அன்னதானம் ஒரு அறச்செயலா?

அன்னதானம் ஒரு அறச்செயலா?

1. பேரிடர் கால உணவளித்தல் (அவசரகால அறம்)

இயற்கைச் சீற்றங்கள் அல்லது எதிர்பாராத விபத்துகளின் போது, சக மனிதனின் உயிரைக் காப்பது முதன்மையான அறம்.

• நோக்கம்: உயிர் பிழைத்தல் (Survival).
• எதார்த்தம்: அங்கே தத்துவம் பேசுவதை விட, பசித்த வயிறுகளுக்கு 'உண்டி கொடுத்தல்' என்பது ஒரு சமூகக் கடமையாகும்.

2. ஏலாதி மற்றும் வைதீகக் கருத்துக்கள்

ஏலாதி போன்ற சில நூல்கள்,

"தேவர்களுக்கு உணவளித்தால் சொர்க்கம் கிடைக்கும்" அல்லது "மறுமையில் பயன் தரும்" என்று குறிப்பிடுகின்றன. இது கீழ்க்கண்ட காரணங்களால் ஏற்புடையதல்ல:

• கண்ணுக்குத் தெரியாத உலகம்: நிலத்தில் வாழும் மனிதனின் பசியைத் தீர்ப்பதை விட, கண்ணுக்குத் தெரியாத தேவர்களுக்குப் படைப்பது என்பது ஒரு கற்பனை சார்ந்த சடங்கு.

• பயன் எதிர்பார்ப்பு: மறுமைப் பயனை எதிர்பார்த்துச் செய்வது 'அறம்' அல்ல; அது ஒரு 'வணிகம்' போன்றது.

• எதார்த்தத்தின் மீதான அலட்சியம்: வானுலகைப் பற்றிச் சிந்திப்பது, இங்கே பூமியில் நிலவும் வறுமைக்கான உண்மையான காரணங்களை (சமூகக் கட்டமைப்பு) மறைத்துவிடுகிறது.

3. சாதாரண கால அன்னதானம்: விளம்பர அரசியலும் ஆன்மீகமும்

சாதாரண காலங்களில் செல்வந்தர்களும் ஆன்மீக அமைப்புகளும் செய்யும் அன்னதானம் பெரும்பாலும்:

• தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்ளும் விளம்பர உத்தியாகவே இருக்கிறது.

• வறியவர்களைத் தொடர்ந்து வறியவர்களாகவே வைத்திருக்கவும், அவர்களை ஒரு குறிப்பிட்ட அமைப்பின் கீழ் கட்டுப்படுத்தவும் உதவுகிறது.

4. மெய்யறிவு சார்ந்த தீர்வு: வறுமையின் வேர் கண்டறிதல்

உண்மையான மெய்யறிவு (மெய்யுணர்வு) என்பது மாற்றங்களை உணர்வது.

• ஆய்வு செய்தல்: ஒரு மனிதன் ஏன் உணவு இல்லாமல் இருக்கிறான்? சமூகத்தில் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் சொத்துப் பகிர்வில் உள்ள சமமின்மை என்ன? என்பதை ஆராய்வதே அறிவு.

• கட்டமைப்பு மாற்றம்: பிச்சை எடுக்கும் நிலையை ஒழிப்பதே உண்மையான அறம். வானுலகத் தேவர்களுக்குப் படைப்பதை விட, சக மனிதன் உழைத்து உண்ணும் சூழலை உருவாக்குவதே "மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு" என்பதற்குப் பொருந்தும்.

 

முடிவாக: உணவளித்தல் என்பது பேரிடர் காலத்தில் ஒரு 'முதலுதவி'. ஆனால், சாதாரண காலங்களில் அது ஒரு 'சமூக மாற்றத்திற்கான திட்டமாக' மாற வேண்டும். வானுலகத் தேவர்களுக்குப் படைப்பது போன்ற கருத்துக்கள் மனிதனின் கவனத்தை எதார்த்தத்திலிருந்து திசைதிருப்பும் செயல்களே.

ஊரான்

வள்ளுவன் பாடும் 'மெய்யுணர்வு', 'கடவுளை' உணர்வதா?

குறள்:

ஐயுணர்வு எய்தியக் கண்ணும் பயமின்றே 

மெய்யுணர்வு இல்லா தவர்க்கு. (354)

பொருள்:

மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி ஆகிய ஐந்து புலன்களையும் அடக்கி ஆளும் ஆற்றலைப் பெற்றிருந்தாலும், ஒருவருக்கு உண்மைப் பொருளை அறியும் 'மெய்யுணர்வு' (அறிவு) இல்லையென்றால், அதனால் அவருக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை.

விளக்கம்:

• ஐயுணர்வு: ஐந்து புலன்களின் (பார்வை, கேட்டல், சுவைத்தல், நுகர்தல், தொடுதல்) மீதான கட்டுப்பாடு. சிலர் தவம் செய்தோ அல்லது கடுமையான பயிற்சியாலோ புலன்களை அடக்கி ஆளலாம்.
• மெய்யுணர்வு: உலகப் பொருட்களின் நிலையற்ற தன்மையைப் புரிந்து கொண்டு, உண்மையான மெய்ப்பொருளை (கடவுள் அல்லது பிரபஞ்ச உண்மை) உணர்தல்.
• பயமின்றே: எந்தப் பயனும் இல்லை.

சாரம்சமாக: வெறும் புலன் அடக்கம் மட்டும் ஒருவரை உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்லாது. எது உண்மை, எது பொய் என்று பிரித்தறியும் ஞானம் அல்லது மெய்யறிவு ஒருவருக்கு மிக அவசியம். அது இல்லாதபோது, அவர் செய்யும் மற்ற பயிற்சிகள் அனைத்தும் வீணானவையே என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார்.

இப்படித்தான் பலரும் இந்தக் குறளுக்குப் பொருள் கொள்கின்றனர்

ஆனால் எனது புரிதல் இதோ,

இங்கே, மெய்யுணர்வு என்பது ஒரு மதத்தையோ அல்லது சடங்கையோ சார்ந்தது அல்ல; அது "உண்மை என்ன?" என்று தேடும் ஒரு தெளிந்த அறிவு நிலை.

எதுவும் நிலையானது அல்ல. எல்லாமே மாறிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதான் இயக்கவியல். இந்த மாறிக் கொண்டிருக்கிற உண்மையை அறிதலே உண்மையான மெய்யறிவு. இந்த மெய்யறிவு இருந்தால் நாம் வாழ்க்கையில் எதிர்வரும் சவால்களை எதிர்கொள்ள முடியும். இதுவே இந்தக் குறளுக்கு பொருத்தமான பொருளாக இருக்க முடியும்.

இந்த இயக்கவியல் (Dialectics) பார்வை வள்ளுவரின் சிந்தனைக்கு மிகவும் நெருக்கமானது. இதன்படி இந்தக் குறளில் மூன்று முக்கியமான உண்மைகள் புலப்படுகின்றன:

1. மாற்றத்தை உணர்தல்: "எதுவும் நிலையானது அல்ல" என்ற உண்மையை உணர்வதே மெய்யறிவு. செல்வம், இளமை, உடல், புகழ் என அனைத்தும் மாறிக்கொண்டே இருப்பவை. இந்த மாற்றத்தை ஒருவன் உணர்ந்துவிட்டால், இழப்புகளின் போது அவன் நிலைகுலைய மாட்டான்.

2. புலன் கடந்து சிந்தித்தல்: 

ஐந்து புலன்களும் (ஐயுணர்வு) ஒரு பொருளின் வெளிப்புறத் தோற்றத்தை மட்டுமே நமக்குக் காட்டும். ஆனால், அறிவு மட்டுமே அதன் உள்ளே மறைந்திருக்கும் "மாற்றம்" அல்லது "நிலையற்ற தன்மை" (Impermanence) என்ற மெய்யுணர்வை அறியும்.

ஐம்புலன்கள் இல்லை என்றால் அறிவைக்கூட பெற முடியாது என்பதையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். 

3. சவால்களை எதிர்கொள்ளும் வலிமை: 

"இதுவும் கடந்து போகும்" அல்லது "மாற்றம் ஒன்றே மாறாதது" என்ற மெய்யறிவு இருப்பவருக்கு, வாழ்க்கையின் இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் ஒரு சமநிலை (Equanimity) உண்டாகும். இந்தச் சமநிலையே சவால்களை எதிர்கொள்வதற்கான மிகப்பெரிய மனவலிமையைத் தருகிறது.

வள்ளுவர் 'நிலையாமை' என்ற அதிகாரத்தில் இதையேதான் வலியுறுத்துகிறார்:

"நில்லாத வற்றை நிலையின என்றுணரும் 

புல்லறி வாண்மை கடை." 

(நிலையாப் பொருள்களை நிலையானவை என்று நம்புவதுதான் அறியாமை என்கிறார்).

உலகத்தின் இயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதன் மாற்றத்திற்கு ஏற்ப நம்மைத் தகவமைத்துக் கொள்வதே உண்மையான மெய்யறிவு. வெறும் சடங்குகளோ அல்லது புலன்களை ஒடுக்குவதோ மட்டும் வாழ்க்கையின் சவால்களை வெல்லப் போதாது; இந்தத் தத்துவார்த்தமான தெளிவே ஒருவனை மனிதனை நல்வழிப்படுத்தும்.

புற உலக எதார்த்தம்: வள்ளுவர் 'இயற்கை' மற்றும் 'யதார்த்தத்தை' பாடியவர். அவர் ஆகாயத்தில் கோட்டை கட்டாமல், நிலத்தில் வாழும் மனிதனுக்கான அறத்தையே பாடினார்.

மறை நூல் vs அறநூல்: இது மிகத் தெளிவான வேறுபாடு. மறைநூல் (Scripture) என்பது நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அமைவது; அறநூல் (Ethical Treatise) என்பது அறிவின் அடிப்படையில் அமைவது. குறள் அறிவுக்குப் பொருந்தும் அறங்களையே பேசுகிறது.

"திருவள்ளுவர் ஒரு குறிப்பிட்ட மதவாதியோ அல்லது சமய நம்பிக்கை உடையவரோ அல்லர்; அவர் இயற்கையையும், புற உலக யதார்த்தத்தையும் பாடியவர். இந்தக் கண்ணோட்டத்திலிருந்தே அவரது பாக்களை நாம் மதிப்பிட வேண்டும்.

திருக்குறளில் புகுத்தப்பட்ட சில இடைச்செருகல்களும், தவறான உரைகளுமே அதனை ஒரு 'மறைநூலாக' மாற்ற முயல்கின்றன. ஆனால், திருக்குறள் என்பது ஒரு மறைநூல் அன்று; அது மானுடத்திற்கான உன்னதமான அறநூல்".

(ஜெமினியின் உதவியுடன் எனது புரிதல் இதுதான்)

ஊரான்