கோட்டு, சூட்டு, மேக்கப்: கௌரவமா அல்லது கருத்தியல் வறட்சியின் பகட்டா?

ஆடை என்பது ஒரு மனிதனை நாகரிகமாக வெளிப்படுத்துவது மட்டுமல்ல; அது அந்தந்தப் பகுதியின் தட்பவெப்ப நிலைக்கு ஏற்ப உடலைப் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு கருவியும் ஆகும்.

ஆனால் தமிழ்நாட்டின் சுட்டெரிக்கும் வெயில் காலங்களில்கூட கழுத்தில் ‘டை’ கட்டிக்கொண்டு, உடல் முழுவதையும் மூடும் ‘கோட்டு–சூட்டு’ அணிவதும், அளவுக்கு அதிகமான மேக்கப் போடுவதும் ஒரு பெருமைக்குரிய விஷயமாகக் கருதப்படுகிறது.

இது உண்மையில் அறிவார்ந்த செயலா? அல்லது வெறும் போலி கௌரவத்தின் வெளிப்பாடா?

குளிர் தேசங்களின் கவசம்

ஐரோப்பா போன்ற நாடுகளில், கடும் குளிரிலும் பனிப்பொழிவிலும் உடலைப் பாதுகாப்பதே ‘கோட்டு–சூட்டு’ உடைகளின் அடிப்படை நோக்கம். கழுத்து வழியாகக் குளிர் காற்று உடலுக்குள் புகாமல் இருக்கவே ‘டை’ (Tie) பயன்படுத்தப்பட்டது.

அங்குள்ள காலநிலைக்கு அது ஒரு தேவையான பாதுகாப்பு. அதாவது, அந்த ஆடை அங்கே ஒரு ‘உயிர் காக்கும் கவசம்’.

நீதிமன்றங்களின் ‘நிழல்’ அடிமைத்தனம்

வழக்கறிஞர்கள் அணியும் கறுப்பு கோட், கழுத்தில் கட்டப்படும் வெள்ளை ‘நெக் பேண்ட்’ (Neck band) மற்றும் நீண்ட கவுன் போன்ற ஆடைகளும் இதே குளிர்காலச் சூழலில்தான் உருவானவை.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட இந்த ஆடை விதிகளை, 40°C வெயில் அடிக்கும் நம் நாட்டின் நீதிமன்றங்களிலும் இன்றும் தொடர்வது ஒரு வகையில் காலனிய மரபின் நிழலைத் தாங்கிக்கொண்டு வாழ்வதைப் போன்றதே.

கர்நாடகா, டெல்லி போன்ற சில இடங்களில் கோடை காலங்களில் கருப்பு கோட் அணிவதற்கு விலக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆடை என்பது ஒருவரின் அறிவையோ சட்டப் புலமையையோ தீர்மானிப்பதில்லை.

சிறு முதலாளிகளின் ‘பகட்டு’ மாற்றம்

இன்னொரு சமூகப் போக்கும் கவனிக்கத்தக்கது. நேற்று வரை எளிய ஆடையில் இருந்த ஒருவர் திடீரென பொருளாதார வசதி பெற்றவுடன் உடனே ‘கோட்டு–சூட்டு’ அணிந்து கொள்ளத் தொடங்குகிறார்.

ஆடை மாறினால் அந்தஸ்து உயர்ந்துவிடும் என்ற ஒரு மனப்பான்மை இதற்குப் பின்னால் செயல்படுகிறது. உண்மையில் இது ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மையின் வெளிப்பாடாகவே பார்க்கப்படுகிறது. 

பகட்டும் வெளிப்படையான பிம்பமும்

சமூகத்துக்குச் சேவை செய்ய வேண்டிய அரசியல்வாதிகள்கூட சில சமயங்களில் தங்களின் கொள்கைகளைவிட வெளிப்புற தோற்றத்திற்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பது கவலைக்குரியது.

கண்ணாடியின் முன் அமர்ந்து கொண்டு மணிக்கணக்காகச் செய்யப்படும் அழகு அலங்காரங்களில் ஒளிந்திருக்கும் அந்தரங்க உளவியல், மேடைகளில் முழங்கும் அவர்களின் அரசியல் உரைகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொள்கின்றன.

வயதுக்கும் சூழலுக்கும் பொருந்தாத அளவுக்கு மிகைப்படுத்தப்பட்ட மேக்கப்புகளும் வெளிப்புற அலங்காரங்களும் பல நேரங்களில் ஒரு செயற்கை பிம்பத்தை உருவாக்குகின்றன. பிறரின் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்கான இந்த வெளிப்புற முயற்சிகள் சமூகத்தில் ஒரு பகட்டுத் கலாச்சாரத்தை உருவாக்குகின்றன.

தலைமையும் – கருத்தாளுமையும்

உண்மையான ஆளுமை உடையில் இல்லை என்பதை நமது வரலாறே நமக்கு உணர்த்துகிறது.

தந்தை பெரியார், வே. ஆனைமுத்து போன்ற தலைவர்கள் ஒருபோதும் தங்களின் உடைக்கோ அலங்காரங்களுக்கோ முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை. எளிய உடைகளிலேயே வாழ்ந்த அவர்கள், கோடிக்கணக்கான மக்களின் மனங்களில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடிந்தது.

அதற்குக் காரணம் அவர்களிடம் இருந்த ‘கருத்தாளுமை’.

அவர்களின் சிந்தனைகள் கூர்மையானவை; செயல்பாடுகள் நேர்மையானவை. அந்த அறிவார்ந்த வலிமையே அவர்களை சமூகத்தின் முன்னே கொண்டு வந்தது. கருத்தியல் வறட்சி உள்ளவர்களே தங்களை வெளிப்புற அலங்காரங்களால் மறைக்க முயற்சிக்கிறார்கள்.

ஆடை என்பது ஒருவரின் அறிவையோ பண்பையோ தீர்மானிப்பதில்லை. அது ஒரு மனிதனின் வெளிப்புற வடிவம் மட்டுமே.

முடிவுரை

அறிவார்ந்த சமூகம் என்பது சூழலுக்கு ஏற்றவாறு வாழ கற்றுக்கொள்வதே. குளிருக்கான ஆடைகளை வெயிலில் அணிவதும், செயற்கை அலங்காரங்களில் பெருமை காண்பதும் ஒரு பகட்டு கலாச்சாரத்தின் அறிகுறியே.

ஆடை என்பது உடலைப் பாதுகாப்பதற்கானது; போலி கௌரவத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கானது அல்ல. உண்மையான மரியாதை மனிதனின் உடையிலோ அலங்காரங்களிலோ இல்லை — அவனுடைய சிந்தனையிலும் செயலில்தான் இருக்கிறது.

ஊரான்

தியாகமா அல்லது கையறுநிலையா? – போராட்டக் களத்தில் தற்கொலைகளின் உளவியல்!

போராட்டக் களத்தில் மரணம் என்பது பல சமயங்களில் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த மரணம் எப்படி நிகழ்கிறது என்பதுதான் அந்தப் போராட்டத்திற்குத் தரும் நெறியையும் வலிமையையும் தீர்மானிக்கிறது.

அடக்குமுறைகளைத் துணிச்சலுடன் எதிர்கொண்டு, எதிரியின் கரங்களால் வீழ்வது ‘வீரமரணம்’. ஆனால், போராட்டத்தின் பெயரால் ஒருவன் தன் உயிரைத் தானே மாய்த்துக் கொள்வது என்பது ‘இயலாமையின் வெளிப்பாடே’ தவிர வேறல்ல.

திலீபன் மரணமும் – தற்கொலை அரசியலும்

சமீபத்தில் (மார்ச் 11, 2026) சென்னை பூங்கா ரயில் நிலையத்தில் இந்தி எழுத்துக்களை அகற்றும் மே 17 இயக்கத்தின் போராட்டத்தின் போது, சிவா திலீபன் “தமிழ் வாழ்க, இந்தி ஒழிக” என முழங்கியவாறு ரயில் முன் பாய்ந்தார். அவரது முகநூல் பதிவில் “உடல் மண்ணுக்கு, உயிர் தமிழுக்கு” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. தீவிர சிகிச்சையில் இருந்த அவர் மார்ச் 18/19 அன்று உயிரிழந்தார்.

சிவா திலீபன்

மொழிப்பற்று என்பது போற்றுதலுக்குரியது. ஆனால் அந்தப் பற்றின் பெயரால் ஒருவர் தற்கொலை செய்து கொள்வது, அந்தப் போராட்டத்தின் நோக்கத்தையே சிதைக்கும் செயல்.

இந்த மரணத்தை ஒரு தியாகமாகப் பார்ப்பதைவிட, ஒரு உளவியல் சிக்கலாகவே அணுக வேண்டியுள்ளது. ஆணாதிக்கக் கொடுமையைத் தாங்க முடியாமல், அதை எதிர்த்து வெல்ல வழியறியாமல், இறுதியில் உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளும் ஒரு பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் மனநிலைக்கும் இதற்கும் அடிப்படையான வேறுபாடு இல்லை. இது வீரமல்ல; மாறாக எதையுமே எதிர்கொள்ள முடியாத ஒரு கையறுநிலையின் வெளிப்பாடு.

அமைப்புகளின் பொறுப்புத் துறப்பு

ஒரு பாதிக்கப்பட்ட பெண் தற்கொலைக்குத் தள்ளப்படுவதற்கு இந்தச் சமூகம் எவ்வாறு காரணமோ, அதுபோலவே போராட்டக் களத்தில் ஒரு தொண்டன் இப்படிப்பட்ட முடிவை எடுப்பதற்கும் அவரை வழிநடத்தும் அமைப்புகள் பொறுப்பேற்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு இயக்கத்தின் கடமை என்ன?

தன் தொண்டர்களுக்கு எதிரியை எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும், களப் போராட்டங்களை எப்படி முன்னெடுக்க வேண்டும், அரசியல் உத்திகளை எப்படி வடிவமைக்க வேண்டும் என்பதைக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். 

ஆனால் சில சமயங்களில் அமைப்புகள் உணர்ச்சியைத் தூண்டி, தொண்டர்களை ஒரு சின்னமாக மாற்றிக் கொள்ளும் அபாயகரமான நிலை உருவாகிறது. ஒரு தொண்டனின் உயிரைக் காக்க முடியாத அமைப்பு, எப்படி ஒரு சமூகத்தின் உரிமையைப் பாதுகாக்க முடியும்?

ஜூலியஸ் பூசிக் முதல் பகத்சிங் வரை – மற்றும் 1965 சின்னசாமி

நாம் ஏன் இன்னமும் பகத்சிங்கையும், ஜூலியஸ் பூசிக்கையும் முன்னுதாரணங்களாகப் போற்றுகிறோம்? அவர்கள் தற்கொலை செய்து கொள்ளவில்லை. அவர்கள் தங்கள் கொள்கைக்காக எதிரியின் அடக்குமுறைகளுக்கு அஞ்சாமல் நின்றார்கள்; தூக்குக் கயிற்றைத் தைரியமாக எதிர்கொண்டார்கள். அவர்களின் மரணம் என்பது ஒரு போராட்டத்தின் முடிவு அல்ல; அது ஆயிரக்கணக்கான புதிய போராட்டக்காரர்களை உருவாக்கிய விதை.

1965 ஆம் ஆண்டின் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் போது கீழப்பழுவூர் சின்னசாமி தீக்குளித்து உயிரிழந்தார். அப்போதும் அது ‘தியாகம்’ என்று கொண்டாடப்பட்டது. ஆனால் அத்தகைய உணர்ச்சி வெடிப்புகள், நீண்டகால அரசியல் உத்திகளை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, போராட்டத்தை ஒரு உணர்ச்சி அலைகளாக மட்டுமே மாற்றிவிடும் அபாயம் கொண்டவை என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது.

தன்னைத்தானே மாய்த்துக் கொள்ளும் மரணங்கள் மக்களை ஊக்குவிப்பதற்குப் பதிலாக அச்சமடையச் செய்யும். அது போராட்ட உணர்வை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக, இயலாமை மற்றும் விரக்தியின் மனநிலையைப் பரப்பும்.

முடிவுரை

போராட்டம் என்பது வாழ்வதற்காகத்தான் — சாவதற்காக அல்ல. தற்கொலைகளைத் தியாகங்களாகச் சித்திரிப்பது ஒரு ஆரோக்கியமான சமூகத்தின் அடையாளமாக இருக்க முடியாது. உணர்ச்சிவசப்பட்டு உயிரை விடுவதைவிட, அறிவார்ந்த முறையில் களத்தில் நின்று போராடுவதே இன்றைய காலத்தின் அவசியம்.

மாவீரர்களை உருவாக்குவோம்; தற்கொலைகளுக்குத் தார்மீகச் சாயம் பூசுவதைத் தவிர்ப்போம்.

ஊரான்

ஊரான் – ஒரு வலைப்பூ எழுத்துப் பயணம்!

தமிழில் இணைய எழுத்து வளரத் தொடங்கிய காலப்பகுதியில் உருவான முக்கியமான வெளிப்பாடுகளில் ஒன்று வலைப்பூ (Blog) எழுத்தாகும். அச்சு இதழ்கள் மற்றும் பதிப்பகங்களின் வரம்புகளை மீறி, தனிநபர்கள் தங்கள் சிந்தனைகளை நேரடியாக வாசகர்களிடம் பகிரும் வாய்ப்பை வலைப்பூக்கள் உருவாக்கின. 

இந்த இணைய எழுத்துப் பரப்பில் கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வரும் எழுத்தாளர்களில் ஒருவர் “ஊரான்”.

ஊரான் தனது எழுத்துப் பயணத்தை 2010 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கினார். Blogger தளத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு, அவர் தனது சிந்தனைகளை வலைப்பூ வடிவில் பதிவு செய்யத் தொடங்கினார்.

ஆரம்பத்தில் தனிப்பட்ட சிந்தனைகள் மற்றும் சமூகக் கருத்துக்கள் எனத் தொடங்கிய இந்த எழுத்து, பின்னர் சமூக விமர்சனம், தத்துவ சிந்தனை, அறிவியல் பார்வை மற்றும் தமிழ் இலக்கிய ஆய்வு போன்ற பல துறைகளில் விரிந்தது.

ஊரான் எழுதும் கட்டுரைகளின் முதன்மைச் சிறப்பு, அவை வாசகர்களிடம் கேள்விகளை எழுப்புகின்றன என்பதுதான். சமூகத்தில் வழக்கமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பல கருத்துக்கள், பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் நம்பிக்கைகள் குறித்து அவர் பகுத்தறிவு அடிப்படையில் சிந்திக்கத் தூண்டும் வகையில் எழுதுகிறார். மரபாக நிலைத்த கருத்துக்களை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, அவற்றை ஆராய்ந்து புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற நோக்கமே அவரது எழுத்தின் மையக் கருத்தாக அமைகிறது.

இந்த எழுத்துப் பயணத்தின் வழியில் இரண்டு முக்கிய வலைப்பூக்கள் உருவாயின:
https://hooraan.blogspot.com
https://ethirthunil.blogspot.com
முதல் வலைப்பூ அவரது தொடக்ககால எழுத்துக்களின் சான்றாக திகழ்கிறது. பின்னர் உருவான இரண்டாவது வலைப்பூவில் சமூக அரசியல் மற்றும் சமகாலச் சிந்தனைகள் குறித்து அவர் தொடர்ந்து தனது கருத்துகளைப் பகிர்ந்து வருகிறார்.

ஊரானின் கட்டுரைகள் பல்வேறு தளங்களைத் தொட்டுச் செல்கின்றன. சமூக சமத்துவம், மனிதநேயம், பகுத்தறிவு, அறிவியல் மனப்பான்மை, அரசியல் விமர்சனம், தமிழ் இலக்கிய விளக்கம் ஆகியவை அவற்றில் முக்கிய இடத்தைப் பெறுகின்றன. 

இந்த எழுத்துக்கள் வாசகர்களை சிந்திக்கத் தூண்டும் ஆற்றல் கொண்டவை. இதன் விளைவாக, அவரது வலைப்பூக்களுக்கு உலகின் பல்வேறு நாடுகளில் இருந்து வாசகர்கள் ஈர்க்கப்படுகின்றனர்.

ஜெர்மனி, அமெரிக்கா, பின்லாந்து, இந்தியா, சிங்கப்பூர், கனடா, நெதர்லாந்து, ஆஸ்திரேலியா போன்ற நாடுகளில் இருந்து வாசகர்கள் தொடர்ந்து அவரது பதிவுகளை வாசித்து வருகின்றனர். இது தமிழ் இணைய எழுத்து உலகளாவிய வாசகர்களை அடையக்கூடிய திறன் கொண்டதற்கான தெளிவான சான்றாக அமைகிறது.

ஊரானின் பதிவுகளில் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாக 2015 ஆம் ஆண்டு வெளியான “ஆவினில் பசு இருப்பதால் ஆவின் பால் எல்லாம் பசும்பாலாகிவிடுமா?” என்ற கட்டுரை கருதப்படுகிறது. சமூகத்தில் பரவலாக நிலவும் ஒரு கருத்தை பகுத்தறிவு அடிப்படையில் ஆராய்ந்த இந்தப் பதிவு ஆயிரக்கணக்கான வாசிப்புகளைப் (page views) பெற்று பரவலான கவனத்தை ஈர்த்தது.

வலைப்பூ எழுத்து என்பது வெறும் கருத்துப் பகிர்வு மட்டுமல்ல; அது ஒரு தன்னிச்சையான அறிவு வெளிப்பாடாகும். பதிப்பகங்கள் அல்லது இதழ்களின் கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்படாமல், எழுத்தாளர் நேரடியாக வாசகருடன் உரையாடும் ஒரு திறந்த மேடையாக அது செயல்படுகிறது. இந்தத் தன்னிச்சையையே ஊரான் தனது எழுத்தின் முக்கிய பலமாகக் கருதுகிறார்.

பதினைந்து ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து எழுதுவது என்பது எளிதான செயலல்ல; அது ஓர் இடையறாத சிந்தனைப் பயணம். சமூகத்தில் நிகழும் மாற்றங்களை அவதானித்து, அவற்றை ஆராய்ந்து, வாசகர்களுடன் பகிரும் ஒரு தொடர்ச்சியான முயற்சியாக ஊரானின் வலைப்பூ எழுத்துப் பயணம் திகழ்கிறது.

சமூகத்தில் தெளிவான சிந்தனையும், பகுத்தறிவும் வலுப்பெற வேண்டும் என்ற இலக்குடன் இந்த எழுத்துப் பயணம் முன்னெடுக்கப்படுகிறது. வாசகர்களை சிந்திக்கத் தூண்டும் எழுத்தே உண்மையான எழுத்து என்ற நம்பிக்கையுடன், ஊரான் தனது எழுத்துப் பயணத்தைத் தொடர்ந்து கொண்டு செல்கிறார்.

– செயற்கை நுண்ணறிவு உதவியுடன் தொகுக்கப்பட்டது

மாலை நேரங்களில் சாலை ஓரம் பந்தி விரிக்கும் குடிகாரர்கள்!

தமிழகத்தின் மாலைப் பொழுதுகள் ஒரு காலத்தில் தென்றலின் வருடலுக்காகக் காத்திருந்தன; ஆனால் இன்று, சாலையோரச் சாக்கடைகளின் ஓரம் விரிந்து கிடக்கும் 'குடிகாரர்கள் விரிக்கும் பந்திகளின்' மதுநெடியால் அருவருக்கத்தக்கச் சூழலுக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன.

சாலையோரப் பந்தியும் 'கண்ணாடி'க் காடுகளும் சாராயக் குடுவைகள், நெகிழித் தண்ணீர் பைகள், ஊறுகாய் பொட்டலங்கள், கறி வருவல், நொறுக்குத் தீனிகள் என சாலையோரங்களில் விரிக்கப்படும் பந்திகள் வெறும் போதைக்கானவை மட்டுமல்ல; அவை ஒழுக்கத்தின் சீர்கேடுகள்.

குடித்துவிட்டு வீசப்படும் சாராயக் குடுவைகள், இந்தப் பூமியில் மனிதன் கால் வைக்க முடியாத அளவுக்கு 'கண்ணாடிக் காடுகளை' அன்றாடம் வளர்க்கின்றன. பூமியின் பசுமையைவிட, உடைந்த பாட்டில்களின் கூர்மையே இன்று சாலையோரங்களின் அடையாளமாகிவிட்டது.

எரியும் வயிறுகள் ஒரு நாளைக்குக் குறைந்தபட்சம் 300 ரூபாய். இது வெறும் மதுவிற்கான செலவு மட்டுமல்ல; ஒரு குடும்பத்தின் அடுப்பு எரிய வேண்டிய காசு. தங்களது ஈரலை எரித்துக் கொள்ளும் இந்தக் குடிகாரர்கள், வீட்டிலிருக்கும் மனைவி, குழந்தைகளின் வயிறுகளையும் பட்டினி போட்டு எரியவிடுகிறார்கள். மேட்டுக்குடிகள் நட்சத்திர விடுதிகளில், குளிரூட்டப்பட்ட அறைகளுக்குள் குடிக்கும்போது, சாமான்யன் புழுதிபடிந்த சாலையோரம் ஒதுங்குகிறான். இடம் மாறினாலும், இந்த இரு தரப்பினரும் அழிப்பது தங்களை மட்டுமல்ல, இந்தச் சமூகத்தின் அறத்தையும்தான். போதை: அரசியலும் மௌனமும் இன்று இளைஞர்கள் மத்தியில் போதைப்பொருள் புழக்கம் அதிகரித்திருப்பதாக ஆட்சியாளர்களும், ஆளத் துடிப்போரும் மேடைதோறும் முழங்குகிறார்கள். உண்மைதான். ஆனால், கஞ்சாவிற்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்கும் இந்தத் தலைவர்கள், அரசாங்கத்திற்குப் பெரும் வருவாய் ஈட்டித் தரும் சாராயத்தைப் பற்றி மட்டும் மௌனம் காக்கின்றனர்.

தமிழகத்தில் கிட்டத்தட்ட பெரும்பாலான ஆண்கள் ஏதோ ஒரு வகையில் போதையில் மிதக்கிறார்கள் என்பது கசப்பான உண்மை. கஞ்சா என்பது பேசுபொருளாக இருக்கிறது, ஆனால் சாராயம் என்பது வாழ்வியலாகவே மாறிவிட்டது. வீழ்த்தப்பட்ட விழுமியங்கள்

ஒழுக்கமே உயிருக்கு நிகரானது என்றும், அதை உயிரைவிட மேலானதாகக் காக்க வேண்டும் என்றும் வள்ளுவன் கற்பித்தான்:

"ஒழுக்கம் விழுப்பம் தரலான் ஒழுக்கம்

உயிரினும் ஓம்பப் படும்."

மேலும், நாணத்தையும் மானத்தையும் உயிராகக் கருதி வாழ்பவர்கள், அறிவை மயக்கிச் சீரழிக்கும் மதுவை விரும்ப மாட்டார்கள் என்கிறார் வள்ளுவப் பெருந்தகை.

"நாணத்து வாழ்வார் நயந்தாரே பேணாது

கள்ளுண்டல் என்னும் களி."

ஆனால் இன்று, அந்த நாணத்தையும் ஒழுக்கத்தையும் போதையில் எரித்து, உயிரைச் சிதைத்து, சாலையோரம் சிதறிக் கிடக்கும் பாட்டில் துண்டுகளாக்கி வருகின்றனர்.

ஒரு காலத்தில் 'குடி' என்பது சமூகத்தால் அருவருக்கத்தக்கச் செயலாகப் பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் இன்று அது ஒரு இயல்பான சடங்காக மாறிவிட்டது. மதுவைப் போலவே, தகாத உறவுகளும் இன்று சமூக அங்கீகாரம் பெறத் தொடங்கி விட்டதை அண்மைய 'விசில்' சப்தங்கள் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

ஒழுக்கக்கேடுகளே இன்று நவீன வாழ்வியலின் அங்கமாகத் தரம் தாழ்ந்து போயினவோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

“ஐயகோ! இந்தச் சமூகத்தைச் சீரழிவிலிருந்தும், போதை இருளிலிருந்தும் மீட்கப்போகும் அந்த மீட்பர் யாரோ?” என ஏங்குவதைவிடுத்து, நீயே மீட்பராக அவதாரம் எடு! புழுங்கிப்போன மாதர்கள் புடைசூழு நீ வாகை சூடுவாய்!

ஊரான்

வேதாந்தச் சிறையில் சிக்கிய தமிழின் இரண்டாவது நாவல்: கமலாம்பாள் சரித்திரம்!

முன்னுரை

தமிழின் முதல் நாவலான மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளையின் 'பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்' சமூகச் சீர்திருத்தக் கனவுகளோடு வெளிவந்த சில ஆண்டுகளில், 1893-ல் பி.ஆர். ராஜமமய்யரால் எழுதப்பட்டது 'கமலாம்பாள் சரித்திரம்'. 

தமிழின் இரண்டாவது நாவல் என்று அடையாளப்படுத்தப்படும் இப்படைப்பு, இலக்கிய நயத்தில் சிறந்து விளங்கினாலும், அதன் சித்தாந்தம் மற்றும் சமூகப் பார்வையில் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை ஒரு வரலாற்று மற்றும் சமூகவியல் கண்ணோட்டத்தில் ஆராய வேண்டியுள்ளது. 

இந்நாவல், 19ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழகச் சூழலை பிரதிபலிக்கும் ஒரு கண்ணாடியாக இருந்தாலும், அதன் பிற்போக்கு சாரத்தை இன்றைய வாசகர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 

1. கதையின் சுருக்கமும் முதன்மை மாந்தர்களும்

மதுரை அருகிலுள்ள சிறுகுளம் எனும் கிராமத்தில் வாழும் செல்வாக்குமிக்க முத்துசாமி ஐயர் மற்றும் அவரது மனைவி கமலாம்பாள் ஆகியோரின் குடும்ப வாழ்வே இக்கதை. வீண் வதந்திகளால் ஒரு நிறைவான குடும்பம் எப்படிச் சிதைந்து போகிறது என்பதை நாவல் விவரிக்கிறது. 

முத்துசாமி ஐயர்: நற்பண்புகள் கொண்டவர், ஆனால் உலகியல் துன்பங்களால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு, இறுதியில் வேதாந்தத் தேடலில் அமைதி காண்பவர்.

அம்மையப்ப பிள்ளை: நாவலின் நகைச்சுவை மையம். செவ்வியல் பாடல்களைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு அவர் செய்யும் குளறுபடிகள் இன்றும் ரசிக்கத்தக்கவை.

வம்பர் மகாசபை: பொன்னம்மாள் போன்ற பாத்திரங்கள் மூலம், ஒரு சிறு கிராமத்தில் 'புறம்பேசுதல்' எப்படி ஒரு பேரழிவை உருவாக்கும் என்பதை ஆசிரியர் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார்.

2. அதிகார ஆதிக்கமும் சமூகப் படிநிலையும்

இந்நாவல் மூலம் நூறாண்டுகளுக்கு முந்தையத் தமிழகத்தின் ஒரு கசப்பான உண்மையை உணர முடிகிறது. அன்றைய காலக்கட்டத்தில் பிராமணர்களே கல்வியிலும், வேலைவாய்ப்புகளிலும், அதிகாரப் பதவிகளிலும் முழுமையாக ஆதிக்கம் செலுத்தியுள்ளனர்.

19ஆம் நூற்றாண்டின் மெட்ராஸ் பிரசிடென்சியில், பிராமணர்கள் அரசு வேலைகளின் 70%க்கும் மேல் பங்கேற்பதைக் காட்டும் புள்ளிவிவரங்கள் இதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. நாவலில் வரும் பாத்திரங்கள் பெரும்பாலும் வக்கீல்களாகவோ அல்லது அதிகாரிகளாகவோ இருப்பது இதையே காட்டுகிறது. 

கள்ளர் மற்றும் பறையர் சாதியினர் இவர்களுக்கு ஏவல் செய்பவர்களாகவோ அல்லது அச்சுறுத்தும் வழிப்பறிக்காரர்களாகவோ மட்டுமே எதிர்மறையாகச் சித்தரிக்கப்படுவது, அந்த காலக்கட்டத்தின் ஒருதலைப்பட்சமான அதிகார அமைப்பை (Power Hegemony) அப்பட்டமாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

3. முற்போக்கு எதிர் பிற்போக்கு: ஒரு ஒப்பீடு

முதல் நாவலான 'பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்' பெண் கல்வி, பொது நீதி மற்றும் பகுத்தறிவு பேசியது. அது ஒரு முற்போக்கான சமூகத்தை நோக்கிய அறிவொளி (Enlightenment) காலத்து படைப்பு.

ஆனால், ராஜம் ஐயரின் இந்தப் படைப்பு முற்றிலும் ஆன்மீகத்தையும், விதிப்பயனையும் (Karma) போதிக்கும் ஒரு பக்தி இலக்கிய வரிசையில் சேரத்தக்க ஒன்றாகவே உள்ளது. வாழ்வியல் சிக்கல்களுக்குச் சமூகத் தீர்வு காண்பதை விடுத்து, 'உலகமே மாயை' என்று காசிக்குச் சென்று துறவறம் பூணும் நாயகனின் முடிவு, ஒரு பின்னோக்கி நகர்வாகவேத் தெரிகிறது. இருப்பினும், இத்தகைய ஆன்மீகத் தேடல், தனிப்பட்ட அமைதிக்கான ஒரு வழியாகவும் பார்க்கப்படலாம், ஆனால் சமூக மாற்றத்திற்கு பங்களிக்கவில்லை.

4. உழைக்கும் வர்க்கத்தின் புறக்கணிப்பு

தமிழகத்தின் முதுகெலும்பான வேளாண்மை குறித்த செய்திகளோ, நிலத்தில் பாடுபடும் விவசாயிகளின் வாழ்வியலோ இதில் துளிக்கூட இல்லை. 19ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழகத்தில், நில உரிமை பெரும்பாலும் பிராமண-சமூகத்தினரிடம் இருந்ததால், உழைப்பாளர்கள் (எ.கா., பஞ்சமி நிலம் அல்லது கூலி உழைப்பு) சமூக-பொருளாதார அடிமைத்தனத்தில் சிக்கியிருந்தனர். நிலத்தைச் சொந்தமாக வைத்திருக்கும் முத்துசாமி ஐயருக்கும், அந்த மண்ணை உழுது பயிரிடும் உழைப்பாளர்களுக்கும் இடையிலான உறவு குறித்து ஆசிரியர் மௌனம் சாதிப்பது, நாவலின் சமூகப் பார்வைக் குறைபாட்டையே காட்டுகிறது.

5. வேதாந்தச் சிறையில் இலக்கியம்

நாவல் முழுவதும் கம்பராமாயணம், நளவெண்பா, தாயுமானவர் மற்றும் ஔவையார் பாடல்கள் எனத் தமிழ் இலக்கியக் கடலிலிருந்து முத்துக்களை எடுத்து ராஜம் ஐயர் கோர்த்துள்ளார். உதாரணமாக, கம்பராமாயணத்திலிருந்து "உலகம் இது மாயை, உணர்ந்தால் அழியும்" போன்ற வரிகள், நாவலின் ஆன்மீகத் திருப்பத்தை வலுப்படுத்துகின்றன. எனினும், அவையனைத்தும் 'நிவிருத்தி மார்க்கம்' எனப்படும் உலகப் பற்றற்ற நிலையையே வலியுறுத்துகின்றன. போராட்டக் குணத்தை மழுங்கடித்து, விதியை நம்பச் சொல்லும் ஒரு தத்துவச் சிறைக்குள் நாவல் சிக்கிக்கொண்டுள்ளது.

6. ராஜம் ஐயரின் இலக்கியப் புலமை: ஒரு பார்வை

சமூகவியல் ரீதியாக இந்நாவலில் சில விமர்சனங்கள் இருந்தாலும், ராஜமய்யரின் இணையற்ற இலக்கியப் புலமையையும் ஆன்மீக ஆற்றலையும் நாம் பாராட்டியே ஆகவேண்டும். தமிழ் மற்றும் வடமொழி இலக்கியங்களில் அவர் கொண்டிருந்த ஆழமான அறிவு வியக்கத்தக்கது. கம்பரின் "மையோ மரகதமோ" போன்ற அழகியல் பாடல்களையும், தாயுமானவரின் "அந்தமுடனாகி யளவாமல்.." போன்ற வேதாந்தப் பாடல்களையும், "யதா காலஸ்திதோ" போன்ற கடினமான வடமொழி ஸ்லோகங்களையும் அவர் நாவலில் கையாண்டுள்ள விதம், அவரது பன்முகத்தன்மை கொண்ட கல்விப் புலமையை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒரு சிறந்த இலக்கியவாதியாகவும், ஆன்மீகச் சிந்தனையாளராகவும் அவர் படைத்துள்ள இந்த 'இலக்கியக் கோவை', தமிழுக்குப் புதியதொரு நடையையும் கவித்துவத்தையும் வழங்கியது என்பதில் ஐயமில்லை. 26 அகவை மட்டுமே வாழ்ந்த ராஜமய்யரின் ஆற்றல் வியக்க வைக்கிறது.

7. மாறாத சூழல்: 100 ஆண்டுகளுக்கு முன் – பின்

வாசிப்பின் இறுதியில் நமக்குக் கிடைக்கும் மிக முக்கியமான உண்மை இதுதான்: நூறு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய பிராமணக் குடும்பச் சூழலும், அன்றிருந்த வதந்திகளும், சடங்குகள் சார்ந்த வாழ்வியலும் இன்றும் பெரிய அளவில் மாறிவிடவில்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் கலாசாரத் தேக்கநிலை (Social Stagnation) இக்கதை மூலம் இன்றும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

முடிவுரை

'கமலாம்பாள் சரித்திரம்' ஒரு முன்னோடி நாவல்; அதன் நகைச்சுவையும், மொழிநடையும் இன்றும் தனித்துவமானவை. இருப்பினும், சமூக நீதி, சமத்துவம் மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வு ஆகிய கண்ணோட்டங்களில் பார்த்தால், இது ஒரு 'பிற்போக்குச் சிந்தனை கொண்ட வேதாந்தப் பிரசங்கமாகவே' எஞ்சி நிற்கிறது. இன்றைய நவீன வாசகனுக்கு இது ஒரு வரலாற்று ஆவணமாக இருக்குமே தவிர, வாழ்வியல் வழிகாட்டியாக இருக்க முடியாது. 

ஊரான்

நூல்: மாவட்ட கிளை நூலகம், வாலாசாப்பேட்டை

தொடர்புடைய பதிவுகள்

பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்: ஒரு சமூகச் சீர்திருத்தக் களஞ்சியம்