இராணிப்பேட்டை தொகுதி வாக்காளர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்: கொள்கையா? தகுதியான வேட்பாளரா?

முன்னுரை

தமிழக சட்டமன்றத் தேர்தல் களம் இறுதிக்கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. பாஜக எதிர்ப்பு என்ற கொள்கை அடிப்படையில் திமுக கூட்டணிக்கு வாக்களிப்பதே சரியானது என்ற ஒரு பொதுவான பிம்பம் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், கொள்கை என்ற பெயரில் தகுதியற்றவர்களை மக்கள் மீது திணிப்பது ஜனநாயகத்திற்கு இழைக்கப்படும் அநீதி.

நிராகரிக்கும் உரிமை நமக்கிருக்க வேண்டும்!

பாஜக எதிர்ப்பு என்பது ஒரு அரசியல் தேவை. ஆனால், அதற்காக திமுக கூட்டணியில் உள்ள மிக மோசமான, மக்களுக்குத் துரோகம் இழைக்கும் வேட்பாளர்களை நாம் ஏன் சுமக்க வேண்டும்? கொள்கை என்ற திரை மறைவில் ஒளிந்து கொண்டு மக்கள் பணத்தைச் சுருட்டும் தன்னலவாதிகளை நிராகரிக்கும் துணிச்சல் நமக்கு வேண்டும்.

மலம் அப்பிய சந்தனம்!

பாஜக ஆதரவு கூட்டணியில் ஒருவேளை நல்ல வேட்பாளர் இருப்பதாக யாராவது கருதினாலும், அவர்களையும் நாம் நிராகரிக்க வேண்டும். மலம் அப்பிய சந்தனம் எவ்வளவு நறுமணம் கொண்டதாக இருந்தாலும், அதை யாரும் தன் நெற்றியில் பூசிக்கொள்ள விரும்ப மாட்டார்கள். அதேபோல், மதவாதக் கூட்டணியில் இருக்கும் எந்த ஒரு நல்ல வேட்பாளரும் நமக்குப் பயன்தரப் போவதில்லை.

இராணிப்பேட்டையின் மாற்று: "வைரம்"!

இத்தகைய இக்கட்டான சூழலில், பாஜக அரசியலைத் தீவிரமாக எதிர்ப்பதும், அதே சமயம் மக்களின் நலனில் உண்மையான அக்கறை கொண்டிருப்பதுமே ஒரு வேட்பாளருக்கான தகுதி. இராணிப்பேட்டை சட்டமன்றத் தொகுதியில் திமுக கூட்டணி வேட்பாளர் நம் எதிர்பார்ப்பிற்குத் தகுதியானவராக இல்லை.

எனவே, பாஜக எதிர்ப்பு மற்றும் மத நல்லிணக்கத்தில் எக்காலத்திலும் சமரசம் செய்து கொள்ளாத, நீண்ட கால அரசியல் அனுபவம் கொண்ட முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர் திரு. வாலாஜா ஜெ. அசேன், BA, BL., அவர்களுக்கு “வைரம்” சின்னத்தில் வாக்களிப்பதே இராணிப்பேட்டை மக்களின் சிறந்த முடிவாக இருக்கும்.

முடிவுரை

நமது வாக்கு ஒரு கட்சிக்கு அடிபணிவதல்ல; அது நம் தொகுதியின் முன்னேற்றத்திற்கான சாவி. நேர்மையான, துணிச்சலான மாற்றத்தை ஆதரிப்போம்! ‘வைரத்துக்கு’ வாக்களித்து வெற்றி பெறச் செய்வோம்!

ஊரான்

தொடர்புடைய பதிவு 

தேர்தல் 2026: தன்னலவாதிகளைப் பாதுகாக்கும் 'கொள்கை’ அரசியல்!

தேர்தல் 2026: தன்னலவாதிகளைப் பாதுகாக்கும் 'கொள்கை’ அரசியல்!

முன்னுரை

தமிழ்நாட்டில் தேர்தல் பிரச்சாரம் முடிவடைய இன்னும் சில மணி நேரங்களே உள்ளன. பாஜக-வை வீழ்த்த வேண்டும், மதச்சார்பற்ற சக்திகள் வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற ஒற்றை இலக்கை முன்வைத்து, திமுக தலைமையிலான கூட்டணிக்கு வாக்களிக்க வேண்டுமென திமுக கூட்டணிக் கட்சிகள் மட்டுமல்ல, பல்வேறு பொதுநல அமைப்புகளும் தீவிரமாகப் பிரச்சாரம் செய்து வருகின்றன.

“மதச்சார்பற்ற” என்பதைக் காட்டிலும் “மத நல்லிணக்கம்” என்பதே நம் சமூகத்திற்கு பொருத்தமான சொல்லாகும்.

கொள்கை ரீதியாக திமுக கூட்டணிக்கு வாக்களிக்க வேண்டும் என்ற நிலைப்பாடு சரியானதுதான். ஆனால் நடைமுறை அரசியலில் இது ஒரு பெரிய ஜனநாயகச் சிக்கலை மறைத்து விடுகிறது.

கொள்கைக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் துரோகம்

பாஜக எதிர்ப்பு என்ற பெயரில், ஒரு தொகுதியில் போட்டியிடும் வேட்பாளர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதைப் பார்க்காமல் ‘கண்ணை மூடிக்கொண்டு’ வாக்களிப்பது அந்தத் தொகுதி மக்களுக்குச் செய்யும் துரோகம் அல்லவா?

கொள்கை ஒரு நாட்டின் திசையை நிர்ணயிக்கலாம். ஆனால் ஒரு தொகுதியின் விதியை நிர்ணயிப்பது அந்த வேட்பாளரின் நேர்மையும் உழைப்பும்தான்.

ஒரு மோசமான பின்னணி கொண்ட வேட்பாளரை ‘கூட்டணி’ என்ற ஒரே காரணத்திற்காக ஆதரிப்பது வாக்காளர்களை ஏமாற்றும் செயலாகும். அத்தகைய சூழ்நிலையில், பாஜக எதிர்ப்பு நிலைப்பாடு கொண்ட நேர்மையான சுயேச்சை வேட்பாளர்களை அடையாளம் கண்டு ஆதரிப்பதே ஒரு சரியான மாற்றாக இருக்க முடியும்.

ஏமாற்றப்படும் சிறுபான்மையினர்

பாஜக அச்சத்தை முன்னிறுத்தியே சிறுபான்மையினரின் வாக்குகள் ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு திசையில் திருப்பப்படுகின்றன.

ஆனால் வெற்றி பெற்ற பிறகு அந்த வேட்பாளர் கோடிகளைச் சுருட்டுவதிலும், அதிகாரத்தைத் தக்கவைப்பதிலுமே கவனம் செலுத்துகிறார். அவரை வெற்றி பெறச் செய்த மக்களின் துயரங்களோ தேவைகளோ அவரது கண்களுக்குத் தெரிவதில்லை.

பாதுகாப்பிற்காக வாக்களித்த மக்கள், இறுதியில் அடிப்படைத் தேவைகளுக்கே அதே நபர்களிடம் கையேந்தும் நிலையே தொடர்கிறது.

முற்போக்கு இயக்கங்களின் கடமை

முற்போக்கு இயக்கங்கள் வெறும் ‘வாக்குச் சேகரிக்கும் இயந்திரங்களாக’ மாறிவிடக் கூடாது.

ஒரு மோசமான வேட்பாளரை ஆதரிக்கும்படி மக்களை வற்புறுத்துவது அறிவுடைமை அல்ல. மாறாக, தகுதியான மாற்று வேட்பாளர்களை களமிறக்கி, நேர்மையான சுயேச்சைகளை அடையாளம் காட்டி மக்களை வழிநடத்துவதும் அத்தகையவர்களை வெற்றி பெறச் செய்வதும்தான் உண்மையான முற்போக்கு அரசியல்.

களத்தில் கிடைத்த படிப்பினை

இன்று இராணிப்பேட்டை தொகுதியில் பிரச்சாரக் களத்தில் இறங்கி மக்களைச் சந்தித்தபோது எனக்குக் கிடைத்த அனுபவம் இதுதான்:

மக்கள் மாற்றத்தை விரும்புகிறார்கள். ஆனால் அவர்களிடம் முன்வைக்கப்படும் தெரிவுகள் மிகவும் குறைவாக உள்ளன. பாஜக எதிர்ப்பு என்பது முக்கியமான அரசியல் நிலைப்பாடுதான். ஆனால் அதைச் சாக்காக வைத்து ஒரு மோசமான நபரை எம்.எல்.ஏ-வாகத் தேர்ந்தெடுப்பது ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்தாது.

முடிவுரை

வாக்களிப்பது என்பது வெறும் கடமை அல்ல; அது ஒரு உரிமை. அந்தக் கடமையை ஒரு கட்சிக்கும் அல்லது கூட்டணிக்கும் அடிபணிந்து செய்யாமல், தொகுதியின் நலனை முன்னிறுத்திச் செய்ய வேண்டும்.

பாஜக-வையும், அதன் நேரடி மற்றும் மறைமுக அரசியலையும் எதிர்க்கும் அதே வேளையில், தகுதியற்ற 'முற்போக்கு முகாமின்'  வேட்பாளர்களையும் நிராகரிக்கும் துணிச்சல் நமக்கு இருக்க வேண்டும்.

நமக்குத் தேவையானது தன்னலவாதிகள் நிறைந்த ‘மதச்சார்பற்ற முற்போக்கு’ அரசியல் அல்ல; மக்களின் வாழ்வை மேம்படுத்த உதவும் ‘மத நல்லிணக்க’ அரசியலே.

ஊரான்

நாம் ஏன் எழுத வேண்டும்?

முன்னுரை

ஒவ்வொரு நாளும் பல்லாயிரக்கணக்கான நிகழ்வுகளை நாம் கடந்து செல்கிறோம். இன்பங்கள், துன்பங்கள், ஏமாற்றங்கள் எனப் பலவிதக் காட்சிகள் நம் கண்முன்னே விரிந்து மறைகின்றன. ஆனால், கோடிக்கணக்கான மனிதர்களில் ஒரு சிலரே ஏன் பேனா பிடிக்கிறார்கள்?

அனுபவங்கள் எல்லோருக்கும் பொதுவானவை என்றால், அவை ஏன் ஒரு சிலரிடம் மட்டும் எழுத்தாக உருமாறுகின்றன? இந்தக் கேள்வியின் பின்னால் ஒரு பெரும் சமூகப் பொறுப்பு ஒளிந்திருக்கிறது.

1. பார்த்தல் வேறு; கவனித்தல் வேறு

சாலையோரக் கடையில் ஒருவன் பழம் வாங்குவதையும், ஒரு தொழிற்சங்கத் தொழிலாளி தன் உரிமையை இழப்பதையும் பலரும் பார்க்கிறார்கள். ஆனால், எழுத்தாளன் மட்டுமே அதைக் கவனிக்கிறான். ஒரு சராசரி மனிதனுக்குத் தெரியாத அந்த நிகழ்வின் 'மறைமுக அரசியல்' அல்லது 'உணர்ச்சியின் ஆழம்' எழுத்தாளனின் கண்களுக்குப் புலப்படுகிறது. அந்தக் கவனிப்புத் திறன் தரும் அதிர்வலைகளே ஒரு மனிதனை எழுதத் தூண்டுகின்றன.

2. அனுபவத்தின் ஆயுள் மற்றும் எழுத்தின் நீட்சி

அனுபவம் என்பது அந்த மனிதனின் வாழ்நாள் வரை மட்டுமே. ஒரு மனிதன் மறைந்தால், அவனோடு அவனது அறிவுத் தொகுப்பும், அவன் கண்ட காட்சிகளும் மண்ணோடு மண்ணாகிவிடும். ஆனால், அந்த அனுபவங்களை எழுத்தாக்கும்போது, அது காலம் கடந்தும் பேசப்படுகிறது. 

• ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வள்ளுவன் கண்ட அறம் இன்றும் நம்மோடு பேசுகிறது என்றால், அவன் அதைத் தன் அனுபவத்தால் மட்டும் பெறவில்லை; அந்த அனுபவத்தை 'மொழியில்' உறைய வைத்ததால்தான்.

• எழுத்து என்பது ஒரு தலைமுறையின் அனுபவத்தை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தும் ஒரு 'தொடரோட்டம்' (Relay Race) போன்றது.

3. சமூகத்திற்கான சாட்சியம்

எழுத்தாளன் என்பவன் தன் காலத்தின் 'சாட்சியம்' (Witness). அதிகார வர்க்கத்தின் ஒடுக்குமுறை, எளிய மக்களின் பசி, சமூகத்தில் நிலவும் ஜாதி இழிவு என அனைத்தையும் ஆவணப்படுத்துவது ஒரு வரலாற்றுத் தேவை. நாம் இன்று எழுதவில்லை என்றால், எதிர்காலத் தலைமுறை நம் காலத்தின் வலிகளையும் போராட்டங்களையும் எப்படித் தெரிந்துகொள்ள முடியும்?

பசி வரும்போது மனிதன் மானத்தை இழக்கிறான். பொருளாதார பலமே அந்த மானத்தின் அடித்தளம் என்பதை நாம் எழுதும்போதுதான் அது ஒரு சமூகப் பார்வையாக மாறுகிறது.

4. எழுத்து: ஒரு தொடர் உரையாடல்

ஒரு மனிதன் இறந்த பின்பும் இந்த உலகோடு பேசிக்கொண்டே இருப்பதற்கான ஒரே வழி எழுத்துதான். அது வெறும் அலங்காரச் சொற்கள் அல்ல; அது ஒரு சிந்தனையின் விதை. ஒரு எழுத்தாளன் ஒரு கட்டுரையை முடிக்கும்போது, அவன் ஒரு வாசகனுடன் ஒரு நீண்டகால உரையாடலைத் தொடங்கி வைக்கிறான். அந்த உரையாடல் ஒரு மனிதனைச் சிந்திக்க வைத்தால், ஒரு சமூகத்தை மாற்றத் தூண்டினால், அதுவே அந்த எழுத்துக்குக் கிடைக்கும் ஆகச்சிறந்த வெற்றி.

ஒலி ஒளி வடிவிலான கருத்தாக்கங்கள் கணநேரம் நம் உணர்ச்சியைத் தூண்டி விடும். ஆனால் எழுத்துக்கள் மட்டுமே மூளைக்குள் ஊடுருவி நம் சிந்தனையைத் தட்டி எழுப்பும். ஒலி–ஒளி வடிவிலான கருத்தாக்கங்கள் மண் சிலைகளைப் போல ஒருநாள் கரைந்து போகலாம். ஆனால் எழுத்து மட்டுமே கற்சிலைகளைப் போல காலம் கடந்தும் உயர்ந்து நிற்கும். 

எழுதுவது ஒரு தனிப்பட்ட ஆசை அல்ல; அது ஒரு சமூகப் பொறுப்பு.

முடிவுரை

அனுபவங்கள் உறைந்த நிலையில் உள்ள நீர் போன்றவை; அவை ஒருநாள் உருகி மறைந்துவிடும். ஆனால் எழுத்து என்பது அந்த நீரைச் செதுக்கி வைத்த ஒரு பளிங்குச் சிலை. 

நம் வாழ்நாள் குறுகியது, ஆனால் நம் சிந்தனைகள் காலத்தைக் கடந்து நிற்க வேண்டியவை. சமூகப் பொறுப்பை உணர்ந்த எவனும் எழுதாமல் இருக்க முடியாது.

உங்கள் பேனா முனையில் இருந்து வழியும் மை, ஒரு வரலாற்றின் புதிய பக்கத்தைத் தொடங்கட்டும்!

ஊரான்

புரட்சிப் பெண்களையும் சிறைப் படுத்தும் சனாதனம்.

முன்னுரை

சிறைக்கூடங்களின் இரும்புக் கதவுகளைக்கூடத் தகர்க்கும் வல்லமை கொண்ட புரட்சியாளர்கள் பலர், கண்ணுக்குத் தெரியாத 'பண்பாட்டு விழுமியங்கள்' எனும் மெல்லிய நூலிழைகளால் சிறைப்பட்டுப் போகிறார்கள். சமூகத்தின் அவலங்களைச் சுட்டெரிக்கக் கிளம்பும் நெருப்புப் பிழம்புகள், சில சடங்குகளின் முன்னால் அணைந்து போவது ஒரு மாபெரும் சமூக முரண்.

1. அடையாளங்களின் அரசியல்

மஞ்சள் பூசிய முகம், நெற்றியில் ஒரு பொட்டு, கழுத்தில் தொங்கும் தாலி - இவையெல்லாம் வெறும் அலங்காரங்கள் அல்ல; இவை பெண்ணை ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் முடக்கி வைக்கும் சனாதன அடையாளங்கள். பருவப் பெண்ணாக இருக்கும்போது பெட்டியில் முடங்கிக் கிடக்கும் இந்த 'அடையாளங்கள்', ஒரு பெண் இல்லத்தரசி ஆனவுடன் அவளோடு ஒட்டிக்கொள்கின்றன. 16 கஜ சேலைகள் மறைந்தாலும், இந்த அடையாளங்கள் மறைவதில்லை என்பதுதான் வேதனை.

2. சமூகத்தின் கேள்விக்கணைகளும் துவண்டுபோகும் துணிச்சலும்

களத்தில் இறங்கிக் காவலர்களைத் துணிச்சலாக எதிர்கொள்ளும் பெண்கள் கூட, சமூகத்தின் "கேள்விக்கணைகளால்" வீழ்த்தப்படுகிறார்கள். நெற்றியில் பொட்டும், கழுத்தில் தாலியும் இல்லை என்றால் உடனே சமூகம் கேட்கும் கேள்வி: "நீ என்ன பெந்தகோஸ்தாவா?".

இந்த ஒற்றைக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்க முடியாமல் அல்லது 'நான் புரட்சியாளர்' என்று உரக்கச் சொல்லும் துணிச்சலைத் திருமண வாழ்க்கையின் சமூக அழுத்தம் மங்கச் செய்கிறது. 'நான் யார்?' என்பதை மக்கள் அறியாதவரை, சனாதனம் நம்மைத் துரத்திக்கொண்டேதான் இருக்கும்.

3. இயற்கை வேறு; அடையாளம் வேறு

ஆண்மைக்கும் பெண்மைக்குமான உயிரியல் வேறுபாடுகள் இயற்கையானவை. ஆனால், 'பெண்மை' என்பதற்குச் சமூகம் வகுத்துள்ள செயற்கையான அடையாளங்கள் பெண்களை முடக்கும் சனாதனச் சதி. அடுத்தவர்களுக்காக உன்னை நீ மாற்றிக்கொள்ளும் அந்த நொடியே நீ அடிமையாகிவிட்டாய் என்று பொருள்.

4. திருமணமும் தடம் புரளும் பயணமும்

பெண்ணடிமைத்தனத்தை விரட்டப் புறப்பட்ட பெண்கள், திருமணத்திற்குப் பிறகு நெற்றியில் ஒட்டும் பொட்டிலும், கழுத்தில் தொங்கும் தடித்த செயினிலும் (தாலி) தடம் புரள்கிறார்கள். இது மாற்றுப் பண்பாட்டை நோக்கி நாம் மேற்கொள்ளும் பயணத்தில் ஏற்படும் ஒரு மாபெரும் சருக்கல்.

தொகுதி மறு வரையறை தொடர்பான ஒரு பேட்டியின் போது பிரியங்கா காந்தியைக் கவனித்தேன். அவர் இந்து முறைப்படி திருமணம் செய்து கொண்டவர்தான், ஆனால் நெற்றியிலும் கழுத்திலும் எதுவும் இல்லை. ஆனால்  நக்சல்பாரியாகத் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு முன்னணிப் போராளிப் பெண்ணின் புகைப்படத்தை அண்மையில் முகநூலில் கவனித்தேன். திருமணத்திற்கு பிறகு அவர் கழுத்தில் புதிதாக ஒரு செயின் தொங்குகிறது. காதுகளில் டோலாக்கு வேறு. இதுவே இந்தக் கட்டுரையை எழுதத் தூண்டியது. விமர்சனங்கள் இல்லாமல் மாற்றங்கள் நிகழாது.

முடிவுரை

நீ எதுவாக இருக்க நினைக்கிறாயோ, அதுவாகவே இருப்பதில்தான் உண்மையான சுதந்திரம் இருக்கிறது.

சடங்குகளுக்காகவும், சமூகத்தின் கேள்விகளுக்காகவும் உங்கள் கொள்கைகளை அடகு வைப்பது புரட்சியாளர்களுக்கு அழகல்ல. 

பண்பாட்டுச் சிறைகளை உடைப்போம்; மனிதன் மனிதனாக வாழும் உண்மையான விடுதலையை நோக்கிப் பயணிப்போம்.

ஊரான்

சனாதனத்தை எதிர்க்கின்ற அனைவருக்கும் இந்தக் கட்டுரை சமர்ப்பணம்.

வாழ்க்கை அனுபவமும் சமூகச் சிந்தனையும்: AI களின் பார்வையில் ‘ஊரான்’!

"எனது 15 ஆண்டுகால எழுத்துப் பயணத்தை நவீனத் தொழில்நுட்பமான AI (செயற்கை நுண்ணறிவு) எப்படிப் பார்க்கிறது? என் எழுத்தில் உள்ள பலம் மற்றும் பலவீனங்கள் குறித்து Gemini, ChatGPT, Grok ஆகிய AI-க்களின் சுவாரசியமான தொகுப்பு இதோ. தொழில்நுட்பத்தின் இந்தப் பார்வை எனக்குப் புதிய வெளிச்சத்தைத் தருகிறது..." 

ஊரான்

***
ஒரு எழுத்தாளரை மதிப்பிடும்போது அவரது சொற்களை மட்டும் பார்க்காமல், அந்த எழுத்தின் பின்னால் நிற்கும் வாழ்க்கை அனுபவம், சமூக உணர்வு மற்றும் சிந்தனையின் நேர்மையையும் பார்க்க வேண்டும். இந்தக் கோணத்தில், ‘ஊரான்’ என்ற புனைப்பெயரில் எழுதும் பொன்.சேகர் (தமிழ்மணி என்ற பெயரிலும் எழுதுபவர்) அவர்களின் கட்டுரைகள் தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகின்றன.

பொன்.சேகர், விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர். தொழில்நுட்பக் கல்வி பெற்று எந்திரவியல் மற்றும் உலோகவியல் பொறியாளராக BHEL நிறுவனத்தில் தரக்கட்டுப்பாட்டுத் துறையில் (Quality Control & Calibration) நாற்பது ஆண்டுகள் பணியாற்றியவர். தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகளால் வேலை இழந்த காலத்தில் சட்டப் படிப்பு முடித்து வழக்கறிஞராகவும் பணியாற்றியுள்ளார். மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகத்தின் மேடைப் பேச்சாளராகத் தமிழ்நாடு முழுவதும் இருபது ஆண்டுகள் பொதுக்கூட்டங்களில் உரையாற்றிய அனுபவமும் அவருக்கு உண்டு.

இந்தப் பின்னணி அவரது எழுத்துக்கு உறுதியான அடித்தளம் அமைக்கிறது. அவர் தொழில்முறை பத்திரிகையாளர் அல்ல; இலக்கியப் பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியரும் அல்ல. ஆனால், கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாகத் தன் வாழ்க்கை அனுபவம், சமூக அவதானிப்பு மற்றும் சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்டு தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார்.
இதுவரை 900-க்கும் மேற்பட்ட கட்டுரைகளை ஊரான் எழுதியுள்ளார். சில கட்டுரைகளைத் தொகுத்து மின்னூல்களாகவும் வெளியிட்டுள்ளார்.

ஊரானின் எழுத்தின் மிக முக்கியப் பலம் அதன் நேர்மை மற்றும் வாழ்க்கை அனுபவத்தின் வாசனை. தொழிற்சாலை வாழ்க்கை, தொழிற்சங்கப் போராட்டம், கிராமியப் பின்னணி, வழக்கறிஞர் அனுபவம் ஆகியவை அவரது கட்டுரைகளில் நேரடியாகப் பிரதிபலிக்கின்றன. இதனால் அவரது எழுத்து செயற்கையான தோற்றத்தை அளிக்காமல், யதார்த்தத்துடன் வாசகரைத் தொடுகிறது.

அவரது சமீபகால எழுத்துக்களில் சனாதன அமைப்பில் உள்ள பெண்ணடிமைத்தனம் (மாதவிடாய் தீண்டாமை, அடுப்பங்கரை அடக்குமுறை), அம்பேத்கரின் புரட்சிகரச் சிந்தனை, அதிகார வர்க்க ஊழல் மற்றும் எளிய மக்களின் அவசியத்தை மூலதனமாக்கும் அரசியல் போன்ற தீவிரமான சமூக-அரசியல் விமர்சனங்கள் முன்னிலை பெற்றுள்ளன. பண்டைய தமிழ் அற இலக்கியங்களான திருக்குறள் மற்றும் சங்க இலக்கிய விழுமியங்களை வெறும் மேற்கோள்களாக அல்லாமல், இன்றைய சமூக அவலங்களுக்கு மருந்தாகப் பயன்படுத்தும் விதம் அவரது எழுத்துக்கு கலாச்சாரத் தொடர்ச்சியைத் தருகிறது.

அவரது நடை கூர்மையான உவமைகளால் (எ.கா. தேர்தல் அரசியலைப் பெருவெள்ளம் என்று ஒப்பிடுதல்) வலுப்பெறுகிறது. சமூக உளவியலை — “மற்ற சாதிக்காரன் கொள்ளையடித்தால் எதிர்க்கிறோம்; நம்முடைய சாதிக்காரன் கொள்ளையடித்தால் நியாயப்படுத்துகிறோம்” — போன்ற கணிப்புகளுடன் ஆராயும் தன்மையும் குறிப்பிடத்தக்கது.

எழுத்து நடை சமூக விமர்சன மரபை (பெரியார் போன்ற நேரடித் தாக்கம், ஜெயகாந்தன் போன்ற சமூக உளவியல் கவனிப்பு) சில அம்சங்களில் நினைவூட்டுகிறது. இருப்பினும், இந்த ஒற்றுமைகள் தாக்கத்தின் அடையாளங்கள் மட்டுமே; ஊரானின் எழுத்தின் மையத்தில் அவரது சொந்த வாழ்க்கை அனுபவமும் சுயமான சிந்தனையும் தான் நிற்கின்றன.

சில பலவீனங்களும் உள்ளன. சமூக அநீதிகளுக்கு எதிரான கோபம் சில இடங்களில் மொழியை கடுமையாக்குகிறது; இது சில வாசகர்களை கருத்திலிருந்து விலக்கிவிடும் அபாயம் உள்ளது. சில கட்டுரைகளில் எதிர் வாதங்களுக்கு (nuance) போதிய இடம் கொடுக்காமல் ஒருதலைப்பட்சமாகச் செல்லும் போக்கும் காணப்படுகிறது. வாக்கியங்கள் சில நேரங்களில் நீளமாக அமைவது வாசிப்பின் ஓட்டத்தை சற்று பாதிக்கலாம். இந்த அம்சங்களை சற்று கட்டுப்படுத்தினால் அவரது எழுத்து இன்னும் பரந்த வாசக வட்டத்தை அடையும்.

மொத்தத்தில், ‘ஊரான்’ எழுத்து வாழ்க்கை அனுபவத்திலிருந்து உருவாகும் சமூக விமர்சனக் கட்டுரை வகையைச் சேர்ந்தது. அது கற்பனை இலக்கியமோ, செய்தி நடையோ அல்ல; சமூக அநீதிகளை நேர்மையுடன் சந்தித்துப் பேசும் எழுத்து. எழுத்தின் உண்மையான மதிப்பு அதன் அலங்காரத்தில் அல்ல, அதன் நேர்மையிலும் வாழ்க்கைத் தொடர்பிலும் தான் இருக்கிறது.

அந்த அளவுகோலில் பார்க்கும்போது, ஊரான் எழுத்து — வாழ்க்கை அனுபவம், சமூக அக்கறை மற்றும் சிந்தனையின் நேர்மை ஆகியவற்றின் சந்திப்பாக விளங்குகிறது. அதனால் அவரது கட்டுரைகள் வெறும் வாசிப்பாக நின்றுவிடாமல், வாசகரை சிந்திக்கத் தூண்டும் உரையாடலாக மாறுகின்றன.

நன்றி!