பழைய அறநெறிகள் ஏன் தோற்றுப் போகின்றன?

சமூக வலைதளங்களிலும் நண்பர்கள் குழுக்களிலும் அறநெறி இலக்கியங்கள், குறிப்பாகத் திருக்குறள் குறித்த விவாதங்கள் சூடுபிடித்துள்ளன.

ஒரு சாரார் இலக்கியங்களின் தொன்மையையும் பெருமையையும் பேச, மற்றொரு சாரார் அந்த அறநெறிகள் ஏன் ஈராயிரம் ஆண்டுகளாகியும் மனித மனங்களில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவில்லை என்கிற யதார்த்தமான கேள்வியை முன்வைக்கின்றனர். இந்த முரண்பாடுகளைச் சமூகக் கட்டமைப்பின் பின்னணியில் நின்று அலசுவது அவசியமாகிறது.

1. அறநெறி நூல்கள்: அன்றைய கண்ணாடிகள்

பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் உள்ளிட்ட சங்க இலக்கியங்கள் அன்றைய காலத்தின் நிலைக்கண்ணாடிகள் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. கிரேக்க, இலத்தீன் போன்ற செம்மொழிகளில் பல இலக்கியங்கள் இன்று வழக்கொழிந்து போன நிலையில், தமிழில் இன்றும் அவை புழக்கத்தில் இருப்பது தமிழ் மொழியின் தனிச்சிறப்பு.

அக்கால புலவர்கள் மக்கள் நீதிநெறி தவறாமல் வாழ வேண்டும் என்று விரும்பினர். அதன் விளைவாகவே 'அறம், பொருள், இன்பம்' எனும் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் திருக்குறள் போன்ற நூல்கள் உருவாகின. "சாமி கண்ணைக் குத்தும்" என்று குழந்தைகளைப் பயமுறுத்துவது போல, சமூக ஒழுக்கத்தை நிலைநாட்ட வள்ளுவர் போன்ற அறிஞர்கள் சில இடங்களில் கடுமையான சொற்களை (மாக்கள், அவியினும் வாழினும் என்) கையாண்டிருக்கலாம் என்பது ஒரு பொதுவான அனுமானம்.

2. அறநெறி போதனை: சீரழிவின் அறிகுறியா?

எந்த ஒரு சமூகத்தில் அறநெறிகள் அதிகமாகப் போதிக்கப்படுகின்றனவோ, அந்தச் சமூகம் அத்துணை தூரம் சீரழிந்து போயுள்ளது என்பதே கசப்பான உண்மை. ஒரு நோயாளிக்குத்தான் மருந்து அதிகம் தேவைப்படும். 

அதுபோல, சமூகத்தில் கள்ளுண்ணாமை, கொல்லாமை, கூடா ஒழுக்கம் போன்றவை மீறப்பட்டதாலேயே அவை குறித்த போதனைகளும் அதிகரித்தன.

இவ்விலக்கியங்கள் மனித ஒழுக்கத்தை வலியுறுத்திய முக்கியமான நெறி நூல்கள் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் அவை பெரும்பாலும் "தனிமனிதன் திருந்தினால் சமூகம் மாறிவிடும்" என்ற புள்ளியிலேயே சுழல்கின்றன.

நோயின் மூலத்தைக் கண்டறிவதை விட (Diagnosis), நோயின் அறிகுறிக்கு மட்டும் சிகிச்சை அளிக்கும் போக்கையே பழைய இலக்கியங்கள் கொண்டிருந்தன.

3. தனிமனித அறம் vs சமூகக் கட்டமைப்பு

திருக்குறள் எங்கும் ஒலிக்கிறது. மைதானங்கள் முதல் பேருந்துகள் வரை வள்ளுவன் காலடி படாத இடமே இல்லை. ஆனால், யதார்த்தம் என்ன?

கள்ளுண்ணாமை போதிக்கப்பட்ட மண்ணில்தான் மது விற்பனை உச்சத்தில் இருக்கிறது. கொல்லாமை பேசும் மண்ணில்தான் வன்முறைகள் பெருகுகின்றன.

ஏன் இந்த முரண்?

"எறும்பு ஊரக் கல்லும் தேயும்" என்பது இயற்பியல் உண்மை. ஆனால், அறநெறிகள் எத்தனை முறை ஊர்ந்தாலும் மனித மனம் எனும் கல் ஏன் தேயவில்லை? இதற்குக் காரணம் சீரழிவுகளின் ஊற்றுக்கண் தனிமனித ஒழுக்கமின்மை அல்ல; மாறாக அது அந்தச் சமூகத்தின் அரசியல், பொருளாதாரக் கட்டமைப்பின் வெளிப்பாடாகும்.

வள்ளுவர் காலத்துச் சீரழிவுகளுக்கு நிலவுடைமைச் சமூகம் காரணமாக இருந்தது. இன்றைய சீரழிவுகளுக்குப் பின்னால் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளும், அரை-நிலவுடைமைச் சிந்தனைப் போக்குகளும் உள்ளன. இக்கட்டமைப்புகளை மாற்றாமல், வெறும் போதனைகளால் மட்டும் மாற்றத்தைக் கொண்டுவர முடியாது என்பதை வரலாறு நமக்கு உணர்த்துகிறது.

4. மார்க்சியப் பார்வையும் இன்றைய தேவையும்

காரல் மார்க்சிற்கு முன்பு வரை, உலகில் எந்த மொழியிலும் சமூகக் கட்டமைப்பை மாற்றுவது குறித்து விரிவான உரையாடல்கள் நிகழவில்லை. பழைய இலக்கியங்கள் மொழியின் பெருமைக்காகவும், வரலாற்றுச் சான்றாகவும் போற்றப்பட வேண்டியவை என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால், அவை இன்றைய சிக்கல்களுக்கு நேரடியான நடைமுறைத் தீர்வுகளைத் தந்துவிட முடியாது.

இன்றைய தேவை:
அறநெறிகளைப் புனிதப் பிரதிகளாகப் போற்றுவதைவிட, அவற்றைப் மறுவாசிப்பு செய்வது.
தனிமனிதனைத் திருத்தும் முயற்சியை விட, சுரண்டல் மற்றும் சீரழிவுகளுக்கு அடிப்படையாக உள்ள சமூகக் கட்டமைப்பை மாற்றப் போராடுவது அவசியமாகிறது.

பழைய அறங்களுக்குப் பதிலாக, சமத்துவம் மற்றும் நீதியின் அடிப்படையிலான புதிய அறங்களை நோக்கி நகர வேண்டும்.

முடிவுரை

அறநெறிகள் சமூகத்தை அழகுபடுத்தலாம்; ஆனால் சமூகக் கட்டமைப்பு மாறும்போதுதான் மனித மனங்களின் மீதான அறநெறிகளின் தாக்கம் அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும்.

கட்டமைப்பு மாறினாலும் சீரழிவுகள் தொடராது என்பதற்கு உத்தரவாதம் இல்லை. எனவே, நற்சமூகத்தை அமைக்கத் தொடர்ச்சியான போராட்டங்களும், விழிப்புணர்வுமே ஒரே வழி. பழைய இலக்கியங்களை நினைவுகூருவோம்; ஆனால் புதிய சமூக மாற்றத்திற்கான போராட்டங்களை முன்னெடுப்போம்.

"நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி அதுதணிக்கும்...(948) என இதற்கும் வள்ளுவன்தான் வழி கூறுகிறான்.

ஊரான்

தொடர்புடைய‌ பதிவு

வள்ளுவனோடு முரண்படலாமா?

வள்ளுவனோடு முரண்படலாமா?

செவியிற் சுவையுணரா வாயுணர்வின் மாக்கள் அவியினும் வாழினும் என்? (குறள் 420)

அதாவது,

காதுகளால் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளும் அறிவைவிட, உணவின் சுவைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பவர்கள், உயிருடன் இருந்தாலும் இறந்ததிற்குச் சமமானவர்கள் என்பது வள்ளுவர் கருத்து. 

இந்தக் குறளில் இவ்வளவு கடுமையாக ஏன் தெய்வப் புலவர் சாடுகிறார்?

என்று இதன் மீது ஒரு நண்பர் கேள்வி எழுப்புகிறார்.

இதன் மீது எனது புரிதல்,

திருக்குறள் போன்ற ஒரு இலக்கியத்தை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளாமல், அதைச் சமூக-பொருளாதாரப் பின்னணியோடு (Socio-economic context) இணைத்துப் பார்க்கும்  அணுகுமுறை தேவை. இதை கீழ்கண்டவாறு அணுகலாம். 

1. உற்பத்தி முறையும் கால மாற்றமும்

ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்த நிலவுடைமைச் சமுதாயத்தின் உற்பத்தி உறவுகள் வேறு, இன்றைய முதலாளித்துவ அல்லது நவீனத் தொழில்மயமான உற்பத்தி உறவுகள் வேறு. அன்றைய அறிவு என்பது பெரும்பாலும் 'கேள்வி' (Oral tradition) வழியாகவே பகிரப்பட்டது. 

அச்சு இயந்திரங்களோ, இணையமோ இல்லாத காலத்தில் 'கேட்டல்' என்பது மட்டுமே தகவல்களைப் பெறுவதற்கான ஒரே வழி. அதனால்தான் வள்ளுவர் 'கேள்வி'க்கு அவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார். இன்று தகவல் பெருக்கம் (Information Overflow) உள்ள சூழலில், எதைக் கேட்க வேண்டும், எதை விட வேண்டும் என்கிற பகுத்தறிவுதான் முதன்மையானது.

2. "தெண்டத் தீனி" - வள்ளுவரின் சாடல்

"செவியின் சுவையுணரா வாயுணர்வின் ... மாக்கள்" என்று அவர் சொன்னது, அறிவுத் தேடலே இல்லாமல் வெறும் உடல் நுகர்வுக்காக மட்டுமே வாழ்பவர்களைத்தான். 

கேட்டுவிட்டுச் சும்மா இருப்பவர்களைக்கூட அவர் 'தெண்டத் தீனி' என்றுதான் மறைமுகமாகச் சொல்கிறார். 

மற்றொரு குறளில்:

"கற்க கசடறக் கற்பவை கற்றபின்

நிற்க அதற்குத் தக." (391)

என்று 'கற்றபின் அதற்குத் தக நிற்றலை' (Action) வலியுறுத்துகிறார். வெறும் செவி நுகர்வு மட்டுமே பயன் தந்துவிடாது என்பதை வள்ளுவரும் அறிந்தே வைத்திருந்தார்.

3. மாற்றம் ஏன் நிகழவில்லை?

"ஈராயிரம் ஆண்டுகளாகக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள், யார் மாறினார்கள்?" என்கிற  கேள்வி முக்கியமானது மட்டுமல்ல அதுதான் யதார்த்தமானது. ஒரு கருத்தியல் (Ideology) என்பது தனிமனித ஒழுக்கமாக மட்டும் இருக்கும் வரை அது பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதில்லை. அது ஒரு சமூக இயக்கமாகவோ அல்லது உற்பத்தி முறையில் மாற்றத்தையோ கொண்டு வரும்போதுதான் பலன் தரும். 

திருக்குறள் தனிமனித அறத்தைச் சொல்கிறதே தவிர, கட்டமைப்புகளை (Structures) மாற்றுவது பற்றிப் பேசுவதில்லை என்கிற விமர்சனமும் உண்டு.

4. பழையதை வைத்துப் புதியதை உருவாக்குதல்

"பழையதை நினைவில் கொண்டு இன்றைய சூழலுக்கு ஏற்ப புதியதை உருவாக்குவது தான் அறிவுடைமை" - இதுதான் மிகச்சரியான புரிதல். 

இதையே வள்ளுவர்,

"எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும் அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு" (355)

என்கிறார். 

அன்று அவர் சொன்ன அறம் என்பது அன்றைய சமூகக் கட்டுமானத்தைக் காக்கப் பயன்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், இன்று அந்த அறத்தை இன்றைய வர்க்கப் போராட்டங்கள், பொருளாதாரச் சமநிலையின்மை மற்றும் நவீனத் தேவைகளுக்கு ஏற்ப மறுவாசிப்பு (Re-reading) செய்வது அவசியம்.

முடிவாக,

கேட்பது என்பது ஒரு தொடக்கமே தவிர அதுவே முடிவல்ல. 'கேட்டல் + சிந்தித்தல் + செயலாற்றல்' என்ற மூன்று நிலைகளும் சேரும்போதுதான் ஒரு கருத்து முழுமை பெறுகிறது. 

உற்பத்தி உறவுகள் மாறிவிட்ட நிலையில், பழைய அறநெறிகளை அப்படியே ஒரு "புனித நூலாகப்" பார்க்காமல், இன்றைய காலத்திற்குத் தேவையான 'புதிய அறங்களை' நோக்கி நகர்வதே சரியான பாதையாக இருக்கும். இந்தப் பார்வை இன்றைய காலத்திற்கு மிகவும் அவசியமானது.

ஊரான்

தேர்தலில் வாக்களிப்பதற்கான அளவுகோல் என்ன?

முன்னுரை

நடைபெற உள்ள தமிழ்நாடு சட்டமன்றத் தேர்தலை முன்னிட்டு ஒன்று மிகவும் வெளிப்படையாகக் காணப்படுகிறது. 

“நாங்கள் தமிழ்நாட்டில் இத்தனை சதவீதம் இருக்கிறோம்”, 

“இந்தத் தொகுதியில் எங்கள் சாதியினர் இத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள்”, 

“எங்களுக்கு எந்தக் கட்சியும் வாய்ப்பு தரவில்லை” 

என்று ஒவ்வொரு சாதி அமைப்புகளும் அங்கலாய்ப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது.

சில இடங்களில், வாய்ப்பு கிடைக்காததால் ஒரு சில உயர்சாதியினர் தாங்கள்தான் தமிழ்நாட்டில் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகம் என்று கதைப்பதையும் காண்கிறோம். உண்மையில், சாதியை சாதி என்று குறிப்பிடாமல் “சமூகம்” என்று அழைப்பதே ஒரு அபத்தமான அரசியல் மொழியாக மாறியுள்ளது.

வாய்ப்பு யாருக்கு?

“அவர் ஒருவரேதான் போட்டியிட வேண்டுமா? வேறு யாரும் இல்லையா? நேற்று கட்சிக்கு வந்தவனுக்கும் எங்கோ இருந்து வந்தவனுக்கும் இங்கே வாய்ப்பா? அந்த வாய்ப்பு எங்கள் சாதிக்குக் கிடையாதா?” 

என்று கேட்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

அதேபோல், ஏற்கனவே ஒரு தொகுதியில் சட்டமன்ற உறுப்பினராக இருந்த ஒருவரின் மகனுக்கு அந்தத் தொகுதி ஒதுக்கப்பட்டால்,

“இந்தத் தொகுதி என்ன அவர்கள் குடும்பச் சொத்தா?

வாரிசுகளுக்கே கொடுத்தால் மற்றவர்கள் எதற்காகக் கட்சியில் உழைக்க வேண்டும்?”

என்று பலர் கோபப்படுவதையும் காண முடிகிறது.

 

உண்மையான நோக்கம் என்ன?

ஆனால் இவ்வாறு கேட்பவர்களின் உண்மையான நோக்கம் என்ன என்பதை நாம் ஆராய வேண்டியிருக்கிறது.

பல நேரங்களில், வேறு சாதியைச் சேர்ந்த ஒருவர் வாய்ப்பு பெற்றால் அதனால் தங்களுக்கு எந்த ஆதாயமும் கிடைக்காது என்பதால்தான் எதிர்ப்பு எழுகிறது. ஆனால் அதே வாய்ப்பு தனது சாதியைச் சேர்ந்தவருக்கு கிடைத்தால், அது பெருமையாகக் கருதப்படுகிறது.

இதில் கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால் — அந்த நபர் அந்தத் தொகுதிக்காக நல்லது செய்வாரா இல்லையா என்பது பெரும்பாலும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்படுவதில்லை.

சாதிப் பெருமை மற்றும் தனிப்பட்ட ஆதாயம் என்ற அளவில்தான் இந்தக் கேள்விகள் எழுப்பப்படுகின்றன.

 

வாரிசு அரசியல்: உண்மையான அளவுகோல்

ஒரே நபர் தொடர்ந்து ஒரு தொகுதியில் போட்டியிடுவது அல்லது அவருடைய வாரிசுகளுக்கு வாய்ப்பு வழங்கப்படுவது குறித்து பெரும் விவாதம் எழுகிறது.

ஆனால் ஒரு அடிப்படை கேள்வியை நாம் கேட்க மறந்துவிடுகிறோம்.

ஒருவர் அந்தத் தொகுதி மக்களுக்கு உண்மையாக நல்லது செய்து கொண்டிருந்தால் அவர் தொடர்ந்து இருப்பதில் என்ன தவறு?

அவருடைய வாரிசு வந்தாலும் அவர் மக்களுக்கு நல்லது செய்வார் என்றால் அதில் என்ன பிரச்சனை?

மக்களுக்கு நல்லது செய்வதில்லை என்ற உணர்வு உருவாகும்போதுதான் வேட்பாளர் மீதான கோபமும் உருவாகிறது.

ஒருவருடைய வாரிசு வந்தால் அவர் நல்லது செய்வார் என்பதற்கும் உத்தரவாதம் கிடையாது.

அதேபோல், தனது சாதியைச் சேர்ந்தவர் வந்தால் அவர் நல்லது செய்வார் என்பதற்கும் எந்த உத்தரவாதமும் கிடையாது.

 

அபாயகரமான சாதி அரசியல்

“தொகுதி மக்களுக்கு நல்லது செய்ய வேண்டும்” என்ற அடிப்படை உண்மையை ஒதுக்கி வைத்து, “என் சாதியினர்” என்ற காரணத்திற்காக ஒருவரை ஆதரிக்கும் அரசியல் மிகவும் அபாயகரமான தன்னல அரசியலாகும்.

தேர்தல் அரசியலில் முக்கியமான அளவுகோல்:

• அவர் எந்த சாதியைச் சேர்ந்தவர் என்பதல்ல

• அவர் யாருடைய வாரிசு என்பதுமல்ல

• அவர் மக்களுக்கு நல்லது செய்கிறாரா அல்லது செய்வாரா என்பதுதான்

இதுவே தேர்தலில் வாக்களிப்பதற்கான அடிப்படை அடிச்சுவடி.

 

மதவாத அரசியலின் ஆபத்து

இதை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்வதோடு, இன்னொரு முக்கியமான ஒன்றையும் நாம் மறந்து விடக்கூடாது.

இன்றைய அரசியல் சூழலில் சனாதன மதவாத சக்திகள் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற முயற்சி செய்து வருகின்றன. இந்த சக்திகள் அதிகாரத்திற்கு வந்துவிட்டால் சமூக சமத்துவத்துக்கும் ஜனநாயகத்துக்கும் பெரும் ஆபத்து ஏற்படும்.

எனவே, தேர்தலில் வாக்களிக்கும் போது:

• சாதி அரசியலையும்

• மதவாத அரசியலையும்

இரண்டையும் தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டு, சமூக நீதிக்கும் ஜனநாயகத்திற்கும் ஆபத்தான சக்திகளை முற்றிலுமாக புறக்கணிப்பது அவசியம்.

 

முடிவுரை

தேர்தல் அரசியலில் நாம் கேட்க வேண்டிய அடிப்படையான கேள்வி ஒன்று தான்:

“இந்த நபர் எனது சாதியா?” என்பது அல்ல; “இந்த நபர் மக்களுக்கு நல்லது செய்வாரா?” என்பதே.

சாதி எண்ணிக்கையையும் குடும்ப வாரிசையும் தாண்டி, மக்கள் நலனை மையமாகக் கொண்டு அரசியல் முடிவுகள் எடுக்கப்படும் போது மட்டுமே ஜனநாயகம் உண்மையான பொருளில் வலுப்படும்.

ஊரான்

மாதவிடாய் தீண்டாமையும் சனாதனப் பெண்ணடிமைத்தனமும்: நீதியரசர் நாகரத்னாவின் அறச்சீற்றம்

அண்மையில் உச்ச நீதிமன்ற நீதியரசர் பி.வி.நாகரத்னா அவர்கள், மாதவிடாய் குறித்து சமுதாயத்தில் நிலவும் பிற்போக்குத்தனமான கண்ணோட்டத்தைச் சாடி மிக முக்கியமான கருத்தைப் பதிவு செய்துள்ளார். சபரிமலை கோவில் உள்ளிட்ட வழிபாட்டுத் தலங்களில் பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் பாகுபாடு குறித்த விசாரணையின் போது அவர் எழுப்பிய வினா, சனாதன தர்மம் கட்டமைத்துள்ள போலிப் புனிதங்களின் வேர்களையே அசைத்துப் பார்த்துள்ளது.

நீதியரசர் நாகரத்னா

1.நீதியரசர் நாகரத்னாவின் மையக் கருத்து

நீதியரசர் நாகரத்னா அவர்கள் தனது கருத்தில்,

“ஒரு பெண் மாதத்தில் மூன்று நாட்கள் தீண்டத்தகாதவளாகவும் (Untouchable), நான்காம் நாளில் தீண்டத்தக்கவளாகவும் கருதப்படுவது எந்த வகையில் நியாயம்? ஒரு பெண்ணை இத்தகைய தீண்டாமைக்கு உள்ளாக்குவதை எக்காரணம் கொண்டும் ஏற்க முடியாது.”

என்று ஆணித்தரமாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

நீதித்துறையின் மிக உயர்ந்த இடத்தில் இருக்கும் ஒரு பெண் நீதிபதியின் இந்த அறச்சீற்றம், பல நூற்றாண்டுகளாக சனாதன மரபுகள் ‘தீட்டு’ என்ற பெயரில் பெண்களை எவ்வாறு இழிவுபடுத்தி வைத்திருக்கின்றன என்பதைத் தெளிவாக வெளிக்கொணர்கிறது.

2.சனாதனம் கட்டமைத்துள்ள பெண்ணடிமைத்தனம்

சனாதன தர்மத்தின் அடிப்படை நூல்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் மனுஸ்மிருதி, பெண்களைச் சுதந்திரமான மனிதர்களாகக் கருதாமல், அவர்களை அடிமைப்படுத்தும் விதமான பல விதிகளை முன்வைக்கிறது.

தீட்டு எனும் ஆயுதம்

மனுஸ்மிருதி (5:85) படி, மாதவிடாயான பெண்ணைத் தொடுவது என்பது பிணத்தையோ அல்லது தீண்டத்தகாதவர் என ஒதுக்கப்பட்டவர்களையோ தொடுவதற்குச் சமம் என்று கூறப்படுகிறது. அவர்களைத் தொட்டால் குளிப்பதன் மூலம் மட்டுமே ஒருவன் புனிதமடைய முடியும் என அந்த நூல் குறிப்பிடுகிறது.

வழிபாட்டு மறுப்பு

சபரிமலை கோவிலில் 10 முதல் 50 வயது வரையிலான பெண்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டதன் பின்னணியில் இருப்பதும் இதே ‘தீட்டு’ கோட்பாடுதான்.

ஐயப்பனின் ‘நைஷ்டிக பிரம்மச்சரியத்தை’ ஒரு பெண்ணின் உயிரியல் சுழற்சி கெடுத்துவிடும் என்று வாதிடுவது, பெண்ணின் உடலை அசுத்தமான ஒன்றாகச் சித்தரிக்கும் அணுகுமுறையையே பிரதிபலிக்கிறது.

3.வாழ்வியல் தீட்டுகளும் இழிவுபடுத்தப்படும் தாய்மையும்

பெண்ணின் வாழ்வில் இயல்பாக நிகழும் பல உயிரியல் மாற்றங்களையே சனாதனச் சடங்குகள் ‘தோஷம்’ அல்லது ‘தீட்டு’ எனக் குறிக்கின்றன.

பூப்பு மற்றும் பிரசவம்

பெண் பூப்பெய்துவதையும், குழந்தை பெற்றுக்கொள்வதையும் கூட தீட்டாகக் கருதி அவர்களை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு சமூகச் செயல்பாடுகளிலிருந்து ஒதுக்கி வைக்கும் நடைமுறைகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன (மனு 4:212, 5:62).

வளைகாப்பு / சீமந்தம்

இன்று நாம் கொண்டாடும் ‘சீமந்தம்’ அல்லது ‘வளைகாப்பு’ சடங்கு கூட, கர்ப்ப காலத்தில் ஏற்படும் ‘தோஷங்களை’ நீக்கும் பரிகாரமாகவே சில மரபுகள் விளக்குகின்றன.

ஒரு உயிரைச் சுமக்கும் தாய்மையை ‘அசுத்தம்’ என்ற கோணத்தில் பார்க்கும் இந்த மனநிலை, பெண்ணிய மரியாதைக்கு எதிரானதாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

4.சித்தர்களின் கலகக்குரல்: 1500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே எழுந்த எதிர்ப்பு

நீதியரசர் நாகரத்னா இன்று எழுப்பிய அதே தர்க்கரீதியான கேள்வியை, பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே சிவவாக்கியர் தனது பாடல்களில் முன்வைத்துள்ளார்.

“மாதமாதம் தூமைதான்,

மறந்துபோன தூமைதான்…

நாதம் ஏது, வேதம் ஏது,

நற்குலங்கள் ஏதடா?”

மனித இனவிருத்திக்குத் தேவையான இயற்கைச் செயலாக இருக்கும் மாதவிடாயை ‘தீட்டு’ எனக் கூறுவோர், அதே உயிரியல் செயல்முறையின் வழியாகத்தான் இந்த உலகிற்கு வந்தவர்கள் என்பதைக் குறிப்பிடும் இந்தக் கேள்வி, சமூகக் கட்டுக்கதைகளுக்கு சவால் விடுகிறது.

5.நவீன காலப் போராட்டமும் விடுப்பு உரிமையும்

மாதவிடாயை ‘தீட்டு’ என்று கூறி பெண்களை வீட்டுக்குள் கட்டுப்படுத்தும் முயற்சிகள் இருந்தாலும், இன்று பெண்கள் அனைத்துத் துறைகளிலும் முன்னேறி வருகின்றனர்.

ஆனால், வேலை செய்கிற பெண்களுக்கு மாதவிடாய் காலங்களில் ஏற்படும் உடல் ரீதியான வலிகளை சமூகமும் பணியிடங்களும் இன்னும் போதுமான அளவில் அங்கீகரிக்கவில்லை.

உயிர் வாழும் உரிமை

மாதவிடாய் காலங்களில் பெண்களுக்கு ஏற்படும் வலி மாரடைப்பிற்குச் சமமானது (Menstrual pain is as bad as a heart attack). இக்காலங்களில் அவர்களுக்கு ஊதியத்துடன் கூடிய விடுப்பு வழங்குவது, இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் பிரிவு 21-ன் கீழ் அவர்களின் 'உயிர் வாழும் உரிமை' சார்ந்ததாகும்.

சமூகப் பார்வை

சுப்பிரமணிய பாரதி பாடிய

“மாதர் தம்மை இழிவு செய்யும்

மடமையைக் கொளுத்துவோம்”

என்ற வரிகள் இன்றும் முழுமையாக சமூக வாழ்வில் நடைமுறைபடுத்தப்படவில்லை என்பது ஒரு கசப்பான உண்மை.

முடிவுரை

நீதியரசர்  பி.வி நாகரத்னா அவர்களின் கருத்து வெறும் சட்ட ரீதியான கருத்தாக மட்டும் பார்க்க முடியாது; அது கோடிக்கணக்கான பெண்களின் சுயமரியாதைக்கான குரலாகும்.

பெண்களை ‘புனிதம்’ என்ற பெயரில் உயர்த்திப் பேசும் மரபுகள், நடைமுறையில் அவர்களை ‘தீட்டு’ என்ற பெயரில் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருப்பது ஒரு முரண்பாடான நிலையாகவே உள்ளது.

பெண்களின் உயிரியல் மாற்றங்களை இயற்கையாக ஏற்றுக்கொண்டு, வழிபாட்டுத் தலங்களிலிருந்து பணியிடங்கள் வரை அவர்களுக்குச் சம உரிமையும் கண்ணியமும் வழங்கப்படும் நாளில்தான் பெண்களை அடக்கி வைத்துள்ள பழைய மனநிலைகள் முற்றிலும் ஒழியும்.

பொன். சேகர்

வழக்கறிஞர்

தேர்தல் களம் Vs வாழ்க்கைத் தளம்: சனாதனத்தை வீழ்த்தும் உண்மையான போர் எது?

முன்னுரை

2026 தமிழ்நாடு சட்டமன்றத் தேர்தல் என்பது வெறும் ஆட்சி மாற்றத்திற்கான களமல்ல; அது இருவேறு துருவக் கொள்கைகளுக்கு இடையிலான வாழ்வா–சாவா போராட்டம். 

ஒருபுறம் பாசிச அதிகாரக் குவியல்; மறுபுறம் ஜனநாயகத்தைக் காப்பதற்கான அறப்போராட்டம்.

ஆனால் இந்தத் தேர்தலில் நாம் பெறப்போகும் வெற்றி முழுமையானதா என்ற கேள்வி நம் முன்னே பிரம்மாண்டமாக எழுந்து நிற்கிறது.

பாசிசத்தின் கரங்களும் கார்ப்பரேட் கூட்டணியும்

இன்று நம் நாட்டின் ஜனநாயகத்திற்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாக விளங்குபவர்கள் சனாதன சக்திகள். இவர்கள் கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் சேவகர்களாகவும், அதே சமயம் சனாதன தர்மத்தின் பிதாமகர்களாகவும் இரட்டை முகத்துடன் செயல்படுகிறார்கள்.

முதலாளித்துவமும் சனாதனமும் கைகோர்க்கும் போது அங்கே ஒடுக்குமுறை மட்டுமே எஞ்சுகிறது. 

ஹிட்லர் மற்றும் முசோலினி பாணியிலான அதிகாரப் பசியுடன் செயல்படும் இந்த சக்திகள் ஜனநாயகத்தை ஒருபோதும் சகிக்கத் தயாராக இல்லை.

இவர்கள் கையில் அதிகாரம் சென்றுவிட்டால், தமிழனின் பாரம்பரியம், மொழி, பண்பாடு ஆகியவை சிதைக்கப்பட்டு சனாதனமே கோலோச்சும் அபாயம் உருவாகும்.

தேர்தல் களத்தில் தற்காப்புப் போர்

இந்தச் சூழலில், பாசிச சக்திகளை அதிகாரத்திற்கு வரவிடாமல் தடுப்பது மிக முக்கியமானது. அதற்காகவே புரட்சிகர ஜனநாயக சக்திகள் கூட தற்போதைய அரசியல் சூழலில் திமுக தலைமையிலான கூட்டணியை ஆதரிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர்.

பாசிச சக்திகளை அதிகாரப் பீடத்தில் அமர விடாமல் தடுப்பது இந்தத் தேர்தலின் முதல்நிலை அரசியல் போராகும்.

ஆன்மாவை ஆட்டிப் படைக்கும் சனாதனம்

ஆனால் கசப்பான உண்மை என்னவென்றால், சனாதன சக்திகள் தமிழ்நாட்டில் இன்னும் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றவில்லை என்றாலும், அவர்கள் ஏற்கனவே ஒவ்வொரு தமிழனின் இல்லத்திற்குள்ளும் புகுந்துவிட்டார்கள்.

சனாதனத்தை அரசியல் மேடைகளில் கடுமையாக எதிர்க்கும் கட்சிகளில் உள்ள பலர், தங்களது தனிப்பட்ட வாழ்வில் சனாதனப் பிடியிலிருந்து விடுபடாமல் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அன்றாட வாழ்வில் தொடரும் அடிமைத்தனம்

திருமணம், குழந்தை பிறப்பு, ஜாதகம், ஜோதிடம், நல்ல நேரம் – கெட்ட நேரம் பார்ப்பது, கிரகப்பிரவேசம், தீட்டு மற்றும் மாதவிடாய் தொடர்பான எண்ணற்ற நம்பிக்கைகள், இறப்புச் சடங்குகள் என வாழ்வின் ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் சனாதனம் கூறும் விதிகளையே நாம் இன்றும் நடைமுறைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.

வெளியே சனாதனத்தை எதிர்த்து முழக்கமிட்டுவிட்டு, வீட்டிற்குள் அதன் விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்டு நடப்பவன் சனாதனத்தின் அடிமையே தவிர போராளி அல்ல.

வாழ்க்கைத் தளத்தில் சனாதனியாக வாழ்ந்து கொண்டு, தேர்தல் களத்தில் மட்டும் அவர்களை வென்றுவிட்டோம் என்று மார் தட்டிக் கொள்வதில் எந்தப் பெருமையும் இல்லை.

உண்மையான போர் எப்போது தொடங்கும்?

சனாதனம் உங்களை வீட்டிற்குள்ளும், உங்கள் சிந்தனைக்குள்ளும் இருந்து கொண்டுதான் உங்களை ஆட்சி செய்கிறது. அதிகார பீடத்தில் அவர்கள் அமர்வதைவிட, உங்கள் ஆன்மாவில் அவர்கள் அமர்ந்திருப்பதுதான் மிக ஆபத்தானது.

சனாதனத்தை எப்போது உங்களது வீட்டை விட்டு வெளியே வீசி எறிகிறீர்களோ...

எப்போது சடங்குகளின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு பகுத்தறிவுப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்களோ...

அன்றுதான் சனாதனத்திற்கு எதிரான உண்மையான போர் தொடங்குகிறது.

முடிவுரை

இந்த சட்டமன்றத் தேர்தல் நமக்கு உணர்த்தும் பாடம் இதுதான்: பாசிசத்தை வாக்குச்சீட்டுகளால் மட்டும் வீழ்த்திவிட முடியாது; அது நம் வாழ்க்கை முறையிலிருந்தே வேரோடு பிடுங்கி எறியப்பட வேண்டும்.

சனாதனத்தின் அடிமை விலங்குகளை வீட்டிற்குள் உடைக்காதவரை, வெளியே நாம் பெறும் வெற்றி தற்காலிகமானதுதான்.

உண்மையான விடுதலை என்பது மனமாற்றத்திலும், வாழ்க்கை மாற்றத்திலும் மட்டுமே அடங்கியிருக்கிறது.

ஊரான்