Tuesday, February 17, 2026

Life and Soul: Fictions and Facts

In the history of humankind, the search for answers to the questions 'Who are we? Where did we come from?' has branched out as spirituality and science. In this journey, eliminating the contradictions in the way we approach ancient traditions and modern discoveries is the first step towards the true truth.


In human history, Life and Soul:  
A Computer Analogy

To dispel many fictions about life and soul, comparing them to a computer's operation helps simplify complex philosophies.

Body (Hardware): A computer's screen, chips, and parts are made of various elements; ultimately, they are all assemblies of atoms. Similarly, the human body is matter constructed from atomic elements like carbon and hydrogen.

Life (Energy / Power Flow): Electricity flow is essential for a computer to run. The flow of electrons in that electricity activates the machine. Likewise, ongoing bio-chemical reactions in human cells make the body function. If this energy flow stops, just as a computer shuts down, we call that cessation death.

Soul / Consciousness (Software / OS): Software runs only if there's electricity in the computer. Similarly, in humans, the integrated functioning of memories, experiences, and emotions is the soul or consciousness. Scientific view holds that if the brain (hardware) is damaged or the life energy flow stops, this consciousness ceases.

Beliefs and Scientific Truths

We often accept the ideas of ancient sages without question. But science is not a conclusion; it's ongoing inquiry. Its strength lies in self-correcting based on new information from each era.

Just because there was once a belief that the world is flat doesn't make the truth that it's round false. No. Our understanding changes, and so do our thought processes. But truth is always one; only the paths to it vary.

Darwin and Modern Perspectives
Itt's a great contradiction to study scientists' discoveries only for exams and forget them in life. Especially when we ignore Charles Darwin's theory of evolution, we fall back into the simple fiction that "this world was created in a single moment by someone." Evolution is not an accident; it's a continuous change.

We must view science not just as a tool for livelihood, but as a lens to understand life. Living in this era where artificial intelligence (AI) reigns, we have no need to lose faith in our knowledge. Let's respect past wisdom; but we shouldn't hesitate to test it against today's scientific touchstone.

Science and Spirituality: Differing Approaches

Many who believe in spiritual philosophies consider them unchanging, final truths. On the other hand, those who accept scientific theories are ready to change and update them whenever new evidence emerges. This difference in approach is key. Thinking stagnates where questions are avoided; it grows where questions are welcomed. In that sense, science is not a belief that stands still; it's a continuous journey.

Let discussions continue without hatred.

ஊரான்

Monday, February 16, 2026

உயிர், ஆன்மா: கற்பிதங்களும் உண்மைகளும்

மனிதகுல வரலாற்றில் 'நாம் யார்? எங்கிருந்து வந்தோம்?' என்ற கேள்விக்கான விடை தேடலே ஆன்மீகமாகவும் (மெய்யியலாகவும்) அறிவியலாகவும் கிளைத்து நிற்கிறது. இந்தப் பயணத்தில் பழைய மரபுகளையும் நவீன கண்டுபிடிப்புகளையும் நாம் அணுகும் முறையில் உள்ள முரண்பாடுகளைக் களைவதே மெய்யான உண்மையை நோக்கிய முதல் அடியாகும்


உயிர் மற்றும் ஆன்மா: ஒரு கணினி உவமை

உயிர் மற்றும் ஆன்மா குறித்து நிலவும் பல கற்பிதங்களை விலக்கி, அவற்றை ஒரு கணினியின் செயல்பாட்டோடு ஒப்பிடுவது, சிக்கலான தத்துவங்களை எளிமையாகப் புரிந்துகொள்ள உதவும்.

  • உடல் (Hardware): கணினியின் திரை, சிப்புகள் (chips), உதிரிபாகங்கள் ஆகியவை பல்வேறு தனிமங்களால் (elements) ஆனவை; இறுதியில் அவை அனைத்தும் அணுக்களின் கூட்டமைப்பே. அதுபோலவே, மனித உடலும் கார்பன், ஹைட்ரஜன் போன்ற தனிம அணுக்களால் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு பருப்பொருள் (matter).

  • உயிர் (Energy / Power Flow):கணினி இயங்க மின்சார ஓட்டம் அவசியம். அந்த மின்சாரத்தில் எலக்ட்ரான்கள் பாயும் இயக்கமே (electronic flow) இயந்திரத்தைச் செயல்படுத்துகிறது. அதேபோல, மனித உடலில் செல்களுக்குள் தொடர்ந்து நடைபெறும் வேதிவினைகள் (bio-chemical reactions) உடலை இயங்கச் செய்கின்றன. இந்த ஆற்றல் ஓட்டம் நின்றால், கணினி எப்படிச் செயலிழக்குமோ, அதுபோலவே அந்த வேதிவினைகள் நிற்பதையே நாம் மரணம் என அழைக்கிறோம்.

  • ஆன்மா / உணர்வு (Software / OS): கணினியில் மின்சாரம் இருந்தால்தான் மென்பொருள் இயங்கும். அதுபோலவே, மனிதனில் நினைவுகள், அனுபவங்கள், உணர்வுகள் ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த செயல்பாடே ஆன்மா அல்லது உணர்வு. மூளை (hardware) பாதிக்கப்பட்டாலோ, உயிர் எனும் ஆற்றல் ஓட்டம் நின்றாலோ, இந்த உணர்வும் தன் இயக்கத்தை நிறுத்துகிறது என்பதே அறிவியல் பார்வை.

நம்பிக்கைகளும் அறிவியல் உண்மைகளும்

பழைய காலத்து அறிஞர்கள் சொன்ன கருத்துக்களை நாம் பல நேரங்களில் எந்தக் கேள்வியும் இன்றி ஏற்றுக் கொள்கிறோம். ஆனால் அறிவியல் என்பது ஒரு முடிவல்ல; அது தொடர்ச்சியான தேடல். ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் கிடைக்கும் புதிய தகவல்களின் அடிப்படையில், தன்னைத்தானே திருத்திக் கொள்ளும் பண்பே அறிவியலின் வலிமை.

ஒரு காலத்தில் உலகம் தட்டை என்ற நம்பிக்கை இருந்தது என்பதற்காக, உலகம் உருண்டை என்ற உண்மை பொய்யாகி விடுமா? இல்லை. நமது புரிதல் மாறும்போதுதான் சிந்தனைப் போக்குகளும் மாறுகின்றன. ஆனால் உண்மை எப்போதும் ஒன்றே; நாம் அதை அடையும் பாதைகள்தான் மாறுபடுகின்றன.

டார்வினும் நவீன பார்வையும்

அறிவியல் அறிஞர்களின் கண்டுபிடிப்புகளைப் பரீட்சைக்காக மட்டும் படித்து, வாழ்க்கையில் அவற்றை மறந்து விடுவது ஒரு பெரிய முரண்பாடு. குறிப்பாக, Charles Darwin முன்வைத்த பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாட்டை நாம் புறக்கணிக்கும் போதுதான், “இந்த உலகம் ஒரே நொடியில் யாரோ ஒருவரால் படைக்கப்பட்டது” என்ற எளிய கற்பிதத்துக்குள் மீண்டும் விழுகிறோம். பரிணாமம் என்பது ஒரு விபத்தல்ல, அது ஒரு தொடர்ச்சியான மாற்றம்.

அறிவியலை வெறும் பிழைப்புக்கான கருவியாக மட்டும் பார்க்காமல், வாழ்வியலைப் புரிந்துகொள்ளும் கண்ணாடியாகப் பார்க்க வேண்டும். செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) கோலோச்சும் இக்காலத்தில் வாழும் நாம், நமது அறிவைப் பற்றிய நம்பிக்கையை இழக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. கடந்த கால ஞானத்தை மதிப்போம்; ஆனால் அதை இன்றைய அறிவியல் உரைகல்லில் உரசிப் பார்க்கத் தயங்கக் கூடாது.

அறிவியலும் ஆன்மீகமும்: வேறுபடும் அணுகுமுறைகள்

ஆன்மீகத் தத்துவங்களை நம்புவோரில் பலர் அவற்றை மாறாத, இறுதியான உண்மைகளாகக் கருதுகின்றனர். மறுபுறம், அறிவியல் கோட்பாடுகளை ஏற்றுக்கொள்பவர்கள், புதிய ஆதாரங்கள் கிடைக்கும் போதெல்லாம் அவற்றை மாற்றவும் புதுப்பிக்கவும் தயார் நிலையில் இருக்கிறார்கள்.

இந்த அணுகுமுறை வேறுபாட்டில்தான் முக்கியமான வித்தியாசம் உள்ளது. கேள்விகளைத் தவிர்க்கும் இடங்களில் சிந்தனை நிலைபெறுகிறது; கேள்விகளை வரவேற்கும் இடங்களில் சிந்தனை வளர்கிறது. அந்த வகையில், அறிவியல் என்பது ஒரே இடத்தில் நின்று விடும் நம்பிக்கை அல்ல; அது தொடர்ச்சியான ஒரு பயணம்.

வெறுப்பின்றி விவாதங்கள் தொடரட்டும்.

ஊரான்

Sunday, February 15, 2026

எழுதப்படாத பக்கங்கள்: கொட்டாக்காரங்க! (3)

அத்திமூரான் கொட்டாய் 

எங்க ஊரு, அன்றைய வடாற்காடு மாவட்டம், போளூர் வட்டம், மட்டவெட்டு பஞ்சாயத்துல இருக்குற அத்திமூரான் கொட்டாய். எங்க ஊர்க்காரங்க எல்லாருமே ஒரே ரத்தச் சொந்தங்க; ஒரே மூதாதையரோட வாரிசுக. சிலநூறு வருசத்துக்கு முன்னாடி இங்க வந்து சின்னதா கொட்டாய் போட்டுத் தங்குனதால 'கொட்டாய்'னு பேரு வந்ததாம். ஆனா, அது என்ன 'அத்திமூர்'? அந்தப் பேரு எப்படி வந்துச்சுன்னு எங்க பெரியப்பா நாராயணசாமி சொல்லக் கேட்டிருக்கேன்.  

ஜவ்வாது மலை அடிவாரத்துல போளூருக்குப் பக்கத்துல 'அத்திமூர்'னு ஒரு கிராமம் இருக்கு. அங்க ஒரு காலத்துல ஒரு மன்னன் மலை மேலே கோட்டை கட்டி ஆட்சி செஞ்சிருக்கான். இன்றும் அந்த கோட்டையின் சுவடுகளை அங்கே காண முடியும்.  

அத்திமூர் மலைக்கோட்டை மதிற்சுவர் 

வெள்ளைக்காரங்க அந்தக் கோட்டையைக் கைபற்ற வந்தப்போ, கோட்டையின் மெய்க்காப்பாளனாக இருந்த ஒரு வீரன் அவங்களை எதிர்த்து சண்டை போட்டு சிலரை வெட்டிச் சாய்ச்சிருக்கான். மறுநாள் பெரிய படையோட வெள்ளைக்காரங்க வர்றதைக் கண்டு, இனி இங்க இருந்தா உயிருக்கு ஆபத்துன்னு தெரிஞ்சு, தன் பொண்டாட்டியோட தப்பிச்சு அடர்ந்த காட்டுக்குள்ள புகுந்திருக்கான். பருவத மலையைக் கடந்து, மட்டவெட்டு பெருமாள் மலை உச்சியில தலைமறைவா சில காலம் வாழ்ந்திருக்கான். 

அங்க வாரிசுகள் பெருகின பிறகு, மலையிறங்கி வந்து கீழ்பாலூர்ல கொஞ்ச காலம் இருந்துட்டு, அப்புறம் விவசாய நிலம் தேடி இந்த இடத்துக்கே வந்து தங்கிட்டானாம். அத்திமூர்ல இருந்து வந்து தங்குன இடமாதலால் இது 'அத்திமூரான் கொட்டாய்' ஆயிடுச்சு. நானும் அத்திமூரான் கொட்டாய்க்காரன் ஆனேன்!

தொடக்கப் பள்ளி: சோறும் கல்வியும் 

மட்டவெட்டு ஊராட்சி ஒன்றிய தொடக்கப் பள்ளியில அஞ்சாம் வகுப்பு வரை படிச்ச காலத்துல பள்ளிக்கூட மத்தியானச் சாப்பாட்டை மறக்கவே முடியாது. அந்தப் பால் பவுடர் ருசி இப்பவும் நாவிலேயே இருக்குது.  

பள்ளிக்கூடத்துக்கு மேற்கால 'ஒடையாமுட்டு' (அகமுடையர்) நிலம். அங்கிருந்து கசியுற தண்ணியில பள்ளிக்கூட நிலத்துலயும் நாங்க விவசாயம் செய்வோம்; நெல்லு நட்டு அறுவடை செய்வோம், காய்கறி கூடப் போடுவோம். இது எல்லாமே மத்தியானச் சாப்பாட்டுல எங்களுக்கே வந்து சேரும். தூரத்துலேருந்து வர்ற இந்த 'கொட்டாகாரப்' பசங்களுக்கு ஒரு கரண்டி சோறு கூடுதலா கெடைக்கும்.  

புரட்டாசி மாசம், மாலை நேரத்துல மழை வர்றது வழக்கம். மழை மேகங்கள் மலை உச்சியைத் தொட்டு கீழிறங்குறதைப் பாத்தாலே, தூரத்துல இருந்து வர்ற கொட்டாக்காரப் பசங்களை மட்டும் மழை வர்றதுக்கு முன்னாடியே பத்திரமா வீட்டுக்கு அனுப்பி வைப்பாரு தலைமை ஆசிரியர்.  

எங்க தலைமையாசிரியர் விட்டல் வாத்தியாருக்கு மேல்பாலூர்ல வீடு. அவருக்கு மதியச் சோறு எடுத்துட்டு வர ரெண்டு பசங்களை அனுப்பி வைப்பாரு. அஞ்சாம் வகுப்புப் படிக்கிற பிஞ்சுக் கால்கள், போய் வர நாலு கிலோமீட்டர் நடக்கணும். நானும் சில நாள் போயிருக்கேன். 

அப்படிப் போயிட்டு வர்ற பசங்களுக்கு அவரு தன்னோட சாப்பாட்டுல கொஞ்சம் கொடுப்பாரு. கூழும், களியும், கருக்கா நெல்லுச் சோறும் சாப்பிட்டு வளர்ந்த எங்களுக்கு, அந்தச் சன்னமான வெள்ளைச் சோறும் சாம்பாரும் அமிழ்தமா இருக்கும். "நம்ம வீட்ல இப்படி இல்லையே"ங்கிற ஏக்கம்கூட வரும்.

நடுநிலைப்பள்ளி நினைவுகள் 

அப்பவெல்லாம் ஸ்கூல்ல பாஸ் ஆகலனா படிப்பு வரலன்னு பள்ளிக்கூடத்துக்கு அனுப்புறதயே நிறுத்திப்புடுவாங்க. அப்புறம் ஆடு மாடு கோழி கழனி கொல்லைன்னு இருக்க வேண்டியதுதான். ஆனா நான் இங்க அஞ்சாவதுல ரெண்டு வருஷம் படிச்சது ஒசரமா வளர்றதுக்குத்தானே! வருஷந்தான் ஓடுச்சே ஒழிய நான் ஒசரமா வளர்ந்த பாடில்லை. இதுக்கு அப்புறமும் ஆறாம் வகுப்புக்கு அனுப்பலன்னா படிப்ப நிறுத்தனாலும் நிறுத்திப்புடுவாங்கன்னு, வேற வழி இல்லாம என்னை பாலூருக்கு அனுப்பி வெச்சாரு விட்டல் வாத்தியாரு.  

நடுப்பாலூர் நடுநிலைப்பள்ளியில எட்டாம் வகுப்பு வரை படிச்சேன். தலைமையாசிரியர் துரைக்கண்ணு வாத்தியார் சொல்லிக் கொடுத்த இங்கிலீஷ் கிராமர், இன்னமும் பசுமையா ஞாபகம் இருக்கு. பாடத்தோடு 'தச்சுத் தொழிலும்' (Carpentry) சொல்லிக் கொடுத்தாங்க. இங்கேயும் மதியம் சாப்பாடு போட்டாங்க.  

பள்ளிக்கூடத்தில மதிய சாப்பாடு போடலன்னா நானெல்லாம் உயர்நிலை பள்ளியை நோக்கி போயிருக்குவே முடியாது. 

பீடி கணக்கு 

மத்தியான நேரங்கள்ல கீழ்ப்பாலூர் தேரடி மைதானத்துல இருக்குற காய்கடக்காரர் கடைக்குப் போவேன். அஞ்சு பைசாவுக்குப் பட்டாணி, பொட்டுக்கடலை வாங்கிச் சாப்பிட்டுட்டு, அப்பாவோட கணக்கு நோட்டுல எழுதச் சொல்லுவேன். அந்தக் கடையில தக்காளிப் பழத்துல ஓட்டை போட்டு, உப்பைச் சொருகிச் சாப்பிடுற சுவையே தனி. 

என்னோட சின்ன தாத்தா பேத்தி சீதா அக்காவ அவருக்கு கல்யாணம் முடிச்சதால ‘காய் கடைக்காரரு’ எனக்கு மாமா முறை. ‘என்ன ஓய்’னு அவரு என்னை கூப்பிடும் போது அதுல ஒரு அலாதி அன்பு இருக்கும்.  

அந்தக் கணக்கு நோட்டுல, மளிகை காய்கறி கணக்குடன் பீடி பண்டல் கணக்கும் இருக்கும். எங்க அப்பா சதா பீடியும் கையுமாதான் இருப்பார். அதனால பீடியை பண்டிலா வாங்கி வந்து வச்சிப்பாரு. 

எங்க அப்பாவோட தலைமுறையில அவருக்கு ஓரளவுக்கு எழுதப் படிக்கத் தெரியும். மத்தவங்க பீடி கேக்குறப்போ கொடுக்கிற பீடி கணக்கை ஒரு நோட்டுல எழுதி வைப்பாரு. 

கொஞ்ச நாள் கழிச்சு பீடி பாக்கிய வசூல் பண்ணுவாரு. வந்த வரைக்கும் லாபம், வராததெல்லாம் காந்திக் கணக்குதான். நான் அவருக்கு கணக்கு பார்க்கிறதுக்கு உதவி செய்வேன். இப்படித்தான் எங்கப்பா பொன்முடி, ‘கடைக்காரர்’ என பெயரெடுத்தார். அதனால நானும் 'கடைக்காரன்' பையன் ஆனேன்.

உதவித் தொகையை கோட்டை விட்ட காலம் 

அன்னைக்குச் செய்தி சொல்ல போன் வசதி எல்லாம் கிடையாது, தந்தியும் அரிது. கடுதாசி (கடிதம்) கூட கீழ்ப்பாலூர் போஸ்ட் ஆபீஸ்ல இருந்து நேரடியா வராது. ஊர் பக்கம் வர்றவங்க கையில கொடுத்து விடுவாங்க. கடுதாசிய வாங்கி வர்றவரு அதைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தா உண்டு, இல்ல, ‘அப்புறமா கொடுக்கலாம்னு’ வீட்டு 'எறவானத்துல' (கூரை ஓரம்) செருகிட்டாங்கன்னா அது அங்கயே மக்கிப் போகும். 

எங்க கண்ணன் அண்ணனுக்கு வேலை விசயமாக வந்த ஒரு கடுதாசிகூட இப்படித்தான் எறவானத்துலயே உறைஞ்சு போனதா அப்பவெல்லாம் பேசிக்குவாங்க. கடுதாசுக்கே இந்த நிலைமைன்னா, வாயால சொல்லி அனுப்புற சேதி மட்டும் வந்து சேருமா என்ன? 

எட்டாம் வகுப்பு முடிச்சுட்டு கோடை லீவுல ஊரு, மலை, காடுன்னு சுத்தியாச்சு. ஒன்பதாம் வகுப்புச் சேர டி.சி (TC) வாங்கப் போனப்போ, துரைக்கண்ணு வாத்தியார் என்னைத் திட்டித் தீர்த்துட்டாரு. காரணம், எட்டாம் வகுப்புல நான்தான் ஃபர்ஸ்ட் ரேங்க் எடுத்திருந்தேனாம். ஒன்றிய அளவுல நடக்குற ஸ்காலர்ஷிப் எக்ஸாம் (உதவித்தொகைத் தேர்வு) எழுதியிருந்தா, மேற்கொண்டு படிக்க எனக்குப் பணம் கிடைச்சிருக்குமாம். 

ஊருக்கு வர்ற யார் மூலமோ ஸ்காலர்ஷிப் பரீட்சை பத்தி வாத்தியார் சொன்ன செய்தி எங்களுக்கு வந்து சேரல. தகவல் பரிமாற்றம் சரியா இல்லன்னா சறுக்கல்தானே மிஞ்சும்!

தொடரும்

பொன்.சேகர்

Friday, February 13, 2026

எழுதப்படாத பக்கங்கள்: ஒத்தையடிப் பாதையிலே ...!(2)

மலையடிவாரத்தின் மந்திரம்

மலையடிவாரத்துக் காத்து லேசா மேல பட்டுச்சுன்னாலே போதும், பழைய நெனப்பெல்லாம் தானா வந்து ஒட்டிக்கும். ஒரு காலத்துல எங்க ஊரு தனி உலகமாவே இருந்து வந்தது.

போளூர்லருந்து செங்கம் போற ரோட்டுல, வலதுபக்கமா நீண்டு நெடிந்து நிக்குற அந்த ஜவ்வாது மலைத்தொடர்... கடலாடி பருவதமலைக்கு அடுத்து வர்ற மலைத்தொடரோட அடிவாரத்துல, எங்க ஊருக்கு வடக்கே பெருமாள் மலையும், எங்க மலையும் அரண் கணக்கா நிக்கும். இந்த ரெண்டு மலையையும் ஒரு தொங்கு பாலம் மாதிரி இணைக்கிற இடத்துக்குப் பேரு 'மடலு'. அது எப்பவும் பச்சைப் பட்டுப் போத்துன மாதிரி ரம்மியமா இருக்கும்.

மட்டவெட்டு மலையும் ஏரியும் 

புரட்டாசியின் மாலை நேரப் பொழுதுகளில் மேகக்கூட்டமெல்லாம் அந்த மடலுக்குள்ள இறங்கி வந்து ‘மழை வருது, மழை வருது’ என ஜெகபேரிகை கொட்டும். மடல்ல லேசா தூறல் எறங்றப்போ, அந்த மேகமும் மலையும் ஒண்ணுக்கொண்ணு அணைச்சுக்குற அழகப் பாக்க ரெண்டு கண்ணு பத்தாது. கலக்கா (வேர்க்கடலை) பறிக்கிறவங்களும் நெல்லு அடிக்கிறவங்களும் உஷாரா இல்லேன்னா, பட்டுன்னு வர்ற பொரட்டாசி மழையில எல்லாம் நனைஞ்சு வீணாப் போவும்.

மட்டவெட்டும் மலைபடுகடாமும்

எங்க கண்ணன் அண்ணன் அடிக்கடி சொல்லுவாரு, "மன்னன் நன்னனைப் பாடும் சங்க இலக்கிய நூலான மலைபடுகடாம் பாட்டுல வர்ற அந்தச் செங்கண் மாநகர் நம்ம மட்டவெட்டா கூட இருக்கலாம்”ன்னு. அவரு சொல்றதுலயும் ஒரு நியாயம் இல்லாம இல்ல. ஏன்னா, மலைஅடிவாரத்தில் மட்டவெட்டு மாரியம்மன் கோவிலைச் சுத்தி அங்கங்க பழங்காலத்துச் சுவடுகளும் புதைபொருள்களும் அடிக்கடி எட்டிப் பார்க்கும். நெலத்துல ஏர்ஓட்டும் பொழுது பழங்கால கெணறுகளும் பழைய கட்டட இடிபாடுகளும் தட்டுப்பட்டதோட, ஒருத்தரு நெலத்துல பொதையல்கூட கெடச்சதா பேசிக்கிறதப் பாத்தா அதுல உண்மை இருக்கும் போலத்தானே நம்ப வேண்டியிருக்கு. ஆனா அரசாங்கத்தோட காதுக்கு இது எட்டியதான்னு தெரியல.

பீய் ஓடையும் பீய்க் கொல்லையும்

இயற்கை எங்க ஊருக்குக் கொடுத்த கொடை ரொம்ப அதிகம். மேற்கே வண்ணான் ஓடை, ஊருக்குக் கிழக்குப் பக்கமா இன்னொரு ஓடை. அதுக்குத்தான் 'பீய் ஓடை'ன்னு பேரு. அப்போதெல்லாம் வீட்ல கழிவறை வசதியெல்லாம் கிடையாது. ஆம்பளைங்க, பொம்பளைங்க எல்லாரும் அந்த ஓடை ஓரத்தையோ இல்ல கொல்லைப் (புஞ்சை நிலம்) பக்கத்தையோதான் ஒதுங்கறதுக்கு வச்சிருந்தாங்க.

ஓட ஓரம் இருந்தவங்க ஓடைப் பக்கம் ஒதுங்குவாங்க. மத்தவங்க அவங்க அவங்க கொல்லையில ஒதுங்குவாங்க. எங்களுக்கும் இதுக்கான ‘பீய்க் கொல்லை’ ஒன்னு இருந்தது. மணற்பாங்கான பூமிங்கரதால கழித்த பிறகு காலாலேயே மண்ணைத் தள்ளி மூடிடுவோம்.

இதுல வேடிக்கை என்னண்ணா, அதுல கலக்கா, மொச்சை, தர்பூசணி எல்லாம் மாணவாரில வெளையும். தர்பூசணிய மத்தவங்க திருடாம இருக்க குழி தோண்டி அத பொதைச்சு வெப்போம். பொதச்சது தெரியாம ஒரு நாள் அது குபுக்குனு மொளச்சிகூட வந்திருக்கு. பீய் ஓடை, பீய்க் கொல்லை, பேரு கேக்க ஒரு மாதிரியா இருந்தாலும், அதுதான் அந்தக்காலத்து எதார்த்தம்.

தற்பெருமை

வடமேற்கிலிருந்து புரண்டு வரும் கோரையாற்று வெள்ள நீரும், மடலுல இருந்து ஓடி வரும் ஓடைத் தண்ணியும் ஒண்ணா சேந்தா ஊரு ஏரி கோடி போவும் (ஏரி நிரம்பி வழியும் திறந்தநிலை மதகுப் பகுதி). ஏரிக்கு மூனு கோடி உண்டு. ரெண்டு கோடிய கட்டிட்டா ஏரி நிரம்பி தத்தளிக்கும். ஏரிக்குக் கீழே பச்சைப் பசேல்னு கழனிக் காடுகள் கண்ணுக்கெட்டுன தூரம் வரைக்கும் விரிஞ்சு கிடக்கும்.

ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் கழனிக்காடும், கொல்லமோடும் என கொஞ்சம் நஞ்சை-புஞ்சை நெலம் இருக்கும். கழனிக் காட்டு நெல்லும், கொல்லமோட்டுப் பயிரும் வீட்டுத் தேவைக்கு வெளஞ்சிருக்கும்.

என்னதான் வெளஞ்சாலும் குடும்பம் பெருசா இருந்தா சேமிப்பெல்லாம் நிக்காது. நடுவுல ஒரு வருஷம் மழை பொய்த்துப் போனாலும் வீட்டுக் களஞ்சியம்தான் காலியாகுமே ஒழிய யாரும் சோத்துக்குக் கையேந்தும் நெலம வந்ததில்ல. எங்க உழவுக் குடி சனங்களுக்கு இதுல ஒரு தற்பெருமை உண்டு.

ஒத்தையடிப் பாதையும் ஒசரமும்

ஆனா, ஊருக்குள்ள வர்றதுக்குச் சரியான வண்டிப் பாதை வசதி கிடையாது. மட்டவெட்டு ஊரிலிருந்து கொல்லமோடு, வயக்காட்டு வரப்பு, ஏரிக்கரை வழியா அந்த ஒத்தையடிப் பாதைதான் கதி. அந்தப் பாதையிலதான் கடைகண்ணிக்கும் நல்லது கெட்டதுக்கும், படிப்புக்கும் நாங்க ஓடணும்.

ரெண்டு கிலோமீட்டர் நடந்து போயித்தான் மட்டவெட்டு தொடக்கப் பள்ளியில 'அ-னா', 'ஆ-வன்னா' கத்துக்கணும். அஞ்சாம் கிளாஸைத் தாண்டினா நடுப்பாலூர் நடுநிலைப் பள்ளிக்கு நாலு கிலோமீட்டர் நடக்கணும். எட்டாம் கிளாஸைத் தாண்டினா காஞ்சி உயர்நிலைப்பள்ளிக்கு எட்டு கிலோமீட்டர் சைக்கிள உருட்டணும்.

இந்த ஓட்டப்பந்தயத்துக்கு எங்களைத் தயார் பண்றதுல எங்க ஊரு வாத்தியாருங்க ரொம்ப உஷார். 1960-களின் பாதியில நான் அஞ்சாம் கிளாஸ் முடிச்சப்போ, மறுபடியும் அதே கிளாஸ்ல உட்கார வச்சாங்க. படிப்பு வரலன்னு இல்ல, என் ஒசரம்தான் பிரச்சனை! நான் உண்மையிலேயே ரொம்பக் குட்டையாதான் இருந்தேன்.

பெரிய பள்ளிக்கூடத்துக்கு அத்தனை தூரம் போறதுக்கு என் குட்டிப் பாதம் எட்டாதுன்னு நெனச்சாரோ என்னவோ, எங்க விட்டல் வாத்தியாரு என் மேல இருந்த பாசத்துல, "தம்பி... நீ இன்னும் கொஞ்சம் வளரணும்டா, அதுவரைக்கும் இங்கேயே இன்னொரு வருஷம் உட்காரு"ன்னுட்டாரு.

உசரம் கம்மியா இருக்குறது படிப்புக்கே தடையா வரும்னு அந்த வயசுல நான் நெனச்சுக்கூட பாக்கல. அப்படி ஒரு வருஷம் அதே அஞ்சாம் கிளாஸ் பெஞ்சுல தேமேன்னு உட்கார வேண்டி நேர்ந்தது.

எங்களை 'கொட்டாக்காரங்க'ன்னு ஊர்க்காரங்க சில பேரு ஏளனமா பேசுவாங்க. ஆனா, அந்தப் பேச்சையெல்லாம் ஒடைச்சு எறிஞ்சவர் எங்க கண்ணன் அண்ணன். எழுபதுகளுக்கு முன்னாடியே பட்டப் படிப்பைத் தொட்டு, எங்களுக்கெல்லாம் ஒரு வழிகாட்டியா நின்னாரு. அவரோட படிப்புதான் எனக்குள்ள ஒரு பெரிய நம்பிக்கையை வெதச்சதா? அந்த வயசுல அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது. "உசரம் முக்கியமில்லடா... நாம தொடுற உயரம்தான் முக்கியம்"னு ஒரு வைராக்கியம் இருந்ததான்னும் தெரியாது.

“படித்தால் மட்டும் போதுமா?”
'சின்னப் பயலே சின்னப் பயலே சேதி கேளடா…  
ஆளும் வளரணும் அறிவும் வளரணும்  
அதுதாண்டா வளர்ச்சி’ என்று அன்றைக்கு சும்மாவா பாடினார் பட்டுக் கோட்டையார்!

ஆளு வளரலேன்னாலும் நான் ஆறாம் கிளாசு போறதுக்குத் தயாரானேன்.

குறிப்பு:
மலைபடுகடாம் (கூத்தராற்றுப்படை) நூலில் நவிர மலையை ஆண்ட நன்னனின் தலைநகரான செங்கண்மாநகர் பற்றிக் குறிப்பிடும் வரிகள், "செங்கண்மாத்து வேள் நன்னன் சேய் நன்னனை" (அடி 10) என்பதாகும்.

இது இன்றைய செங்கம் என்று சொல்லப்பட்டாலும், மட்டவெட்டு மாரியம்மன் கோயில் அருகில் புதையுண்டுபோன நகரமும் செங்கண்மா நகரமாக இருக்கக்கூடும் என்றும் நம்பப்படுகிறது. புதைபொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள்தான் இதை ஆராய்ந்தறிய வேண்டும்.

தொடரும்…

பொன்.சேகர்

தொடர்புடைய பதிவுகள்

Thursday, February 12, 2026

எழுதப்படாத பக்கங்கள்: ஓர் அறிமுகம் (1)

வாசிப்பும் வாழ்வியலும்: ஒரு தேடல்

அறிவியல், அரசியல், ஆன்மீகம், சிறுகதை, நாவல், இலக்கியம் எனப் பல தளங்களில் நான் வாசித்ததையும், அவை என்னுள் ஏற்படுத்திய உணர்வுகளையும், எனது வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக
வலை உலகில் எழுதி வருகிறேன்.

நாம் வாசிக்கும் நூல்கள் வெறும் கதைகளாகவோ கருத்துகளாகவோ மட்டுமல்ல. அவை அந்தந்த காலகட்டத்தின் அரசியல் சூழல், ஆன்மீகப் பார்வை, அறிவியல் வளர்ச்சி ஆகியவற்றைப் பிரதிபலிப்பதோடு, மொழி, பண்பாடு, பழக்கவழக்கங்கள், நம்பிக்கைகள், நற்செயல்கள், தீஞ்செயல்கள், நீதிபோதனைகள் போன்ற பல்வேறு அம்சங்களையும் நினைவூட்டுகின்றன.

நூல்களை வெறும் வாசிப்பாகக் கடந்து செல்லாமல், சற்று நின்று நிதானித்துப் பார்த்தால், உற்பத்தி சக்திகள் மற்றும் உற்பத்திக் கருவிகளின் வளர்ச்சிக்கு ஏற்ப உருவாகும் சமூக மாற்றங்களையும், அரசியல் சூழலால் ஏற்படும் உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றங்களையும் அவற்றின் ஊடாகக் காண முடிகிறது. இவை அனைத்தும் கடந்த காலப் படைப்புகளில் மட்டுமல்ல, நிகழ்கால படைப்புகளிலும் தெளிவாக வெளிப்படுகின்றன. ஆனால் அவற்றில் ஏதோ சிலவோ, அல்லது பலவோ, நமது அன்றாட வாழ்க்கையின் ஓர் அங்கமாகவே மாறியிருப்பதை நாம் பெரும்பாலும் உணர்வதில்லை.


வேர்களும் தொடக்கக் கல்வியும்

சுமார் அறுபத்து ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, சாலை வசதிகளோ மின்விளக்குகளோ இல்லாத ஒரு மலையோரக் குக்கிராமத்தில், ஒரு சிறு விவசாயக் குடும்பத்தில் எண்மரில் ஒருவனாகப் பிறந்து வளர்ந்தவன் நான், ஒத்தையடிப் பாதையில் சில கிலோமீட்டர் தூரம் நடந்து சென்றே தொடக்கக் கல்வியையும், நடுநிலைக் கல்வியையும் முடித்தேன். அதன் பிறகு மிதிவண்டிப் பயணத்துடன் உயர்நிலைக் கல்வியைத் தொடர்ந்து, மெட்ராஸ் பட்டணத்தில் பொறியியல் பட்டயப் படிப்பைச் சிறப்பாக முடித்தேன்.

தொழில்முறைப் பயணமும் அரசியல் வாழ்வும்

திருச்சி BHEL நிறுவனத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டே, மார்க்சிய–லெனினிய அரசியலில் என்னை முழுமையாக இணைத்துக் கொண்டு, மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகத்தின் பன்முகப் பணிகளிலும் ஈடுபட்டு வந்தேன்.
இதனூடே  BHEL நிறுவனத்தில் நடைபெற்ற போனஸ் போராட்டத்தையொட்டி என் வேலை பறிபோனது.

அந்தக் காலகட்டத்தில் உடல்நலக் குறைவால் கோமா நிலைக்குச் சென்று மீண்டெழுந்தேன். அதன் பின்னர் சிறிது காலம் வழக்கறிஞராகப் பணியாற்றி, பிறகு இராணிப்பேட்டை BHEL நிறுவனத்தில் புதிதாகப் பணியில் சேர்ந்தேன். அந்தச் சூழலிலும் அரசியல் பணிகளைத் தொடர்ந்ததோடு, ஹோமியோபதி மருத்துவ முறையையும் கற்றறிந்தேன்.

எழுத்துப் பயணமும் தொடரும் தேடலும்

பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்று எட்டு ஆண்டுகள் உருண்டோடிய நிலையில், இன்றும் வலை உலகில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். என் வாழ்க்கைப் பயணம் பன்முக அனுபவங்களைக் கொண்டதனால், அவற்றை அவ்வப்போது எழுத்தாக்கி பகிர்ந்து வருகிறேன்.

எதிர்த்து நில்’ வலைப்பூவில் “இழி குணம்தலைப்பில், தமிழ்மணி என்ற பெயரில் என் அனுபவங்களைத் தொடராக எழுதினேன். பின்னர் அவற்றைத் தொகுத்து அமேசானில் மென் நூலாகவும் வெளியிட்டேன். நான் வழக்கறிஞராகப் பணியாற்றிய காலத்தில் “குற்ற இயல் வழக்குகளை எதிர்கொள்வது எப்படி?” என்ற நூல் மட்டும் அச்சு வடிவில் வெளியானது.

இழி குணம்என்ற தலைப்பில் என் அனுபவங்களை முழுமையாக வெளிப்படுத்தவில்லை என்ற உணர்வு இன்னும் என்னுள் உள்ளது. அதனால் அவற்றை மேலும் விரிவாக எழுதலாம் என எண்ணுகிறேன். நான் எழுதப் போவது கட்டுரையா, கதையா, நாவலா என்று வகைப்படுத்தத் தெரியாது. இதுவரை எதையும் நான் திட்டமிட்டு எழுதியதுமில்லை.

தொடர்ந்து ஆதரவளித்து வரும் வாசகர்கள் இனியும் துணை நிற்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன்,
எழுதப்படாத பக்கங்களை
விரைவில் எழுதத் தொடங்குகிறேன்.

பொன்.சேகர்