மாலை நேரங்களில் சாலை ஓரம் பந்தி விரிக்கும் குடிகாரர்கள்!

தமிழகத்தின் மாலைப் பொழுதுகள் ஒரு காலத்தில் தென்றலின் வருடலுக்காகக் காத்திருந்தன; ஆனால் இன்று, சாலையோரச் சாக்கடைகளின் ஓரம் விரிந்து கிடக்கும் 'குடிகாரர்கள் விரிக்கும் பந்திகளின்' மதுநெடியால் அருவருக்கத்தக்கச் சூழலுக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன.

சாலையோரப் பந்தியும் 'கண்ணாடி'க் காடுகளும் சாராயக் குடுவைகள், நெகிழித் தண்ணீர் பைகள், ஊறுகாய் பொட்டலங்கள், கறி வருவல், நொறுக்குத் தீனிகள் என சாலையோரங்களில் விரிக்கப்படும் பந்திகள் வெறும் போதைக்கானவை மட்டுமல்ல; அவை ஒழுக்கத்தின் சீர்கேடுகள்.

குடித்துவிட்டு வீசப்படும் சாராயக் குடுவைகள், இந்தப் பூமியில் மனிதன் கால் வைக்க முடியாத அளவுக்கு 'கண்ணாடிக் காடுகளை' அன்றாடம் வளர்க்கின்றன. பூமியின் பசுமையைவிட, உடைந்த பாட்டில்களின் கூர்மையே இன்று சாலையோரங்களின் அடையாளமாகிவிட்டது.

எரியும் வயிறுகள் ஒரு நாளைக்குக் குறைந்தபட்சம் 300 ரூபாய். இது வெறும் மதுவிற்கான செலவு மட்டுமல்ல; ஒரு குடும்பத்தின் அடுப்பு எரிய வேண்டிய காசு. தங்களது ஈரலை எரித்துக் கொள்ளும் இந்தக் குடிகாரர்கள், வீட்டிலிருக்கும் மனைவி, குழந்தைகளின் வயிறுகளையும் பட்டினி போட்டு எரியவிடுகிறார்கள். மேட்டுக்குடிகள் நட்சத்திர விடுதிகளில், குளிரூட்டப்பட்ட அறைகளுக்குள் குடிக்கும்போது, சாமான்யன் புழுதிபடிந்த சாலையோரம் ஒதுங்குகிறான். இடம் மாறினாலும், இந்த இரு தரப்பினரும் அழிப்பது தங்களை மட்டுமல்ல, இந்தச் சமூகத்தின் அறத்தையும்தான். போதை: அரசியலும் மௌனமும் இன்று இளைஞர்கள் மத்தியில் போதைப்பொருள் புழக்கம் அதிகரித்திருப்பதாக ஆட்சியாளர்களும், ஆளத் துடிப்போரும் மேடைதோறும் முழங்குகிறார்கள். உண்மைதான். ஆனால், கஞ்சாவிற்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்கும் இந்தத் தலைவர்கள், அரசாங்கத்திற்குப் பெரும் வருவாய் ஈட்டித் தரும் சாராயத்தைப் பற்றி மட்டும் மௌனம் காக்கின்றனர்.

தமிழகத்தில் கிட்டத்தட்ட பெரும்பாலான ஆண்கள் ஏதோ ஒரு வகையில் போதையில் மிதக்கிறார்கள் என்பது கசப்பான உண்மை. கஞ்சா என்பது பேசுபொருளாக இருக்கிறது, ஆனால் சாராயம் என்பது வாழ்வியலாகவே மாறிவிட்டது. வீழ்த்தப்பட்ட விழுமியங்கள்

ஒழுக்கமே உயிருக்கு நிகரானது என்றும், அதை உயிரைவிட மேலானதாகக் காக்க வேண்டும் என்றும் வள்ளுவன் கற்பித்தான்:

"ஒழுக்கம் விழுப்பம் தரலான் ஒழுக்கம்

உயிரினும் ஓம்பப் படும்."

மேலும், நாணத்தையும் மானத்தையும் உயிராகக் கருதி வாழ்பவர்கள், அறிவை மயக்கிச் சீரழிக்கும் மதுவை விரும்ப மாட்டார்கள் என்கிறார் வள்ளுவப் பெருந்தகை.

"நாணத்து வாழ்வார் நயந்தாரே பேணாது

கள்ளுண்டல் என்னும் களி."

ஆனால் இன்று, அந்த நாணத்தையும் ஒழுக்கத்தையும் போதையில் எரித்து, உயிரைச் சிதைத்து, சாலையோரம் சிதறிக் கிடக்கும் பாட்டில் துண்டுகளாக்கி வருகின்றனர்.

ஒரு காலத்தில் 'குடி' என்பது சமூகத்தால் அருவருக்கத்தக்கச் செயலாகப் பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் இன்று அது ஒரு இயல்பான சடங்காக மாறிவிட்டது. மதுவைப் போலவே, தகாத உறவுகளும் இன்று சமூக அங்கீகாரம் பெறத் தொடங்கி விட்டதை அண்மைய 'விசில்' சப்தங்கள் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

ஒழுக்கக்கேடுகளே இன்று நவீன வாழ்வியலின் அங்கமாகத் தரம் தாழ்ந்து போயினவோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

“ஐயகோ! இந்தச் சமூகத்தைச் சீரழிவிலிருந்தும், போதை இருளிலிருந்தும் மீட்கப்போகும் அந்த மீட்பர் யாரோ?” என ஏங்குவதைவிடுத்து, நீயே மீட்பராக அவதாரம் எடு! புழுங்கிப்போன மாதர்கள் புடைசூழு நீ வாகை சூடுவாய்!

ஊரான்

வேதாந்தச் சிறையில் சிக்கிய தமிழின் இரண்டாவது நாவல்: கமலாம்பாள் சரித்திரம்!

முன்னுரை

தமிழின் முதல் நாவலான மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளையின் 'பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்' சமூகச் சீர்திருத்தக் கனவுகளோடு வெளிவந்த சில ஆண்டுகளில், 1893-ல் பி.ஆர். ராஜமமய்யரால் எழுதப்பட்டது 'கமலாம்பாள் சரித்திரம்'. 

தமிழின் இரண்டாவது நாவல் என்று அடையாளப்படுத்தப்படும் இப்படைப்பு, இலக்கிய நயத்தில் சிறந்து விளங்கினாலும், அதன் சித்தாந்தம் மற்றும் சமூகப் பார்வையில் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை ஒரு வரலாற்று மற்றும் சமூகவியல் கண்ணோட்டத்தில் ஆராய வேண்டியுள்ளது. 

இந்நாவல், 19ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழகச் சூழலை பிரதிபலிக்கும் ஒரு கண்ணாடியாக இருந்தாலும், அதன் பிற்போக்கு சாரத்தை இன்றைய வாசகர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 

1. கதையின் சுருக்கமும் முதன்மை மாந்தர்களும்

மதுரை அருகிலுள்ள சிறுகுளம் எனும் கிராமத்தில் வாழும் செல்வாக்குமிக்க முத்துசாமி ஐயர் மற்றும் அவரது மனைவி கமலாம்பாள் ஆகியோரின் குடும்ப வாழ்வே இக்கதை. வீண் வதந்திகளால் ஒரு நிறைவான குடும்பம் எப்படிச் சிதைந்து போகிறது என்பதை நாவல் விவரிக்கிறது. 

முத்துசாமி ஐயர்: நற்பண்புகள் கொண்டவர், ஆனால் உலகியல் துன்பங்களால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு, இறுதியில் வேதாந்தத் தேடலில் அமைதி காண்பவர்.

அம்மையப்ப பிள்ளை: நாவலின் நகைச்சுவை மையம். செவ்வியல் பாடல்களைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு அவர் செய்யும் குளறுபடிகள் இன்றும் ரசிக்கத்தக்கவை.

வம்பர் மகாசபை: பொன்னம்மாள் போன்ற பாத்திரங்கள் மூலம், ஒரு சிறு கிராமத்தில் 'புறம்பேசுதல்' எப்படி ஒரு பேரழிவை உருவாக்கும் என்பதை ஆசிரியர் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார்.

2. அதிகார ஆதிக்கமும் சமூகப் படிநிலையும்

இந்நாவல் மூலம் நூறாண்டுகளுக்கு முந்தையத் தமிழகத்தின் ஒரு கசப்பான உண்மையை உணர முடிகிறது. அன்றைய காலக்கட்டத்தில் பிராமணர்களே கல்வியிலும், வேலைவாய்ப்புகளிலும், அதிகாரப் பதவிகளிலும் முழுமையாக ஆதிக்கம் செலுத்தியுள்ளனர்.

19ஆம் நூற்றாண்டின் மெட்ராஸ் பிரசிடென்சியில், பிராமணர்கள் அரசு வேலைகளின் 70%க்கும் மேல் பங்கேற்பதைக் காட்டும் புள்ளிவிவரங்கள் இதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. நாவலில் வரும் பாத்திரங்கள் பெரும்பாலும் வக்கீல்களாகவோ அல்லது அதிகாரிகளாகவோ இருப்பது இதையே காட்டுகிறது. 

கள்ளர் மற்றும் பறையர் சாதியினர் இவர்களுக்கு ஏவல் செய்பவர்களாகவோ அல்லது அச்சுறுத்தும் வழிப்பறிக்காரர்களாகவோ மட்டுமே எதிர்மறையாகச் சித்தரிக்கப்படுவது, அந்த காலக்கட்டத்தின் ஒருதலைப்பட்சமான அதிகார அமைப்பை (Power Hegemony) அப்பட்டமாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

3. முற்போக்கு எதிர் பிற்போக்கு: ஒரு ஒப்பீடு

முதல் நாவலான 'பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்' பெண் கல்வி, பொது நீதி மற்றும் பகுத்தறிவு பேசியது. அது ஒரு முற்போக்கான சமூகத்தை நோக்கிய அறிவொளி (Enlightenment) காலத்து படைப்பு.

ஆனால், ராஜம் ஐயரின் இந்தப் படைப்பு முற்றிலும் ஆன்மீகத்தையும், விதிப்பயனையும் (Karma) போதிக்கும் ஒரு பக்தி இலக்கிய வரிசையில் சேரத்தக்க ஒன்றாகவே உள்ளது. வாழ்வியல் சிக்கல்களுக்குச் சமூகத் தீர்வு காண்பதை விடுத்து, 'உலகமே மாயை' என்று காசிக்குச் சென்று துறவறம் பூணும் நாயகனின் முடிவு, ஒரு பின்னோக்கி நகர்வாகவேத் தெரிகிறது. இருப்பினும், இத்தகைய ஆன்மீகத் தேடல், தனிப்பட்ட அமைதிக்கான ஒரு வழியாகவும் பார்க்கப்படலாம், ஆனால் சமூக மாற்றத்திற்கு பங்களிக்கவில்லை.

4. உழைக்கும் வர்க்கத்தின் புறக்கணிப்பு

தமிழகத்தின் முதுகெலும்பான வேளாண்மை குறித்த செய்திகளோ, நிலத்தில் பாடுபடும் விவசாயிகளின் வாழ்வியலோ இதில் துளிக்கூட இல்லை. 19ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழகத்தில், நில உரிமை பெரும்பாலும் பிராமண-சமூகத்தினரிடம் இருந்ததால், உழைப்பாளர்கள் (எ.கா., பஞ்சமி நிலம் அல்லது கூலி உழைப்பு) சமூக-பொருளாதார அடிமைத்தனத்தில் சிக்கியிருந்தனர். நிலத்தைச் சொந்தமாக வைத்திருக்கும் முத்துசாமி ஐயருக்கும், அந்த மண்ணை உழுது பயிரிடும் உழைப்பாளர்களுக்கும் இடையிலான உறவு குறித்து ஆசிரியர் மௌனம் சாதிப்பது, நாவலின் சமூகப் பார்வைக் குறைபாட்டையே காட்டுகிறது.

5. வேதாந்தச் சிறையில் இலக்கியம்

நாவல் முழுவதும் கம்பராமாயணம், நளவெண்பா, தாயுமானவர் மற்றும் ஔவையார் பாடல்கள் எனத் தமிழ் இலக்கியக் கடலிலிருந்து முத்துக்களை எடுத்து ராஜம் ஐயர் கோர்த்துள்ளார். உதாரணமாக, கம்பராமாயணத்திலிருந்து "உலகம் இது மாயை, உணர்ந்தால் அழியும்" போன்ற வரிகள், நாவலின் ஆன்மீகத் திருப்பத்தை வலுப்படுத்துகின்றன. எனினும், அவையனைத்தும் 'நிவிருத்தி மார்க்கம்' எனப்படும் உலகப் பற்றற்ற நிலையையே வலியுறுத்துகின்றன. போராட்டக் குணத்தை மழுங்கடித்து, விதியை நம்பச் சொல்லும் ஒரு தத்துவச் சிறைக்குள் நாவல் சிக்கிக்கொண்டுள்ளது.

6. ராஜம் ஐயரின் இலக்கியப் புலமை: ஒரு பார்வை

சமூகவியல் ரீதியாக இந்நாவலில் சில விமர்சனங்கள் இருந்தாலும், ராஜமய்யரின் இணையற்ற இலக்கியப் புலமையையும் ஆன்மீக ஆற்றலையும் நாம் பாராட்டியே ஆகவேண்டும். தமிழ் மற்றும் வடமொழி இலக்கியங்களில் அவர் கொண்டிருந்த ஆழமான அறிவு வியக்கத்தக்கது. கம்பரின் "மையோ மரகதமோ" போன்ற அழகியல் பாடல்களையும், தாயுமானவரின் "அந்தமுடனாகி யளவாமல்.." போன்ற வேதாந்தப் பாடல்களையும், "யதா காலஸ்திதோ" போன்ற கடினமான வடமொழி ஸ்லோகங்களையும் அவர் நாவலில் கையாண்டுள்ள விதம், அவரது பன்முகத்தன்மை கொண்ட கல்விப் புலமையை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒரு சிறந்த இலக்கியவாதியாகவும், ஆன்மீகச் சிந்தனையாளராகவும் அவர் படைத்துள்ள இந்த 'இலக்கியக் கோவை', தமிழுக்குப் புதியதொரு நடையையும் கவித்துவத்தையும் வழங்கியது என்பதில் ஐயமில்லை. 26 அகவை மட்டுமே வாழ்ந்த ராஜமய்யரின் ஆற்றல் வியக்க வைக்கிறது.

7. மாறாத சூழல்: 100 ஆண்டுகளுக்கு முன் – பின்

வாசிப்பின் இறுதியில் நமக்குக் கிடைக்கும் மிக முக்கியமான உண்மை இதுதான்: நூறு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய பிராமணக் குடும்பச் சூழலும், அன்றிருந்த வதந்திகளும், சடங்குகள் சார்ந்த வாழ்வியலும் இன்றும் பெரிய அளவில் மாறிவிடவில்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் கலாசாரத் தேக்கநிலை (Social Stagnation) இக்கதை மூலம் இன்றும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

முடிவுரை

'கமலாம்பாள் சரித்திரம்' ஒரு முன்னோடி நாவல்; அதன் நகைச்சுவையும், மொழிநடையும் இன்றும் தனித்துவமானவை. இருப்பினும், சமூக நீதி, சமத்துவம் மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வு ஆகிய கண்ணோட்டங்களில் பார்த்தால், இது ஒரு 'பிற்போக்குச் சிந்தனை கொண்ட வேதாந்தப் பிரசங்கமாகவே' எஞ்சி நிற்கிறது. இன்றைய நவீன வாசகனுக்கு இது ஒரு வரலாற்று ஆவணமாக இருக்குமே தவிர, வாழ்வியல் வழிகாட்டியாக இருக்க முடியாது. 

ஊரான்

நூல்: மாவட்ட கிளை நூலகம், வாலாசாப்பேட்டை

தொடர்புடைய பதிவுகள்

பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்: ஒரு சமூகச் சீர்திருத்தக் களஞ்சியம்

பெண் விடுதலை: சமூகக் கட்டமைப்பின் மாற்றமும் பொதுவுடமைச் சமத்துவமும்!

முன்னுரை

ஒவ்வொரு ஆண்டும் "சர்வதேசப் பெண்கள் தினம்" கொண்டாடப்படும் வேளையில், பெண்களின் நிலை குறித்த விவாதங்கள் முன்னெழுவது வழக்கம். பெண்ணடிமைத்தனம் என்பது வெறும் ஆண்களின் தனிப்பட்ட விருப்பத்தினால் விளைந்ததல்ல; அது ஆழமான சமூக, பொருளாதார மற்றும் மதக் காரணிகளால் கட்டமைக்கப்பட்டது. இந்த அடிமைத்தளையை உடைக்க வேண்டுமானால், வெறும் மனமாற்றம் மட்டும் போதாது, ஒட்டுமொத்த சமூகக் கட்டமைப்பிலும் மாற்றம் தேவை.

1. ஆண் ஆதிக்கம்: ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட ஒடுக்குமுறை

பெண்கள் ஒடுக்கப்படுவதற்கு ஆணாதிக்கம் (Patriarchy) ஒரு நேரடி வெளிப்பாடு என்றாலும், அதன் பின்னணியில் இருப்பது வலுவான சமூகக் கட்டமைப்பு.

பொருளாதாரச் சார்பு: பல நூற்றாண்டுகளாகச் சொத்துரிமையும், வருமானம் ஈட்டும் வாய்ப்புகளும் ஆண்களிடமே இருந்தன. இது பெண்ணை வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு ஆணைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளியது. உதாரணமாக, வரலாற்று ரீதியாக விவசாய சமூகங்களில் சொத்து வாரிசுரிமை ஆண்களுக்கு மட்டுமே இருந்தது, பெண்களைப் பொருளாதார ரீதியாகச் சார்ந்தவர்களாக்கியது.

பணிப்பகிர்வு: "பெண்கள் வீட்டு வேலைக்கு, ஆண்கள் வெளி வேலைக்கு" என்ற பிரிவினை, பெண்களின் உழைப்பை அங்கீகாரமற்றதாகவும், ஊதியமற்றதாகவும் மாற்றியது. இது இன்றும் உலகளவில் பெண்களின் தொழில்முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கிறது.

2. மதமும் மரபும்: ஆதிக்கத்தின் வேர்கள்

மதங்கள் சமூகத்தின் ஒழுக்க நெறிகளைத் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக இருந்தபோது, அவை ஆணாதிக்கத்தை ஒரு "தெய்வீகக் கட்டளையாக" மாற்றின.

இந்து மதச் சூழலில்: பிற்கால ஸ்மிருதிகள் பெண்ணை எப்போதும் ஒரு ஆணின் பாதுகாப்பிலேயே இருக்க வேண்டியவளாகச் சித்தரித்தன. சடங்குகள், வாரிசுரிமை மற்றும் தீட்டு போன்ற நம்பிக்கைகள் பெண்ணின் தனித்துவத்தை ரத்து செய்தன. "கணவனே தெய்வம்" என்ற போதனை குடும்ப அமைப்பிற்குள் பெண்ணை ஒரு தியாகியாகவும், அடிமையாகவும் முடக்கியது.

இஸ்லாமிய சூழலில்: குரானின் சில வசனங்கள் மற்றும் ஹிஜாப், பலதார மணம் போன்ற பழக்கங்கள் பெண்களின் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்தின. இது பெண்களைக் குடும்பப் பொறுப்புகளுக்குள் மட்டும் பிணைக்கும் வகையில் ஆணாதிக்கத்தை வலுப்படுத்தியது.

கிறிஸ்தவ சூழலில்: புதிய ஏற்பாட்டில் பவுலின் எபிச்டில்கள் பெண்களைச் சபையில் அமைதியாக இருக்கச் சொல்லி, ஆண்களின் தலைமைத்துவத்தை உறுதிப்படுத்தின. இது ஐரோப்பிய சமூகங்களில் பெண்களின் பொது வாழ்க்கை பங்கேற்பைத் தடுத்தது.

3. தற்கால மாற்றங்களும் அதிகாரப் பகிர்வும்

இன்று கல்வி மற்றும் பொருளாதாரத் தற்சார்பு காரணமாகச் சில குடும்பங்களில் மனைவிகளே முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் கொண்டவர்களாக மாறியிருக்கிறார்கள். 2017-18 இல் 22% இருந்த பெண்கள் தொழில்வாய்ப்பு விகிதம் 2023-24 இல் 40.3% ஆக உயர்ந்துள்ளது. இருப்பினும், பெண்களிடம் 79.6% பணியாளர்கள் பாதுகாப்பில்லாத வேலைகளில் (vulnerable employment) ஈடுபட்டுள்ளனர்.
இங்கு நாம் ஒரு உண்மையை உரக்கச் சொல்ல வேண்டியுள்ளது:

 "பெண்கள் கல்வியறிவு பெற்று வேலைக்குச் செல்வது மட்டும் மாற்றமல்ல; அவர்கள் ஈட்டும் வருமானத்தின் மீதான முழு அதிகாரம் அவர்களிடம் இருக்கிறதா என்பதே உண்மையான விடுதலை."

பொருளாதாரச் சுதந்திரம் என்பது சம்பாதிப்பது மட்டுமல்ல, அந்தச் செல்வத்தை எப்படிக் கையாள்வது என்கிற முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தையும் உள்ளடக்கியது.

4. தீர்வு: பொதுவுடமைச் சமூகமே விடிவெள்ளி

பெண் அடிமைத்தனத்தின் வேர் "தனிச்சொத்துரிமை" (Private Property) என்பதில் இருப்பதாகப் பொதுவுடமைச் சிந்தனை முன்வைக்கிறது. ஒரு பொதுவுடமைச் சமூகத்தில் மட்டுமே பெண் விடுதலை முழுமையடையும்.

தனிச்சொத்து ஒழிப்பு: சொத்து என்பது பொதுவானதாக இருக்கும்போது, வாரிசுரிமைக்காகப் பெண்ணைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் நீங்கும்.

உழைப்பின் சமூகமயமாக்கல்: சமையல், குழந்தைப் பராமரிப்பு போன்ற வீட்டு வேலைகள் சமூகப் பொறுப்புகளாக மாற்றப்படும்போது (Socialization of domestic work), பெண் வீட்டுச் சிறையிலிருந்து விடுபடுவாள்.

முழுமையான சுதந்திரம்: பெண் பொருளாதார ரீதியாக யாரையும் சார்ந்து வாழத் தேவையில்லாத சூழல் உருவாகும்போது, ஆணாதிக்கம் தனது அடித்தளத்தை இழந்து வீழும்.

முடிவுரை

ஆணாதிக்கம் என்பது ஒரு நச்சு மரம் என்றால், இந்தச் சமமற்ற சமூகக் கட்டமைப்புதான் அதன் மண். மண்ணைச் சீர்படுத்தாமல் கிளைகளை மட்டும் வெட்டுவதால் மாற்றம் வராது. தனிச்சொத்துரிமை ஒழிக்கப்பட்டு, உழைப்பு பொதுவாக்கப்படும் ஒரு பொதுவுடமைச் சமூகத்தில்தான், பெண் ஒரு போகப் பொருளாகவோ அல்லது வீட்டுப் பணியாளராகவோ அன்றி, ஒரு முழுமையான மனிதராக வாழ முடியும். அந்தச் சமூக மாற்றமே உண்மையான பெண் விடுதலையைச் சாத்தியப்படுத்தும்.

ஊரான்

வயிறு என்ன குப்பைத் தொட்டியா? – தீவிரமாகும் 'தீனி' கலாச்சாரம்

இன்றைய நுகர்வோர் உலகில், காலையில் எழுந்ததிலிருந்து இரவு உறங்கும் வரை ஏதோ ஒரு உணவுப் பண்டத்தைச் சுற்றியே மனித வாழ்க்கை சுழல்கிறது. மாலை நேரங்களில் கடைவீதி வழியாகச் செல்லும்போது கண்ணில் படும் போண்டா, பஜ்ஜி, சமோசா, சிக்கன் பக்கோடா, பானிபூரி, மசாலா மீன் வருவல், கொத்து பரோட்டா எனப் பலவண்ணப் பலகாரங்கள் நம் நாவிற்குச் சவால் விடுகின்றன. காற்றில் மிதந்து வரும் அந்தப் பலகாரங்களின் மணமும், கண்ணைக் கவரும் நிறமும் முறையே நம் மூக்கையும் நாவையும் சுண்டி இழுத்து நம்மை அலைமோத வைக்கின்றன.

கால மாற்றம்: பசி முதல் பழக்கம் வரை

முந்தைய காலங்களில் பசி எடுத்தால் மட்டுமே உரிய நேரத்தில் உணவு அருந்துவார்கள். இடையில் எதையாவது தின்ன வேண்டும் என்று மனம் விரும்பினாலும், தின்பண்டங்கள் அவ்வளவு எளிதாகக் கிடைக்காது. முன்பெல்லாம் நகரங்களுக்குச் சென்று வந்தாலோ அல்லது வாரச் சந்தைக்குச் சென்று வந்தாலோதான் நொறுக்குத் தீனிகளைக் காண முடியும். அன்றைய தீனிகளும் பெரும்பாலும் பொரிகடலை, பட்டாணி, முறுக்கு போன்ற எளிய மற்றும் ஆரோக்கியமான வகைகளாகவே இருந்தன. திருவிழாக் காலங்களில் மட்டுமே இனிப்பு வகைகள் அரிதாகத் தட்டுப்படும்.

ஆனால் இன்று, உணவு என்பது 'அவசியம்' என்பதைத் தாண்டி ஒரு 'பழக்கமாக' மாறிவிட்டது. திரும்பும் திசையெல்லாம், குக்கிராமங்கள் வரை இன்று விதவிதமான நொறுக்குத் தீனி கடைகள் முளைத்துவிட்டன.

போதாக்குறைக்கு, ஆன்லைன் மூலம் 'ஆர்டர்' செய்தால் தீனிகள் நம் கதவைத் தட்டுகின்றன. ஒத்தையடிப் பாதையில் கூட இன்று ஒய்யாரமாய் வந்து சேருகின்றன 'பார்சல்' தீனிகள்.

நினைத்தபோதெல்லாம் அவை நம் வயிற்றுக்குள் தள்ளப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. அன்று செரிமான மண்டலத்திற்குப் போதுமான ஓய்வு கிடைத்தது; ஆனால் இன்று, நம் வயிறு ஓய்வில்லாமல் இயங்கும் இயந்திரமாக மாற்றப்பட்டுவிட்டது.

குப்பைத் தொட்டியாகும் வயிறு

நகராட்சி ஊழியர்கள் தெருவெங்கும் சிதறிக் கிடக்கும் பல்வேறு வகையான குப்பைகளையும் அள்ளிக் கொண்டு போய் ஒரு குப்பைத் தொட்டியில் கொட்டுவதைப் போல, நாமும் பலவண்ணப் பலகாரங்களையும், கண்ட கண்ட எண்ணெய்ப் பண்டங்களையும் நம் வயிற்றில் கொட்டுகிறோம். 

வயிறு என்பது நம் உயிரை இயக்கும் ஓர் உயரிய இடம் என்பதை மறந்து, அதை எதை வேண்டுமானாலும் கொட்டும் நகராட்சிக் குப்பைத் தொட்டியாக மாற்றிவிட்டோம்.

உழைப்பு குறைவு - உணவு அதிகம்: பேராபத்து

இந்தத் தீனி கலாச்சாரம் ஒருபுறம் இருக்க, நவீன இயந்திரமயமான உலகில் நம்முடைய உடல் உழைப்பு முற்றிலுமாகக் குறைந்து போய்விட்டது. அன்று வயலில் வேலை செய்வதும், நடந்தே பயணம் செய்வதும் இயல்பாக இருந்தது. ஆனால் இன்று அமர்ந்த இடத்திலேயே வேலை, பயணத்திற்கு வாகனம் என உடலுக்கான வேலைகள் பெருமளவில் குறைந்துவிட்டன.

போதிய உடற்பயிற்சியும் இல்லை; 

ஆனால் உள்ளே தள்ளும் உணவின் அளவு மட்டும் பலமடங்கு அதிகரித்துவிட்டது. உழைப்பின் மூலம் எரிக்கப்படாத இந்த உபரி கலோரிகள், காலப்போக்கில் உடலில் நஞ்சாக உருமாறி பல்வேறு நோய்களுக்கு வழிவகுக்கின்றன.

நுகர்வோர் வெறியும் உடல்நலமும்

"எதையும் அனுபவித்துவிடு, சேர்த்து வைத்து என்ன செய்யப்போகிறாய்?" என்கிற நுகர்வு வெறியின் வெளிப்பாடாகவே இன்றைய ருசி மோகம் இருக்கிறது. வயிற்றில் இடம் இருக்கிறதோ இல்லையோ, நாவின் ருசிக்காக எதையும் உள்ளே தள்ளுகிறோம். வாரம் ஒருமுறை என்பது மாறி, அடிக்கடி இப்படித் தின்பதனால் உடல் எடை கூடாமல் என்ன செய்யும்? இதயம் பலவீனமடையாமல் என்ன செய்யும்?

அதிகப்படியான மசாலாக்களும், தரமற்ற எண்ணெய்களும் நம் உடலை மெல்ல மெல்லச் சிதைக்கின்றன. ருசி என்பது சில நிமிடங்களோடு முடிந்துவிடுவது, ஆனால் அதன் விளைவாக வரும் நோய்கள் வாழ்நாள் முழுக்க நம்மை வதைப்பவை.

முடிவுரை

உணவு என்பது உடல் உழைப்பின் போது இழந்த சக்தியை மீட்பதற்காகவும், இயல்பான உடல் வளர்ச்சிக்காகவும் மட்டுமே இருக்க வேண்டுமே தவிர, அதைச் சிதைக்கும் குப்பையாக மாறிவிடக் கூடாது. 

ருசிக்காக வாழ்வதை விடுத்து, உடல் நலனுக்காக உண்பதே அறிவுடைமை. "என் வயிறு குப்பைத் தொட்டியல்ல" என்கிற தெளிவு நமக்கு இருந்தால் மட்டுமே, நோயற்ற வாழ்வை நாம் பெற முடியும்.

பசி என்றால் என்னவென்று நீ உணராத வரை உன் வயிறு குப்பைத் தொட்டிதான்!

ஊரான்

மொழியின் தோற்றம்: உழைப்பின் மொழியும் உற்பத்தியின் செழுமையும்

மொழியின் வரலாற்றை நாம் அணுகும்போது, பெரும்பாலும் புனைவுகளும் வரலாறும் கலந்தே காணப்படுகின்றன. ஆனால், அறிவியல் பூர்வமான சமூகப் பார்வையில் அணுகும்போது, மொழி என்பது ஒரு தனிமனிதனின் செயலல்ல, அது ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு உழைப்பின் விளைவு என்பது தெளிவாகிறது.

1. உழைப்பிலிருந்து பிறந்த மொழி

மார்க்சிய மெய்யியலின்படி, "உழைப்புதான் மனிதனை உருவாக்கியது". ஆதிகால மனிதன் கூட்டாக வேட்டையாடும்போதும், உணவைச் சேகரிக்கும்போதும் ஒருவருக்கொருவர் தகவல்களைப் பரிமாறிக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. அந்த 'உற்பத்திப் போராட்டத்தின்' விளைவாகவே ஒலிகள் சொற்களாகவும், சொற்கள் மொழியாகவும் உருப்பெற்றன. எனவே, மொழி என்பது ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து தனிமனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றல்ல; அது காடுகளிலும், நிலங்களிலும் மனிதர்கள் சிந்திய வியர்வையின் ஒலி வடிவம்.

2. அகத்தியர்: ஒரு கருத்தியல் திணிப்பு

இராமாயணம் போன்ற காவியங்கள் பிந்தைய காலத்தில் எழுதப்பட்ட புனைவுகள். வரலாற்று ரீதியாக, அகத்தியர் என்ற பிம்பம் தமிழை 'தெய்வீக மயமாக்கும்' நோக்கில் திட்டமிட்டுத் திணிக்கப்பட்டது. உழைப்பின் ஊடாகச் சுயமாக வளர்ந்த ஒரு மொழிக்கு, வடபுலத்திலிருந்து வந்த ஒரு முனிவரே தந்தை என்று கூறுவது, தமிழின் தனித்துவமான வேர்களை மறுப்பதாகும். இது தமிழின் உண்மையான 'உழைப்புசார் பரிணாமத்தை' மறைத்து, வரலாற்றைத் தொன்மங்களுக்குள் ஒளித்து வைக்கும் முயற்சியாகும்.

3. உற்பத்தி முறையும் மொழியின் செழுமையும்

தமிழ் மொழி இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இலக்கணச் செழுமையோடு இருந்திருக்கிறது என்றால், அதற்குக் காரணம் தமிழ்ச் சமூகம் அடைந்திருந்த உற்பத்தி முறையின் வளர்ச்சி ஆகும். நிலத்தை ஐந்தாகப் பிரித்தது (ஐந்திணை) ஒரு கவித்துவச் செயல் மட்டுமல்ல; அது நிலத்தின் தன்மைக்கேற்ப மனிதன் மேற்கொண்ட உற்பத்தி முறையைப் பிரதிபலிக்கிறது.

4. மொழித் திணிப்பும் வளர்ச்சிக் கிளர்ச்சியும்

இன்றைய சூழலில், ஒன்றிய அரசு இந்தி மற்றும் சமஸ்கிருதத்தைத் தீவிரமாகத் திணிப்பதன் பின்னணியில் ஒரு பெரும் அரசியல்-பொருளாதாரச் சூழ்ச்சி ஒளிந்திருக்கிறது. சமஸ்கிருதம் ஒரு வழிபாட்டு மொழி; இந்தி ஒரு நிலப்பிரபுத்துவப் பின்புலம் கொண்ட மொழி. இவை இரண்டுமே நவீன அறிவியலுக்கோ அல்லது உலகளாவிய தொழில் உற்பத்தி முறைகளுக்கோ ஈடுகொடுக்கக்கூடிய 'தொழில் மொழிகள்' அல்ல. இருப்பினும், இவற்றைத் திணிப்பதன் மூலம் தமிழின் தொழில்முறை வளர்ச்சியை முடக்கி, கல்வி, நிர்வாகம் மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறைகளில் தமிழைத் தொழில்மொழியாக வளரவிடாமல் தடுப்பது, தமிழ் மக்களின் அறிவுசார் பொருளாதார வளர்ச்சியைச் சிதைக்கும் செயலாகும். இந்தத் தடைக்கல்லைத் தகர்த்து, தமிழை நவீன உற்பத்தித் துறையின் முதுகெலும்பாக மாற்ற வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

5. மொழி வளர்ச்சியின் எதிர்காலம்: தொழில்மொழியாகத் தமிழ்

ஒரு மொழி எப்போதுமே உழைப்பு மற்றும் உற்பத்தியோடு இணைந்திருந்தால் மட்டுமே உயிர்ப்புடன் இருக்க முடியும். பழங்காலத் தமிழ் சமூகம் வேளாண்மை, நெய்தல் மற்றும் கடல் கடந்த வணிகம் ஆகியவற்றில் சிறந்து விளங்கியதால், தமிழ் ஒரு செழுமையான 'தொழில்மொழியாக' வளர்ந்தது.

ஆனால் இன்று, நவீனத் தொழில்நுட்பத் துறைகளில் ஆங்கிலம் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. தமிழ் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி வளர வேண்டுமானால், அது இன்றைய நவீனத் தொழில்களான தகவல் தொழில்நுட்பம், மருத்துவம் மற்றும் பொறியியல் துறைகளின் 'தொழில்மொழியாக' மாற வேண்டும். உற்பத்தித் துறையிலிருந்து தமிழ் அந்நியப்படும்போது, அதன் வளர்ச்சியும் தேக்கமடையும் என்பதே வரலாற்று எச்சரிக்கை.

6. இலக்கணம்: இலக்கியத்தின் நிழல்

இலக்கியம் என்பது மக்களின் வாழ்க்கை; இலக்கணம் என்பது அந்த வாழ்க்கையை முறைப்படுத்தும் ஒரு சட்டகம். தொல்காப்பியர் தமிழை உருவாக்கவில்லை; மாறாக, தமிழ்ச் சமூகம் ஏற்கனவே செழுமைப்படுத்தி வைத்திருந்த மொழியை, அதன் உழைப்பு சார்ந்த விதிகளின்படி தொகுத்து வழங்கினார்.

 

முடிவுரை:

மொழியின் வேர்கள் சொர்க்கத்திலோ அல்லது முனிவர்களின் கற்பனையிலோ இல்லை; அவை உழைக்கும் மக்களின் கைகளிலும், மண்ணிலும் உள்ளன. புனைவுகளையும் திணிப்புகளையும் தாண்டி, உழைப்பையும் உற்பத்தி மாற்றங்களையும் கவனிக்கும்போதுதான் தமிழ் மொழியின் உண்மையான பிரம்மாண்டத்தை நாம் உணர முடியும். தமிழைத் தொழில்மொழியாக மீட்டெடுப்பதே அதன் காலமற்ற செழுமைக்கு நாம் செய்யும் உண்மையான தொண்டு.

ஊரான்