கிராம்சியின் பார்வையில் இந்தியப் புரட்சியை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?

இந்திய மார்க்சிய இயக்கங்களுக்குள் நீண்டகாலமாக விவாதிக்கப்பட்டு வரும் ஒரு கேள்வி உண்டு:

இந்தியாவில் முதலில் வர்க்கப் புரட்சியா? அல்லது முதலில் சாதி ஒழிப்பா?

இந்தக் கேள்விக்கு எளிமையான பதில் எதுவும் இல்லை. ஏனெனில் இந்திய சமூகம் ஐரோப்பிய முதலாளித்துவ சமூகங்களைப் போல வெறும் வர்க்க அடிப்படையில் மட்டும் கட்டமைக்கப்படவில்லை. இங்கு வர்க்கமும் சாதியும் ஒன்றுக்கொன்று பின்னிப் பிணைந்த வரலாற்று எதார்த்தங்களாக உள்ளன.

இந்தச் சிக்கலைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இத்தாலிய மார்க்சிய சிந்தனையாளர் அன்டோனியோ கிராம்சியின் (1892-1937) கருத்துக்கள் பயனுள்ளதாக இருக்கின்றன.

அன்டோனியோ கிராம்சி (1892-1937)

பொருளாதார அடித்தளமும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கமும்

மார்க்சியத்தின் அடிப்படை விளக்கப்படி, சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளமே அதன் அரசியல், மதம், சட்டம், பண்பாடு போன்ற மேல்கட்டுமானங்களை நிர்ணயிக்கிறது.

ஆனால் கிராம்சி ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்பினார்:

பொருளாதாரச் சுரண்டல் இருந்தும், ஏன் மக்கள் தானாகவே புரட்சியில் ஈடுபடவில்லை?

இதற்கான அவரது பதில், "பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்" (Cultural Hegemony) என்ற கருத்தாகும்.

ஆளும் வர்க்கம் வெறும் அரசின் வன்முறை கருவிகள் மூலமாக மட்டுமல்ல, மக்களின் மனங்களிலும் தனது ஆதிக்கத்தை நிறுவுகிறது. பள்ளிகள், மத அமைப்புகள், குடும்பம், ஊடகங்கள், கலை, இலக்கியம் போன்றவை இந்த ஆதிக்கத்தை மறுஉற்பத்தி செய்யும் கருவிகளாக செயல்படுகின்றன.

எனவே அரசியல் அதிகாரத்திற்கான போராட்டம் மட்டுமல்ல; மக்களின் சிந்தனையையும் மாற்றும் கருத்தியல் மற்றும் பண்பாட்டு போராட்டமும் அவசியம் என்று கிராம்சி வலியுறுத்தினார்.

இங்கே கிராம்சியின் இன்னொரு கருத்தும் முக்கியமானது — "நிலை போர்" (War of Position). 

அதிகாரத்தை கைப்பற்றும் இறுதித் தாக்குதலுக்கு முன் சமூகத்தின் கல்வி, பண்பாடு, நிறுவனங்களுக்குள் நீண்டகால கருத்தியல் போராட்டம் நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதே இந்தக் கருத்தின் சாரம். இந்தத் தயாரிப்பு இல்லாமல் கைப்பற்றப்படும் அதிகாரம் — வென்றாலும் — மாற்றத்தை நிலைநிறுத்தாது என்பதே அவரது எச்சரிக்கை. 

இந்தியாவைப் போன்ற சிக்கலான சமூகத்தில் இது மிகவும் பொருத்தமானது.

இந்தியச் சூழலின் தனித்துவம்

கிராம்சி நேரடியாக இந்திய சாதி அமைப்பைப் பற்றி எழுதவில்லை. ஆனால் அவரது கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தி இந்தியச் சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இந்தியாவில் சாதி என்பது வெறும் மேல்கட்டுமானப் பிரச்சினை அல்ல. அது பொருளாதார வாழ்க்கையுடனும் ஆழமாகப் பிணைந்துள்ளது.

யார் நிலம் வைத்திருக்கிறார்கள்? யார் நிலமற்ற கூலிகளாக இருக்கிறார்கள்? யார் கல்வி பெறுகிறார்கள்? யார் அதிகார அமைப்புகளுக்குள் நுழைகிறார்கள்?

என்ற கேள்விகளுக்கு பல இடங்களில் சாதி சார்ந்த பதில்களே கிடைக்கின்றன.

இதை அம்பேத்கர் வேறு கோணத்தில் கண்டார். சாதி ஒழிப்பு என்ற கட்டுரையில் (Annihilation of Caste) அவர் சுட்டிக்காட்டியது: சாதியை நிலைநிறுத்துவது வெறும் பொருளாதார நலன் மட்டுமல்ல; மதம் மற்றும் சாஸ்திரங்கள் என்ற கருத்தியல் சக்திகளும் சாதியை உள்ளிருந்து காக்கின்றன. 

இந்தப் பார்வை கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் (cultural hegemony)  கருத்துடன் ஆழமான ஒத்திசைவு கொண்டது — இரு சிந்தனையாளர்களும் ஒரே முடிவை வெவ்வேறு வழியில் சொல்கிறார்கள்: பொருளாதார மாற்றம் மட்டுமே போதாது; கருத்தியல் மாற்றமும் இணைந்து நடக்க வேண்டும்.

எனவே இந்தியாவில் சாதி என்பது ஒரே நேரத்தில் பொருளாதார உறவும், சமூக உறவும், பண்பாட்டு உறவும் ஆகும்.

"முதலில் சாதி ஒழிப்பு" என்ற வாதம்

அம்பேத்கர் மற்றும் பெரியார் சிந்தனையாளர்கள் கூறுவது: சாதி அடையாளங்கள் உடைக்கப்படாமல் வர்க்க ஒற்றுமை உருவாகாது என்பதாகும்.

இந்த வாதத்தில் ஒரு உண்மை உள்ளது.

ஒரு தொழிலாளி அல்லது விவசாயி, பொருளாதார ரீதியாகச் சுரண்டப்படுவதோடு மட்டுமல்லாமல், சாதி உணர்வின் மூலமாகவும் பிற உழைக்கும் மக்களிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டிருக்கலாம். இந்த அர்த்தத்தில், சாதி எதிர்ப்பு போராட்டம் புரட்சிகர அரசியலின் அவசியமான ஒரு கூறாகிறது.

ஆனால் இதிலிருந்து, "முதலில் சாதி ஒழிப்பை முழுமையாக வெற்றி பெறச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பிறகுதான் வர்க்கப் போராட்டம்" அல்லது “முதலில் வர்க்கப் போராட்டத்தை முழுமையாக வெற்றி பெறச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பிறகுதான் சாதி ஒழிப்புப் போராட்டம்" என்ற முடிவுக்கு வர முடியாது.

ஏனெனில் சாதியையும் தொடர்ந்து மறுஉற்பத்தி செய்வது பொருளாதார மற்றும் சமூக ஆதிக்க அமைப்புகளே ஆகும். சாதியின் கருத்தியல் வேர்களை அறுக்காமல் வர்க்கப் போராட்டம் முழுமையடையாது; அதே நேரத்தில், அந்த வேர்களுக்கு உரமூட்டும் பொருளாதார அமைப்பை தகர்க்காமல் சாதி ஒழிப்பும் முழுமையடையாது.

"முதலில் வர்க்கப் புரட்சி" என்ற வாதத்தின் வரம்புகள்

மறுபுறம் சிலர், "அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்றினால் சாதி தானாக ஒழிந்துவிடும்" என்று கருதுகிறார்கள்.

இந்த அணுகுமுறையும் இந்திய யதார்த்தத்தை முழுமையாக விளக்க முடியாது.

ஏனெனில் சாதி என்பது வெறும் பொருளாதார உறவு மட்டுமல்ல; அது மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வியல், மத நம்பிக்கைகள், திருமண உறவுகள், சமூக பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் மனநிலைகளுக்குள்ளும் ஊடுருவியிருக்கிறது.

இந்தியாவில் சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு நடந்தது, கிராம்சி கூறும் "புரட்சி நடந்தது போல் தோன்றும், ஆனால் உண்மையில் நடக்காது" (passive revolution) என்பதை நினைவூட்டுகிறது — மேல்தட்டு தலைமையில் சட்டங்கள் மாற்றப்பட்டன, நிறுவனங்கள் உருவாக்கப்பட்டன; ஆனால் சாதியப் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் பெரிதாக எதிர்கொள்ளப்படாமல் தொடர்ந்தது. அதாவது அரசியல் அதிகாரம் மட்டுமே போதாது என்பதை இந்திய வரலாறே நிரூபித்திருக்கிறது.

கிராம்சிய பார்வையில் இந்தியப் புரட்சி

கிராம்சியின் உண்மையான பங்களிப்பு இங்கேயே உள்ளது.

அவர், "முதலில் பண்பாட்டு புரட்சி; பிறகு அரசியல் புரட்சி" என்று கூறவில்லை. அதேபோல், "அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்றிய பிறகுதான் பண்பாட்டைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும்" என்றும் கூறவில்லை.

அவரது பார்வையில் அரசியல் போராட்டமும் பண்பாட்டு போராட்டமும் ஒரே வரலாற்றுப் போராட்டத்தின் இரு பரிமாணங்களாகும்.

இந்தியச் சூழலில் இதன் பொருள்: வர்க்கச் சுரண்டலுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும்; சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும்; பொருளாதார சமத்துவத்திற்காகப் போராட வேண்டும்; பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தையும் உடைக்க வேண்டும். இவை ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாக அல்ல; ஒன்றுக்கொன்று துணையாக இருக்க வேண்டும்.

இந்தப் போராட்டத்தின் வழிமுறையை சொல்வதும் அவசியம். சாதி அடிப்படையில் சாதிவாரி  இட ஒதுக்கீட்டை விரிவுபடுத்துவது சாதிகளுக்கிடையிலான போட்டியைக் குறைக்கும்; அது சாதிக்குள்ளேயே வர்க்க முரண்பாட்டை தெளிவாக்கும்; பின்னர் பொது வீட்டுவசதி போன்ற கட்டமைப்பு மாற்றங்கள் வாழிடப் பிரிவினையை உடைக்கும்; அது திருமண எல்லைகளை அரிக்கும். இந்த வழிமுறையே சாதியையும் வர்க்க அமைப்பையும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்கொள்ளும் யுக்தியாகும்.

பண்பாட்டு படையின் அவசியம்

இந்தக் காரணத்தால்தான் புரட்சிக்காக வேலை செய்கிற ஒரு அரசியல் இயக்கம் வெறும் அரசியல் அமைப்பாக மட்டும் இருக்க முடியாது.

அதனுடன் எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள், கலைஞர்கள், ஆசிரியர்கள், பண்பாட்டு செயற்பாட்டாளர்கள், சமூக விமர்சகர்கள் என ஒரு பரந்த பண்பாட்டு படையும் தேவைப்படுகிறது. கிராம்சி இவர்களை "இயல்பான அறிவுஜீவிகள்" (Organic Intellectuals) என்று அழைத்தார் — உழைக்கும் மக்களிலிருந்தே உருவாகி, அவர்களின் விடுதலைக்காக கருத்தியல் ஆயுதங்களை உருவாக்குவோர்.

ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்துக்களை மக்கள் மனங்களில் இருந்து அகற்றி, புதிய சமத்துவச் சிந்தனையை உருவாக்கும் பணியை இந்தப் பண்பாட்டு படை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

முடிவுரை

இந்தியாவில் சாதி ஒழிப்பும் வர்க்க விடுதலையும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல.

சாதியை எதிர்க்காமல் வர்க்க ஒற்றுமை உருவாகாது. வர்க்கச் சுரண்டலை எதிர்க்காமல் சாதி ஒழிப்பும் முழுமையடையாது.

எனவே இந்தியப் புரட்சியின் பாதை என்பது “முதலில் சாதியா, முதலில் வர்க்கமா?” என்ற தேர்வின் பாதை அல்ல. மாறாக, சாதி ஒழிப்பையும் வர்க்க விடுதலையையும், அரசியல் போராட்டத்தையும் பண்பாட்டு போராட்டத்தையும், பொருளாதார மாற்றத்தையும் சமூக மாற்றத்தையும் ஒருங்கிணைத்து முன்னெடுக்கும் பாதையாகவே அது இருக்க வேண்டும்.

இதுவே கிராம்சியின் சிந்தனையிலிருந்து இந்திய யதார்த்தத்திற்காக நாம் பெறக்கூடிய முக்கியமான பாடமாகும்.

ஊரான்

பள்ளி மாணவர்களின் அடையாள அட்டையில் சாதியா? — பிஞ்சுகளின் நெஞ்சில் நுழையும் சனாதனம்!

இந்து மத வாழ்வியல் முறை என்பது, இங்குள்ள பலரின் அன்றாட சமூகப் பழக்கவழக்கங்களுக்குள்ளேயே சாதிப் பார்வையை ஆழமாகப் பதித்திருக்கிறது. கையில் கட்டும் கயிறு, பேசும் மொழி, வாழும் தெரு, உறவாடும் வட்டம் என பலவற்றின் வழியாக சாதி அடையாளங்கள் தேடப்பட்டு, மறைமுகமாகவும் வெளிப்படையாகவும் பராமரிக்கப்படுகின்றன.

இத்தகைய சமூகச் சூழலில், ஜூன் 26, 2026 அன்று வருவாய்த்துறை அமைச்சர் செங்கோட்டையன் அறிவித்தார்: "ஆண்டுதோறும் மாணவர்கள் சாதிச் சான்றிதழ் வாங்குவதில் உள்ள சிரமங்களைக் குறைக்க, 10 மற்றும் 12-ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு சாதி அடையாளத்துடன் கூடிய புதிய அடையாள அட்டை வழங்கப்படும்." முதல்வர் விஜயின் உத்தரவின்படி இந்த நடவடிக்கை என்றும் அவர் தெளிவுபடுத்தினார்.

நிர்வாக வசதிக்காக என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் இந்த வாதத்தை ஒரு நிமிடம் நேரடியாக எதிர்கொள்வோம்.

சாதிச் சான்றிதழ் வாங்குவதில் சிரமம் என்பது நிர்வாகச் சிக்கல். அதற்குத் தீர்வு — சான்றிதழ் வழங்கும் முறையை எளிமையாக்குவது, digitize செய்வது. ஆனால் அந்தச் சான்றிதழை அட்டையில் பதித்து மாணவர்களின் அன்றாட கல்வி வாழ்க்கைக்குள் சாதி அடையாளத்தை நிரந்தரமாகக் கொண்டு வருவது — இது நிர்வாக வசதிக்கான தீர்வல்ல; சாதி அடையாளத்தை நிறுவனமயமாக்கும் அரசியல் தேர்வு.

திரைக்கவர்ச்சி, தலைவர்களின் தனிப்பட்ட செல்வாக்கு அல்லது அரசியல் அலைகள் காரணமாக மக்கள் சில நேரங்களில் சாதி எல்லைகளைக் கடந்து வாக்களிக்கலாம். அது புதிய நிகழ்வு அல்ல. ஆனால் தேர்தல் அரசியலில் சாதி தற்காலிகமாக பின்னுக்குத் தள்ளப்படுவது, சமூக வாழ்வில் சாதி ஒழிந்துவிட்டது என்று பொருளல்ல. இன்றும் அரசியல் கட்சிகளின் வேட்பாளர் தேர்வு முதல் அமைச்சரவை அமைப்பு வரை "யார் எந்தச் சாதி?" என்ற கணக்கீடுகள் பேசப்படுகின்றன. இதுவே நமது சமூகத்தின் எதார்த்தம்.

இந்தச் சூழலில், பள்ளி மாணவர்களின் அடையாள அட்டையில் சாதியைக் குறிப்பிடுவது என்ன செய்யும் என்பது தெளிவானது.

அடையாள அட்டையைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே, சமூக ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட பின்னணியைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் முதலில் பாகுபாடு, இழிவு, அவமதிப்பு அல்லது உளவியல் அழுத்தங்களை எதிர்கொள்வர். தீண்டாமை என்பது வெறும் உடல் ரீதியான பிரிவினை அல்ல; அது பார்வையிலும், மொழியிலும், அணுகுமுறையிலும், மனநிலையிலும் வெளிப்படுகிறது. 

அந்த அபாயத்தை பள்ளிக்கூடங்களுக்குள்ளேயே நடிகர் விஜயின் அரசு கொண்டு வருகிறது.

இந்தப் பிரச்சினையை ஒரு கட்சி அரசியலின் குறுகிய எல்லைக்குள் மட்டும் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. சனாதன சமூக ஒழுங்கு என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சியின் கொள்கை மட்டுமல்ல; அது இந்திய சமூகத்தின் பல அடுக்குகளுக்குள்ளும் வரலாற்று ரீதியாக ஊடுருவியுள்ள ஒரு கருத்தியல் கட்டமைப்பு. எனவே அதை வலுப்படுத்தும் போக்குகள் எந்தக் கட்சியிலும், எந்த நிர்வாக அமைப்பிலும் தோன்றக்கூடும்.

ஆனால் அதே நேரத்தில் இதை மறுக்க முடியாது: சாதி அடையாளங்களை சமூக வாழ்வில் தொடர்ந்து பராமரிப்பதும் நிறுவனமயமாக்குவதும் சனாதன சமூக ஒழுங்கின் அடித்தளத்தை வலுப்படுத்துகிறது. பள்ளி மாணவர்களின் அடையாள அட்டையில் சாதியைக் குறிப்பிடுவது சனாதன சமூகக் கூறுகளை மறுஉயிர்ப்பிக்கும் போக்காகும் — நோக்கம் எதுவாக இருந்தாலும் விளைவு இதுதான்.

இன்று சனாதனத்தைப் புதுப்பிக்க சில மதவாத சக்திகள் இந்திய அரசியலில் செயல்பட்டு வருகின்றன. சாதி அடையாளத்தை வலுப்படுத்தும் எந்த நடவடிக்கையும் — நோக்கம் எதுவாக இருந்தாலும் — அத்தகைய அரசியலின் சமூக அடித்தளத்தை பலப்படுத்துகிறது.

மாணவர்களின் அடையாள அட்டையில் சாதியைக் குறிப்பிடும் இந்த நடைமுறை உடனடியாக மறுபரிசீலனை செய்யப்பட வேண்டும். கல்வி நிலையங்கள் மாணவர்களை சாதி அடையாளங்களின் அடிப்படையில் வகைப்படுத்தும் இடங்களாக அல்ல; சமத்துவம், மனித மரியாதை மற்றும் சமூக நீதி கற்றுக்கொடுக்கும் இடங்களாக இருக்க வேண்டும்.

சாதியை ஒழிக்க வேண்டுமெனில், அதை நிர்வாக ஆவணங்களின் வழியாக அன்றாட வாழ்வில் மேலும் ஆழமாகப் பதிப்பதல்ல தீர்வு. மாறாக, மாணவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் மனிதர்களாகப் பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ளும் சமூகச் சூழலை உருவாக்குவதுதான் தீர்வு.

சமூக நீதிக்கான தமிழ்நாட்டின் நீண்ட வரலாறு, இந்தக் கேள்வியை அலட்சியமாகக் கடந்து செல்ல அனுமதிக்காது.

ஊரான் / பொன். சேகர்

5,00,000 பார்வைகள்: நவீன டிஜிட்டல் அலையிலும் எதிர்நீச்சல் போடும் 'ஊரான் வலைப்பூ'!

இன்ஸ்டாகிராம்களும் (Instagram), யூடியூப்களும் (YouTube), குறுகிய நேரக் காணொளிகளும் கோலோச்சும் இன்றைய அதிவேக நவீன டிஜிட்டல் உலகத்தில், நிதானமாக வாசிக்கும் "வலைப்பூக்கள்" (Blogs) வழக்கொழிந்து போய்விட்டதாகப் பலர் பேசக் கேட்டிருப்போம். ஆனால், ஆழமான தத்துவார்த்தக் கருத்துக்களுக்கும், பகுத்தறிவுப் பார்வைகளுக்கும் வாசகர்கள் மத்தியில் எப்போதும் தனி இடம் உண்டு என்பதை 'ஊரான் வலைப்பூ' மீண்டும் ஒருமுறை உலக அரங்கில் நிரூபித்துள்ளது!

2010-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டு, இன்று 723 பதிவுகளுடன் நடைபோடும் 'ஊரான் வலைப்பூ' (hooraan.blogspot.com) தற்போது 5,00,059 (5 லட்சத்திற்கும் அதிகமான) ஒட்டுமொத்தப் பார்வைகளைக் (Page Views) கடந்து புதியதொரு மைல்கல்லை எட்டியுள்ளது!

வெறும் எண்களாக மட்டுமில்லாமல், உலக வரைபடம் எங்கும் பரந்து விரிந்து வாழும் தமிழர்கள் இந்தத் தத்துவார்த்த எழுத்துக்களைத் தங்கள் நெஞ்சாரத் தாங்கிப் பிடித்துள்ளனர் என்பதை கூகுள் அனலிட்டிக்ஸ் தரவுகள் மிகத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.

உலகளாவிய வாசகர்களின் பேராதரவு:

• இந்தியா: 1,40,000 பார்வைகள்
• ஹாங்காங்: 88,500 பார்வைகள்
• அமெரிக்கா (USA): 79,700 பார்வைகள்
• சிங்கப்பூர்: 67,000 பார்வைகள்
• ஜெர்மனி: 19,700 பார்வைகள்
• வியட்நாம்: 13,100 பார்வைகள்
• ரஷ்யா: 7,440 பார்வைகள்
• கனடா: 5,780 பார்வைகள்
• ஐக்கிய அரபு அமீரகம் (UAE): 5,470 பார்வைகள்
• பிரிட்டன் (UK): 4,630 பார்வைகள்

மற்றும் பிரான்ஸ், ஆஸ்திரியா, பின்லாந்து, சீனா, மெக்சிகோ உள்ளிட்ட பல உலக நாடுகளிலிருந்து ஆயிரகனக்கணக்கான பார்வைகளைப் பெற்றுத் தொடர்ந்து உலகை வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறது.

கருத்து வறட்சி மிகுந்த சமூக ஊடகச் சூழலில், சமரசம் இல்லாத பகுத்தறிவுக் கருத்துக்களையும், வர்க்கப் பொருள்முதல்வாதப் பார்வைகளையும் தொடர்ந்து வாசித்து, விவாதித்து, கடந்த 16 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பேராதரவு வழங்கி வரும் உலகத் தமிழ் நெஞ்சங்கள் அனைவருக்கும் எனது மனமார்ந்த, நெகிழ்ச்சியான நன்றிகள்!

உங்களின் இந்த ஆதரவே எத்தகு சமூக அழுத்தங்களுக்கு மத்தியிலும் தொடர்ந்து எழுதவும், சமூகக் கருத்துக்களை “ஊரான்” (hooraan.blogspot com), மற்றும்  "எதிர்த்து நில்" (ethirthunil.blogspot.com) தளம் வழியாகப் பதியவும் பெருவீரியத்தைத் தருகிறது!

தொடர்வோம் தத்துவார்த்தக் களத்தில்...

ஊரான்@தமிழ்மணி@

பொன்.சேகர்

சனாதனம் அறிவோம்: பகுதி-3, நேற்று முதல் இன்று வரை

அறநெறி நூல்களும் இந்து மதமும்

உலகில் உள்ள முதன்மை மதங்கள் பலவற்றிற்கும், அவற்றைப் பின்பற்றும் தனிமனிதர்களுக்கான வாழ்வியல் ஒழுக்கங்களை, அதாவது கடமைகளை வகுத்துத் தர குறிப்பிட்ட ஒற்றை மதநூல் அடித்தளமாக இருக்கிறது. உதாரணமாக, கிறிஸ்தவத்திற்குப் புனித பைபிளும், இஸ்லாத்திற்குத் திருக்குர்ஆனும் வழிகாட்டுகின்றன.

இந்து மதம் ஒரே நிறுவனர் அல்லது ஒற்றை மதநூலை அடிப்படையாகக் கொண்ட அமைப்பு அல்ல; பல நூல்கள், மரபுகள், தத்துவப் பிரிவுகளின் தொகுப்பாக உள்ளது. நான்கு வேதங்கள், 18 முதன்மையான தர்ம சாஸ்திரங்கள், 18 புராணங்கள், இரண்டு இதிகாசங்கள் (இராமாயணம், மகாபாரதம்), மற்றும் அதன் துணை நூலாக பகவத் கீதை என ஒரு பிரம்மாண்டமான நூல்களின் வரிசையே இந்து மதத்தின் பின்னணியாகக் கூறப்படுகிறது.

மனுதர்ம சாஸ்திரம்: இந்துக்களின் சட்டம்

இத்தனை நூல்களையும் சாமான்ய இந்துக்கள் படித்து, தாங்கள் செய்ய வேண்டிய அன்றாட வாழ்வியல் கடமைகளைப் (தர்மம் என்றால் கடமை என்று பொருள்) கடைப்பிடிப்பது என்பது சாத்தியமற்ற ஒன்று. எனவே, சமயக் கடமை, தத்துவங்களைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு வேதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட 18 தர்மசாஸ்திரங்களில் ஒன்றுதான் மனுதர்ம சாஸ்திரம். இது வர்ணாசிரம சமூக ஒழுங்கை வகுத்து, இந்துக்களின் வாழ்வுக்குரிய நீதி நியாயங்களை விதிகளாக விளக்கும் நூல் என்பது மிகை அல்ல.

தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை, பிற்காலத்தில் பக்தி இலக்கியக் காலகட்டத்தில் தோன்றிய சைவ, வைணவ நூல்களையும் சனாதன ஆதரவாளர்கள் இந்தப் பட்டியலில் தங்களுக்குச் சாதகமாகச் சேர்த்துக் கொள்கின்றனர். இருப்பினும், சனாதனத்தின் உண்மையான வேர்களை அறிய நாம் இங்கு அலசப் போவது மனுதர்ம சாஸ்திரத்தை மட்டுமே.

வரலாற்று ரீதியான அலசல்களும் கலை மூலமான எதிர்ப்பும்

மனுதர்மம் என்பது நமக்குப் புதிய ஒன்றல்ல. இதற்குக் முன்பே மகாத்மா ஜோதிராவ் புலே, அண்ணல் அம்பேத்கர், தந்தை பெரியார் உள்ளிட்ட எண்ணற்ற சமூகச் சீர்திருத்தப் போராளிகள், தங்கள் காலத்து நடைமுறைகளோடு பொருத்தி மனுதர்மத்தை ஆழமாக விமர்சித்துள்ளனர். அவர்கள் நடத்திய தத்துவார்த்தப் போராட்டத்திற்குக் காரணம், இந்த மனுதர்மத்தின் வழியே சமூகத்தில் விதைக்கப்பட்ட ஏற்றத்தாழ்வுகளும், பாகுபாடுகளும், தீண்டாமையும்தான்.

சிந்தனையாளர்களின் எழுத்துக்கள் ஒருபுறமிருக்க, கலை வடிவங்களும் இதற்கு எதிராகக் கடுமையான விவாதங்களை முன்வைத்துள்ளன:

• எழுத்து: முல்க் ராஜ் ஆனந்தின் 'தீண்டத்தகாதவன்' போன்ற நாவல்கள்.

• நாடகம்: கே.ஏ. குணசேகரனின் 'பலி ஆடுகள்' போன்ற மேடைப் படைப்புகள்.

• திரைப்படம்: கலைஞரின் வசனத்தில் வெளிவந்த 'பராசக்தி' தொடங்கி அண்மையில் வந்த தெலுங்கின் 'ஷியாம் சிங்கா ராய்' வரை எண்ணற்ற திரைப்படங்கள் சனாதனத்தின் சடங்குகளையும், ஒடுக்குமுறைகளையும் ஆழமாக விமர்சித்துக் காட்டியுள்ளன.

செயற்கை நுண்ணறிவு காலத்திலும் தொடரும் சனாதனம்

நாம் இன்று தொழில்நுட்பப் புரட்சி மிக்க செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், இன்றும் சனாதன நடைமுறைகளில் பெரிய அளவில் எந்த மாற்றமும் ஏற்பட்டுவிடவில்லை. குறிப்பாக, பாரதிய ஜனதா கட்சி (BJP) ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு, மனுதர்மம் வலியுறுத்தும் சனாதன தர்மத்தை வெவ்வேறு வடிவங்களில், சில பாரம்பரிய சடங்குகள் மற்றும் மத அடையாளங்கள் அரசியல் மற்றும் கலாசார வெளிகளில் அதிகமாக முன்னிறுத்தப்படுகின்றன. 

மேலும், இந்திய வம்சாவளி சமூகங்கள் வாழும் பல நாடுகளிலும் சாதி பாகுபாடு குறித்த விவாதங்கள் மற்றும் சட்டப்பூர்வ புகார்கள் எழத் தொடங்கியுள்ளன. சாதியும், தீண்டாமையும் ஏற்றுமதியாகி உலகமயமாகி வருகின்றன.

இத்தகைய சூழலில், சனாதனம் குறித்து ஆழமாகத் தெரிந்து கொள்வது இன்றைய தலைமுறைக்கு மிகவும் அவசியமானது என்று நான் கருதுகிறேன்.

மனுதர்மத்தை வாசிக்கும் பொழுது, அது ஏதோ பழைமையான புத்தகம் போலத் தெரியவில்லை; மாறாக, அன்றாட வாழ்வில் இன்று நாம் கடைப்பிடிக்கும் பல செயல்களுக்கான காரணங்களை அது நமக்குப்புரிய வைக்கிறது. இன்றைய இந்தியச் சமூக அமைப்பை நம் கண் முன்னே நிறுத்துகிறது. என்றோ—கிட்டத்தட்ட 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு—எழுதப்பட்ட ஒரு சட்டம், இன்றும் எப்படி நடைமுறையில் நமது வாழ்வின் ஒரு அங்கமாக, நம் சிந்தனையை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நாம் அறிய வேண்டாமா?

மனுதர்மத்தின் கட்டமைப்பு

மனுதர்ம சாஸ்திரம் மூல வடிவில் சமஸ்கிருதத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், அது ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் பலரால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. கோமாண்டூர் இராமாநுஜாசாரியர் மொழிபெயர்ப்பில் 1919-ஆம் ஆண்டு வெளியான மனுதர்ம சாஸ்திரப் பதிப்பைத் திராவிடர் கழகம் தொடர்ந்து வெளியிட்டு வருகிறது. இது தவிர, திரிலோக சீதாராம் அவர்களின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பும் (அலைகள் வெளியீட்டகம்), பல்வேறு ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகளும் நமக்குக் கிடைக்கின்றன.

மனுதர்ம சாஸ்திரம் மொத்தம் 12 அத்தியாயங்களையும், 2685 ஸ்லோகங்களையும் கொண்டது. அதன் கட்டமைப்பு இதோ:

அத்தியாயம் - தலைப்பு - ஸ்லோகங்களின் எண்ணிக்கை:

1. படைப்பியல்: உலகம், உயிர்களின் தோற்றம் …119

2.கல்வியும், கடமைகளும்: ஆசிரியர், மாணவர் …249

3.இல்லறவியல்: திருமணம், இல்லறம், விருந்தோம்பல் …286

4.பொருளியலும் தனிமனித ஒழுக்கமும்: பார்ப்பனர்களுக்கான விதிகளும் மற்றும் பொது விதிகளும்…260

5.உணவு – சுத்தம் – மகளிர்: உண்ணத்தக்கவை, உண்ணத் தகாதவை, தீட்டு-தீட்டுக் கழித்தல், மகளிருக்கு உரியவை …169

6.சன்னியாசம் :...97

7.அரசு நீதி: மன்னனின் கடமை, நாட்டு நிர்வாகம், போர் …226

8.சட்டம் ஒழுங்கு - நீதி நிர்வாகம்: குற்றங்கள், வழக்குகள், தண்டனைகள் …420

9.ஆண் பெண்களின் அறம்: திருமணம், மகப்பேறு, பாகப்பிரிவினை, குற்றங்கள், தண்டனைகள் …336

10.சாதிகள்: தோற்றம், அந்தஸ்து, வாழ்விடம், தொழில்…131

11.கழுவாய் (பிராயச்சித்தம்): விதிகள், வேள்விகள், பாவங்கள், பிழைகள் … 266

12.வினைப்பயன் (கர்ம பலன்): தீ வினை, நல்ல வினை …126

மனுதர்மத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு ஸ்லோகமும் உண்மையில் என்ன சொல்கிறது? அது சொல்லும் விதிகள் அறிவியல் பூர்வமானதா அல்லது அறிவியலுக்குப் புறம்பானதா? அவை இந்துக்கள் எல்லோருக்கும் பொதுவானதா அல்லது பாரபட்சம் நிறைந்ததா? என்கிற நோக்கில், நான் அறிந்த வரையில் அவற்றை எளிய தர்க்கத்துடன் அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் விளக்க முயற்சிக்கிறேன்.

அத்தியாயம் - I : படைப்பியல்

(தொடரின் அடுத்த பகுதியில் விரிவான ஸ்லோக விளக்கங்களுடன் சந்திப்போம்...)

ஊரான்

சனாதனம் அறிவோம்: பகுதி – 2, மாற்றமடையும் அறநெறியும் மாறாத சனாதன தர்மமும்!

தமிழ்நாட்டில் தற்போது நிலவும் அரசியல் சூழல் மிகவும் அசாதாரணமானது. “சனாதனத்தை ஒழிப்போம்” என்ற குரல்கள் ஒருபுறம், அதைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற குரல்கள் மறுபுறம் என இரண்டும் தீவிரமாக மோதிக்கொண்டிருக்கின்றன.

இந்தச் சூழலில், “சனாதனத்தைப் பற்றி இப்போது பேச வேண்டுமா?” என்ற கேள்வி எழலாம்.

சனாதனம் என்பது வெறும் பழங்கால மத ஏடு அல்ல; அது வருண-சாதி கட்டமைப்பு, வாழ்விடம், தொழில், கல்வி, மற்றும் நீதி நிர்வாகம் என இன்றுவரை நம் வாழ்வில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஒரு சமூக ஒழுங்குமுறை. எனவே, அதைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்வது அவசியம்.

அரசியல் மாற்றமும் சனாதன எதிர்ப்பு முகாமும்

தமிழக அரசியலில் புதிய சக்தியாக உருவெடுத்துள்ள விஜய் தலைமையிலான அணிக்கு விடுதலை சிறுத்தைகள் கட்சி ஆதரவு அளித்திருப்பது விவாதங்களை உருவாக்கியுள்ளது. விஜய் அரசியலுக்கு வந்தபோது அவரை விமர்சித்த அதே திருமாவளவன், இன்று அதிகாரப் பகிர்வு குறித்துப் பேசுவது சனாதன எதிர்ப்பு முகாமில் ஒருவித குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

சனாதன எதிர்ப்பு என்பது வெறும் தேர்தல் கருவியா அல்லது கொள்கை உரைகல்லா? என்ற கேள்வியும் இங்கே எழுகிறது.

அறம் மற்றும் தர்மம்: அடிப்படை வேறுபாடு

இந்த விவாதத்தைத் தொடங்கும் முன், ‘அறம்’ மற்றும் ‘தர்மம்’ என்ற இரண்டு சொற்களுக்கு இடையே உள்ள பாரிய வேறுபாட்டை நாம் உணர வேண்டும். அறம் என்பது தமிழ் மரபுச் சொல்; தர்மம் என்பது சமஸ்கிருத மரபுச் சொல்.

1.அறநெறி (Ethics): ஒரு மனிதனின் அக மற்றும் புற ஒழுக்கத்தை வலியுறுத்துவது அறம். "மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல்" (குறள் 34) என்பதே தமிழ் அறத்தின் அடிப்படை. அறம் என்பது காலச் சூழலுக்கு ஏற்ப மாறக்கூடியது. ஏற்கனவே கடைபிடித்த ஒன்று தவறாக இருக்கும் பட்சத்தில், அதை விடுத்து புதிய நல்வழியை வகுத்துக் கொள்வதே அறம். இது தனிமனித மேம்பாட்டிற்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறது; மாற்றத்திற்கு இடமளிக்கிறது.

2.சனாதன தர்மம் (Sanatana Dharma): ஆனால் சனாதனம் முன்வைக்கும் 'தர்மம்' என்பது மாற்றத்திற்கு அப்பாற்பட்டது. பிறந்த குலத்திற்கு ஏற்ப, வருணத்திற்கு ஏற்ப, சாதிக்கு ஏற்ப மனுதர்மம் வகுத்த விதிகளை மாற்றமின்றி கடைபிடிப்பதே தர்மம் எனப்படுகிறது. இது தவறு என்று பிறரால் சுட்டிக்காட்டப்பட்டாலும், இதை மாற்றிக்கொள்ள வழியே கிடையாது. அதனால்தான் சனாதனம் தன்னை 'என்றும் நிலைத்திருப்பது' (Eternal - அழிவில்லாதது) என்று சொல்லிக்கொள்கிறது. இது மதம் என்கிற நிறுவனத்தின் மூலம் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

வள்ளுவத்தின் வழிகாட்டுதலும் சாஸ்திரத்தின் தடையும்

அறநெறி வாழ்க்கை வாழ்வுக்கு ஆக்கம் தரும் என்றும், அதைக் கைவிடுவது கேடு என்றும் வள்ளுவர் எச்சரிக்கிறார் (குறள் 32). அறவாழ்க்கையின் பயன் இன்பமாகும் (குறள் 39).

ஆனால் சனாதனமோ, "சாஸ்திரம் விதித்ததைச் செய்; எதைச் செய்யக்கூடாது என்று சாஸ்திரம் சொல்கிறதோ அதைத் தட்டிக்கேட்காமல் தவிர்" என்கிறது. நாம் செய்யும் ஒரு செயல் பிறருக்கு என்ன கேடு விளைவிக்கும் என்று கூட அலசிப் பார்க்காமல், சனாதனம் சொல்வதை எப்படிச் சரி என்று ஏற்க முடியும்?

அறம் என்பது பிறருக்குத் தீங்கு ஏற்படாமல் வாழச் சொல்கிறது; தீங்கு ஏற்படுமாயின் அதை மாற்றிக் கொள்ளச் சொல்கிறது. ஆனால், பிறருக்குத் தீங்கு விளைந்தாலும், ‘சாஸ்திரம் சொன்னது’ என்பதற்காக அதை மாற்றாமல் பின்பற்றச் சொல்கிறது சனாதன தர்மம்.

ஏன் மனுதர்ம சாஸ்திரத்தை ஆராய வேண்டும்?

மனித சமத்துவத்திற்கும், பிறப்பின் அடிப்படையிலான சமூகக் கட்டமைப்பிற்கும் இடையிலான இந்த மோதலைப் புரிந்துகொள்ள, மனுஸ்மிருதியை நேரடியாக வாசிப்பதோடு, அது நடைமுறையில் எவ்வாறு இன்றும் நிலவுகிறது என்று அறிய வேண்டியது அவசியம்.

எனவே இந்தத் தொடரில் மனுதர்மத்தின்:

• ஒவ்வொரு ஸ்லோகமும், அதன் நேரடிப் பொருளும்.

• அவை உருவாக்கிய சமூகத் தாக்கம் மற்றும் வரலாற்றுச் சூழல்.

• இன்றைய நவீன மனித உரிமை மற்றும் சமத்துவக் கோணத்தில் அதன் முரண்பாடுகள்.

ஆகியவற்றை விரிவாகப் பார்க்கப் போகிறோம். எது மனிதநேயத்துக்கு ஏற்றது? எது சமத்துவத்திற்கு எதிரானது? என்பதைத் திறந்த மனதோடு விவாதிப்போம்.

சமநீதியையும் மனித சமத்துவத்தையும் தேடும் அனைவரும் இந்த உரையாடலுக்கு வரவேற்கப்படுகிறார்கள்.

தொடரும்…

ஊரான்