லெஃப்ட்ல ப்ரிட்ஜ்… ரைட்ல சிலிண்டர்… நேரா போனா ஆட்சி! தமிழக தேர்தலின் ‘அன்லிமிடெட் இலவச ஆஃபர்

ஆண்ட கட்சியும் ஆளும் கட்சியும் 'இலவசப்' போட்டியில் மல்லுக்கட்டுவது தமிழக அரசியலில் காலங்காலமாக நடக்கும் ஒரு குஸ்தித் திருவிழா.

ஆனால், சமீபத்தில் களம் இறங்கிய தம்பியின் கட்சி, சீனியர்களுக்கே செக் வைக்கும் வகையில் இலவசங்களை அள்ளி வீசியிருப்பதைப் பார்த்தால், "வாழ்க வசந்தகாலம்" என்று பாடத் தோன்றுகிறது.

கட்சிகளின் தேர்தல் அறிக்கையைப் பார்த்தால், அது மேனிஃபெஸ்டோ மாதிரியே இல்லை; ஏதோ ஆடியில் வரும் 'மெகா டிஸ்கவுண்ட்' சேல்ஸ் நோட்டீஸ் போல இருக்கிறது!

பட்டியலைப் பாருங்களேன்

பெண்களுக்குப் பேருந்து இலவசம், சிலிண்டர் இலவசம், மாணவர்களுக்கு ஸ்காலர்ஷிப், முதியோருக்குப் பென்ஷன், 

இலவச மின்சாரம், கல்யாணத்துக்குக் காசு, 

குழந்தை பிறந்தால் காசு... ஒரு கட்டத்தில் மூச்சு வாங்குகிறது. போதாக்குறைக்கு 'இலவச பிரிட்ஜ்' வேறு!

நிஜமாவே கேக்குறேன் தம்பிகளா... எதுக்கு இவ்வளவு பெரிய லிஸ்ட்டு? இந்த லிஸ்ட்டை மக்களே ஞாபகம் வெச்சுக்க முடியாது. அதுக்காகவே ஒரு கமிட்டி போட வேண்டியிருக்கும் போல!

மக்கள் சார்பில் ஒரு சின்ன வேண்டுகோள்:

அரசியல்வாதிகளே... ரொம்ப ரிஸ்க் எடுக்காதீங்கப்பா. நீங்க இவ்வளவு பெரிய பட்டியலைக் கொடுத்து நிறைவேத்த முடியாம திண்டாடுறதுக்கு பதிலா, ரொம்ப எளிமையான ஒரு 'பேக்கேஜ்' கொடுத்துடுங்க.

எங்களுக்கு மூணே மூணு விஷயம் போதும்:

1. வயிற்றுக்குச் சோறு (மூணு வேளையும் அன்லிமிடெட்!)

1. உடம்பை மறைக்கத் துணி (நிச்சயமா விஜய் படம் போட்டது வேணாம்!)

1. நிம்மதியாத் தூங்க ஒரு இடம்.

இந்த மூணையும் மட்டும் நீங்க கச்சிதமா 'இலவசமா' பண்ணிக் கொடுத்துட்டீங்கன்னு வைங்க...

எங்களுக்கு எதுக்கு இலவச பஸ்? நாங்க எதுக்கு கேஸ் வாங்கப் போறோம்? 

எதுக்கு சிலிண்டர், பிரிட்ஜ், கூப்பன்லாம்?

இவ்வளவு ஏன்... நாங்க எதுக்கு விவசாயம் பண்ணப் போறோம்? எங்களுக்கு எதுக்கு கடன் தள்ளுபடி? 

நாங்க எதுக்குக் கஷ்டப்பட்டுப் படிச்சு வேலை இல்லாத பட்டதாரியா ஆகப்போறோம்? எங்களுக்கு எதுக்கு வேலை இல்லா ஊக்கத்தொகை?

சிம்பிளாச் சொல்லப்போனா:

நீங்க அந்த மூணு கோரிக்கைய மட்டும் இலவசமா செஞ்சுடுங்க...

நாங்க பாட்டுக்குச் சாப்பிட்டோமா…

அப்படியே அந்த இடத்துல படுத்துத் தூங்குனோம்னா போதும்.

“சிவனே!”ன்னு நிம்மதியா இருப்போம்.  

நீங்க ஆட்சியைப் பிடிச்சு அள்ளப்போறது என்னமோ குறையப்போறது இல்ல. அப்புறம் எதுக்கு இந்த மெகா சீரியல் மாதிரி நீண்டுகிட்டே போற இலவசப் பட்டியல்?

வாக்குறுதிகளை 'சிம்பிளா' முடிங்கப்பா... நாங்க 'கண்ணை மூடிக்கிட்டு' ஓட்டுப் போடுறோம் (ஏன்னா முழிச்சிருந்தா இந்த லிஸ்ட்டைப் பார்த்து கண்ணே வேர்க்குது!).

ஊரான்

சிந்தனையா? கோட்பாடா? ‘இயல்’ (Ism) என்ற சொல்லின் தத்துவப் பொருள் குறித்த ஒரு சுருக்கமான ஆய்வு

சமூக விடுதலைக்காகப் போராடிய ஆளுமைகளைக் கொண்டாடும் அதே வேளையில், அவர்களின் கருத்துக்களை நாம் எவ்விதம் வகைப்படுத்துகிறோம் என்பதில் பெரும் குழப்பம் நிலவுகிறது.

குறிப்பாக மார்க்சியம் என்ற கோட்பாட்டிற்கும், பெரியார்-அம்பேத்கர் ஆகியோரின் சிந்தனைகளுக்கும் இடையே உள்ள அடிப்படை தத்துவ வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

'இயல்' (Ism) என்பதன் அடிப்படைத் தகுதி

ஒரு கருத்தாக்கம் எப்போது 'இயல்' அல்லது 'கோட்பாடு' என்ற நிலையை எட்டுகிறது?

• ஒரு சிக்கலை அடையாளம் காண்பது மட்டும் கோட்பாடு அல்ல.

• அந்தச் சிக்கலைத் தீர்ப்பதற்கான படிமுறை வழிமுறைகளை (Process/Methodology) ஒரு தத்துவார்த்த விதியாக (Formula) முன்வைக்க வேண்டும்.

• ஒரு கருத்தாக்கம் “இயல்” என அழைக்கப்பட வேண்டுமானால், அது ஒரு சமூகப் பிரச்சினையை விளக்குவதோடு மட்டுமல்லாமல், அதை மாற்றுவதற்கான ஒரு தத்துவ ரீதியான விளக்கமும் வழிமுறையும் முன்வைக்க வேண்டும்.

மார்க்சியம் என்பது வர்க்கப் போராட்டத்தையும், அதன் மூலம் நிகழும் சமூக மாற்றத்தையும் ஒரு வரலாற்றியல் மற்றும் இயக்கவியல் விதியாக முன்வைக்கிறது. அதனால்தான் அது 'இயல்' என்ற தகுதியைப் பெறுகிறது.

லெனினியம்: தத்துவத்தின் செயல்வடிவம்

மார்க்சியம் என்பது ஒரு சமூக இயக்க விதி என்றால், அந்த விதியை ரஷ்யாவின் எதார்த்தச் சூழலுக்கு ஏற்ப ஒரு வெற்றிகரமான புரட்சியாக மாற்றிய 'செயல்முறைத் திட்டமே' (Methodology) லெனினியம் ஆகும். மார்க்சியத்தின் தத்துவார்த்த விதிகளோடு, 'புரட்சிகரக் கட்சி' (Vanguard Party) என்ற அமைப்பியல் விதியையும், ஏகாதிபத்தியம் குறித்த புதிய பொருளாதார ஆய்வுகளையும் லெனின் இணைத்தார். அதனால்தான், அது வெறும் சிந்தனையாக நீடிக்காமல், ஒரு சிக்கலைத் தீர்ப்பதற்கான அறிவியல் பூர்வமான 'இயலாக' (Leninism) அங்கீகரிக்கப்பட்டது.

பெரியார் - அம்பேத்கர்: லட்சியமும் வழிமுறையும்

பெரியாரும் அம்பேத்கரும் சாதி ஒழிய வேண்டும் என்று தீவிரமாக விரும்பினார்கள், அதற்காகப் போராடினார்கள். ஆனால், சாதியை ஒரு தத்துவ ரீதியான கோட்பாடாக வரையறுத்து அதன் மீது கடுமையான விமர்சனங்களை பெரியாரும் அம்பேத்கரும் முன்வைத்தனர். சாதி ஒழிப்புக்கான பல வலுவான சமூக-அரசியல் முன்மொழிவுகளையும் அவர்கள் கூறினர். இருப்பினும், மார்க்சியம் போல ஒரு முழுமையான சமூக இயக்க விதியாக அது தொகுக்கப்படவில்லை என்பதே சிலரின் வாதமாக உள்ளது.

சாதி ஒழிப்பு என்பது ஒரு விருப்பமாகவும் ஒரு லட்சியமாகவும் முன்வைக்கப்பட்டதே ஒழிய, அது ஒரு முறையாக அமைந்த கோட்பாடாக மாற்றப்படவில்லை. வழிமுறை வகுக்கப்படாத ஒரு கருத்தாக்கத்தை 'இயல்' என்று அழைப்பது, பொருத்தமற்றதாக மாறிவிடுகிறது.

'வழி' நிற்பவர்களா? 'இயல்' கொண்டவர்களா?

மார்க்சியத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள் தங்களை 'மார்க்சிஸ்டுகள்' என்று அழைப்பது சரி. ஏனெனில் அவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட கோட்பாட்டு விதியைப் பின்பற்றுகிறார்கள். 

ஆனால், பெரியார் மற்றும் அம்பேத்கரைப் பின்பற்றுபவர்கள் தங்களை 'பெரியாரிஸ்டுகள்' (Periyarists) என்றோ 'அம்பேத்கரிஸ்டுகள்' (Ambedkarists) என்றோ அழைப்பது தத்துவ ரீதியாகப் பொருத்தமற்றது.

அவர்கள் தங்களை "பெரியார் வழிச் சிந்தனையாளர்கள்" அல்லது "அம்பேத்கர் வழி நடப்பவர்கள்" என்று அழைப்பதே முறையானது. ஏனெனில் அவர்கள் பின்பற்றுவது ஒரு மனிதரின் சிந்தனைகளையே தவிர, ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட கோட்பாட்டை அல்ல.

சமமற்ற ஒப்பீடு

பெரியாரியம், அம்பேத்கரியம் என்று அழைப்பதன் மூலம், அவை மார்க்சியம் போன்ற ஒரு முழுமையான தத்துவத்திற்குச் சமமானதாகத் தோன்றும் நிலை உருவாகிறது. இதனால் மார்க்சியம் போன்ற கோட்பாட்டு அமைப்புகளுக்கும், சமூக சீர்திருத்த சிந்தனைகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு மங்கிவிடும் அபாயம் உள்ளது. அதே சமயம் பெரியார்-அம்பேத்கரின் சிந்தனைகளுக்கு ஒரு 'கோட்பாட்டு' தோற்றத்தை அளிப்பதாகவும் அமையும். 

முடிவுரை

சாதி ஒழிப்பு என்பது இன்னும் ஒரு தேடலாகவே இருக்கிறது. அதனை ஒரு தத்துவமாக வளர்த்தெடுக்கும் வேலை இதுவரை எவராலும் செய்யப்படவில்லை. 

எனவே, சமூக சிந்தனைகளையும் தத்துவ கோட்பாடுகளையும் வேறுபடுத்திப் புரிந்துகொள்வதும், சிந்தனைகளை ஒரு முழுமையான கோட்பாடாகக் கருதி குழப்பிக் கொள்ளாமல் இருப்பதும் அறிவுடமையாகும்.

ஊரான்

இராணிப்பேட்டை தொகுதி வாக்காளர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்: கொள்கையா? தகுதியான வேட்பாளரா?

முன்னுரை

தமிழக சட்டமன்றத் தேர்தல் களம் இறுதிக்கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. பாஜக எதிர்ப்பு என்ற கொள்கை அடிப்படையில் திமுக கூட்டணிக்கு வாக்களிப்பதே சரியானது என்ற ஒரு பொதுவான பிம்பம் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், கொள்கை என்ற பெயரில் தகுதியற்றவர்களை மக்கள் மீது திணிப்பது ஜனநாயகத்திற்கு இழைக்கப்படும் அநீதி.

நிராகரிக்கும் உரிமை நமக்கிருக்க வேண்டும்!

பாஜக எதிர்ப்பு என்பது ஒரு அரசியல் தேவை. ஆனால், அதற்காக திமுக கூட்டணியில் உள்ள மிக மோசமான, மக்களுக்குத் துரோகம் இழைக்கும் வேட்பாளர்களை நாம் ஏன் சுமக்க வேண்டும்? கொள்கை என்ற திரை மறைவில் ஒளிந்து கொண்டு மக்கள் பணத்தைச் சுருட்டும் தன்னலவாதிகளை நிராகரிக்கும் துணிச்சல் நமக்கு வேண்டும்.

மலம் அப்பிய சந்தனம்!

பாஜக ஆதரவு கூட்டணியில் ஒருவேளை நல்ல வேட்பாளர் இருப்பதாக யாராவது கருதினாலும், அவர்களையும் நாம் நிராகரிக்க வேண்டும். மலம் அப்பிய சந்தனம் எவ்வளவு நறுமணம் கொண்டதாக இருந்தாலும், அதை யாரும் தன் நெற்றியில் பூசிக்கொள்ள விரும்ப மாட்டார்கள். அதேபோல், மதவாதக் கூட்டணியில் இருக்கும் எந்த ஒரு நல்ல வேட்பாளரும் நமக்குப் பயன்தரப் போவதில்லை.

இராணிப்பேட்டையின் மாற்று: "வைரம்"!

இத்தகைய இக்கட்டான சூழலில், பாஜக அரசியலைத் தீவிரமாக எதிர்ப்பதும், அதே சமயம் மக்களின் நலனில் உண்மையான அக்கறை கொண்டிருப்பதுமே ஒரு வேட்பாளருக்கான தகுதி. இராணிப்பேட்டை சட்டமன்றத் தொகுதியில் திமுக கூட்டணி வேட்பாளர் நம் எதிர்பார்ப்பிற்குத் தகுதியானவராக இல்லை.

எனவே, பாஜக எதிர்ப்பு மற்றும் மத நல்லிணக்கத்தில் எக்காலத்திலும் சமரசம் செய்து கொள்ளாத, நீண்ட கால அரசியல் அனுபவம் கொண்ட முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர் திரு. வாலாஜா ஜெ. அசேன், BA, BL., அவர்களுக்கு “வைரம்” சின்னத்தில் வாக்களிப்பதே இராணிப்பேட்டை மக்களின் சிறந்த முடிவாக இருக்கும்.

முடிவுரை

நமது வாக்கு ஒரு கட்சிக்கு அடிபணிவதல்ல; அது நம் தொகுதியின் முன்னேற்றத்திற்கான சாவி. நேர்மையான, துணிச்சலான மாற்றத்தை ஆதரிப்போம்! ‘வைரத்துக்கு’ வாக்களித்து வெற்றி பெறச் செய்வோம்!

ஊரான்

தொடர்புடைய பதிவு 

தேர்தல் 2026: தன்னலவாதிகளைப் பாதுகாக்கும் 'கொள்கை’ அரசியல்!

தேர்தல் 2026: தன்னலவாதிகளைப் பாதுகாக்கும் 'கொள்கை’ அரசியல்!

முன்னுரை

தமிழ்நாட்டில் தேர்தல் பிரச்சாரம் முடிவடைய இன்னும் சில மணி நேரங்களே உள்ளன. பாஜக-வை வீழ்த்த வேண்டும், மதச்சார்பற்ற சக்திகள் வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற ஒற்றை இலக்கை முன்வைத்து, திமுக தலைமையிலான கூட்டணிக்கு வாக்களிக்க வேண்டுமென திமுக கூட்டணிக் கட்சிகள் மட்டுமல்ல, பல்வேறு பொதுநல அமைப்புகளும் தீவிரமாகப் பிரச்சாரம் செய்து வருகின்றன.

“மதச்சார்பற்ற” என்பதைக் காட்டிலும் “மத நல்லிணக்கம்” என்பதே நம் சமூகத்திற்கு பொருத்தமான சொல்லாகும்.

கொள்கை ரீதியாக திமுக கூட்டணிக்கு வாக்களிக்க வேண்டும் என்ற நிலைப்பாடு சரியானதுதான். ஆனால் நடைமுறை அரசியலில் இது ஒரு பெரிய ஜனநாயகச் சிக்கலை மறைத்து விடுகிறது.

கொள்கைக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் துரோகம்

பாஜக எதிர்ப்பு என்ற பெயரில், ஒரு தொகுதியில் போட்டியிடும் வேட்பாளர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதைப் பார்க்காமல் ‘கண்ணை மூடிக்கொண்டு’ வாக்களிப்பது அந்தத் தொகுதி மக்களுக்குச் செய்யும் துரோகம் அல்லவா?

கொள்கை ஒரு நாட்டின் திசையை நிர்ணயிக்கலாம். ஆனால் ஒரு தொகுதியின் விதியை நிர்ணயிப்பது அந்த வேட்பாளரின் நேர்மையும் உழைப்பும்தான்.

ஒரு மோசமான பின்னணி கொண்ட வேட்பாளரை ‘கூட்டணி’ என்ற ஒரே காரணத்திற்காக ஆதரிப்பது வாக்காளர்களை ஏமாற்றும் செயலாகும். அத்தகைய சூழ்நிலையில், பாஜக எதிர்ப்பு நிலைப்பாடு கொண்ட நேர்மையான சுயேச்சை வேட்பாளர்களை அடையாளம் கண்டு ஆதரிப்பதே ஒரு சரியான மாற்றாக இருக்க முடியும்.

ஏமாற்றப்படும் சிறுபான்மையினர்

பாஜக அச்சத்தை முன்னிறுத்தியே சிறுபான்மையினரின் வாக்குகள் ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு திசையில் திருப்பப்படுகின்றன.

ஆனால் வெற்றி பெற்ற பிறகு அந்த வேட்பாளர் கோடிகளைச் சுருட்டுவதிலும், அதிகாரத்தைத் தக்கவைப்பதிலுமே கவனம் செலுத்துகிறார். அவரை வெற்றி பெறச் செய்த மக்களின் துயரங்களோ தேவைகளோ அவரது கண்களுக்குத் தெரிவதில்லை.

பாதுகாப்பிற்காக வாக்களித்த மக்கள், இறுதியில் அடிப்படைத் தேவைகளுக்கே அதே நபர்களிடம் கையேந்தும் நிலையே தொடர்கிறது.

முற்போக்கு இயக்கங்களின் கடமை

முற்போக்கு இயக்கங்கள் வெறும் ‘வாக்குச் சேகரிக்கும் இயந்திரங்களாக’ மாறிவிடக் கூடாது.

ஒரு மோசமான வேட்பாளரை ஆதரிக்கும்படி மக்களை வற்புறுத்துவது அறிவுடைமை அல்ல. மாறாக, தகுதியான மாற்று வேட்பாளர்களை களமிறக்கி, நேர்மையான சுயேச்சைகளை அடையாளம் காட்டி மக்களை வழிநடத்துவதும் அத்தகையவர்களை வெற்றி பெறச் செய்வதும்தான் உண்மையான முற்போக்கு அரசியல்.

களத்தில் கிடைத்த படிப்பினை

இன்று இராணிப்பேட்டை தொகுதியில் பிரச்சாரக் களத்தில் இறங்கி மக்களைச் சந்தித்தபோது எனக்குக் கிடைத்த அனுபவம் இதுதான்:

மக்கள் மாற்றத்தை விரும்புகிறார்கள். ஆனால் அவர்களிடம் முன்வைக்கப்படும் தெரிவுகள் மிகவும் குறைவாக உள்ளன. பாஜக எதிர்ப்பு என்பது முக்கியமான அரசியல் நிலைப்பாடுதான். ஆனால் அதைச் சாக்காக வைத்து ஒரு மோசமான நபரை எம்.எல்.ஏ-வாகத் தேர்ந்தெடுப்பது ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்தாது.

முடிவுரை

வாக்களிப்பது என்பது வெறும் கடமை அல்ல; அது ஒரு உரிமை. அந்தக் கடமையை ஒரு கட்சிக்கும் அல்லது கூட்டணிக்கும் அடிபணிந்து செய்யாமல், தொகுதியின் நலனை முன்னிறுத்திச் செய்ய வேண்டும்.

பாஜக-வையும், அதன் நேரடி மற்றும் மறைமுக அரசியலையும் எதிர்க்கும் அதே வேளையில், தகுதியற்ற 'முற்போக்கு முகாமின்'  வேட்பாளர்களையும் நிராகரிக்கும் துணிச்சல் நமக்கு இருக்க வேண்டும்.

நமக்குத் தேவையானது தன்னலவாதிகள் நிறைந்த ‘மதச்சார்பற்ற முற்போக்கு’ அரசியல் அல்ல; மக்களின் வாழ்வை மேம்படுத்த உதவும் ‘மத நல்லிணக்க’ அரசியலே.

ஊரான்

நாம் ஏன் எழுத வேண்டும்?

முன்னுரை

ஒவ்வொரு நாளும் பல்லாயிரக்கணக்கான நிகழ்வுகளை நாம் கடந்து செல்கிறோம். இன்பங்கள், துன்பங்கள், ஏமாற்றங்கள் எனப் பலவிதக் காட்சிகள் நம் கண்முன்னே விரிந்து மறைகின்றன. ஆனால், கோடிக்கணக்கான மனிதர்களில் ஒரு சிலரே ஏன் பேனா பிடிக்கிறார்கள்?

அனுபவங்கள் எல்லோருக்கும் பொதுவானவை என்றால், அவை ஏன் ஒரு சிலரிடம் மட்டும் எழுத்தாக உருமாறுகின்றன? இந்தக் கேள்வியின் பின்னால் ஒரு பெரும் சமூகப் பொறுப்பு ஒளிந்திருக்கிறது.

1. பார்த்தல் வேறு; கவனித்தல் வேறு

சாலையோரக் கடையில் ஒருவன் பழம் வாங்குவதையும், ஒரு தொழிற்சங்கத் தொழிலாளி தன் உரிமையை இழப்பதையும் பலரும் பார்க்கிறார்கள். ஆனால், எழுத்தாளன் மட்டுமே அதைக் கவனிக்கிறான். ஒரு சராசரி மனிதனுக்குத் தெரியாத அந்த நிகழ்வின் 'மறைமுக அரசியல்' அல்லது 'உணர்ச்சியின் ஆழம்' எழுத்தாளனின் கண்களுக்குப் புலப்படுகிறது. அந்தக் கவனிப்புத் திறன் தரும் அதிர்வலைகளே ஒரு மனிதனை எழுதத் தூண்டுகின்றன.

2. அனுபவத்தின் ஆயுள் மற்றும் எழுத்தின் நீட்சி

அனுபவம் என்பது அந்த மனிதனின் வாழ்நாள் வரை மட்டுமே. ஒரு மனிதன் மறைந்தால், அவனோடு அவனது அறிவுத் தொகுப்பும், அவன் கண்ட காட்சிகளும் மண்ணோடு மண்ணாகிவிடும். ஆனால், அந்த அனுபவங்களை எழுத்தாக்கும்போது, அது காலம் கடந்தும் பேசப்படுகிறது. 

• ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வள்ளுவன் கண்ட அறம் இன்றும் நம்மோடு பேசுகிறது என்றால், அவன் அதைத் தன் அனுபவத்தால் மட்டும் பெறவில்லை; அந்த அனுபவத்தை 'மொழியில்' உறைய வைத்ததால்தான்.

• எழுத்து என்பது ஒரு தலைமுறையின் அனுபவத்தை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தும் ஒரு 'தொடரோட்டம்' (Relay Race) போன்றது.

3. சமூகத்திற்கான சாட்சியம்

எழுத்தாளன் என்பவன் தன் காலத்தின் 'சாட்சியம்' (Witness). அதிகார வர்க்கத்தின் ஒடுக்குமுறை, எளிய மக்களின் பசி, சமூகத்தில் நிலவும் ஜாதி இழிவு என அனைத்தையும் ஆவணப்படுத்துவது ஒரு வரலாற்றுத் தேவை. நாம் இன்று எழுதவில்லை என்றால், எதிர்காலத் தலைமுறை நம் காலத்தின் வலிகளையும் போராட்டங்களையும் எப்படித் தெரிந்துகொள்ள முடியும்?

பசி வரும்போது மனிதன் மானத்தை இழக்கிறான். பொருளாதார பலமே அந்த மானத்தின் அடித்தளம் என்பதை நாம் எழுதும்போதுதான் அது ஒரு சமூகப் பார்வையாக மாறுகிறது.

4. எழுத்து: ஒரு தொடர் உரையாடல்

ஒரு மனிதன் இறந்த பின்பும் இந்த உலகோடு பேசிக்கொண்டே இருப்பதற்கான ஒரே வழி எழுத்துதான். அது வெறும் அலங்காரச் சொற்கள் அல்ல; அது ஒரு சிந்தனையின் விதை. ஒரு எழுத்தாளன் ஒரு கட்டுரையை முடிக்கும்போது, அவன் ஒரு வாசகனுடன் ஒரு நீண்டகால உரையாடலைத் தொடங்கி வைக்கிறான். அந்த உரையாடல் ஒரு மனிதனைச் சிந்திக்க வைத்தால், ஒரு சமூகத்தை மாற்றத் தூண்டினால், அதுவே அந்த எழுத்துக்குக் கிடைக்கும் ஆகச்சிறந்த வெற்றி.

ஒலி ஒளி வடிவிலான கருத்தாக்கங்கள் கணநேரம் நம் உணர்ச்சியைத் தூண்டி விடும். ஆனால் எழுத்துக்கள் மட்டுமே மூளைக்குள் ஊடுருவி நம் சிந்தனையைத் தட்டி எழுப்பும். ஒலி–ஒளி வடிவிலான கருத்தாக்கங்கள் மண் சிலைகளைப் போல ஒருநாள் கரைந்து போகலாம். ஆனால் எழுத்து மட்டுமே கற்சிலைகளைப் போல காலம் கடந்தும் உயர்ந்து நிற்கும். 

எழுதுவது ஒரு தனிப்பட்ட ஆசை அல்ல; அது ஒரு சமூகப் பொறுப்பு.

முடிவுரை

அனுபவங்கள் உறைந்த நிலையில் உள்ள நீர் போன்றவை; அவை ஒருநாள் உருகி மறைந்துவிடும். ஆனால் எழுத்து என்பது அந்த நீரைச் செதுக்கி வைத்த ஒரு பளிங்குச் சிலை. 

நம் வாழ்நாள் குறுகியது, ஆனால் நம் சிந்தனைகள் காலத்தைக் கடந்து நிற்க வேண்டியவை. சமூகப் பொறுப்பை உணர்ந்த எவனும் எழுதாமல் இருக்க முடியாது.

உங்கள் பேனா முனையில் இருந்து வழியும் மை, ஒரு வரலாற்றின் புதிய பக்கத்தைத் தொடங்கட்டும்!

ஊரான்