போராட்டக் களத்தில் மரணம் என்பது பல சமயங்களில் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த மரணம் எப்படி நிகழ்கிறது என்பதுதான் அந்தப் போராட்டத்திற்குத் தரும் நெறியையும் வலிமையையும் தீர்மானிக்கிறது.
அடக்குமுறைகளைத் துணிச்சலுடன் எதிர்கொண்டு, எதிரியின் கரங்களால் வீழ்வது ‘வீரமரணம்’. ஆனால், போராட்டத்தின் பெயரால் ஒருவன் தன் உயிரைத் தானே மாய்த்துக் கொள்வது என்பது ‘இயலாமையின் வெளிப்பாடே’ தவிர வேறல்ல.
திலீபன் மரணமும் – தற்கொலை அரசியலும்
சமீபத்தில் (மார்ச் 11, 2026) சென்னை பூங்கா ரயில் நிலையத்தில் இந்தி எழுத்துக்களை அகற்றும் மே 17 இயக்கத்தின் போராட்டத்தின் போது, சிவா திலீபன் “தமிழ் வாழ்க, இந்தி ஒழிக” என முழங்கியவாறு ரயில் முன் பாய்ந்தார். அவரது முகநூல் பதிவில் “உடல் மண்ணுக்கு, உயிர் தமிழுக்கு” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. தீவிர சிகிச்சையில் இருந்த அவர் மார்ச் 18/19 அன்று உயிரிழந்தார்.
சிவா திலீபன்
மொழிப்பற்று என்பது போற்றுதலுக்குரியது. ஆனால் அந்தப் பற்றின் பெயரால் ஒருவர் தற்கொலை செய்து கொள்வது, அந்தப் போராட்டத்தின் நோக்கத்தையே சிதைக்கும் செயல்.
இந்த மரணத்தை ஒரு தியாகமாகப் பார்ப்பதைவிட, ஒரு உளவியல் சிக்கலாகவே அணுக வேண்டியுள்ளது. ஆணாதிக்கக் கொடுமையைத் தாங்க முடியாமல், அதை எதிர்த்து வெல்ல வழியறியாமல், இறுதியில் உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளும் ஒரு பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் மனநிலைக்கும் இதற்கும் அடிப்படையான வேறுபாடு இல்லை. இது வீரமல்ல; மாறாக எதையுமே எதிர்கொள்ள முடியாத ஒரு கையறுநிலையின் வெளிப்பாடு.
அமைப்புகளின் பொறுப்புத் துறப்பு
ஒரு பாதிக்கப்பட்ட பெண் தற்கொலைக்குத் தள்ளப்படுவதற்கு இந்தச் சமூகம் எவ்வாறு காரணமோ, அதுபோலவே போராட்டக் களத்தில் ஒரு தொண்டன் இப்படிப்பட்ட முடிவை எடுப்பதற்கும் அவரை வழிநடத்தும் அமைப்புகள் பொறுப்பேற்க வேண்டியிருக்கிறது.
ஒரு இயக்கத்தின் கடமை என்ன?
தன் தொண்டர்களுக்கு எதிரியை எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும், களப் போராட்டங்களை எப்படி முன்னெடுக்க வேண்டும், அரசியல் உத்திகளை எப்படி வடிவமைக்க வேண்டும் என்பதைக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.
ஆனால் சில சமயங்களில் அமைப்புகள் உணர்ச்சியைத் தூண்டி, தொண்டர்களை ஒரு சின்னமாக மாற்றிக் கொள்ளும் அபாயகரமான நிலை உருவாகிறது. ஒரு தொண்டனின் உயிரைக் காக்க முடியாத அமைப்பு, எப்படி ஒரு சமூகத்தின் உரிமையைப் பாதுகாக்க முடியும்?
ஜூலியஸ் பூசிக் முதல் பகத்சிங் வரை – மற்றும் 1965 சின்னசாமி
நாம் ஏன் இன்னமும் பகத்சிங்கையும், ஜூலியஸ் பூசிக்கையும் முன்னுதாரணங்களாகப் போற்றுகிறோம்? அவர்கள் தற்கொலை செய்து கொள்ளவில்லை. அவர்கள் தங்கள் கொள்கைக்காக எதிரியின் அடக்குமுறைகளுக்கு அஞ்சாமல் நின்றார்கள்; தூக்குக் கயிற்றைத் தைரியமாக எதிர்கொண்டார்கள். அவர்களின் மரணம் என்பது ஒரு போராட்டத்தின் முடிவு அல்ல; அது ஆயிரக்கணக்கான புதிய போராட்டக்காரர்களை உருவாக்கிய விதை.
1965 ஆம் ஆண்டின் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் போது கீழப்பழுவூர் சின்னசாமி தீக்குளித்து உயிரிழந்தார். அப்போதும் அது ‘தியாகம்’ என்று கொண்டாடப்பட்டது. ஆனால் அத்தகைய உணர்ச்சி வெடிப்புகள், நீண்டகால அரசியல் உத்திகளை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, போராட்டத்தை ஒரு உணர்ச்சி அலைகளாக மட்டுமே மாற்றிவிடும் அபாயம் கொண்டவை என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது.
தன்னைத்தானே மாய்த்துக் கொள்ளும் மரணங்கள் மக்களை ஊக்குவிப்பதற்குப் பதிலாக அச்சமடையச் செய்யும். அது போராட்ட உணர்வை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக, இயலாமை மற்றும் விரக்தியின் மனநிலையைப் பரப்பும்.
முடிவுரை
போராட்டம் என்பது வாழ்வதற்காகத்தான் — சாவதற்காக அல்ல. தற்கொலைகளைத் தியாகங்களாகச் சித்திரிப்பது ஒரு ஆரோக்கியமான சமூகத்தின் அடையாளமாக இருக்க முடியாது. உணர்ச்சிவசப்பட்டு உயிரை விடுவதைவிட, அறிவார்ந்த முறையில் களத்தில் நின்று போராடுவதே இன்றைய காலத்தின் அவசியம்.
மாவீரர்களை உருவாக்குவோம்; தற்கொலைகளுக்குத் தார்மீகச் சாயம் பூசுவதைத் தவிர்ப்போம்.
ஊரான்
