வறட்சியின் பிடியில் பீகார்: தாகம் தீர்க்கும் 'பாபா'க்களும், 'மேம்'களும்!

பீகார் மாநிலத்தில் கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக ஒரு வினோதமான "வறட்சி" நிலவுகிறது. இது இயற்கை கொடுத்தது அல்ல; அரசாங்கம் சட்டத்தின் மூலம் திணித்த மதுவிலக்கு வறட்சி.

ஆனால், தாகத்தில் தவிக்கும் மக்களுக்குத் தண்ணீர் கிடைக்கிறதோ இல்லையோ, மது மட்டும் தாராளமாகக் கிடைக்கிறது.

'டைம்ஸ் ஆப் இன்டியா' (TOI) இதழின் சமீபத்திய கட்டுரை, காகிதத்தில் இருக்கும் மதுவிலக்கு சட்டம், களத்தில் எப்படி ஒரு நிழல் உலகப் பொருளாதாரமாக உருவெடுத்துள்ளது என்பதை நையாண்டியுடன் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது

நிழல் உலகப் பொருளாதாரத்தின் விஸ்வரூபம்

அரசாங்கம் மதுக்கடைகளை மூடியபோது, அதன் மூலம் கிடைத்த வருவாய் மக்களின் சேமிப்பாக மாறும் என்று கணக்குப் போட்டது. ஆனால் எதார்த்தமோ வேறாக இருக்கிறது. மதுவிலக்குக்கு முன்பு ஆண்டுக்கு சுமார் ₹3,142 கோடி வருவாய் ஈட்டிய அரசுக்கு, கடந்த பத்தாண்டுகளில் சுமார் ₹30,000 கோடி இழப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. இந்தத் தொகை மக்கள் நலத்திட்டங்களுக்குப் போயிருக்க வேண்டியது.

அரசு இழந்த இந்தத் தொகையை விடப் பல மடங்கு அதிகமாக, அதாவது ஆண்டுக்கு சுமார் ₹40,000 கோடி மதிப்பிலான ஒரு பிரம்மாண்டமான கள்ளச்சந்தை இன்று பீகாரில் கொடிகட்டிப் பறக்கிறது. சுமார் 5,480 உரிமம் பெற்ற கடைகள் மூடப்பட்ட அந்த வெற்றிடத்தை, இன்று பல்லாயிரக்கணக்கான சட்டவிரோத ஏஜெண்டுகள் ஆக்கிரமித்துள்ளனர். 

இது மதுவிலக்கு அல்ல; மது விற்பனையை முறைசாரா சந்தைக்கு மடைமாற்றிய ஒரு தோல்வித் திட்டம்.

பீகாரின் மது விநியோக 'நெட்வொர்க்'குகள்

ஒரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட விநியோக வலையமைப்பைப் போல செயல்படுகின்றன.

பாட்னா பல்கலைக்கழக ஆய்வின்படி, 58% மக்களுக்குத் தேவையான மது இப்போதும் கிடைக்கிறது. ஆனால், அது சந்தை விலையை விட இரண்டு மடங்கு அதிகமாக விற்கப்படுகிறது.

அரசு இழந்தது வருவாய் மட்டும் அல்ல; கட்டுப்பாடும்தான்.

'பாபா'க்களும் 'மேம்'களும்: ஒரு போலி முகம்

ஊடகங்களில் வெளியாகிய தகவல்களின்படி…

சன்னியாசி 'பாபா'க்கள்: ஆன்மீகத்தின் பெயரால் இயங்கும் இந்த ரகசிய அமைப்புகள், உணவு விநியோக செயலிகளை விட வேகமாக வெறும் 10 நிமிடங்களில் மதுவை 'டெலிவரி' செய்கின்றன.

'டியூஷன் மேம்'கள் & 'நர்ஸ்'கள்: சமூகத்தில் மரியாதைக்குரிய தொழிலைச் செய்பவர்கள் போல வேடமிட்டு, காவல்துறையின் கண்ணில் மண்ணைத் தூவிவிட்டு வீட்டு வாசலுக்கே மதுவைக் கொண்டு சேர்க்கும் அவலம் அரங்கேறுகிறது.

குறியீட்டு மொழிகள்: மதுவை "தூய பால்" என்றும் "புரோட்டீன் ஷேக்" என்றும் அழைத்துக்கொண்டு, பால் கேன்களிலும், பெட்ரோல் டேங்க்குகளிலும் கடத்துவது ஒரு அன்றாட நிகழ்வாகிவிட்டது.

தர்க்கரீதியான கேள்விகளும் அதிர்ச்சிகளும்

ஏழைகளின் துயரம்: அதிக விலை கொடுத்து மது வாங்க முடியாத ஏழைகள் கள்ளச்சாராயத்தை நாடி உயிரை விடுகிறார்கள். இந்தச் சட்டம் பெரிய திமிங்கிலங்களை விட்டுவிட்டு, சாமானியர்களையே அதிகம் பாதிக்கிறது.

போதை மாற்றம்: மது கிடைக்காத இளைஞர்கள் கஞ்சா மற்றும் உயிருக்கு ஆபத்தான போதை மருந்துகளை நோக்கித் தள்ளப்படுகிறார்கள். இது சமூகத்தின் எதிர்காலத்தையே சிதைக்கும் செயல் அல்லவா?
சட்டம் காகிதத்தில் வெற்றி பெற்றிருக்கலாம்; ஆனால் நிலத்தில் அது தோல்வியடைந்துவிட்டது.

மதுவிலக்கின் நோக்கம் சமூக நலனே ஆனாலும் அதன் நோக்கத்திற்கும் நடைமுறைக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி குறித்து கேள்விகள் எழுவது இயல்புதான். 

இது மதுவிலக்கு வறட்சி அல்ல;
சட்டத்தின் பெயரில் உருவாக்கப்பட்ட செயற்கை வறட்சி.

முடிவுரை

முன்னாள் உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி N. V. Ramana குறிப்பிட்டது போல, இது “தொலைநோக்குப் பார்வை அற்ற சட்டமிடலின்” ஒரு எடுத்துக்காட்டு.

அதிகாரம் என்பது மக்களின் குறைகளைத் தீர்க்கும் கருவியாக இருக்க வேண்டும்; ஆனால், பீகாரில் அது கள்ளச்சந்தையை வளர்க்கும் ஒரு மறைமுக அமைப்பாக மாறியிருக்கிறது.

பீகார் நமக்கு சொல்லும் பாடம் தெளிவானது:

சட்டங்கள் கொண்டு வருவது எளிது; அதை நடைமுறைப்படுத்தும் ஆட்சித் திறன்தான் உண்மையான சவால்.

மாற்றத்தை விரும்பும் மக்கள் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளாத எந்தச் சட்டமும் — தோல்வியிலேயே முடியும்.

சட்டங்கள் பயத்தை உருவாக்கலாம்;
ஆனால் சமூகத்தை மாற்றுவது
நம்பிக்கையும் நடைமுறையும்தான். 

தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட நம் அனைவருக்குமான பாடம் இது.

ஊரான்

தகவல் ஆதாரம்: டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா (ஏப்ரல் 30, 2026).

கருத்துக்கணிப்புகளும் மக்களின் மனநிலையும்: எதார்த்தத்தை உணருமா முற்போக்கு முகாம்?

தமிழகச் சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் முடிவுகள், அரசியல் தரப்புகள் மட்டுமல்ல, பொதுமக்களின் எதிர்பார்ப்பும் மே 4-ஐ நோக்கி திரும்பியுள்ளது. தேர்தலுக்குப் பிந்தைய கருத்துக்கணிப்புகள் தரும் தரவுகள் சரியா தவறா என்பது ஒருபுறம் இருக்க, "மயிர் பிளக்கும்" தொலைக்காட்சி விவாதங்களுக்கு அப்பால் மக்கள் மனங்களில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் உள்ளார்ந்த மனக்கசப்புகளையும் எதிர்பார்ப்புகளையும் முற்போக்கு சக்திகள் ஆழமாகப் பரிசீலிக்க வேண்டிய தருணம் இது.

தனிநபர் விமர்சனங்கள் தீர்வாகுமா?

இன்று அரசியல் களத்தில் எதிர்த்தரப்பினரை வசை பாடுவதன் மூலமாகவோ அல்லது தரம் தாழ்த்திப் பேசுவதன் மூலமாகவோ மாற்றுச் சக்திகளை வீழ்த்தி விட முடியாது. அவ்வாறு பேசுவது வெறும் மேடைப் பேச்சாக மட்டுமே இருக்குமே தவிர, தேர்தல் களத்தில் அது வாக்குகளாக மாறுவது அரிது.

எதிர்தரப்பை அரசியல் ரீதியாக வீழ்த்த வேண்டுமானால், மக்களின் எண்ணக் குமுரல்களுக்குச் சரியான "வடிகால்கள்" என்ன என்பதைத்தான் நாம் யோசிக்க வேண்டும்.

நிர்வாகச் சீர்கேடும் மக்களின் அதிருப்தியும்

உள்ளாட்சி முதல் மாநில ஆட்சி வரை அதிகாரத்தின் முழுப் பிடியும் தற்போதைய ஆட்சியாளர்களிடம் இருந்தும், மக்களிடையே ஒருவிதமான சலிப்பும் அதிருப்தியும் நிலவுவதற்குக் காரணம் — அடிப்படைத் தேவைகளில் நிலவும் பாராமுகமே. 

இந்த அதிருப்தி, அரசியல் மாற்றமாக மாறும் முன் அதை யார் கேட்கப் போகிறார்கள்?

அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி தனிப்பட்ட செல்வச் சேர்க்கை நடைபெறுகிறது என்ற மனநிலை பொதுமக்களிடையே உருவாகியுள்ளது.

அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் பல ஆண்டுகளாக பதவியைப் பயன்படுத்தி, கோடிக்கணக்கில் சொத்து குவித்து வருவது மக்களுக்குத் தெரியாமல் இல்லை. 

அரசு அலுவலகங்களில் புரையோடிப் போயுள்ள லஞ்ச ஊழல் முறைகேடுகள், அது எந்த ஆட்சியாக இருந்தாலும் தொடர்கதையாகவே இருப்பது தமிழக ஜனநாயகத்தின் சாபக்கேடு.

நீர் மேலாண்மையில் பல ஆண்டுகால அலட்சியம்

தற்போது பெய்து வரும் கோடை மழையில் கூட வடிகால் வசதியின்றி விளைநிலங்கள் பாழாவதும், வீடுகளுக்குள் நீர் புகுவதும் நிர்வாகத்தின் தோல்வியையே பறைசாற்றுகின்றன. டெல்டா மாவட்டங்களில் பல ஆண்டுகளாகத் தீர்க்கப்படாத இந்தப் பிரச்சனை ஒரு பெரும் நிர்வாகத் தோல்வி அல்லவா? இதனால் வடிகால் சீரமைப்புப் பணிகளை ஒரு தனியார் நிறுவனம் செய்ய வேண்டிய அவலச் சூழலும் ஏற்பட்டுள்ளது. 

இது வெறும் ஒரு கிராமத்தின் பிரச்சனை அல்ல; ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தின் நீர் மேலாண்மை குறித்த கேள்வியாகும்.

முற்போக்கு சக்திகளுக்கான எச்சரிக்கை

பாஜக அல்லது அதனுடன் தொடர்புடைய அரசியல் சக்திகள் தமிழகத்தில் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிவிடக் கூடாது என்று விரும்பும் ஜனநாயக சக்திகள், மக்களின் அடிப்படைப் பிரச்சனைகளில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். கொள்கை ரீதியாக மதவாத சக்திகளை எதிர்ப்பதில் ஆளுங்கட்சியை ஆதரிப்பதில் தவறில்லை; ஆனால், மக்களின் அன்றாடத் துயரங்களை நிர்வாகம் கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பதை முற்போக்கு இயக்கங்கள் தட்டிக்கேட்பதை ஒரு கடமையாகக் கொள்ள வேண்டும்.

தேர்தல் நேரத்தில் கூட்டணி வெற்றிக்காக வீடு வீடாக, தெருத்தெருவாக கொளுத்தும் வெயிலையும் பொருட்படுத்தாமல் எப்படி மக்களைச் சந்தித்தோமோ, அதுபோலவே மக்களின் பிரச்சினைகளுக்காகவும் களம் காண வேண்டியது கட்டாயம். இல்லை என்றால், மாற்று அரசியல் சக்திகள் அதிகாரத்தை எட்டிப்பிடிக்கும் நாள் வெகுதூரத்தில் இல்லை.

முடிவுரை

மே 4-ஆம் தேதி முடிவுகள் எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும். ஆனால், இன்றைய கருத்துக்கணிப்புகள் உணர்த்தும் பாடம் ஒன்றுதான்: அதிகாரம் என்பது மக்களின் குறைகளைத் தீர்ப்பதற்கான வடிகாலாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களின் சுகபோக வாழ்க்கைக்கான கேடயமாக இருக்கக் கூடாது.

மக்களின் மனநிலையைப் புரிந்து கொள்வது மட்டும் போதாது; அதை மாற்றும் செயலில் இறங்கும் அரசியல் தான் நம்பிக்கையை உருவாக்கும். அதுவே முற்போக்கு அரசியலின் இன்றைய அவசரத் தேவை.

ஊரான்

தோல் நோய்கள் உணர்த்தும் உள்ளார்ந்த உண்மை என்ன?

நமக்கு ஒரு நோய் வரும்போது, அது ஏன் முதலில் தோலில் தடிப்புகளாகவோ அல்லது அரிப்பாகவோ வெளிப்படுகிறது என்று நாம் எப்போதாவது யோசித்ததுண்டா?

இந்தக் கேள்விக்கு பல்வேறு மருத்துவ முறைகள் பல்வேறு விளக்கங்களை வழங்குகின்றன. அவற்றில் ஒன்றாக ஹோமியோபதி ஒரு தனித்துவமான கோணத்தை முன்வைக்கிறது.

1. உடல் எனும் தற்காப்பு அரண்

உடல் ஒரு புத்திசாலித்தனமான அமைப்பு.

இதயம், மூளை போன்றவை உயிர் காக்க அத்தியாவசியமானவை. இவை பாதிக்கப்பட்டால் உயிருக்கு நேரடி ஆபத்து ஏற்படும்.

மாறாக, தோல் என்பது உடலின் வெளிப்புற உறுப்பு. அங்கே ஏற்படும் பாதிப்பு உடனடி உயிர் ஆபத்தை ஏற்படுத்தாது.

ஹோமியோபதி கோட்பாட்டின் படி, ஒரு நோய் தாக்கும்போது உடல் தனது “உயிர் சக்தி” (vital force) மூலம் அந்தப் பாதிப்பை முக்கிய உறுப்புகளிலிருந்து விலக்கி, தோல் போன்ற குறைவான ஆபத்து உள்ள பகுதிகளில் வெளிப்படுத்தும் என்று கருதப்படுகிறது.

இதை, வீட்டின் அஸ்திவாரத்தை காப்பாற்ற வரவேற்பறை திரையைத் தியாகம் செய்வதற்கு ஒப்பிடலாம்.

2. ‘அழுத்துதல்’ (Suppression) – ஒரு கோட்பாட்டு பார்வை

தோலில் அரிப்பு அல்லது தடிப்பு தோன்றும்போது, நாம் அதை வெளிப்புற மருந்துகளால் விரைவாக மறைக்க முயற்சிப்போம்.

ஹோமியோபதி இதை ‘குணப்படுத்துதல்’ என்று பார்க்காமல், ‘அழுத்துதல்’ (Suppression) எனக் குறிப்பிடுகிறது.

அதாவது, வெளிப்புற அறிகுறி மட்டும் மறைக்கப்படும்போது, உடலின் அடிப்படைச் சிக்கல் தீராமல் இருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது.

இது Hering's Law of Cure போன்ற கோட்பாடுகளின் ஒரு பகுதியாகக் கூறப்படுகிறது.

ஆனால், இந்தக் கருத்தை நவீன மருத்துவம் (அலோபதி) அறிவியல் ஆதாரமாக ஏற்றுக்கொள்வதில்லை என்பது கவனிக்கப்பட வேண்டும்.

3. நவீன மருத்துவத்தின் பார்வை

நவீன மருத்துவம் இந்த நிகழ்வுகளை வேறு விதமாக விளக்குகிறது.

பல நோய்கள் — குறிப்பாக Psoriasis — ஒரு உடல் மண்டலச் சிக்கலின் (உதா: நோய் எதிர்ப்பு மண்டல கோளாறு) வெளிப்பாடாகக் கருதப்படுகின்றன.

இதேபோல், Asthma போன்ற நோய்களும் சில நேரங்களில் அதே உட்கூறு காரணிகளுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம்.

அதாவது, தோல் மற்றும் உள் உறுப்புகள் பாதிக்கப்படுவது
“நோய் உள்ளே தள்ளப்பட்டது” என்பதற்கான ஆதாரம் அல்ல;
மாறாக, பாதிப்பு பல இடங்களில் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுவது என்றே பார்க்கப்படுகிறது.

4. ஒரு உடல் – இரண்டு கோணங்கள்

ஒரே உடலைப் பற்றி இரண்டு மருத்துவ முறைகள் வெவ்வேறு விளக்கங்களை வழங்குவது இயல்பாகவே குழப்பமாகத் தோன்றலாம்.

இதைக் கீழ்க்கண்ட ஒப்புமையால் புரிந்துகொள்ளலாம்:

ஒரு கட்டிடத்தில் விரிசல் விழுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

• நவீன மருத்துவம்: விரிசலை உடனடியாக சரிசெய்யும் பொறியாளரைப் போன்றது —சேதத்தை கட்டுப்படுத்தி, பாதிப்பை குறைக்கிறது.

• ஹோமியோபதி: அஸ்திவாரத்தை ஆய்வு செய்யும் அணுகுமுறையை முன்வைக்கிறது — “இந்த விரிசலின் அடிப்படை காரணம் என்ன?” என்று கேட்கிறது.

இரண்டும் வெவ்வேறு அணுகுமுறைகள்; ஒன்றை ஒன்று முழுமையாக மாற்றுவதில்லை.

முடிவுரை

மருத்துவத்தை ஒரே கோணத்தில் பார்க்க முடியாது.

நவீன மருத்துவம் —
அவசர சிகிச்சைகள், உயிர் காப்பு, அறிவியல் ஆதாரங்கள் ஆகியவற்றில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.

ஹோமியோபதி உள்ளிட்ட சில மாற்று மருத்துவ முறைகள் —
உடலின் முழுமையான சமநிலையைப் பற்றிய சிந்தனையை முன்வைக்கின்றன.

எந்த அணுகுமுறையையும் முழுமையான உண்மையாகவோ அல்லது முற்றிலும் தவறானதாகவோ பார்க்காமல்,
அறிவோடு அணுகுவது தான் முக்கியம்.

உடல் தரும் அறிகுறிகள் —
அவை வெறும் பிரச்சனைகள் மட்டுமல்ல;
ஒரு வகையில் எச்சரிக்கைச் சிக்னல்கள்.

அறிகுறிகளை மட்டும் அல்ல, அதன் பின்னால் உள்ள காரணத்தையும் புரிந்துகொள்ளும் அணுகுமுறையே ஆரோக்கியமான சிந்தனை.

குறிப்பு:
இந்தக் கட்டுரை ஒரு கோட்பாட்டு புரிதலை மட்டுமே விளக்குகிறது.
இது மருத்துவ ஆலோசனை அல்ல. எந்த உடல்நலப் பிரச்சனைக்கும் தகுந்த மருத்துவ நிபுணரை அணுகுவது அவசியம்.

ஊரான்

யாருடைய உழைப்பு உயர்வானது?

93 வயதிலும் ஓயாது தேர்தல் பிரச்சாரம் செய்யும் ஒரு தலைவர், நூறு வயதைக் கடந்தும் வாழ்ந்து காட்டிய ஒரு கம்யூனிஸ்ட், 99 வயதிலும் வாக்களித்த ஒரு முன்னாள் அரசியல்வாதி எனத் தலைவர்களின் நீண்ட ஆயுளையும், அவர்களின் ஓயாத உழைப்பையும் நாம் பெருமையுடன் பேசுகிறோம். அவர்களின் சமூகப் பங்களிப்பு பேசப்பட வேண்டியது என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. 

ஆனால், இந்தப் புகழுரைகளுக்கு நடுவே, நம் கண்கள் கவனிக்கத் தவறிய ஒரு கூட்டம் உண்டு - அது, நூறு வயதிலும் தன் வயிற்றுப் பசிக்காக வளைந்து உழைக்கும் ‘பெயரற்ற’ உழைப்பாளிகளின் கூட்டம்.

அறுபதைத் தொடுவதே அரிய சாதனை!

ஒரு குடியானவன் அல்லது ஒரு தினக்கூலித் தொழிலாளி, தன் வயிற்றுக்கு ஒரு வேளை ஈரம் பாய்ச்ச வேண்டும் என்றால் கூட, பல நூறு முறை தன் உடல் உழைப்பைச் செலுத்த வேண்டியிருக்கிறது. அவனுக்கு ‘ஓய்வு’ என்பது என்னவென்றே தெரியாது. 

வேலை செய்யும் இடத்தில் அதிகாரம், குடும்பத்தில் வறுமை, சமூகத்தில் அங்கீகாரமின்மை என அவன் செல்லும் இடமெல்லாம் சுயமரியாதைப் பிரச்சனைகளும், பொருளாதாரச் சிக்கல்களும் அவனைத் துரத்துகின்றன.

உள்ளுக்குள் புழுங்கும் மன உளைச்சலும், இடைவிடாத உடல் உழைப்பும் அவனது ஆயுளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அரித்து விடுகின்றன. 

ஒருவர் 90 வயதில் மேடையில் நிற்பது செய்தி; மற்றொருவர் 60 வயதில் உடல் சோர்ந்து விழுவது நிதர்சனம்.

ஆயுளைக் கூட்டும் புகழ் வெளிச்சம்!

சமூகச் செயல்பாடுகளில் மட்டும் ஈடுபடுபவர்களுக்கு வயிற்றுப் பாட்டுக்காகவோ, குடும்பத்தைப் பராமரிக்கவோ கடின உழைப்பைச் சிந்த வேண்டிய அவசியம் இருப்பதில்லை. தேவையான வசதிகள் ஏதோ ஒரு வகையில் அவர்களுக்குக் கிடைத்து விடுகின்றன. அவர்களுக்கு இருப்பது ‘சமூகச் செயல்பாடுகள்’ மட்டுமே. அதை ‘மனநிறைவோடு’ செய்யும் போது, புகழ் எனும் ஊக்கம் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் போது, இயற்கையாகவே அவர்களின் ஆயுள் கூடுகிறது.

சமூகத்தின் ‘பொருள் உற்பத்தியில்’ (Production of goods) இவர்களின் நேரடிப் பங்களிப்பு சொல்லிக்கொள்ளும்படி இல்லை என்றாலும், புகழின் வெளிச்சத்தில் இவர்களே ‘உயர்ந்த மனிதர்களாக’ மதிக்கப்படுகிறார்கள். 

“இவ்வளவு வயதிலும் கடுமையாக உழைக்கிறார் பாருங்கள்” என்ற பெருமிதங்கள் இவர்களைச் சுற்றியே சுழல்கின்றன. அன்றாட வாழ்வைத் தாங்கும் பொருள் உற்பத்தியில் ஈடுபடும் அதே வயது உழைப்பாளிகளின் மதிப்பு பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாமல் போகிறது.

பொருள் உற்பத்தி உழைப்பில் ஈடுபடாமலேயே தமது வாழ்க்கைத் தேவைகளை ஈடு செய்துகொண்டு சுகபோக வாழ்வு வாழும் எந்தவிதப் பெருமைக்கும் தகுதியற்ற அரசியல்வாதிகளும் அங்கம் பக்கமாக வாழ்கிறார்கள் என்பதையும் நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.

உண்மையான தியாகிகள் யார்?

ஆனால், உண்மையில் போற்றுதலுக்குரியவர்கள் யார்?

நீண்ட ஆயுள் வாழ முடியாவிட்டாலும், தன் இறுதி மூச்சு வரை சமூகத்திற்குத் தேவையான உணவுப் பொருட்களையும், கட்டுமானங்களையும், கட்டமைப்புகளையும் தன் கையால் உற்பத்தி செய்யும் உழைப்பாளிகளே உயர்ந்தவர்கள்.

அதிலும் வறுமை வாட்டியும், 90 வயதைக் கடந்தும் மண்ணை நம்பி உழைக்கும் ஒரு முதிய விவசாயியோ அல்லது தொழிலாளியோ, எந்த ஒரு தலைவரை விடவும் பல மடங்கு உயர்ந்தவர்.

சமூகச் செயல்பாடுகளில் ஈடுபடுவோர் தங்கள் புகழ்ச்சியில் மகிழ்ச்சி தேடுவார்கள்; ஆனால் உழைப்பாளிகளோ எவ்விதப் பிரதிபலனையும் எதிர்பாராமல், உழைப்பை மட்டுமே நேசித்து, அதிலேயே தன் வாழ்வைக் கழிப்பார்கள். 

முடிவுரை

மேடையில் பேசுபவர்களின் உழைப்பைப் போற்றுகிறோமே ஒழிய, மௌனமாக மண்ணில் வியர்வை சிந்தி, எவ்விதப் புகழுக்கும் ஆசைப்படாமல் நூறு வயதிலும் உழைக்கும் அந்த ‘அறியப்படாத’ உழைப்பாளிகளை நாம் மறந்துவிடுகிறோம். 

புகழ் வெளிச்சம் ஒருவருக்கு ஆயுளைக் கூட்டலாம்; ஆனால், மௌனமான உழைப்புதான் இந்த உலகையே தாங்கிப் பிடிக்கிறது.

அங்கீகாரம் தேடாத உழைப்பாளியின் வியர்வைக்கு முன், எந்த மேடை முழக்கமும் ஈடாகாது.

உலகத்தை மாற்றுவது மேடைப் பேச்சுகள் அல்ல; உலகைத் தாங்கி நிறுத்துவது மௌன உழைப்பே.

ஊரான்

திராவிடம்: சனாதன எதிர்ப்பு எனும் அறச்சீற்றம்!

“திராவிடம்” என்ற சொல் இன்று பல விவாதங்களுக்கு உள்ளாகி இருக்கிறது. குறிப்பாக, ‘தமிழ்த் தேசியம்’ பேசும் சூழலில், அது தமிழர்களின் அடையாளத்தைச் சிதைக்கும் சொல் என்ற பிம்பம் உருவாக்கப்படுகிறது.

ஆனால், வரலாற்றுப் பூர்வமாகவும் தத்துவார்த்த ரீதியாகவும் அணுகினால், திராவிடம் என்பது வெறும் இன அடையாளமல்ல; அது ஒரு பெரும் கருத்தியல் போராட்டம் என்பதை உணர முடியும்.

திராவிடம் என்ற சொல்லுக்கு வரலாற்றில் பல அர்த்தங்கள் இருந்தாலும், இங்கு நான் அதை சமூக நீதி சார்ந்த கருத்தியலாக பயன்படுத்துகிறேன்.

தமிழன் – அடையாளம்; திராவிடம் – அறம்

நான் பிறப்பால், மொழியால், இனத்தால் தமிழன் என்பதில் எந்த ஐயமும் இல்லை.
ஆனால், என் சிந்தனையால், கருத்தால் நான் ஒரு திராவிடன்.

பிறப்பால் உயர்வு-தாழ்வு கற்பிக்கும் வர்ணாசிரம அமைப்பை நியாயப்படுத்தும் சனாதனப் புரிதல்களை எதிர்ப்பதே திராவிடத்தின் அடிப்படை.

அடையாளங்கள் எப்படி உருவாகின்றன?

நமது அன்றாட வாழ்வே இதற்கான பதிலை தருகிறது:

• சிவனைத் தொழுபவன் தன்னைச் சைவன் என்கிறான்

• திருமாலைத் தொழுபவன் தன்னை வைணவன் என்கிறான்

• நபியைப் பின்பற்றுபவன் இஸ்லாமியன்

• இயேசுவை ஏற்றுக்கொள்ளுபவன் கிறிஸ்தவன்

அதேபோல்,

• பெரியாரை ஏற்றுக்கொள்ளுபவர் பெரியாரிஸ்ட்

• அம்பேத்கரைப் பின்பற்றுபவர் அம்பேத்கரிஸ்ட்

• மார்க்சியத்தை ஏற்றவர் மார்க்சியர்

இவர்கள் இனத்தால் தமிழர்களாக இருக்கலாம், இல்லாமலும் இருக்கலாம்.

ஒரு தமிழன் மார்க்சியனாக இருக்க முடியும் போது,
ஒரு தமிழன் ஏன் திராவிடனாக இருக்க முடியாது?

திராவிடம் – ஒரு அரசியல் அடையாளம்

பிறப்பால் உயர்வு-தாழ்வு கற்பிக்கும் அமைப்புகளை எதிர்ப்பதே ஒருவரது வாழ்வியல் என்றால்,
தன்னை ‘திராவிடன்’ என்று அழைத்துக் கொள்வது
ஒரு சிந்தனை சார்ந்த அரசியல் நிலைப்பாடு.

சங்க காலத் தமிழனும் சமூக அமைப்பும்

ஆதித் தமிழர் வாழ்வில்,
இன்றைய வர்ணாசிரம அமைப்பு பிரதானமாக இருந்ததற்கான தெளிவான சான்றுகள் குறைவு.
சங்க இலக்கியங்களில் காணப்படும் சமூக அமைப்புகள்,
பின்னர் உருவான படிநிலைகளிலிருந்து வேறுபட்டவையாகத் தோன்றுகின்றன.

இதன் மூலம்,
சமத்துவ நோக்கமுடைய வாழ்வியலே தமிழரின் அடிப்படை பண்பாக இருந்திருக்கலாம் என்று கருத முடியும்.

யார் திராவிடர்?

எனது புரிதலில், திராவிடம் எல்லைகளுக்குள் அடைக்கப்பட்ட ஒன்று அல்ல:
சனாதனப் படிநிலைகளை எதிர்த்து, சமத்துவத்தைப் போற்றுபவர் யாராக இருந்தாலும் அவர் திராவிடர்.

பிறப்பால் பிராமணராக இருந்தாலும், சனாதனத்தை மறுத்தால் அவர் திராவிடர்.
தமிழர் மட்டுமல்ல — இந்தியாவின் எந்த பகுதியைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும், இந்தக் கருத்தியலை ஏற்றுக்கொண்டால் அவர் திராவிடர்.

ஒரு தவறான புரிதல்

திராவிடம் ஒரு இனமல்ல; ஒரு இடப்பெயருமல்ல.
அதை இவ்வாறு சுருக்கிப் பார்ப்பவர்களும், அதை மறுப்பவர்களும் —

அதன் உண்மையான அரசியல் அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை.

முடிவுரை

திராவிடம்
ஒரு புவியியல் சொல்லாக இருந்திருக்கலாம்;
ஒரு மொழிக்குடும்பத்தின் பெயராக இருந்திருக்கலாம்;
ஆனால் இன்று — அது ஒரு அரசியல் நெறி.

பிறப்பால் உயர்வு-தாழ்வு கற்பிக்கும் அமைப்புகளை எதிர்த்து,
சமத்துவத்தை நிலைநாட்டும் அறச்சீற்றமே திராவிடம்.

திராவிடம் என்பது தமிழினத்திற்கு எதிரானது அல்ல;
தமிழரின் ஆதிப் பண்பான சமத்துவத்தை மீட்டெடுக்கும் ஆயுதம்.

சனாதனம் எனும் இருளை எதிர்க்கிற ஒவ்வொருவரும் —
அவர் நீங்களாக இருந்தாலும், நானாக இருந்தாலும் —
கருத்தால் திராவிடர்களே!

இனம் நம் உடல் என்றால்,
திராவிடம் நமது சமூக நீதிச் சிந்தனை.

ஊரான்