ஆலயங்களா? ஆலைகளா? — மக்கள் நலனைப் பாதுகாப்பது எது?

மனித சமூகம் தனது நீண்ட வரலாற்றுப் பயணத்தில் அறிவியல், தொழில்நுட்பம், உழைப்பு, கூட்டுச் சிந்தனை மற்றும் அனுபவங்களின் மூலமாகவே முன்னேறியுள்ளது. ஒரு நாட்டின் உண்மையான வளர்ச்சி என்பது கோபுரங்களின் உயரத்திலோ, ஆலயங்களின் எண்ணிக்கையிலோ அல்ல; அது மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம், வேலைவாய்ப்பு, கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் பொருளாதாரச் சுதந்திரத்தால்தான் அளவிடப்படுகிறது.

ஆனால் இன்று ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது: மக்களின் உழைப்பால் உருவாகும் செல்வத்தின் ஒரு பகுதி எங்கே செல்கிறது? அது புதிய உற்பத்திக்கும், சமூக வளர்ச்சிக்கும் பயன்படுகிறதா? அல்லது ஆன்மீகத்தின் பெயரில் உற்பத்தியற்ற துறைகளில் செலவிடப்படுகிறதா?

மக்களின் சேமிப்பும் ஆன்மீகச் செலவுகளும்

உழைக்கும் மக்கள் தாங்கள் சிரமப்பட்டு சேமிக்கும் பணத்தில் கணிசமான பகுதியை நம்பிக்கை, பயம், பக்தி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ஆலயங்கள், யாத்திரைகள், கையில் தீச்சட்டி ஏந்தி செய்யப்படும் நேர்த்திக் கடன் போன்ற பரிகாரங்கள் மற்றும் காணிக்கைகளுக்காகச் செலவழிக்கிறார்கள்.

இதில் தனிநபர் நம்பிக்கையை விமர்சிப்பது நமது நோக்கமல்ல. ஆனால் அந்த நம்பிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாகும் பொருளாதார அமைப்பை ஆய்வு செய்வது அவசியம். ஒரு கிராமத்தில் தரமான பள்ளி இல்லாமல், மருத்துவமனை இல்லாமல், குடிநீர் வசதி இல்லாமல் இருக்கும்போது, கோயில் புனரமைப்புக்காக கோடிக்கணக்கான ரூபாய்கள் திரட்டப்பட்டு செலவழிக்கப்படுவது இன்று சாதாரணமாகிவிட்டது.

ஆலயங்களில் கிடைப்பது உளவியல் பலன் மட்டுமே

ஆலயங்கள் பலருக்கு மன ஆறுதலையும் உளவியல் நிம்மதியையும் அளிக்கக்கூடும். ஆனால் ஒரு ஆலை தொடங்கப்பட்டால் அது வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குகிறது; உற்பத்தியை அதிகரிக்கிறது; புதிய திறன்களை உருவாக்குகிறது; மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்துகிறது.

ஒரு ஆலயத்தில் செலுத்தப்படும் பணம் பெரும்பாலும் பக்தி எனும் நுகர்வாக முடிகிறது. ஆனால் ஒரு தொழிற்சாலையில் முதலீடு செய்யப்படும் பணம் புதிய செல்வத்தை உருவாக்குகிறது.

உளவியல் ஆறுதல் மனிதனுக்குத் தேவையானதாக இருக்கலாம். ஆனால் அது பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கு மாற்றாக அமைய முடியாது.

பண்பாடு என்பது கோயில்களில் மட்டுமல்ல

பண்பாடு என்பது கோயில்களில் மட்டும் அடங்குவதில்லை. அது மக்களின் அன்றாட வாழ்வியல், அரசியல், பொருளாதார உறவுகள், கலை, இலக்கியம், சமூகப் பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியவற்றின் வெளிப்பாடு. கோயில்கள் இல்லாத நாடுகளிலும் பண்பாடு தழைத்தோங்குகிறது. நாத்திகவாதிகளை அதிகமாகக் கொண்ட நார்வே, ஸ்வீடன், டென்மார்க் போன்ற நாடுகள் உலகின் மிக உயர்ந்த வாழ்க்கைத் தரத்துடன், வலுவான பண்பாட்டு அடையாளங்களுடன் விளங்குகின்றன.

வெளிப்படைத்தன்மை 

கோயில்களுக்கு வரும் வருமானம், அது எவ்வாறு செலவழிக்கப்படுகிறது என்பது பொதுமக்களுக்கு தெரிவதில்லை. கேரளா உள்ளிட்ட பல மாநிலங்களில் கோயில் நிதிகளில் ஒரு சிலர் கொள்ளையடிப்பது பலமுறை வெளியாகியுள்ளது. அண்மைய அயோத்தி இராமர் கோயில் விவகாரம் கோயிகளில் நடைபெறும் பண மோசடிகளை ஓரளவு வெளிச்சத்துக்கு கொண்டுவந்துள்ளது.

ஆலயமா? ஆலையா? ஒரு உண்மையான ஒப்பீடு

வரலாற்றைப் பார்த்தால், தொழில்மயமாக்கல், கல்வி, அறிவியல் மற்றும் உற்பத்தியை மையமாகக் கொண்ட சமூகங்களே பொருளாதார ரீதியாக முன்னேறியுள்ளன. இது உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளின் அனுபவமாகும்.

முடிவுரை: மக்கள் நலனைப் பாதுகாப்பது எது?

ஒரு நாட்டின் பெருமை அதன் கோபுரங்களின் உயரத்தில் இல்லை; அந்த நாட்டு மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் இருக்கிறது.

பசியை போக்குவது தொழிற்சாலைகள்.

வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குவது தொழிற்சாலைகள்.

புதிய அறிவை உருவாக்குவது தொழிற்சாலைகளும் கல்வி நிலையங்களும்.

நாட்டின் பொருளாதாரத்தை வளர்ப்பது உற்பத்தித் துறைகளே.

ஆலயங்கள் தனிநபர்களுக்கு நம்பிக்கையையும் மன ஆறுதலையும் வழங்கலாம். ஆனால் ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளத்தை வலுப்படுத்துவதும், வறுமையை ஒழிப்பதும், வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குவதும், மனித வாழ்வை முன்னேற்றுவதும் ஆலைகளும் கல்வி நிலையங்களும் அறிவியல் நிறுவனங்களும்தான்.

எனவே, கேள்வி “ஆலயங்கள் வேண்டுமா வேண்டாமா?” என்பதல்ல.

மக்களின் உழைப்பால் உருவாகும் செல்வத்தை எதற்குப் பயன்படுத்துவது?

அந்தக் கேள்விக்கான பதில் தெளிவானது:

மக்களின் வாழ்க்கையை உயர்த்துவது ஆலைகள்; மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பாதுகாப்பது உற்பத்தி.

அதனால், ஒரு நாட்டின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிப்பது புதிய ஆலயங்களின் எண்ணிக்கை அல்ல; புதிய ஆலைகளின் எண்ணிக்கையும், அவை உருவாக்கும் வேலைவாய்ப்புகளும், சமூகத்திற்கு உருவாக்கும் செல்வமும்தான்.

ஊரான்

ஆளுமை: தனிமனித ஆற்றலா? புற உலகின் கொடையா?

எல்லா மனிதர்களும் இயல்பாகவே பிறக்கிறார்கள். சிலர் கல்வி கற்கிறார்கள், சிலர் கற்பதில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் வாழ்நாளில் சிந்திக்கிறான், உழைக்கிறான், அனுபவங்களைத் தொகுக்கிறான். அந்த உழைப்பிலும் திறமையிலும் மற்றவர்களை விட ஒரு படி மேலே செல்லும்போது, சமூகம் அவனை “ஆளுமை” (Personality) என்று கொண்டாடுகிறது.

பலர் நினைக்கிறார்கள், அந்த ஆளுமை முழுக்க அவனது தனிப்பட்ட முயற்சியின் விளைவு என்று. ஆனால் உண்மை அதுவல்ல.

ஆளுமைக்கான அடித்தளத்தை யார் அமைக்கிறார்கள்?

ஒரு மனிதன் பெறும் அறிவும், திறமையும், பார்வையும் அவனது சொந்த முயற்சியால் மட்டும் உருவாவதில்லை. இயற்கையும், அவனைச் சுற்றியுள்ள மனித சமூகமும், அவனுக்கு முன்னால் வாழ்ந்த தலைமுறைகளும் விட்டுச் சென்ற எண்ணற்ற அனுபவங்களும், அறிவும், கருவிகளும்தான் அவனை ஆளுமையாக உருவாக்குகின்றன.

புற உலகமும் பிற மனிதர்களின் தொடர்பும் இல்லையென்றால், மனிதன் வெறும் விலங்குலகப் பொதுப் புத்தியுடன் மட்டுமே இருப்பான். அங்கே ஆளுமை என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை.

இசையமைப்பாளர்

ஒரு புகழ்பெற்ற இசையமைப்பாளரின் மூளையில் இசை தானாக உதிப்பதில்லை. காற்றில் அசையும் மரங்களின் சலசலப்பு, பறவைகளின் கீதம், உழைக்கும் மக்களின் நாட்டுப்புறப் பாடல்கள், நெல் குத்தும் பெண்களின் தாளம்—இவற்றையெல்லாம் அவர் உள்வாங்கி, கோர்த்து, உருமாற்றுகிறார். அவர் செய்வது பெரும்பாலும் மறுபடைப்பும் ஒழுங்கமைப்பும்தான்.

மருத்துவரும் பொறியாளரும்

ஒரு சிறந்த மருத்துவர் அல்லது பொறியாளர் தன் திறமைக்குத் தானே முழுக் காரணம் என்று சொல்ல முடியாது. நூற்றாண்டுகளாக உருவான அறிவியல் அறிவும், சமூகத்தின் பரிசோதனைகளும், முந்தைய தலைமுறைகளின் வெற்றிகளும் தோல்விகளும் அவர்களை அந்த உயரத்துக்கு உயர்த்தியுள்ளன.

கலைஞர்களும் எழுத்தாளர்களும்

கவிஞரோ, எழுத்தாளரோ, ஓவியனோ தனிமையில் உருவாவதில்லை. மக்களின் வலியும், போராட்டங்களும், சமூக முரண்பாடுகளும்தான் அவர்களின் படைப்புகளுக்கு உயிர் கொடுக்கின்றன.

ஆளுமை எப்போது சிதைகிறது?

சமூகத்திடமிருந்து உறிஞ்சிய அனுபவங்களால் வளர்ந்த ஆளுமை, மக்களின் நலனுக்காகவும் சமூக மாற்றத்திற்காகவும் பயன்படும்போது வரலாற்றில் நிலைக்கிறது.

ஆனால் அதே ஆளுமை தன்னலத்திற்கு, அதிகாரத்திற்கு, பணத்திற்கு மட்டும் பயன்படத் தொடங்கும்போது அதன் சமூக அர்த்தம் சிதையத் தொடங்குகிறது.

• மக்களின் துயரைப் பாடிய பாடகர், கார்ப்பரேட் லாபத்திற்காகவும் தனது பணப்பெட்டியை நிரப்பவும் மட்டும் பாடினால், அவரது குரல் மதிப்பிழக்கிறது.

• சாமானியர்களின் வலியை எழுதிய எழுத்தாளர், அதிகார வர்க்கத்தின் கூலியாக மாறினால், அவரது பேனாவின் உயிர் குன்றுகிறது.

• மக்களின் நம்பிக்கையால் உயர்ந்த தலைவன், அதே மக்களை மறந்து அதிகாரத்தின் சுகத்தில் மூழ்கினால், அவனது ஆளுமை வெறும் பிம்பமாக மட்டுமே எஞ்சுகிறது.

ஆளுமை என்பது சமூகக் கடன்

ஆளுமை என்பது தனிமனிதச் சொத்து அல்ல; அது ஒரு சமூகப் படைப்பு. முந்தைய தலைமுறைகளின் அறிவு, சமூகத்தின் அனுபவங்கள், இயற்கையின் கொடைகள், நண்பர்கள், ஆசிரியர்கள், சக மனிதர்கள்—இவை அனைத்தும் சேர்ந்தே ஒரு மனிதனை ஆளுமையாக்குகின்றன.

எனவே, ஆளுமை என்பது உரிமை மட்டுமல்ல; அது ஒரு பொறுப்பும் கூட.

மக்களிடமிருந்து பெற்ற அறிவையும் அனுபவத்தையும் மீண்டும் மக்களுக்கே திருப்பித் தரும்போது மட்டுமே அந்த ஆளுமை தனது முழுமையான அர்த்தத்தை அடைகிறது. மக்களின் முன்னேற்றத்திற்கும், சமூக நீதிக்கும், மனிதகுல வளர்ச்சிக்கும் பயன்படும் ஆளுமைகளே வரலாற்றில் நிலைத்துப் போற்றப்படுகின்றன.

மனிதனைப் போற்றுவது அவனது புகழுக்காக அல்ல; அவன் தனது ஆளுமையை மனிதகுல நலனுக்காக எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறான் என்பதற்காகத்தான்.

ஆளுமை என்பது தனிமனிதனின் தனிச்சொத்து அல்ல; மக்களிடமிருந்து பெற்ற ஒரு சமூகக் கடன். அந்தக் கடனை மக்களுக்கே திருப்பிச் செலுத்தும்போதுதான் ஒரு மனிதன் உண்மையான ஆளுமையாக உயர்கிறான்.

ஊரான்

போதைப் பொருள் பற்றி அரசாங்கம் கட்டமைக்கும் ‘பொதுப் புத்தி’!

அண்மையில் தமிழ்நாடு அரசு, நடிகர் விஜய் தலைமையில் ‘போதை ஒழிப்பு விழிப்புணர்வு மாரத்தான்’ பேரணி ஒன்றை நடத்தியது. பொதுமக்கள் யாரும் கஞ்சா, ஹெராயின் போன்ற போதைப் பொருட்களைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று வலியுறுத்துவதே இந்தப் பேரணியின் நோக்கம்.

ஆனால், இதில் ஒரு பெரிய முரண்பாடு ஒளிந்திருக்கிறது. ஒரு பக்கம் அரசாங்கமே டாஸ்மாக் (TASMAC) கடைகளைத் திறந்து வீதிக்கு வீதி சாராயத்தை விற்பனை செய்து கொண்டு, மறுபக்கம் ‘போதை ஒழிப்பு’ விழிப்புணர்வு பேரணி நடத்துவது அப்பட்டமான முரண்பாடாகத் தோன்றுகிறது.

டாஸ்மாக் கடைகளில் விற்கப்படும் ரம், விஸ்கி, பிராந்தி போன்றவை போதைப்பொருள் இல்லையா? “சாராயம் போதைப்பொருள் இல்லை; அது ஒரு அவசியப் பண்டம்” என்ற ‘பொதுப் புத்தியை’ (Common Sense) மக்கள் மத்தியில் கட்டமைக்கவே இந்த விழிப்புணர்வு நாடகங்கள் நடத்தப்படுகின்றனவா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

கிராம்சியின் ‘பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்’ (Cultural Hegemony) என்ற தத்துவக் கண்ணோட்டத்தின் அடிப்படையில், இந்த இரட்டை வேடத்தின் பின்னணியில் உள்ள அரசியல் மற்றும் உளவியல் செயல்முறைகளைப் பார்ப்போம்.

1. டாஸ்மாக் சாராயம்: அதில் உள்ள வேதிப்பொருளும் பாதிப்புகளும்

அரசாங்கம் சட்டப்பூர்வமாக விற்கும் விஸ்கி, ரம், பிராந்தி, பீர் போன்ற அனைத்து மதுவகைகளிலும் உள்ள முதன்மையான வேதிப்பொருள் எத்தனால் (Ethanol) ஆகும்.

இது மூளையின் பகுத்தறிவுப் பகுதியான செரிப்ரல் கார்டெக்ஸை (Cerebral Cortex) பாதித்து, சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் சிந்திக்கும் திறனையும் சீர்குலைக்கிறது. உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் அமிக்தலா (Amygdala) பகுதியையும் பாதிப்பதால், வன்முறை, மனச்சோர்வு போன்ற விளைவுகளுக்கும் வழிவகுக்கிறது.

தொடர்ச்சியான மதுப்பழக்கம் கல்லீரல் சிதைவு (Liver Cirrhosis), இதய நோய்கள், குடல் மற்றும் இரைப்பை பாதிப்புகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு உடல்நலப் பிரச்சினைகளை உருவாக்குகிறது.

2. கஞ்சா, ஹெராயின்: அவற்றின் வேதிப்பொருட்களும் பாதிப்புகளும்

கஞ்சாவில் உள்ள THC (Tetrahydrocannabinol) என்ற வேதிப்பொருள் மூளையின் கன்னாபினாய்டு ஏற்பிகளைத் தூண்டி தற்காலிகப் பரவசத்தை உருவாக்குகிறது. ஆனால் நீண்டகாலப் பயன்பாடு நினைவாற்றல் குறைவு, மனப்பதற்றம், மனப்பிறழ்வு (Psychosis) போன்ற பிரச்சினைகளுக்கு வழிவகுக்கும்.

ஹெராயின் (Heroin) அபின் (Opium) செடியிலிருந்து பெறப்படும் ஒபியாய்டு (Opioid) வகையைச் சேர்ந்தது. இது நரம்பு மண்டலத்தை தீவிரமாகப் பாதித்து, சுவாசம் மற்றும் இதய இயக்கத்தையே செயலிழக்கச் செய்யக்கூடிய மிக ஆபத்தான போதைப்பொருளாகக் கருதப்படுகிறது.

3. எது போதைப்பொருள்? யார் தீர்மானிக்கிறார்கள்?

அறிவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், எத்தனால் (சாராயம்), THC (கஞ்சா), ஒபியாய்டுகள் (ஹெராயின்) ஆகிய அனைத்துமே மனித உடலையும் நரம்பு மண்டலத்தையும் பாதிக்கும் போதைப்பொருட்கள்தான் என்பதில் பெரிய கருத்து வேறுபாடு இல்லை.

அப்படியென்றால், ஏன் சாராயம் சட்டப்பூர்வமாகவும், கஞ்சா சட்டவிரோதமாகவும் வரையறுக்கப்படுகிறது?

இங்குதான் கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கக் கோட்பாடு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

தமிழ்நாட்டின் வருவாயில் டாஸ்மாக் முக்கியப் பங்காற்றுகிறது. எனவே எந்தப் பொருள் ‘சட்டப்பூர்வமானது’, எது ‘சட்டவிரோதமானது’ என்பது அறிவியல் அடிப்படையில் மட்டுமல்ல; பொருளாதார மற்றும் அரசியல் நலன்களின் அடிப்படையிலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

“சாராயம் ஒரு போதைப்பொருள் அல்ல; உழைப்பின் களைப்பைப் போக்கும் ஒரு சாதாரண நுகர்வுப் பொருள். ஆனால் கஞ்சாதான் ஆபத்தான போதைப்பொருள்” என்ற கருத்து ஊடகங்கள், திரைப்படங்கள், விளம்பரங்கள் மற்றும் அரசின் விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகள் வழியாக தொடர்ந்து மக்களின் ‘பொதுப் புத்தியாக’ மாற்றப்படுகிறது.

அதே நேரத்தில், சில அரசியல்வாதிகளும் பொது நபர்களும் கஞ்சாவை எப்படி பொடி செய்வது, பயன்படுத்துவது குறித்துச் சர்ச்சைக்குரிய கருத்துகளை வெளியிடுவதும், சமூக ஊடகங்களில் கஞ்சாவை இயல்பான ஒன்றாகக் காட்டும் காட்சிகள் பரவுவதும் கவனிக்கத்தக்கது. ஒருபுறம் அரசு இயந்திரம் கஞ்சாவை ஆபத்தான போதைப்பொருளாகச் சித்தரிக்கிறது; மறுபுறம் அதனை சாதாரணமான ஒன்றாகக் காட்டும் பேச்சுகளும் செயல்பாடுகளும் சமூகத்தில் இடம் பெறுகின்றன.

இதனால், “கஞ்சாவும் போதைப்பொருள் அல்ல” என்ற இன்னொரு ‘பொதுப் புத்தியை’ உருவாக்கும் முயற்சிகளும் நடைபெறுகின்றனவா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்

கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் என்பது வெறும் பொய்ப் பிரச்சாரம் அல்ல — அதை விட நுட்பமானது.

ஒரு மனிதன் தினமும் சாராயம் குடிக்கிறான். "இது என் விருப்பம், என் சுதந்திரம்" என்று நம்புகிறான். ஆனால் அந்த "விருப்பம்" எங்கிருந்து வந்தது?

திரைப்படங்களில் குடிப்பது வீரத்தின் அடையாளமாகக் காட்டப்படுகிறது. விளம்பரங்களில் குடிப்பது கொண்டாட்டமாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. "துன்பம் என்றாலும் குடி, மகிழ்ச்சி என்றாலும் குடி" என்பது சினிமா வழியாக ஒரு வாழ்வியல் நடைமுறையாக மாறிவிட்டது. நடைமுறையாவதுதான் பண்பாடு.

இப்படி குடிப்பது "இயல்பானது, சாதாரணமானது" என்ற எண்ணம் மக்கள் மனங்களில் ஆழமாக வேரூன்றும்போது, அதை யாரும் கேள்விக்குட்படுத்துவதில்லை. அதைக் கேள்விக்குட்படுத்த வேண்டும் என்றே தோன்றாது.

இதுவே டாஸ்மாக் வருவாய் தேவையுள்ள ஆளும் வர்க்கத்திற்கு வேண்டியது. துப்பாக்கி காட்டி மக்களை கட்டாயப்படுத்தாமலேயே, மக்கள் தாங்களாகவே குடிக்க வருகிறார்கள் — இதுவே பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தின் அசல் ஆற்றல்.

எந்தக் கருத்து இயல்பானது, எந்தக் கருத்து ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது என்பதை மக்கள் தாங்களே தீர்மானிப்பதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அந்தச் சிந்தனைப் பரப்பை ஆளும் ஆதிக்க சக்திகள் வடிவமைக்கின்றன.

முடிவுரை

சாராயமோ, கஞ்சாவோ, ஹெராயினோ — மனிதனின் பகுத்தறிவையும் உடலையும் பாதிக்கும் அனைத்துமே போதைப்பொருட்கள்தான். ஆனால் சமூகத்தில் எது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க போதைப்பொருள், எது தடைசெய்யப்பட வேண்டிய போதைப்பொருள் என்ற புரிதல் அறிவியல் அடிப்படையில் மட்டும் உருவாகவில்லை; அரசியல், பொருளாதாரம் மற்றும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தின் வழியாகவும் கட்டமைக்கப்படுகிறது.

ஒரு கையில் சாராயப் பாட்டிலையும், மறுகையில் போதை ஒழிப்பு விழிப்புணர்வுப் பலகையையும் ஏந்தி நிற்கும் ஆட்சியாளர்களின் இந்த முரண்பாட்டை விமர்சனப் பார்வையுடன் ஆராய்வதும், மக்களை ஆளும் ஆதிக்கச் சக்திகள் உருவாக்கும் ‘பொதுப் புத்தியிலிருந்து’ விடுவித்து அறிவியல் சிந்தனையின் பக்கம் நகர்த்துவதும் இன்றைய சமூகத்தின் முக்கியமான கடமையாகும்.

ஊரான் / பொன். சேகர்

அயோத்தி ராமர் கோவில் காணிக்கை முறைகேடு: சனாதனப் பொதுப் புத்தியின் முகத்திரை கிழிகிறதா?

நாம் கடந்த பதிவுகளில் விவாதித்த மார்க்சிய, கிராம்சிய தத்துவார்த்தக் கண்ணோட்டத்திற்கு நடைமுறை ரீதியாகப் பொருந்தும் ஒரு சம்பவமாக, அயோத்தி ராமர் கோவிலின் காணிக்கை நிர்வாகம் தொடர்பான முறைகேடு குற்றச்சாட்டுகள் தற்போது கவனத்தை ஈர்த்துள்ளன. “கார்ப்பரேட் ஆன்மீகம்” மற்றும் “பக்தி நுகர்வுப் பண்டம்” என்ற கருத்துகளின் பின்னணியில், பக்தி எவ்வாறு பொருளாதார மற்றும் அதிகார உறவுகளோடு பின்னிப் பிணைகிறது என்பதை இந்த விவகாரம் மீண்டும் சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது.

பக்திச் சந்தையும் காணிக்கைப் பொருளாதாரமும்

தினமும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அயோத்தி ராமர் கோவிலுக்குச் சென்று, தங்களின் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் உண்டியல்களில் பணமும் நகைகளும் காணிக்கையாகச் செலுத்துகின்றனர். இந்தக் காணிக்கைகள் அனைத்தும் முறையாக எண்ணப்பட்டு வங்கிக் கணக்குகளில் செலுத்தப்பட வேண்டும் என்பது நடைமுறை.

ஆனால், இந்தச் செயல்முறையின் போது முறைகேடுகள் நடைபெற்றிருக்கலாம் என்ற குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்ததைத் தொடர்ந்து விசாரணை தொடங்கப்பட்டது. இதன் மூலம் கோவில் காணிக்கை நிர்வாகம் மற்றும் கண்காணிப்பு முறைகள் குறித்த பல கேள்விகள் எழுந்துள்ளன.

விசாரணையும் குற்றச்சாட்டுகளும்

புகார்களைத் தொடர்ந்து அமைக்கப்பட்ட சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழு (SIT), காணிக்கை நிர்வாகத்தில் பல்வேறு விதிமுறை மீறல்கள் மற்றும் கண்காணிப்புக் குறைபாடுகள் இருந்ததாகக் கூறியுள்ளது. பணம் எண்ணும் பிரிவில் பணியாற்றிய சிலர் மீது காணிக்கைத் தொகையை முறைகேடாக கையாடியதாக குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்த வழக்கின் அடிப்படையில் பலர் மீது எப்.ஐ.ஆர். பதிவு செய்யப்பட்டு கைது நடவடிக்கைகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. மேலும், ரொக்கப் பணம் மற்றும் சொத்துக்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டதாகவும், டிஜிட்டல் ஆதாரங்கள் ஆய்வுக்காக அனுப்பப்பட்டுள்ளதாகவும் தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன.

பண்பாட்டு மேலாதிக்கமும் பொதுப் புத்தியும்

இந்த விவகாரத்தின் முக்கியத்துவம் வெறும் ஊழல் குற்றச்சாட்டில் மட்டும் இல்லை. “ஆன்மீகம்”, “பக்தி”, “மதநம்பிக்கை” போன்றவை இயல்பாகவே தூய்மையானவை; அவற்றோடு தொடர்புடைய அமைப்புகள் கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டவை என்ற ஒரு பொதுப் புத்தி சமூகத்தில் உருவாக்கப்படுகிறது.

கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கக் கோட்பாட்டின்படி, சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் கருத்துக்கள் தங்களை இயல்பான உண்மைகளாக நிறுவிக்கொள்கின்றன. அதன் விளைவாக, மத அமைப்புகள் அல்லது ஆன்மீக நிறுவனங்கள் பற்றிய விமர்சனங்களே பல நேரங்களில் ஏற்கப்படாத ஒன்றாக மாறுகின்றன.

ஆனால், காணிக்கை நிர்வாகம் தொடர்பான இந்த குற்றச்சாட்டுகள், எந்த அமைப்பாக இருந்தாலும் அது பொதுமக்களின் பணத்தையும் நம்பிக்கையையும் கையாளும்போது வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் அவசியம் என்பதை நினைவூட்டுகின்றன.

நுகர்வுப் பண்பாட்டின் வீழ்ச்சி

உழைக்கும் மக்களின் அறியாமையையும், வாழ்க்கை நெருக்கடிகளையும் பயன்படுத்தி, "இங்கு பணம் போட்டால் புண்ணியம் கிடைக்கும்; இங்கு காணிக்கை செலுத்தினால் வாழ்க்கை மாறும்" என்ற நம்பிக்கைகள் பொதுப் புத்தியாக உருவாக்கப்படுகின்றன. மக்களின் இயல்பான பயம், நம்பிக்கை, எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை ஆன்மீகச் சந்தையின் மூலப்பொருளாக மாற்றப்படுகின்றன. பக்தி ஒரு தனிப்பட்ட நம்பிக்கையாக இல்லாமல், வாங்கவும் விற்கவும் கூடிய நுகர்வுப் பண்டமாக மாற்றப்படுகிறது.

இந்தப் பின்னணியில் எழுந்துள்ள அயோத்தி காணிக்கை முறைகேடு குற்றச்சாட்டுகள், பக்தியின் பெயரில் திரட்டப்படும் பெரும் நிதிகள் எவ்வாறு நிர்வகிக்கப்படுகின்றன, அவற்றின் மீது எத்தகைய கண்காணிப்பும் பொறுப்புக்கூறலும் இருக்க வேண்டும் என்ற கேள்விகளை மீண்டும் முன்வைக்கின்றன. அதே நேரத்தில், "இங்கு பணம் போட்டால் புண்ணியம் கிடைக்கும்" என்ற நம்பிக்கை, ஆன்மீக அனுபவத்தை ஒரு வகையான பொருளாதாரப் பரிமாற்றமாக மாற்றும் சிந்தனை முறையையும் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது.

முடிவுரை

அயோத்தி காணிக்கை முறைகேடு குறித்த குற்றச்சாட்டுகள் இறுதியில் நீதிமன்றங்களாலும் விசாரணை அமைப்புகளாலும் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டியவை. ஆனால், இந்தச் சம்பவம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது:

பக்தி என்பது வெறும் தனிநபர் நம்பிக்கையா? அல்லது அது பொருளாதார நலன்கள், பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் மற்றும் சமூகத்தில் நிலவும் அதிகார உறவுகளோடு பின்னிப் பிணைந்த ஒரு சமூக நிகழ்வா?

இந்தக் கேள்வியை எழுப்புவதும், நம்பிக்கையின் பெயரில் உருவாகும் அதிகார அமைப்புகளை விமர்சனப் பார்வையுடன் ஆராய்வதும் ஜனநாயக சமூகத்தின் அவசியமான கடமையாகும்.

ஊரான் / பொன். சேகர்

நுகர்வுப் பண்டமாக்கப்படும் பக்தி: ஒரு கிராம்சியப் பார்வை!

மார்க்சிய அறிஞர் அன்டோனியோ கிராம்சி தனது சிறைக்குறிப்புகளில் "பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்" (Cultural Hegemony) என்கிற மிக முக்கியமான தத்துவத்தை முன்வைக்கிறார்:

ஒரு ஆளும் வர்க்கம் அல்லது ஆதிக்கச் சக்தி, மக்களைத் தனது துப்பாக்கி முனையால் மட்டும் அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்க முடியாது; மாறாக, மக்களின் அன்றாடச் சிந்தனைகளில், அவர்களின் "பொதுப் புத்தியில்" (Common Sense) தங்களுக்குச் சாதகமான கருத்துக்களை "இயல்பான ஒன்று" போலப் பதிய வைப்பதன் மூலமே தனது ஆதிக்கத்தை நீட்டிக்க முடியும் என்கிறது இக்கோட்பாடு.

இன்றைய தமிழ்நாட்டுச் சூழலில், பக்தி, பரிகாரம், ஆன்மீகம் ஆகியவை வெறும் தனிநபர் நம்பிக்கைகளாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு பரந்த சமூக-பண்பாட்டுக் கட்டமைப்பின் பகுதியாகவும் செயல்பட்டு வருகின்றன. இதன் வழியே மக்களின் சிந்தனைகளும் வாழ்க்கை முறைகளும் எவ்வாறு வடிவமைக்கப்படுகின்றன என்பதை ஆராய்வது அவசியமாகிறது.

திருவண்ணாமலை கிரிவலம்

திருவண்ணாமலை கிரிவலமும் ஆன்மீக நுகர்வும்

பௌர்ணமி நாட்களில் திருவண்ணாமலையில் லட்சக்கணக்கிலும், மற்ற நாட்களில் இரவு பகல் பாராமல் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கிரிவலம் செல்கிறார்கள். ஏன் நடக்கிறார்கள்? எதற்காக நடக்கிறார்கள்?

அறிவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், நீண்ட தூர நடைப்பயிற்சி உடல்நலத்திற்கு சில நன்மைகளைத் தருகிறது. ஆனால், "இந்த மலையைச் சுற்றி வந்தால் வாழ்வில் நல்லது நடக்கும்", "நினைத்த காரியம் கைகூடும்", "பாவங்கள் தீரும்" போன்ற நம்பிக்கைகளால் கூறப்படும் ஆன்மீகப் பலன்களை அறிவியல் முறையில் நிரூபிப்பது இன்றுவரை சாத்தியமாகவில்லை.

அப்படியென்றால், இதே நடைப்பயிற்சியைச் செலவில்லாமல் தங்களின் சொந்த ஊரிலேயே மேற்கொள்ளலாமே?

ஆனால் மக்கள் அப்படிச் சிந்திப்பதில்லை. ஏனெனில், குறிப்பிட்ட ஆன்மீகச் செயல்பாடுகளுக்கே தனித்துவமான பலன்கள் உள்ளன என்ற ஒரு "பொதுப் புத்தி" மக்களின் மனதில் ஆழமாகப் பதிய வைக்கப்பட்டுள்ளது. முன்பு அச்சு ஊடகங்கள் மூலமாகவும், இன்று YouTube, Instagram போன்ற சமூக ஊடகங்கள் மூலமாகவும் இந்தப் பொதுப் புத்தி தொடர்ந்து மறுஉற்பத்தி செய்யப்படுகிறது.

பண்டமாக்கப்படும் பக்தி (Commodification of Devotion)

தமிழ்நாட்டில் முருகன் கோவில் தைப்பூசம் முதல் இதர எண்ணற்ற திருவிழாக்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கிலும் லட்சக்கணக்கிலும் மக்கள் செல்கின்றனர். சில ஆயிரம் ரூபாய்களைச் செலவழித்து அவர்கள் அடையும் 'ஆத்ம திருப்தி' முற்றிலும் தனிமனித அனுபவமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அந்தத் திருப்தியை எந்த வழிபாட்டு முறைகளின் வழியாக அடைய வேண்டும் என்ற எண்ணம் சமூக மற்றும் பண்பாட்டு அமைப்புகளால் தொடர்ந்து உருவாக்கப்பட்டும் பராமரிக்கப்பட்டும் வருகிறது.

முதலாளித்துவச் சமூகம் தனது உற்பத்திப் பொருட்களை அத்தியாவசியத் தேவைகளாக மாற்றி நுகர்வுக்கான பண்டங்களாக மாற்றுவதைப் போலவே, பக்தி, பரிகாரம், வழிபாடு ஆகியவையும் ஒரு சந்தைப் பொருளாக மாற்றப்படுகின்றன. VIP தரிசனமும் சிறப்புக் கட்டண தரிசனமும் பரிகார பூஜைகளும் ஆன்மீக சுற்றுலாக்களும் கட்டண யாகங்களும் பெரும் பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளாக வளர்ந்துள்ளன. இங்கே ஆன்மீக அனுபவமும் சந்தையின் இலாப நோக்கமும் ஒன்றோடொன்று கலக்கின்றன. இவ்வாறு ஆன்மீக அனுபவம் கூட ஒரு வகையான நுகர்வுப் பொருளாக மாற்றப்படும் போது, பக்தியும் சந்தையும் பிரிக்க முடியாதவாறு பின்னிப் பிணைகின்றன.

பொதுமக்களின் துயரமும் நுகர்வுப் பண்பாடும்

மக்கள் இவ்வாறு ஆன்மீகத் தலங்களை நோக்கிப் பெருமளவில் நகர்வதால் ஏற்படும் சமூக விளைவுகளையும் கவனிக்க வேண்டியுள்ளது.

சிறப்பு நாட்களில் கோவில் நகரங்களை நோக்கி அரசுப் பேருந்துகள் திருப்பி விடப்படுவதால் பள்ளிக்குச் செல்லும் மாணவர்களும் மருத்துவத் தேவையுடையவர்களும் அன்றாட வேலைக்குச் செல்லும் தொழிலாளர்களும் போதியப் பேருந்துகள் இன்றி சிரமங்களை எதிர்கொள்கின்றனர். மேலும் ஆயிரக்கணக்கான வாகனங்கள் ஒரே நேரத்தில் சாலைகளில் இயங்குவதால் எரிபொருள் நுகர்வு அதிகரிக்கிறது; சுற்றுச்சூழல் மாசு உருவாகிறது; பொதுவாழ்வில் தடங்கல்கள் ஏற்படுகின்றன. இதன் தாக்கத்தை அதிகமாகச் சந்திப்பது மீண்டும் உழைக்கும் மக்கள்தான்.

கிராம்சிய பார்வையில், சமூக விளைவுகளைப் பற்றிய சிந்தனையை விடுத்து தனிமனித ஆன்ம திருப்தியே முதன்மை என்ற மனநிலை வளரும்போது, மனிதனின் கூட்டுணர்வு படிப்படியாக பலவீனப்படுத்தப்படுகிறது. சமூகச் சிக்கல்களை பொதுவாக எதிர்கொள்ளும் திறன் மழுங்கி, தனிமனித தீர்வு தேடுதல் மட்டுமே இயல்பானதாக தோன்றும் நிலை உருவாகிறது. இதுவே நுகர்வுப் பண்பாட்டின் ஆழமான விளைவு.

பக்தி: தனிமனித உரிமையா, பொதுப் பிரச்சினையா?

தனிமனித சுதந்திரம் என்ற அடிப்படையில், பக்தி ஒருவரின் தனிப்பட்ட விவகாரமாக இருக்கலாம். ஒருவருக்கு நம்பிக்கை இருந்தால், பிறருக்கு எந்தத் தொந்தரவும் ஏற்படுத்தாமல் அவர் அந்த நம்பிக்கையைப் பின்பற்றுவதற்கு முழு உரிமை உண்டு.

ஆனால், அந்தப் பக்தி பிறரின் உரிமைகளைப் பாதிக்கும் அளவுக்கு, பொதுவாழ்வை முடக்கும் அளவுக்கு, அல்லது சமூக வளங்களை சமமற்ற வகையில் பயன்படுத்தும் அளவுக்கு வளரும்போது, அது ஒரு தனிப்பட்ட விவகாரம் மட்டுமாக இருக்காது; சமூக விவாதத்திற்குரிய ஒன்றாக மாறுகிறது.

ஆதிக்கக் கருத்தியலின் தந்திரம்

ஏன் மக்கள் இந்தச் சமூக விளைவுகளை எளிதில் உணர்வதில்லை?

உழைக்கும் மக்களின் வறுமை, வேலையின்மை, சாதிய ஒடுக்குமுறை, பொருளாதார நெருக்கடிகள் போன்றவற்றின் உண்மையான காரணங்களை மக்கள் கேள்விக்குட்படுத்தாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதில் ஆதிக்கச் சக்திகள் எப்போதும் அக்கறை காட்டுகின்றன.

சமூகச் சிக்கல்களின் காரணங்களை அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அமைப்புகளில் தேடுவதற்குப் பதிலாக, அவற்றை தனிமனித விதி, கர்மா, முற்பிறவி, பாவம், பரிகாரம் போன்ற கருத்துக்களின் வழியே விளக்க முயலும் போக்குகள் உருவாகின்றன. மக்களின் இயல்பான பயங்களும் ஏக்கங்களும் சந்தைப்படுத்தப்பட்டு, அவர்களின் பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வு சமூக மாற்றத்தில் அல்ல, ஆன்மீக நுகர்வில் இருப்பதாக நம்ப வைக்கப்படுகின்றனர். இதை கிராம்சி குறிப்பிடும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தின் ஒரு வடிவமாகப் பார்க்கலாம்.

இவ்வாறு சமூகப் பிரச்சினைகளின் காரணங்களை கட்டமைப்பு ரீதியாகப் புரிந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக, தனிமனித நம்பிக்கைகள் மற்றும் பரிகாரங்களின் வழியே விளக்கப்படும் சூழல் உருவாக்கப்படுகிறது.

முடிவுரை

பக்தியை வெறுமனே தனிநபர் நம்பிக்கையாக மட்டும் புரிந்துகொள்வது போதாது; அது எவ்வாறு பொருளாதார நலன்கள், பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் மற்றும் சமூகத்தில் நிலவும் அதிகார உறவுகளோடு பின்னிப் பிணைந்து செயல்படுகிறது என்பதையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

பக்தியை உடனடியாக ஒழிப்பது என்பதைவிட, பக்தியின் பெயரில் உருவாக்கப்படும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கக் கருத்தியலையும், நுகர்வுப் பண்பாட்டையும், சமூக அநீதிகளை மறைக்கும் சிந்தனை முறைகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும்.

வானத்தை நோக்கி வரம் தேடும் மக்களின் பார்வையை, தங்களின் வாழ்க்கைச் சிக்கல்களின் உண்மையான காரணங்களை நோக்கித் திருப்புவதும், உரிமைகளுக்கான சமூகப் போராட்டங்களை நோக்கி அவர்களை நகர்த்துவதும் இன்றைய முற்போக்குச் சக்திகளின் முக்கியமான கடமையாகும்.

ஊரான் / பொன். சேகர்