன் குடும்ப உறுப்பினர்களுக்குச் சொத்து பலன்களையும் வசதிகளையும் வழங்குவதைப் பார்த்தால் அந்தப் பெண்ணின் மனதில் ஒரு ஆதங்கம் உருவாகிறது.

“நமக்குச் சேர வேண்டியதை எல்லாம் பிறருக்கே வழங்கிவிட்டானே!” என்ற அந்தக் கசப்பான உணர்வே, பின்னாளில் கணவனோடு எழும் முரண்பாடுகளுக்குப் பெரும் ‘கிரியா ஊக்கி’யாக (Catalyst) மாறுகிறது. தன்னிடம் நடந்த அநீதிக்கான நியாயத்தை அவள் கணவனிடம் தேடும்போதுதான் அந்தச் சிறு முரண்பாடுகள் பெரிய போராக வெடிக்கின்றன.

இந்தப் போரில் கணவன் மட்டும் குற்றவாளி அல்ல; பல சமயங்களில் குடும்ப அமைப்பே இந்த முரண்பாடுகளுக்கான அடிப்படை காரணமாக மாறுகிறது.

முடிவுரை: சொத்தா? மனிதாபிமானமா?

வணிகப் பிரச்சினைகளுக்காகத் தொடங்கும் உலகப் போர்கள் கூட ஒரு கட்டத்தில் சமரசத்தில் முடிந்து விடுகின்றன. ஆனால், குடும்பப் போர்கள் முடிவுக்கு வர வேண்டுமென்றால் மனநிலையில் மாற்றம் தேவை.

சொத்தை நேசிப்பதற்குப் பதிலாக உழைப்பையும் மனிதத்தையும் முதன்மையாக மதிக்கும் மனப்பான்மை உருவாக வேண்டும்.

பெண்ணைச் சொத்தாகப் பார்ப்பதையும், சொத்துக்காகப் பெண்ணைப் பயன்படுத்துவதையும் நிறுத்தாமல் விட்டால் – ‘சொத்துடைமை’ என்ற அதிகாரக் கட்டமைப்பை மாற்றாமல் விட்டால் – இல்லத்துக்குள் நடக்கும் இந்தப் போர்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது கடினமே.

ஊரான்

பராமரிப்புத் தொகை: நடுத்தெருவில் நிறுத்தப்படும் பெண்களும், தேயும் நீதிமன்றப் படிகளும்: ஒரு சமூக ஆய்வு

பராமரிப்புத் தொகை: நடுத்தெருவில் நிறுத்தப்படும் பெண்களும், தேயும் நீதிமன்றப் படிகளும்: ஒரு சமூக ஆய்வு

முன்னுரை

“திருமணம் என்பது ஆயிரம் காலத்துப் பயிர்" என்பார்கள். ஆனால் இன்று அந்தப் பயிர் கருகிப்போகும் தருணங்களில் அதை காப்பாற்றுவதற்குப் பதிலாக, அதை முற்றிலுமாக அழிக்க முயலும் மனநிலை சமூகத்தில் அதிகரித்து வருகிறதோ என்ற அச்சம் எழுகிறது.

குறிப்பாக, பிரிந்த மனைவிக்கு வழங்க வேண்டிய ‘பராமரிப்புத் தொகை’ (Maintenance) என்று வரும்போது, சட்டம் மற்றும் சமூகத்தின் ஓட்டைகளைப் பயன்படுத்தி ஆண்கள் காட்டும் வன்மம் அதிர்ச்சியளிக்கிறது.

ஒரு வழக்கறிஞரின் அனுபவமும் மாறாத வன்மமும்

1996-ம் ஆண்டு வாக்கில் திருச்சியில் ஒரு விசித்திரமான நபரை நான் கண்டேன். அவர் ஒரு அரசு ஊழியர். பிரிந்த தன் மனைவிக்குச் சொற்பமான பராமரிப்புத் தொகையைக் கூட தந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகத் தனது அரசு வேலையையே துறந்தவர்.

"நானே அன்றாடம் காய்ச்சியாகிவிட்டேன், நான் எப்படிப் பணம் தர முடியும்?" என நீதிமன்றத்தில் அவரே வாதாடுவார். ஒரு பெண்ணை வஞ்சிக்க வேண்டும் என்பதற்காகத் தனது வாழ்வாதாரத்தையே சிதைத்துக்கொள்ளும் இந்த வன்மம் சமூகத்தில் இன்றும் தொடர்கிறது.

இன்னும் சிலர் மாதாமாதம் தர வேண்டிய தொகையைத் தராமல், ஆண்டுக் கணக்கில் இழுத்தடிப்பார்கள். அந்தப் பெண் தன் உரிமையைப் பெற நீதிமன்றப் படிகளில் ஏறி ஏறி, இறுதியில் மூட்டுகள் தேய்ந்து போவதுதான் மிச்சம்.

அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றத் தீர்ப்பு உணர்த்தும் கசப்பான உண்மை

சமீபத்தில் அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பு இந்தச் சோகத்தின் மற்றொரு பக்கத்தை உறுதி செய்கிறது. அந்த வழக்கில், நவம்பர் 2023 முதல் செப்டம்பர் 2025 வரையிலான 22 மாத காலத்திற்குச் செலுத்த வேண்டிய ரூ. 2,64,000 பராமரிப்பு நிலுவைத் தொகையை வழங்கத் தவறியதற்காக ஒரு நபர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார்.

குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம் பிரிவு 125(3)-ன் படி, பராமரிப்புத் தொகை வழங்கத் தவறுபவர்களுக்கு ஒரு மாத சிறைத்தண்டனை மட்டுமே வழங்க முடியும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டிய நீதிமன்றம், அந்த நபர் ஏற்கனவே 22 மாதங்கள் சிறையில் இருந்ததால் அவரை உடனடியாக விடுதலை செய்ய உத்தரவிட்டது. 

சட்டம் கணவனின் உரிமையைச் சிந்திக்கும் அதே வேளையில், இந்த இரண்டு ஆண்டுகால நிலுவைத் தொகை கிடைக்காமல் அந்தப் பெண் தன் வாழ்வாதாரத்திற்கு என்ன செய்திருப்பார் என்ற கேள்வி எஞ்சி நிற்கிறது.

பெண்களின் தற்போதைய அவலநிலை

சமூகத்தில் ஒரு பெண் புகுந்த வீடு சென்றுவிட்டால் பிறந்த வீட்டின் ஆதரவு மெதுவாக துண்டிக்கப்படுகிறது என்பதுதான் எழுதப்படாத விதியாக உள்ளது. புகுந்த வீட்டில் என்ன நடந்தாலும் ஏற்றுக்கொண்டு வாழ வேண்டும் என்ற கட்டாயம் பெண்ணுக்கு இருக்கிறது. பல்வேறு காரணங்களால் வெளியேறும் அல்லது வெளியேற்றப்படும் பெண்கள், பிறந்த வீட்டிலும் ஆதரவின்றி நடுத்தெருவில் நிற்கும் நிலை ஏற்படுகிறது. வசதி படைத்த வீட்டுப் பெண்கள் வேண்டுமானால் மறுமணம் செய்து கொண்டோ அல்லது தனியாகவோ வாழ்ந்து விட முடியும். ஆனால் ஏழை மற்றும் நடுத்தர வர்க்கப் பெண்களின் நிலை மிக மோசமானது.

தீர்வுக்கான மாற்று வழிமுறைகள்

1.ஒரே முறை தீர்வு (One-Time Settlement): மாதாமாதம் பராமரிப்புத் தொகை வழங்கும் முறை நடைமுறையில் பல நேரங்களில் தோல்வியடைகிறது. இருவர் சேர்ந்து வாழ முடியாது என்றால், கணவனுடைய சொத்திலிருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியை 'ஒரே முறை தீர்வாக' (One-Time Settlement) பிரித்துக் கொடுத்துவிட வேண்டும். இது அந்தப் பெண் தற்சார்புடன் வாழ உதவும்.

2.வங்கி வழிப் பிடித்தம்:

சொத்து இல்லாதவர்கள் என்றால், அவர்கள் வேலை செய்யும் இடத்திலிருந்து வரும் ஊதியத்தில் ஒரு பகுதியை வங்கியே நேரடியாகப் பிடித்தம் செய்து மனைவியின் கணக்கிற்கு அனுப்ப வேண்டும். இந்த நடைமுறை ஏற்கனவே இருந்தாலும் அவற்றை கட்டாயமாக்க வேண்டும். தினக்கூலிகளாக இருந்தாலும், அவர்களின் கூலியை வங்கி மூலம் வழங்கச் செய்து அதிலிருந்து பிடித்தம் செய்யச் சட்டங்கள் இயற்றப்பட வேண்டும்.

3.திருமணப் பதிவும் வைப்பு நிதியும்: சட்டங்கள் மட்டும் இயற்றிவிட்டால் இந்தப் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடாது. நடைமுறைச் சிக்கல்களைத் தீர்க்கும் வகையில் சில முன்நிபந்தனைகள் தேவை:

• பெண் திருமணம் முடிந்து புகுந்தவீடு செல்லும் போது அவரது பிறந்த வீட்டுச் சொத்தில் ஒரு பகுதியை வங்கியில் 'நிரந்தர வைப்புத் தொகையாக' வைத்தால் மட்டுமே திருமணத்தைப் பதிவு செய்ய முடியும் என்ற நிலையை உருவாக்க வேண்டும்.

• அதேபோல், புகுந்த வீட்டிலும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை வைப்பு நிதியாகச் செலுத்திய பின்னரே திருமணப் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும்.

முடிவுரை

திருமணப் பதிவு கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும்; பதிவு செய்யப்படாத திருமணங்கள் கிரிமினல் குற்றமாக்கப்பட வேண்டும். இந்த ஆலோசனைகள் சற்றுத் தீவிரமாகத் தோன்றலாம், ஆனால் நட்டாற்றில் தள்ளப்படும் பெண்களுக்கு இது ஒன்றே நம்பிக்கையைத் தரும் 'இரட்டை பலம்' கொண்ட பாதுகாப்பாக அமையும்.

அலகாபாத் நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் சட்ட நுணுக்கங்களைப் பேசலாம்; ஆனால் பெண்களின் வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்யும் சமூக மாற்றமே உண்மையான நீதி.

பொன்.சேகர்

வழக்கறிஞர்

தொடர்புடைய பதிவுகள் 

பிறந்த வீட்டின் மகள், புகுந்த வீட்டிலும் மகளாக முடியுமா? ஓர் அலசல்!

சொத்தில் உரிமை உண்டு, சுமையில் பங்கு இல்லையா? – சட்டத்தின் ஓட்டைகளும் சிதையும் தார்மீகக் கடமைகளும்!

மதம் மாறினால் சாதி மறைகிறதா? – சட்டமும் சமூக யதார்த்தமும்!

I: மதமாற்றமும் பறிபோகும் பாதுகாப்பு அரண்களும்

முன்னுரை

இந்தியச் சமூகப் படிநிலை அமைப்பால் வரலாற்று ரீதியாக 'ஊருக்கு வெளியே' தள்ளப்பட்ட 'சேரி' மக்கள், தங்களின் சமூக இழிவிலிருந்து விடுபட மதம் மாறினாலும், சில சட்டத் தொழில்நுட்ப காரணங்களை முன்வைத்து அவர்களை மீண்டும் அதே சமூக நிலைக்கே தள்ளுவது கவலையளிக்கும் போக்காக உள்ளது. 

1. வழக்கின் பின்னணியும் உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பும்

அண்மையில் உச்ச நீதிமன்றத்தில் விவாதத்திற்குள்ளான 'கிறித்தவ மதமாற்றம் மற்றும் பட்டியல் சாதி அந்தஸ்து' தொடர்பான வழக்கில் (சிந்தாடா ஆனந்த் எதிர் ஆந்திரப் பிரதேச அரசு, 2026 SCC OnLine SC 466), நீதியரசர்கள் அடங்கிய அமர்வு 2026 மார்ச் 24 அன்று மிக முக்கியமான தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளது. 

இத்தீர்ப்பின்படி, பட்டியல் சாதியைச் (SC) சேர்ந்த ஒருவர் கிறித்தவ மதத்தைத் தழுவும்போது, அவர் சட்டப்பூர்வமாகத் தனது பழைய சாதி அடையாளத்தையும் அதன் மூலம் கிடைக்கும் பாதுகாப்பு உரிமைகளையும் இழக்கிறார் என்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 

மதம் மாறிய நபர் ஒரு 'பிற்படுத்தப்பட்ட' (BC) வகுப்பினராகவே கருதப்படுவார் என்றும், அவர் சாதி ரீதியாக இழிவுபடுத்தப்பட்டாலோ அல்லது வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டாலோ, அவருக்கு 'வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டம்' (SC/ST Act) பொருந்தாது என்றும் கூறி நீதிமன்றம் அந்த மேல்முறையீட்டு மனுவைத் தள்ளுபடி செய்துள்ளது.

2. தீர்ப்பின் சாரம்: வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டத்தின் தகுதி

மேற்கண்ட தீர்ப்பின் மிக அதிர்ச்சியளிக்கும் விளைவு என்பது ஒரு மிகப்பெரிய 'சட்ட முரண்' ஆகும். ஒருவரைத் தீண்டத்தகாதவராகப் பார்க்கும் சாதிய மனநிலை கொண்டவர் அவர் மதம் மாறிவிட்டார் என்பதற்காகத் தன் சாதிய வன்மத்தை மாற்றிக்கொள்வதில்லை. 

சாதியவாதியின் கண்ணோட்டத்தில் அவர் இன்றும் 'சேரி மனிதராகவே' நீடிக்கிறார். ஆனால், சட்டம் மட்டும் அவரைத் தொழில்நுட்ப ரீதியாக அணுகி 'பாதுகாப்பு அற்றவராக' மாற்றுகிறது. 

பாதிக்கப்பட்ட நபர் அதிகாரப்பூர்வமாக 'பட்டியல் சாதி' பட்டியலில் இருந்தால் மட்டுமே வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் வழக்குப் பதிவு செய்ய முடியும் என்ற நிபந்தனை, எதார்த்தமான சமூக ஒடுக்குமுறையை கவனிக்கத் தவறுகிறது.

3. சேரி: ஒரு வரலாற்று ஒடுக்குமுறை

'சேரி' என்பது தற்செயலாக உருவான குடியிருப்பல்ல; அது திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்ட சமூக ஒதுக்கலின் அடையாளம்.

• மனுஸ்மிருதி கட்டளை: "சண்டாளர்களும் சுபாகர்களும் ஊருக்கு வெளியேயே வசிக்க வேண்டும்" (மனுஸ்மிருதி 10:51) என்ற மத ரீதியான கட்டளையே இந்த ஒதுக்கலின் வேர்.

• புவியியல் பாரபட்சம்: சேரியிலிருந்து வீசும் காற்றோ அல்லது கழிவுநீரோ ஊருக்குள் வராதபடி, குடியிருப்புகள் தெற்கு அல்லது பள்ளமான பகுதிகளில் அமைக்கப்பட்டன.

மதம் மாறினாலும் இந்தச் சமூக ஒதுக்கல் முடிவுக்கு வருவதில்லை. ஊருக்குள் வாழ அனுமதிக்கப்படாத நிலையும், சேரியிலேயே முடங்கிக் கிடக்கும் சூழலும் தொடரும்போது, "அவர் சாதியற்ற கிறித்தவர் ஆகிவிட்டார்" என்று சட்டம் கூறுவது சமூக யதார்த்தத்தை மறைக்கும் ஒரு "சட்டக் கற்பனை (Legal Myth)" மட்டுமே.

***

II: தாய்மதம் திரும்புதலும் விகிதாசார இடஒதுக்கீடு எனும் தீர்வும்

4. தாய்மதம் திரும்புவதில் உள்ள நடைமுறைச் சிக்கல்கள்

உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு, கிறித்தவத்திலிருந்து மீண்டும் இந்து மதத்திற்குத் திரும்புபவர்களுக்குச் சில நிபந்தனைகளை விதிக்கிறது. அவர்கள் தாங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட 'பட்டியல் சாதி' என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும் என்கிறது. இதில் மூன்று முக்கியச் சவால்கள் உள்ளன:

• தலைமுறை இடைவெளி: பல தலைமுறைகளுக்கு முன் மதம் மாறியவர்கள், இன்று தங்களின் பூர்வீக அடையாளத்திற்கான ஆதாரங்களை எங்கே தேடுவார்கள்?

• புலம்பெயர்வு: பிழைப்புக்காக நகருக்கு வந்தவர்கள், தங்களின் பூர்வீக ஊர் மற்றும் சாதிப் பிணைப்பை உறுதிப்படுத்துவது மிகக்கடினம்.

• சமூக ஏற்பு (Social Acceptance): மிக முக்கியமாக, சம்பந்தப்பட்ட 'சேரி மக்கள்' இவர்களைத் தங்களில் ஒருவராக மீண்டும் ஏற்க வேண்டும். இடஒதுக்கீடுப் பங்கீடு குறைந்துவிடும் என்ற அச்சத்தில், ஏற்கனவே இருக்கும் மக்கள் இவர்களை ஏற்கத் தயங்குவது நடைமுறைச் சிக்கலாக மாறும்.

5. தீர்வு: விகிதாசார இடஒதுக்கீடு

சாதி ஒழிப்பு நிகழும் வரை, தற்காலிக ஏற்பாடாக 'மக்கள்தொகை அடிப்படையில் விகிதாசார இடஒதுக்கீடு' வழங்குவதே முறையான தீர்வாகும். 

இதற்கான உத்திகள்:

• மதவாரி ஒதுக்கீடு: முதலில் ஒட்டுமொத்த இடஒதுக்கீட்டை இந்து, கிறித்தவர், இஸ்லாமியர் என மத அடிப்படையில் பிரிக்க வேண்டும்.

• உட்பிரிவு ஒதுக்கீடு: அந்தந்த மதத்திற்குள்ளேயே இருக்கும் சாதி/உட்பிரிவுகளுக்கு அவர்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப உள்-ஒதுக்கீடு வழங்கலாம். இதன் மூலம் மதங்களுக்கு இடையிலான மோதல் தவிர்க்கப்படும்.

• சாதி-மதமற்றவர்களுக்குத் தனிப் பட்டியல்: சாதி மறுப்புத் திருமணம் செய்தோர் மற்றும் மதம் வேண்டாம் என்பவர்களுக்குத் தனி இடஒதுக்கீடு வழங்கப்பட வேண்டும்.

6. சட்டத்தின் இரட்டை நிலையும் சனாதனப் பாதுகாப்பும்

"1950-ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பு (பட்டியல் சாதியினர்) ஆணை [Constitution (Scheduled Castes) Order, 1950], தொடக்கத்தில் இந்து மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களை மட்டுமே பட்டியல் சாதியினராக அங்கீகரித்தது. பின்னர், அரசியல் மற்றும் சமூகக் காரணங்களுக்காக 1956-ல் சீக்கியர்களுக்கும், 1990-ல் பௌத்தர்களுக்கும் இந்த அந்தஸ்து விரிவுபடுத்தப்பட்டது. 

இச்சூழ்நிலையில், பௌத்தம் மற்றும் சீக்கிய மதங்களுக்குச் செல்பவர்களுக்கு மட்டும் பட்டியல் சாதி நிலை தொடரும்போது, கிறித்தவத்திற்கும் இஸ்லாத்திற்கும் மாறினால் அது மறுக்கப்படுவது ஏன் என்ற கேள்வி எழுகிறது. இது ‘சேரி மக்களை’ மீண்டும் இந்து மதக் கட்டமைப்புக்குள்ளேயே கட்டிப்போடும் ஒரு 'சனாதனப் பாதுகாப்பு ஏற்பாடு' என்றே தோன்றுகிறது. 

பொருளாதார ரீதியாகப் பின்தங்கிய முன்னேறிய வகுப்பினருக்கு (EWS) இடஒதுக்கீடு வழங்கப்படும்போது, ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மதம் மாறிய ஒரே காரணத்திற்காக அவர்களது அடிப்படை உரிமைகள் மறுக்கப்படுவது நீதியற்றது.

முடிவுரை

ஒரு ஜனநாயக நாட்டின் நீதித்துறை, பழமைவாத சமூகப் படிநிலைகளைப் பாதுகாப்பதை விடவும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உயிர் மற்றும் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதற்கே முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும். 

சாதிய ஒடுக்குமுறை தொடரும் வரை, மதம் மாறிவிட்டார் என்பதற்காக ஒருவருக்கு வழங்கப்பட்ட சட்டப் பாதுகாப்பைப் பறிப்பது நீதியற்ற செயலாகும்.

பொன்.சேகர் 

வழக்கறிஞர்