போதைப் பொருள் பற்றி அரசாங்கம் கட்டமைக்கும் ‘பொதுப் புத்தி’!

அண்மையில் தமிழ்நாடு அரசு, நடிகர் விஜய் தலைமையில் ‘போதை ஒழிப்பு விழிப்புணர்வு மாரத்தான்’ பேரணி ஒன்றை நடத்தியது. பொதுமக்கள் யாரும் கஞ்சா, ஹெராயின் போன்ற போதைப் பொருட்களைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று வலியுறுத்துவதே இந்தப் பேரணியின் நோக்கம்.

ஆனால், இதில் ஒரு பெரிய முரண்பாடு ஒளிந்திருக்கிறது. ஒரு பக்கம் அரசாங்கமே டாஸ்மாக் (TASMAC) கடைகளைத் திறந்து வீதிக்கு வீதி சாராயத்தை விற்பனை செய்து கொண்டு, மறுபக்கம் ‘போதை ஒழிப்பு’ விழிப்புணர்வு பேரணி நடத்துவது அப்பட்டமான முரண்பாடாகத் தோன்றுகிறது.

டாஸ்மாக் கடைகளில் விற்கப்படும் ரம், விஸ்கி, பிராந்தி போன்றவை போதைப்பொருள் இல்லையா? “சாராயம் போதைப்பொருள் இல்லை; அது ஒரு அவசியப் பண்டம்” என்ற ‘பொதுப் புத்தியை’ (Common Sense) மக்கள் மத்தியில் கட்டமைக்கவே இந்த விழிப்புணர்வு நாடகங்கள் நடத்தப்படுகின்றனவா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

கிராம்சியின் ‘பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்’ (Cultural Hegemony) என்ற தத்துவக் கண்ணோட்டத்தின் அடிப்படையில், இந்த இரட்டை வேடத்தின் பின்னணியில் உள்ள அரசியல் மற்றும் உளவியல் செயல்முறைகளைப் பார்ப்போம்.

1. டாஸ்மாக் சாராயம்: அதில் உள்ள வேதிப்பொருளும் பாதிப்புகளும்

அரசாங்கம் சட்டப்பூர்வமாக விற்கும் விஸ்கி, ரம், பிராந்தி, பீர் போன்ற அனைத்து மதுவகைகளிலும் உள்ள முதன்மையான வேதிப்பொருள் எத்தனால் (Ethanol) ஆகும்.

இது மூளையின் பகுத்தறிவுப் பகுதியான செரிப்ரல் கார்டெக்ஸை (Cerebral Cortex) பாதித்து, சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் சிந்திக்கும் திறனையும் சீர்குலைக்கிறது. உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் அமிக்தலா (Amygdala) பகுதியையும் பாதிப்பதால், வன்முறை, மனச்சோர்வு போன்ற விளைவுகளுக்கும் வழிவகுக்கிறது.

தொடர்ச்சியான மதுப்பழக்கம் கல்லீரல் சிதைவு (Liver Cirrhosis), இதய நோய்கள், குடல் மற்றும் இரைப்பை பாதிப்புகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு உடல்நலப் பிரச்சினைகளை உருவாக்குகிறது.

2. கஞ்சா, ஹெராயின்: அவற்றின் வேதிப்பொருட்களும் பாதிப்புகளும்

கஞ்சாவில் உள்ள THC (Tetrahydrocannabinol) என்ற வேதிப்பொருள் மூளையின் கன்னாபினாய்டு ஏற்பிகளைத் தூண்டி தற்காலிகப் பரவசத்தை உருவாக்குகிறது. ஆனால் நீண்டகாலப் பயன்பாடு நினைவாற்றல் குறைவு, மனப்பதற்றம், மனப்பிறழ்வு (Psychosis) போன்ற பிரச்சினைகளுக்கு வழிவகுக்கும்.

ஹெராயின் (Heroin) அபின் (Opium) செடியிலிருந்து பெறப்படும் ஒபியாய்டு (Opioid) வகையைச் சேர்ந்தது. இது நரம்பு மண்டலத்தை தீவிரமாகப் பாதித்து, சுவாசம் மற்றும் இதய இயக்கத்தையே செயலிழக்கச் செய்யக்கூடிய மிக ஆபத்தான போதைப்பொருளாகக் கருதப்படுகிறது.

3. எது போதைப்பொருள்? யார் தீர்மானிக்கிறார்கள்?

அறிவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், எத்தனால் (சாராயம்), THC (கஞ்சா), ஒபியாய்டுகள் (ஹெராயின்) ஆகிய அனைத்துமே மனித உடலையும் நரம்பு மண்டலத்தையும் பாதிக்கும் போதைப்பொருட்கள்தான் என்பதில் பெரிய கருத்து வேறுபாடு இல்லை.

அப்படியென்றால், ஏன் சாராயம் சட்டப்பூர்வமாகவும், கஞ்சா சட்டவிரோதமாகவும் வரையறுக்கப்படுகிறது?

இங்குதான் கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கக் கோட்பாடு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

தமிழ்நாட்டின் வருவாயில் டாஸ்மாக் முக்கியப் பங்காற்றுகிறது. எனவே எந்தப் பொருள் ‘சட்டப்பூர்வமானது’, எது ‘சட்டவிரோதமானது’ என்பது அறிவியல் அடிப்படையில் மட்டுமல்ல; பொருளாதார மற்றும் அரசியல் நலன்களின் அடிப்படையிலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

“சாராயம் ஒரு போதைப்பொருள் அல்ல; உழைப்பின் களைப்பைப் போக்கும் ஒரு சாதாரண நுகர்வுப் பொருள். ஆனால் கஞ்சாதான் ஆபத்தான போதைப்பொருள்” என்ற கருத்து ஊடகங்கள், திரைப்படங்கள், விளம்பரங்கள் மற்றும் அரசின் விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகள் வழியாக தொடர்ந்து மக்களின் ‘பொதுப் புத்தியாக’ மாற்றப்படுகிறது.

அதே நேரத்தில், சில அரசியல்வாதிகளும் பொது நபர்களும் கஞ்சாவை எப்படி பொடி செய்வது, பயன்படுத்துவது குறித்துச் சர்ச்சைக்குரிய கருத்துகளை வெளியிடுவதும், சமூக ஊடகங்களில் கஞ்சாவை இயல்பான ஒன்றாகக் காட்டும் காட்சிகள் பரவுவதும் கவனிக்கத்தக்கது. ஒருபுறம் அரசு இயந்திரம் கஞ்சாவை ஆபத்தான போதைப்பொருளாகச் சித்தரிக்கிறது; மறுபுறம் அதனை சாதாரணமான ஒன்றாகக் காட்டும் பேச்சுகளும் செயல்பாடுகளும் சமூகத்தில் இடம் பெறுகின்றன.

இதனால், “கஞ்சாவும் போதைப்பொருள் அல்ல” என்ற இன்னொரு ‘பொதுப் புத்தியை’ உருவாக்கும் முயற்சிகளும் நடைபெறுகின்றனவா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்

கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் என்பது வெறும் பொய்ப் பிரச்சாரம் அல்ல — அதை விட நுட்பமானது.

ஒரு மனிதன் தினமும் சாராயம் குடிக்கிறான். "இது என் விருப்பம், என் சுதந்திரம்" என்று நம்புகிறான். ஆனால் அந்த "விருப்பம்" எங்கிருந்து வந்தது?

திரைப்படங்களில் குடிப்பது வீரத்தின் அடையாளமாகக் காட்டப்படுகிறது. விளம்பரங்களில் குடிப்பது கொண்டாட்டமாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. "துன்பம் என்றாலும் குடி, மகிழ்ச்சி என்றாலும் குடி" என்பது சினிமா வழியாக ஒரு வாழ்வியல் நடைமுறையாக மாறிவிட்டது. நடைமுறையாவதுதான் பண்பாடு.

இப்படி குடிப்பது "இயல்பானது, சாதாரணமானது" என்ற எண்ணம் மக்கள் மனங்களில் ஆழமாக வேரூன்றும்போது, அதை யாரும் கேள்விக்குட்படுத்துவதில்லை. அதைக் கேள்விக்குட்படுத்த வேண்டும் என்றே தோன்றாது.

இதுவே டாஸ்மாக் வருவாய் தேவையுள்ள ஆளும் வர்க்கத்திற்கு வேண்டியது. துப்பாக்கி காட்டி மக்களை கட்டாயப்படுத்தாமலேயே, மக்கள் தாங்களாகவே குடிக்க வருகிறார்கள் — இதுவே பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தின் அசல் ஆற்றல்.

எந்தக் கருத்து இயல்பானது, எந்தக் கருத்து ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது என்பதை மக்கள் தாங்களே தீர்மானிப்பதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அந்தச் சிந்தனைப் பரப்பை ஆளும் ஆதிக்க சக்திகள் வடிவமைக்கின்றன.

முடிவுரை

சாராயமோ, கஞ்சாவோ, ஹெராயினோ — மனிதனின் பகுத்தறிவையும் உடலையும் பாதிக்கும் அனைத்துமே போதைப்பொருட்கள்தான். ஆனால் சமூகத்தில் எது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க போதைப்பொருள், எது தடைசெய்யப்பட வேண்டிய போதைப்பொருள் என்ற புரிதல் அறிவியல் அடிப்படையில் மட்டும் உருவாகவில்லை; அரசியல், பொருளாதாரம் மற்றும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தின் வழியாகவும் கட்டமைக்கப்படுகிறது.

ஒரு கையில் சாராயப் பாட்டிலையும், மறுகையில் போதை ஒழிப்பு விழிப்புணர்வுப் பலகையையும் ஏந்தி நிற்கும் ஆட்சியாளர்களின் இந்த முரண்பாட்டை விமர்சனப் பார்வையுடன் ஆராய்வதும், மக்களை ஆளும் ஆதிக்கச் சக்திகள் உருவாக்கும் ‘பொதுப் புத்தியிலிருந்து’ விடுவித்து அறிவியல் சிந்தனையின் பக்கம் நகர்த்துவதும் இன்றைய சமூகத்தின் முக்கியமான கடமையாகும்.

ஊரான் / பொன். சேகர்

அயோத்தி ராமர் கோவில் காணிக்கை முறைகேடு: சனாதனப் பொதுப் புத்தியின் முகத்திரை கிழிகிறதா?

நாம் கடந்த பதிவுகளில் விவாதித்த மார்க்சிய, கிராம்சிய தத்துவார்த்தக் கண்ணோட்டத்திற்கு நடைமுறை ரீதியாகப் பொருந்தும் ஒரு சம்பவமாக, அயோத்தி ராமர் கோவிலின் காணிக்கை நிர்வாகம் தொடர்பான முறைகேடு குற்றச்சாட்டுகள் தற்போது கவனத்தை ஈர்த்துள்ளன. “கார்ப்பரேட் ஆன்மீகம்” மற்றும் “பக்தி நுகர்வுப் பண்டம்” என்ற கருத்துகளின் பின்னணியில், பக்தி எவ்வாறு பொருளாதார மற்றும் அதிகார உறவுகளோடு பின்னிப் பிணைகிறது என்பதை இந்த விவகாரம் மீண்டும் சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது.

பக்திச் சந்தையும் காணிக்கைப் பொருளாதாரமும்

தினமும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அயோத்தி ராமர் கோவிலுக்குச் சென்று, தங்களின் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் உண்டியல்களில் பணமும் நகைகளும் காணிக்கையாகச் செலுத்துகின்றனர். இந்தக் காணிக்கைகள் அனைத்தும் முறையாக எண்ணப்பட்டு வங்கிக் கணக்குகளில் செலுத்தப்பட வேண்டும் என்பது நடைமுறை.

ஆனால், இந்தச் செயல்முறையின் போது முறைகேடுகள் நடைபெற்றிருக்கலாம் என்ற குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்ததைத் தொடர்ந்து விசாரணை தொடங்கப்பட்டது. இதன் மூலம் கோவில் காணிக்கை நிர்வாகம் மற்றும் கண்காணிப்பு முறைகள் குறித்த பல கேள்விகள் எழுந்துள்ளன.

விசாரணையும் குற்றச்சாட்டுகளும்

புகார்களைத் தொடர்ந்து அமைக்கப்பட்ட சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழு (SIT), காணிக்கை நிர்வாகத்தில் பல்வேறு விதிமுறை மீறல்கள் மற்றும் கண்காணிப்புக் குறைபாடுகள் இருந்ததாகக் கூறியுள்ளது. பணம் எண்ணும் பிரிவில் பணியாற்றிய சிலர் மீது காணிக்கைத் தொகையை முறைகேடாக கையாடியதாக குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்த வழக்கின் அடிப்படையில் பலர் மீது எப்.ஐ.ஆர். பதிவு செய்யப்பட்டு கைது நடவடிக்கைகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. மேலும், ரொக்கப் பணம் மற்றும் சொத்துக்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டதாகவும், டிஜிட்டல் ஆதாரங்கள் ஆய்வுக்காக அனுப்பப்பட்டுள்ளதாகவும் தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன.

பண்பாட்டு மேலாதிக்கமும் பொதுப் புத்தியும்

இந்த விவகாரத்தின் முக்கியத்துவம் வெறும் ஊழல் குற்றச்சாட்டில் மட்டும் இல்லை. “ஆன்மீகம்”, “பக்தி”, “மதநம்பிக்கை” போன்றவை இயல்பாகவே தூய்மையானவை; அவற்றோடு தொடர்புடைய அமைப்புகள் கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டவை என்ற ஒரு பொதுப் புத்தி சமூகத்தில் உருவாக்கப்படுகிறது.

கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கக் கோட்பாட்டின்படி, சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் கருத்துக்கள் தங்களை இயல்பான உண்மைகளாக நிறுவிக்கொள்கின்றன. அதன் விளைவாக, மத அமைப்புகள் அல்லது ஆன்மீக நிறுவனங்கள் பற்றிய விமர்சனங்களே பல நேரங்களில் ஏற்கப்படாத ஒன்றாக மாறுகின்றன.

ஆனால், காணிக்கை நிர்வாகம் தொடர்பான இந்த குற்றச்சாட்டுகள், எந்த அமைப்பாக இருந்தாலும் அது பொதுமக்களின் பணத்தையும் நம்பிக்கையையும் கையாளும்போது வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் அவசியம் என்பதை நினைவூட்டுகின்றன.

நுகர்வுப் பண்பாட்டின் வீழ்ச்சி

உழைக்கும் மக்களின் அறியாமையையும், வாழ்க்கை நெருக்கடிகளையும் பயன்படுத்தி, "இங்கு பணம் போட்டால் புண்ணியம் கிடைக்கும்; இங்கு காணிக்கை செலுத்தினால் வாழ்க்கை மாறும்" என்ற நம்பிக்கைகள் பொதுப் புத்தியாக உருவாக்கப்படுகின்றன. மக்களின் இயல்பான பயம், நம்பிக்கை, எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை ஆன்மீகச் சந்தையின் மூலப்பொருளாக மாற்றப்படுகின்றன. பக்தி ஒரு தனிப்பட்ட நம்பிக்கையாக இல்லாமல், வாங்கவும் விற்கவும் கூடிய நுகர்வுப் பண்டமாக மாற்றப்படுகிறது.

இந்தப் பின்னணியில் எழுந்துள்ள அயோத்தி காணிக்கை முறைகேடு குற்றச்சாட்டுகள், பக்தியின் பெயரில் திரட்டப்படும் பெரும் நிதிகள் எவ்வாறு நிர்வகிக்கப்படுகின்றன, அவற்றின் மீது எத்தகைய கண்காணிப்பும் பொறுப்புக்கூறலும் இருக்க வேண்டும் என்ற கேள்விகளை மீண்டும் முன்வைக்கின்றன. அதே நேரத்தில், "இங்கு பணம் போட்டால் புண்ணியம் கிடைக்கும்" என்ற நம்பிக்கை, ஆன்மீக அனுபவத்தை ஒரு வகையான பொருளாதாரப் பரிமாற்றமாக மாற்றும் சிந்தனை முறையையும் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது.

முடிவுரை

அயோத்தி காணிக்கை முறைகேடு குறித்த குற்றச்சாட்டுகள் இறுதியில் நீதிமன்றங்களாலும் விசாரணை அமைப்புகளாலும் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டியவை. ஆனால், இந்தச் சம்பவம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது:

பக்தி என்பது வெறும் தனிநபர் நம்பிக்கையா? அல்லது அது பொருளாதார நலன்கள், பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் மற்றும் சமூகத்தில் நிலவும் அதிகார உறவுகளோடு பின்னிப் பிணைந்த ஒரு சமூக நிகழ்வா?

இந்தக் கேள்வியை எழுப்புவதும், நம்பிக்கையின் பெயரில் உருவாகும் அதிகார அமைப்புகளை விமர்சனப் பார்வையுடன் ஆராய்வதும் ஜனநாயக சமூகத்தின் அவசியமான கடமையாகும்.

ஊரான் / பொன். சேகர்

நுகர்வுப் பண்டமாக்கப்படும் பக்தி: ஒரு கிராம்சியப் பார்வை!

மார்க்சிய அறிஞர் அன்டோனியோ கிராம்சி தனது சிறைக்குறிப்புகளில் "பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்" (Cultural Hegemony) என்கிற மிக முக்கியமான தத்துவத்தை முன்வைக்கிறார்:

ஒரு ஆளும் வர்க்கம் அல்லது ஆதிக்கச் சக்தி, மக்களைத் தனது துப்பாக்கி முனையால் மட்டும் அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்க முடியாது; மாறாக, மக்களின் அன்றாடச் சிந்தனைகளில், அவர்களின் "பொதுப் புத்தியில்" (Common Sense) தங்களுக்குச் சாதகமான கருத்துக்களை "இயல்பான ஒன்று" போலப் பதிய வைப்பதன் மூலமே தனது ஆதிக்கத்தை நீட்டிக்க முடியும் என்கிறது இக்கோட்பாடு.

இன்றைய தமிழ்நாட்டுச் சூழலில், பக்தி, பரிகாரம், ஆன்மீகம் ஆகியவை வெறும் தனிநபர் நம்பிக்கைகளாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு பரந்த சமூக-பண்பாட்டுக் கட்டமைப்பின் பகுதியாகவும் செயல்பட்டு வருகின்றன. இதன் வழியே மக்களின் சிந்தனைகளும் வாழ்க்கை முறைகளும் எவ்வாறு வடிவமைக்கப்படுகின்றன என்பதை ஆராய்வது அவசியமாகிறது.

திருவண்ணாமலை கிரிவலம்

திருவண்ணாமலை கிரிவலமும் ஆன்மீக நுகர்வும்

பௌர்ணமி நாட்களில் திருவண்ணாமலையில் லட்சக்கணக்கிலும், மற்ற நாட்களில் இரவு பகல் பாராமல் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கிரிவலம் செல்கிறார்கள். ஏன் நடக்கிறார்கள்? எதற்காக நடக்கிறார்கள்?

அறிவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், நீண்ட தூர நடைப்பயிற்சி உடல்நலத்திற்கு சில நன்மைகளைத் தருகிறது. ஆனால், "இந்த மலையைச் சுற்றி வந்தால் வாழ்வில் நல்லது நடக்கும்", "நினைத்த காரியம் கைகூடும்", "பாவங்கள் தீரும்" போன்ற நம்பிக்கைகளால் கூறப்படும் ஆன்மீகப் பலன்களை அறிவியல் முறையில் நிரூபிப்பது இன்றுவரை சாத்தியமாகவில்லை.

அப்படியென்றால், இதே நடைப்பயிற்சியைச் செலவில்லாமல் தங்களின் சொந்த ஊரிலேயே மேற்கொள்ளலாமே?

ஆனால் மக்கள் அப்படிச் சிந்திப்பதில்லை. ஏனெனில், குறிப்பிட்ட ஆன்மீகச் செயல்பாடுகளுக்கே தனித்துவமான பலன்கள் உள்ளன என்ற ஒரு "பொதுப் புத்தி" மக்களின் மனதில் ஆழமாகப் பதிய வைக்கப்பட்டுள்ளது. முன்பு அச்சு ஊடகங்கள் மூலமாகவும், இன்று YouTube, Instagram போன்ற சமூக ஊடகங்கள் மூலமாகவும் இந்தப் பொதுப் புத்தி தொடர்ந்து மறுஉற்பத்தி செய்யப்படுகிறது.

பண்டமாக்கப்படும் பக்தி (Commodification of Devotion)

தமிழ்நாட்டில் முருகன் கோவில் தைப்பூசம் முதல் இதர எண்ணற்ற திருவிழாக்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கிலும் லட்சக்கணக்கிலும் மக்கள் செல்கின்றனர். சில ஆயிரம் ரூபாய்களைச் செலவழித்து அவர்கள் அடையும் 'ஆத்ம திருப்தி' முற்றிலும் தனிமனித அனுபவமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அந்தத் திருப்தியை எந்த வழிபாட்டு முறைகளின் வழியாக அடைய வேண்டும் என்ற எண்ணம் சமூக மற்றும் பண்பாட்டு அமைப்புகளால் தொடர்ந்து உருவாக்கப்பட்டும் பராமரிக்கப்பட்டும் வருகிறது.

முதலாளித்துவச் சமூகம் தனது உற்பத்திப் பொருட்களை அத்தியாவசியத் தேவைகளாக மாற்றி நுகர்வுக்கான பண்டங்களாக மாற்றுவதைப் போலவே, பக்தி, பரிகாரம், வழிபாடு ஆகியவையும் ஒரு சந்தைப் பொருளாக மாற்றப்படுகின்றன. VIP தரிசனமும் சிறப்புக் கட்டண தரிசனமும் பரிகார பூஜைகளும் ஆன்மீக சுற்றுலாக்களும் கட்டண யாகங்களும் பெரும் பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளாக வளர்ந்துள்ளன. இங்கே ஆன்மீக அனுபவமும் சந்தையின் இலாப நோக்கமும் ஒன்றோடொன்று கலக்கின்றன. இவ்வாறு ஆன்மீக அனுபவம் கூட ஒரு வகையான நுகர்வுப் பொருளாக மாற்றப்படும் போது, பக்தியும் சந்தையும் பிரிக்க முடியாதவாறு பின்னிப் பிணைகின்றன.

பொதுமக்களின் துயரமும் நுகர்வுப் பண்பாடும்

மக்கள் இவ்வாறு ஆன்மீகத் தலங்களை நோக்கிப் பெருமளவில் நகர்வதால் ஏற்படும் சமூக விளைவுகளையும் கவனிக்க வேண்டியுள்ளது.

சிறப்பு நாட்களில் கோவில் நகரங்களை நோக்கி அரசுப் பேருந்துகள் திருப்பி விடப்படுவதால் பள்ளிக்குச் செல்லும் மாணவர்களும் மருத்துவத் தேவையுடையவர்களும் அன்றாட வேலைக்குச் செல்லும் தொழிலாளர்களும் போதியப் பேருந்துகள் இன்றி சிரமங்களை எதிர்கொள்கின்றனர். மேலும் ஆயிரக்கணக்கான வாகனங்கள் ஒரே நேரத்தில் சாலைகளில் இயங்குவதால் எரிபொருள் நுகர்வு அதிகரிக்கிறது; சுற்றுச்சூழல் மாசு உருவாகிறது; பொதுவாழ்வில் தடங்கல்கள் ஏற்படுகின்றன. இதன் தாக்கத்தை அதிகமாகச் சந்திப்பது மீண்டும் உழைக்கும் மக்கள்தான்.

கிராம்சிய பார்வையில், சமூக விளைவுகளைப் பற்றிய சிந்தனையை விடுத்து தனிமனித ஆன்ம திருப்தியே முதன்மை என்ற மனநிலை வளரும்போது, மனிதனின் கூட்டுணர்வு படிப்படியாக பலவீனப்படுத்தப்படுகிறது. சமூகச் சிக்கல்களை பொதுவாக எதிர்கொள்ளும் திறன் மழுங்கி, தனிமனித தீர்வு தேடுதல் மட்டுமே இயல்பானதாக தோன்றும் நிலை உருவாகிறது. இதுவே நுகர்வுப் பண்பாட்டின் ஆழமான விளைவு.

பக்தி: தனிமனித உரிமையா, பொதுப் பிரச்சினையா?

தனிமனித சுதந்திரம் என்ற அடிப்படையில், பக்தி ஒருவரின் தனிப்பட்ட விவகாரமாக இருக்கலாம். ஒருவருக்கு நம்பிக்கை இருந்தால், பிறருக்கு எந்தத் தொந்தரவும் ஏற்படுத்தாமல் அவர் அந்த நம்பிக்கையைப் பின்பற்றுவதற்கு முழு உரிமை உண்டு.

ஆனால், அந்தப் பக்தி பிறரின் உரிமைகளைப் பாதிக்கும் அளவுக்கு, பொதுவாழ்வை முடக்கும் அளவுக்கு, அல்லது சமூக வளங்களை சமமற்ற வகையில் பயன்படுத்தும் அளவுக்கு வளரும்போது, அது ஒரு தனிப்பட்ட விவகாரம் மட்டுமாக இருக்காது; சமூக விவாதத்திற்குரிய ஒன்றாக மாறுகிறது.

ஆதிக்கக் கருத்தியலின் தந்திரம்

ஏன் மக்கள் இந்தச் சமூக விளைவுகளை எளிதில் உணர்வதில்லை?

உழைக்கும் மக்களின் வறுமை, வேலையின்மை, சாதிய ஒடுக்குமுறை, பொருளாதார நெருக்கடிகள் போன்றவற்றின் உண்மையான காரணங்களை மக்கள் கேள்விக்குட்படுத்தாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதில் ஆதிக்கச் சக்திகள் எப்போதும் அக்கறை காட்டுகின்றன.

சமூகச் சிக்கல்களின் காரணங்களை அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அமைப்புகளில் தேடுவதற்குப் பதிலாக, அவற்றை தனிமனித விதி, கர்மா, முற்பிறவி, பாவம், பரிகாரம் போன்ற கருத்துக்களின் வழியே விளக்க முயலும் போக்குகள் உருவாகின்றன. மக்களின் இயல்பான பயங்களும் ஏக்கங்களும் சந்தைப்படுத்தப்பட்டு, அவர்களின் பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வு சமூக மாற்றத்தில் அல்ல, ஆன்மீக நுகர்வில் இருப்பதாக நம்ப வைக்கப்படுகின்றனர். இதை கிராம்சி குறிப்பிடும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தின் ஒரு வடிவமாகப் பார்க்கலாம்.

இவ்வாறு சமூகப் பிரச்சினைகளின் காரணங்களை கட்டமைப்பு ரீதியாகப் புரிந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக, தனிமனித நம்பிக்கைகள் மற்றும் பரிகாரங்களின் வழியே விளக்கப்படும் சூழல் உருவாக்கப்படுகிறது.

முடிவுரை

பக்தியை வெறுமனே தனிநபர் நம்பிக்கையாக மட்டும் புரிந்துகொள்வது போதாது; அது எவ்வாறு பொருளாதார நலன்கள், பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் மற்றும் சமூகத்தில் நிலவும் அதிகார உறவுகளோடு பின்னிப் பிணைந்து செயல்படுகிறது என்பதையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

பக்தியை உடனடியாக ஒழிப்பது என்பதைவிட, பக்தியின் பெயரில் உருவாக்கப்படும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கக் கருத்தியலையும், நுகர்வுப் பண்பாட்டையும், சமூக அநீதிகளை மறைக்கும் சிந்தனை முறைகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும்.

வானத்தை நோக்கி வரம் தேடும் மக்களின் பார்வையை, தங்களின் வாழ்க்கைச் சிக்கல்களின் உண்மையான காரணங்களை நோக்கித் திருப்புவதும், உரிமைகளுக்கான சமூகப் போராட்டங்களை நோக்கி அவர்களை நகர்த்துவதும் இன்றைய முற்போக்குச் சக்திகளின் முக்கியமான கடமையாகும்.

ஊரான் / பொன். சேகர்

திமுக எதிர்ப்பும் சனாதனப் பொதுப் புத்தியும்!

இந்தியச் சமூகத்தில் பார்ப்பன மேலாதிக்கத்திற்கும் சமூக அநீதிக்கும் எதிராகப் பார்ப்பனர் அல்லாதோரின், 'நீதிக்கட்சி' காலம் முதல் இன்றைய 'திமுக' காலம் வரை சுயமரியாதை மற்றும் சமூகநீதிப் போராட்டங்களைக் காண முடியும். திமுக உள்ளிட்ட திராவிடக் கருத்தியலை அங்கீகரிக்கிற பல்வேறு இயக்கங்களும் இதைச் செய்து வருகின்றனர்.

ஆனால், இப்போராட்டத்திற்கு இணையாகவே, இத்தாலிய சிந்தனையாளர் கிராம்சி குறிப்பிடும் "பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்" (Cultural Hegemony) என்ற தத்துவத்தின் அடிப்படையில், பார்ப்பனிய நலன்களை முன்னிறுத்தும் ஊடகங்களும் சனாதன சக்திகளும் மக்களிடையே ஒரு பேராபத்தான நச்சு விதையை ஆழமாக விதைத்துள்ளன. அதுதான்: 'திராவிட-திமுக வெறுப்பு எனும் பொதுப் புத்தி' (Common Sense).

இந்த நச்சுப் பொதுப் புத்தியை ராஜாஜி காலம் தொடங்கி இன்றைய நடிகர் விஜய் போன்றோர் திமுக எதிர்ப்பை அரசியல் மூலதனமாகப் பயன்படுத்தும் காலம் வரை மிகத் திட்டமிட்டுத் தலைமுறை தலைமுறையாக மக்களின் மனங்களுக்குள் பதியச் செய்துள்ளனர்.

சனாதனமும் திமுக வெறுப்பும்: ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள்

இந்திய நிலப்பரப்பில் சனாதனத்தையும், சாதிய ஏற்றத்தாழ்வுகளையும், மனிதத்தன்மையற்ற தீண்டாமையையும் கடந்த 2000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக எப்படி ஒரு 'இயல்பான சமூக ஒழுங்கு' போல மக்கள் மனங்களில் பொதுப் புத்தியாகப் பதிய வைத்தார்களோ, அதே உத்தியைத்தான் இன்றைய 'திமுக வெறுப்பு' அரசியலிலும் சனாதன சக்திகள் கையாண்டு வருகின்றன.

சொத்துடைமைச் சமூகத்தின் பிரிக்க முடியாத அங்கங்களாக இருக்கும் ஊழலோ, வாரிசு அரசியலோ இங்குள்ள எந்தவொரு தேர்தல் அரசியல் கட்சிக்கும் விதிவிலக்கல்ல. வலதுசாரிகள் முதல் தேசியக் கட்சிகள், மாநிலக் கட்சிகள் என அனைத்துத் தேர்தல் கட்சிகளுக்குள்ளும் இத்தகைய போக்குகள் மலிந்து கிடக்கின்றன என்பதுதான் எதார்த்தம். அப்படித் தெரிந்திருந்தும், சனாதனக் கட்டமைப்புகளுக்கு சேவை செய்யும் ஊடகங்கள் "திமுக மட்டுமே ஊழல் கட்சி", "திமுக ஒரு தீய சக்தி" என்ற ஒற்றைப்படைப் பிரச்சாரத்தை முன்னெடுப்பதன் பின்னணி சமூகநீதி அரசியலை பலவீனப்படுத்துவதற்காக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட யுக்திகளே!

யாரெல்லாம் சனாதனக் கருத்தியலுக்குத் தத்துவார்த்த ரீதியாகவும், அதிகாரப் பகிர்வு ரீதியாகவும் பெரும் சவாலாக விளங்குகிறார்களோ, அவர்களுக்கு எதிராக இத்தகைய நச்சுப் பொதுப் புத்தி கட்டவிழ்த்து விடப்படுகிறது. கவலைக்குரிய ஒன்று என்னவென்றால், அண்மைய ஊடக விவாதங்களைப் பார்க்கும் போது, சாதாரண மார்க்சியம் பேசுவோர் முதல் அதிதீவிர மார்க்சியம் பேசுவோர் வரை பலரும்கூட — திமுகவின் வர்க்க நலன்சார் கொள்கைகளை விமர்சிப்பதாகக் கூறிக்கொண்டாலும் — சனாதன சக்திகள் கட்டமைத்துள்ள "பொதுப் புத்தி" நோய்க்கு ஆட்பட்டு, சுயசிந்தனையை இழந்து நிற்பதுதான்.

வெறுப்பு அரசியல்: சாக்கடையாகும் களம்

கருத்தியல் விமர்சனங்களை விடுத்து, 'வெறுப்பை' மட்டுமே முதன்மையாகக் கொண்டு நடத்தப்படும் இந்தக் கொடிய அரசியல் நோய், ஒட்டுமொத்த அரசியல் களத்தையும் புழுக்கள் நெளியும் ஒரு சாக்கடையாக மாற்றிவிட்டது. இத்தகைய தரம் தாழ்ந்த வெறுப்பு அரசியல் களம் தொடருமேயானால், உழைக்கும் மக்களுக்கான ஆரோக்கியமான மக்கள் நல அரசியல் என்பது இங்கு எட்டாக்கனியாகவே போய்விடும்.

மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வையுடையோர், இந்தச் சூழலை இரண்டு மிக முக்கியமான வழிமுறைகளின் வழியே எதிர்கொள்ள வேண்டும்:

1. குறிப்பான அம்பலப்படுத்தல் (Specific Exposure): திமுகவாக இருந்தாலும் சரி, வேறு எந்தக் கட்சியாக இருந்தாலும் சரி, அந்தக் கட்சிகளில் உள்ள தனிநபர்கள் செய்கின்ற ஊழலை ஆதாரங்களோடு குறிப்பாக எதிர்த்து அம்பலப்படுத்துவதும் போராடுவதும் அவசியமானது. அப்படிச் செய்யும் பொழுதுதான், தவறு செய்த குறிப்பான நபர்கள் மீது சட்டரீதியான நடவடிக்கை எடுப்பதற்கும், அவர்களை மக்கள் மன்றத்தில் தனிமைப்படுத்துவதற்கும் வழிவகுக்கும். அதை விடுத்து, ஒட்டுமொத்தமாக "ஒரு கட்சியின் ஊழல்" என்று பொதுப்படையாகப் பேசும்பொழுது, அது உண்மையில் ஊழல் செய்கின்ற குறிப்பிட்ட தனிநபர்களைக் காப்பாற்றுவதற்கும், அவர்களைக் கூட்டத்திற்குள் ஒளித்து வைப்பதற்கும் மட்டுமே உதவும்.

2. கொள்கை ரீதியான விமர்சனம் (Ideological Criticism): அதேபோல, ஒரு கட்சியின் அரசியல் கொள்கைகளும், அவர்களின் நடைமுறைப் பொருளாதாரத் திட்டங்களும் உழைக்கும் மக்களுக்கு எதிராக இருக்கும் பொழுது, அவற்றின் மீதான தத்துவார்த்த விமர்சனங்களையும், மக்கள் திரள் போராட்டங்களையும் முன்னெடுப்பதுதான் ஆரோக்கியமான மாற்று அரசியலுக்கு வழிவகுக்கும்.

முடிவுரை

மேற்கண்ட இரு மார்க்சிய-பொருள்முதல்வாத வழிமுறைகளைக் கையாளாமல், சனாதன சக்திகள் கட்டமைத்த "பொதுப் புத்தியின்" தாளத்திற்கு ஆடிக்கொண்டு ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சியை மட்டும் "ஊழல் கட்சி, தீய சக்தி" என்று முத்திரை குத்துவது, இங்கு சனாதனத்திற்கும் பார்ப்பனிய மேலாதிக்கத்திற்கும் மட்டும்தான் மறைமுகமாகத் துணை செய்யுமே ஒழிய, ஒருபோதும் மக்களை உண்மையான முற்போக்கான 'மாற்று அரசியலை' நோக்கிச் சிந்திக்க வைக்காது.

பார்ப்பனியப் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தை உடைக்க வேண்டிய நாம், இந்த நச்சுப் பொதுப் புத்தியை உணர்ந்து, உண்மையான தத்துவார்த்தக் களத்தில் மக்களை தயார்படுத்த முயலுவோம்!

ஊரான் / பொன். சேகர்

கிராம்சியின் பார்வையில் இந்தியப் புரட்சியை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?

இந்திய மார்க்சிய இயக்கங்களுக்குள் நீண்டகாலமாக விவாதிக்கப்பட்டு வரும் ஒரு கேள்வி உண்டு:

இந்தியாவில் முதலில் வர்க்கப் புரட்சியா? அல்லது முதலில் சாதி ஒழிப்பா?

இந்தக் கேள்விக்கு எளிமையான பதில் எதுவும் இல்லை. ஏனெனில் இந்திய சமூகம் ஐரோப்பிய முதலாளித்துவ சமூகங்களைப் போல வெறும் வர்க்க அடிப்படையில் மட்டும் கட்டமைக்கப்படவில்லை. இங்கு வர்க்கமும் சாதியும் ஒன்றுக்கொன்று பின்னிப் பிணைந்த வரலாற்று எதார்த்தங்களாக உள்ளன.

இந்தச் சிக்கலைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இத்தாலிய மார்க்சிய சிந்தனையாளர் அன்டோனியோ கிராம்சியின் (1892-1937) கருத்துக்கள் பயனுள்ளதாக இருக்கின்றன.

அன்டோனியோ கிராம்சி (1892-1937)

பொருளாதார அடித்தளமும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கமும்

மார்க்சியத்தின் அடிப்படை விளக்கப்படி, சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளமே அதன் அரசியல், மதம், சட்டம், பண்பாடு போன்ற மேல்கட்டுமானங்களை நிர்ணயிக்கிறது.

ஆனால் கிராம்சி ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்பினார்:

பொருளாதாரச் சுரண்டல் இருந்தும், ஏன் மக்கள் தானாகவே புரட்சியில் ஈடுபடவில்லை?

இதற்கான அவரது பதில், "பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்" (Cultural Hegemony) என்ற கருத்தாகும்.

ஆளும் வர்க்கம் வெறும் அரசின் வன்முறை கருவிகள் மூலமாக மட்டுமல்ல, மக்களின் மனங்களிலும் தனது ஆதிக்கத்தை நிறுவுகிறது. பள்ளிகள், மத அமைப்புகள், குடும்பம், ஊடகங்கள், கலை, இலக்கியம் போன்றவை இந்த ஆதிக்கத்தை மறுஉற்பத்தி செய்யும் கருவிகளாக செயல்படுகின்றன.

எனவே அரசியல் அதிகாரத்திற்கான போராட்டம் மட்டுமல்ல; மக்களின் சிந்தனையையும் மாற்றும் கருத்தியல் மற்றும் பண்பாட்டு போராட்டமும் அவசியம் என்று கிராம்சி வலியுறுத்தினார்.

இங்கே கிராம்சியின் இன்னொரு கருத்தும் முக்கியமானது — "நிலை போர்" (War of Position). 

அதிகாரத்தை கைப்பற்றும் இறுதித் தாக்குதலுக்கு முன் சமூகத்தின் கல்வி, பண்பாடு, நிறுவனங்களுக்குள் நீண்டகால கருத்தியல் போராட்டம் நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதே இந்தக் கருத்தின் சாரம். இந்தத் தயாரிப்பு இல்லாமல் கைப்பற்றப்படும் அதிகாரம் — வென்றாலும் — மாற்றத்தை நிலைநிறுத்தாது என்பதே அவரது எச்சரிக்கை. 

இந்தியாவைப் போன்ற சிக்கலான சமூகத்தில் இது மிகவும் பொருத்தமானது.

இந்தியச் சூழலின் தனித்துவம்

கிராம்சி நேரடியாக இந்திய சாதி அமைப்பைப் பற்றி எழுதவில்லை. ஆனால் அவரது கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தி இந்தியச் சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இந்தியாவில் சாதி என்பது வெறும் மேல்கட்டுமானப் பிரச்சினை அல்ல. அது பொருளாதார வாழ்க்கையுடனும் ஆழமாகப் பிணைந்துள்ளது.

யார் நிலம் வைத்திருக்கிறார்கள்? யார் நிலமற்ற கூலிகளாக இருக்கிறார்கள்? யார் கல்வி பெறுகிறார்கள்? யார் அதிகார அமைப்புகளுக்குள் நுழைகிறார்கள்?

என்ற கேள்விகளுக்கு பல இடங்களில் சாதி சார்ந்த பதில்களே கிடைக்கின்றன.

இதை அம்பேத்கர் வேறு கோணத்தில் கண்டார். சாதி ஒழிப்பு என்ற கட்டுரையில் (Annihilation of Caste) அவர் சுட்டிக்காட்டியது: சாதியை நிலைநிறுத்துவது வெறும் பொருளாதார நலன் மட்டுமல்ல; மதம் மற்றும் சாஸ்திரங்கள் என்ற கருத்தியல் சக்திகளும் சாதியை உள்ளிருந்து காக்கின்றன. 

இந்தப் பார்வை கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் (cultural hegemony)  கருத்துடன் ஆழமான ஒத்திசைவு கொண்டது — இரு சிந்தனையாளர்களும் ஒரே முடிவை வெவ்வேறு வழியில் சொல்கிறார்கள்: பொருளாதார மாற்றம் மட்டுமே போதாது; கருத்தியல் மாற்றமும் இணைந்து நடக்க வேண்டும்.

எனவே இந்தியாவில் சாதி என்பது ஒரே நேரத்தில் பொருளாதார உறவும், சமூக உறவும், பண்பாட்டு உறவும் ஆகும்.

"முதலில் சாதி ஒழிப்பு" என்ற வாதம்

அம்பேத்கர் மற்றும் பெரியார் சிந்தனையாளர்கள் கூறுவது: சாதி அடையாளங்கள் உடைக்கப்படாமல் வர்க்க ஒற்றுமை உருவாகாது என்பதாகும்.

இந்த வாதத்தில் ஒரு உண்மை உள்ளது.

ஒரு தொழிலாளி அல்லது விவசாயி, பொருளாதார ரீதியாகச் சுரண்டப்படுவதோடு மட்டுமல்லாமல், சாதி உணர்வின் மூலமாகவும் பிற உழைக்கும் மக்களிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டிருக்கலாம். இந்த அர்த்தத்தில், சாதி எதிர்ப்பு போராட்டம் புரட்சிகர அரசியலின் அவசியமான ஒரு கூறாகிறது.

ஆனால் இதிலிருந்து, "முதலில் சாதி ஒழிப்பை முழுமையாக வெற்றி பெறச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பிறகுதான் வர்க்கப் போராட்டம்" அல்லது “முதலில் வர்க்கப் போராட்டத்தை முழுமையாக வெற்றி பெறச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பிறகுதான் சாதி ஒழிப்புப் போராட்டம்" என்ற முடிவுக்கு வர முடியாது.

ஏனெனில் சாதியையும் தொடர்ந்து மறுஉற்பத்தி செய்வது பொருளாதார மற்றும் சமூக ஆதிக்க அமைப்புகளே ஆகும். சாதியின் கருத்தியல் வேர்களை அறுக்காமல் வர்க்கப் போராட்டம் முழுமையடையாது; அதே நேரத்தில், அந்த வேர்களுக்கு உரமூட்டும் பொருளாதார அமைப்பை தகர்க்காமல் சாதி ஒழிப்பும் முழுமையடையாது.

"முதலில் வர்க்கப் புரட்சி" என்ற வாதத்தின் வரம்புகள்

மறுபுறம் சிலர், "அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்றினால் சாதி தானாக ஒழிந்துவிடும்" என்று கருதுகிறார்கள்.

இந்த அணுகுமுறையும் இந்திய யதார்த்தத்தை முழுமையாக விளக்க முடியாது.

ஏனெனில் சாதி என்பது வெறும் பொருளாதார உறவு மட்டுமல்ல; அது மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வியல், மத நம்பிக்கைகள், திருமண உறவுகள், சமூக பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் மனநிலைகளுக்குள்ளும் ஊடுருவியிருக்கிறது.

இந்தியாவில் சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு நடந்தது, கிராம்சி கூறும் "புரட்சி நடந்தது போல் தோன்றும், ஆனால் உண்மையில் நடக்காது" (passive revolution) என்பதை நினைவூட்டுகிறது — மேல்தட்டு தலைமையில் சட்டங்கள் மாற்றப்பட்டன, நிறுவனங்கள் உருவாக்கப்பட்டன; ஆனால் சாதியப் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் பெரிதாக எதிர்கொள்ளப்படாமல் தொடர்ந்தது. அதாவது அரசியல் அதிகாரம் மட்டுமே போதாது என்பதை இந்திய வரலாறே நிரூபித்திருக்கிறது.

கிராம்சிய பார்வையில் இந்தியப் புரட்சி

கிராம்சியின் உண்மையான பங்களிப்பு இங்கேயே உள்ளது.

அவர், "முதலில் பண்பாட்டு புரட்சி; பிறகு அரசியல் புரட்சி" என்று கூறவில்லை. அதேபோல், "அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்றிய பிறகுதான் பண்பாட்டைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும்" என்றும் கூறவில்லை.

அவரது பார்வையில் அரசியல் போராட்டமும் பண்பாட்டு போராட்டமும் ஒரே வரலாற்றுப் போராட்டத்தின் இரு பரிமாணங்களாகும்.

இந்தியச் சூழலில் இதன் பொருள்: வர்க்கச் சுரண்டலுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும்; சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும்; பொருளாதார சமத்துவத்திற்காகப் போராட வேண்டும்; பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தையும் உடைக்க வேண்டும். இவை ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாக அல்ல; ஒன்றுக்கொன்று துணையாக இருக்க வேண்டும்.

இந்தப் போராட்டத்தின் வழிமுறையை சொல்வதும் அவசியம். சாதி அடிப்படையில் சாதிவாரி  இட ஒதுக்கீட்டை விரிவுபடுத்துவது சாதிகளுக்கிடையிலான போட்டியைக் குறைக்கும்; அது சாதிக்குள்ளேயே வர்க்க முரண்பாட்டை தெளிவாக்கும்; பின்னர் பொது வீட்டுவசதி போன்ற கட்டமைப்பு மாற்றங்கள் வாழிடப் பிரிவினையை உடைக்கும்; அது திருமண எல்லைகளை அரிக்கும். இந்த வழிமுறையே சாதியையும் வர்க்க அமைப்பையும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்கொள்ளும் யுக்தியாகும்.

பண்பாட்டு படையின் அவசியம்

இந்தக் காரணத்தால்தான் புரட்சிக்காக வேலை செய்கிற ஒரு அரசியல் இயக்கம் வெறும் அரசியல் அமைப்பாக மட்டும் இருக்க முடியாது.

அதனுடன் எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள், கலைஞர்கள், ஆசிரியர்கள், பண்பாட்டு செயற்பாட்டாளர்கள், சமூக விமர்சகர்கள் என ஒரு பரந்த பண்பாட்டு படையும் தேவைப்படுகிறது. கிராம்சி இவர்களை "இயல்பான அறிவுஜீவிகள்" (Organic Intellectuals) என்று அழைத்தார் — உழைக்கும் மக்களிலிருந்தே உருவாகி, அவர்களின் விடுதலைக்காக கருத்தியல் ஆயுதங்களை உருவாக்குவோர்.

ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்துக்களை மக்கள் மனங்களில் இருந்து அகற்றி, புதிய சமத்துவச் சிந்தனையை உருவாக்கும் பணியை இந்தப் பண்பாட்டு படை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

முடிவுரை

இந்தியாவில் சாதி ஒழிப்பும் வர்க்க விடுதலையும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல.

சாதியை எதிர்க்காமல் வர்க்க ஒற்றுமை உருவாகாது. வர்க்கச் சுரண்டலை எதிர்க்காமல் சாதி ஒழிப்பும் முழுமையடையாது.

எனவே இந்தியப் புரட்சியின் பாதை என்பது “முதலில் சாதியா, முதலில் வர்க்கமா?” என்ற தேர்வின் பாதை அல்ல. மாறாக, சாதி ஒழிப்பையும் வர்க்க விடுதலையையும், அரசியல் போராட்டத்தையும் பண்பாட்டு போராட்டத்தையும், பொருளாதார மாற்றத்தையும் சமூக மாற்றத்தையும் ஒருங்கிணைத்து முன்னெடுக்கும் பாதையாகவே அது இருக்க வேண்டும்.

இதுவே கிராம்சியின் சிந்தனையிலிருந்து இந்திய யதார்த்தத்திற்காக நாம் பெறக்கூடிய முக்கியமான பாடமாகும்.

ஊரான்

பள்ளி மாணவர்களின் அடையாள அட்டையில் சாதியா? — பிஞ்சுகளின் நெஞ்சில் நுழையும் சனாதனம்!

இந்து மத வாழ்வியல் முறை என்பது, இங்குள்ள பலரின் அன்றாட சமூகப் பழக்கவழக்கங்களுக்குள்ளேயே சாதிப் பார்வையை ஆழமாகப் பதித்திருக்கிறது. கையில் கட்டும் கயிறு, பேசும் மொழி, வாழும் தெரு, உறவாடும் வட்டம் என பலவற்றின் வழியாக சாதி அடையாளங்கள் தேடப்பட்டு, மறைமுகமாகவும் வெளிப்படையாகவும் பராமரிக்கப்படுகின்றன.

இத்தகைய சமூகச் சூழலில், ஜூன் 26, 2026 அன்று வருவாய்த்துறை அமைச்சர் செங்கோட்டையன் அறிவித்தார்: "ஆண்டுதோறும் மாணவர்கள் சாதிச் சான்றிதழ் வாங்குவதில் உள்ள சிரமங்களைக் குறைக்க, 10 மற்றும் 12-ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு சாதி அடையாளத்துடன் கூடிய புதிய அடையாள அட்டை வழங்கப்படும்." முதல்வர் விஜயின் உத்தரவின்படி இந்த நடவடிக்கை என்றும் அவர் தெளிவுபடுத்தினார்.

நிர்வாக வசதிக்காக என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் இந்த வாதத்தை ஒரு நிமிடம் நேரடியாக எதிர்கொள்வோம்.

சாதிச் சான்றிதழ் வாங்குவதில் சிரமம் என்பது நிர்வாகச் சிக்கல். அதற்குத் தீர்வு — சான்றிதழ் வழங்கும் முறையை எளிமையாக்குவது, digitize செய்வது. ஆனால் அந்தச் சான்றிதழை அட்டையில் பதித்து மாணவர்களின் அன்றாட கல்வி வாழ்க்கைக்குள் சாதி அடையாளத்தை நிரந்தரமாகக் கொண்டு வருவது — இது நிர்வாக வசதிக்கான தீர்வல்ல; சாதி அடையாளத்தை நிறுவனமயமாக்கும் அரசியல் தேர்வு.

திரைக்கவர்ச்சி, தலைவர்களின் தனிப்பட்ட செல்வாக்கு அல்லது அரசியல் அலைகள் காரணமாக மக்கள் சில நேரங்களில் சாதி எல்லைகளைக் கடந்து வாக்களிக்கலாம். அது புதிய நிகழ்வு அல்ல. ஆனால் தேர்தல் அரசியலில் சாதி தற்காலிகமாக பின்னுக்குத் தள்ளப்படுவது, சமூக வாழ்வில் சாதி ஒழிந்துவிட்டது என்று பொருளல்ல. இன்றும் அரசியல் கட்சிகளின் வேட்பாளர் தேர்வு முதல் அமைச்சரவை அமைப்பு வரை "யார் எந்தச் சாதி?" என்ற கணக்கீடுகள் பேசப்படுகின்றன. இதுவே நமது சமூகத்தின் எதார்த்தம்.

இந்தச் சூழலில், பள்ளி மாணவர்களின் அடையாள அட்டையில் சாதியைக் குறிப்பிடுவது என்ன செய்யும் என்பது தெளிவானது.

அடையாள அட்டையைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே, சமூக ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட பின்னணியைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் முதலில் பாகுபாடு, இழிவு, அவமதிப்பு அல்லது உளவியல் அழுத்தங்களை எதிர்கொள்வர். தீண்டாமை என்பது வெறும் உடல் ரீதியான பிரிவினை அல்ல; அது பார்வையிலும், மொழியிலும், அணுகுமுறையிலும், மனநிலையிலும் வெளிப்படுகிறது. 

அந்த அபாயத்தை பள்ளிக்கூடங்களுக்குள்ளேயே நடிகர் விஜயின் அரசு கொண்டு வருகிறது.

இந்தப் பிரச்சினையை ஒரு கட்சி அரசியலின் குறுகிய எல்லைக்குள் மட்டும் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. சனாதன சமூக ஒழுங்கு என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சியின் கொள்கை மட்டுமல்ல; அது இந்திய சமூகத்தின் பல அடுக்குகளுக்குள்ளும் வரலாற்று ரீதியாக ஊடுருவியுள்ள ஒரு கருத்தியல் கட்டமைப்பு. எனவே அதை வலுப்படுத்தும் போக்குகள் எந்தக் கட்சியிலும், எந்த நிர்வாக அமைப்பிலும் தோன்றக்கூடும்.

ஆனால் அதே நேரத்தில் இதை மறுக்க முடியாது: சாதி அடையாளங்களை சமூக வாழ்வில் தொடர்ந்து பராமரிப்பதும் நிறுவனமயமாக்குவதும் சனாதன சமூக ஒழுங்கின் அடித்தளத்தை வலுப்படுத்துகிறது. பள்ளி மாணவர்களின் அடையாள அட்டையில் சாதியைக் குறிப்பிடுவது சனாதன சமூகக் கூறுகளை மறுஉயிர்ப்பிக்கும் போக்காகும் — நோக்கம் எதுவாக இருந்தாலும் விளைவு இதுதான்.

இன்று சனாதனத்தைப் புதுப்பிக்க சில மதவாத சக்திகள் இந்திய அரசியலில் செயல்பட்டு வருகின்றன. சாதி அடையாளத்தை வலுப்படுத்தும் எந்த நடவடிக்கையும் — நோக்கம் எதுவாக இருந்தாலும் — அத்தகைய அரசியலின் சமூக அடித்தளத்தை பலப்படுத்துகிறது.

மாணவர்களின் அடையாள அட்டையில் சாதியைக் குறிப்பிடும் இந்த நடைமுறை உடனடியாக மறுபரிசீலனை செய்யப்பட வேண்டும். கல்வி நிலையங்கள் மாணவர்களை சாதி அடையாளங்களின் அடிப்படையில் வகைப்படுத்தும் இடங்களாக அல்ல; சமத்துவம், மனித மரியாதை மற்றும் சமூக நீதி கற்றுக்கொடுக்கும் இடங்களாக இருக்க வேண்டும்.

சாதியை ஒழிக்க வேண்டுமெனில், அதை நிர்வாக ஆவணங்களின் வழியாக அன்றாட வாழ்வில் மேலும் ஆழமாகப் பதிப்பதல்ல தீர்வு. மாறாக, மாணவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் மனிதர்களாகப் பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ளும் சமூகச் சூழலை உருவாக்குவதுதான் தீர்வு.

சமூக நீதிக்கான தமிழ்நாட்டின் நீண்ட வரலாறு, இந்தக் கேள்வியை அலட்சியமாகக் கடந்து செல்ல அனுமதிக்காது.

ஊரான் / பொன். சேகர்

5,00,000 பார்வைகள்: நவீன டிஜிட்டல் அலையிலும் எதிர்நீச்சல் போடும் 'ஊரான் வலைப்பூ'!

இன்ஸ்டாகிராம்களும் (Instagram), யூடியூப்களும் (YouTube), குறுகிய நேரக் காணொளிகளும் கோலோச்சும் இன்றைய அதிவேக நவீன டிஜிட்டல் உலகத்தில், நிதானமாக வாசிக்கும் "வலைப்பூக்கள்" (Blogs) வழக்கொழிந்து போய்விட்டதாகப் பலர் பேசக் கேட்டிருப்போம். ஆனால், ஆழமான தத்துவார்த்தக் கருத்துக்களுக்கும், பகுத்தறிவுப் பார்வைகளுக்கும் வாசகர்கள் மத்தியில் எப்போதும் தனி இடம் உண்டு என்பதை 'ஊரான் வலைப்பூ' மீண்டும் ஒருமுறை உலக அரங்கில் நிரூபித்துள்ளது!

2010-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டு, இன்று 723 பதிவுகளுடன் நடைபோடும் 'ஊரான் வலைப்பூ' (hooraan.blogspot.com) தற்போது 5,00,059 (5 லட்சத்திற்கும் அதிகமான) ஒட்டுமொத்தப் பார்வைகளைக் (Page Views) கடந்து புதியதொரு மைல்கல்லை எட்டியுள்ளது!

வெறும் எண்களாக மட்டுமில்லாமல், உலக வரைபடம் எங்கும் பரந்து விரிந்து வாழும் தமிழர்கள் இந்தத் தத்துவார்த்த எழுத்துக்களைத் தங்கள் நெஞ்சாரத் தாங்கிப் பிடித்துள்ளனர் என்பதை கூகுள் அனலிட்டிக்ஸ் தரவுகள் மிகத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.

உலகளாவிய வாசகர்களின் பேராதரவு:

• இந்தியா: 1,40,000 பார்வைகள்
• ஹாங்காங்: 88,500 பார்வைகள்
• அமெரிக்கா (USA): 79,700 பார்வைகள்
• சிங்கப்பூர்: 67,000 பார்வைகள்
• ஜெர்மனி: 19,700 பார்வைகள்
• வியட்நாம்: 13,100 பார்வைகள்
• ரஷ்யா: 7,440 பார்வைகள்
• கனடா: 5,780 பார்வைகள்
• ஐக்கிய அரபு அமீரகம் (UAE): 5,470 பார்வைகள்
• பிரிட்டன் (UK): 4,630 பார்வைகள்

மற்றும் பிரான்ஸ், ஆஸ்திரியா, பின்லாந்து, சீனா, மெக்சிகோ உள்ளிட்ட பல உலக நாடுகளிலிருந்து ஆயிரகனக்கணக்கான பார்வைகளைப் பெற்றுத் தொடர்ந்து உலகை வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறது.

கருத்து வறட்சி மிகுந்த சமூக ஊடகச் சூழலில், சமரசம் இல்லாத பகுத்தறிவுக் கருத்துக்களையும், வர்க்கப் பொருள்முதல்வாதப் பார்வைகளையும் தொடர்ந்து வாசித்து, விவாதித்து, கடந்த 16 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பேராதரவு வழங்கி வரும் உலகத் தமிழ் நெஞ்சங்கள் அனைவருக்கும் எனது மனமார்ந்த, நெகிழ்ச்சியான நன்றிகள்!

உங்களின் இந்த ஆதரவே எத்தகு சமூக அழுத்தங்களுக்கு மத்தியிலும் தொடர்ந்து எழுதவும், சமூகக் கருத்துக்களை “ஊரான்” (hooraan.blogspot com), மற்றும்  "எதிர்த்து நில்" (ethirthunil.blogspot.com) தளம் வழியாகப் பதியவும் பெருவீரியத்தைத் தருகிறது!

தொடர்வோம் தத்துவார்த்தக் களத்தில்...

ஊரான்@தமிழ்மணி@

பொன்.சேகர்

சனாதனம் அறிவோம்: பகுதி-3, நேற்று முதல் இன்று வரை

அறநெறி நூல்களும் இந்து மதமும்

உலகில் உள்ள முதன்மை மதங்கள் பலவற்றிற்கும், அவற்றைப் பின்பற்றும் தனிமனிதர்களுக்கான வாழ்வியல் ஒழுக்கங்களை, அதாவது கடமைகளை வகுத்துத் தர குறிப்பிட்ட ஒற்றை மதநூல் அடித்தளமாக இருக்கிறது. உதாரணமாக, கிறிஸ்தவத்திற்குப் புனித பைபிளும், இஸ்லாத்திற்குத் திருக்குர்ஆனும் வழிகாட்டுகின்றன.

இந்து மதம் ஒரே நிறுவனர் அல்லது ஒற்றை மதநூலை அடிப்படையாகக் கொண்ட அமைப்பு அல்ல; பல நூல்கள், மரபுகள், தத்துவப் பிரிவுகளின் தொகுப்பாக உள்ளது. நான்கு வேதங்கள், 18 முதன்மையான தர்ம சாஸ்திரங்கள், 18 புராணங்கள், இரண்டு இதிகாசங்கள் (இராமாயணம், மகாபாரதம்), மற்றும் அதன் துணை நூலாக பகவத் கீதை என ஒரு பிரம்மாண்டமான நூல்களின் வரிசையே இந்து மதத்தின் பின்னணியாகக் கூறப்படுகிறது.

மனுதர்ம சாஸ்திரம்: இந்துக்களின் சட்டம்

இத்தனை நூல்களையும் சாமான்ய இந்துக்கள் படித்து, தாங்கள் செய்ய வேண்டிய அன்றாட வாழ்வியல் கடமைகளைப் (தர்மம் என்றால் கடமை என்று பொருள்) கடைப்பிடிப்பது என்பது சாத்தியமற்ற ஒன்று. எனவே, சமயக் கடமை, தத்துவங்களைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு வேதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட 18 தர்மசாஸ்திரங்களில் ஒன்றுதான் மனுதர்ம சாஸ்திரம். இது வர்ணாசிரம சமூக ஒழுங்கை வகுத்து, இந்துக்களின் வாழ்வுக்குரிய நீதி நியாயங்களை விதிகளாக விளக்கும் நூல் என்பது மிகை அல்ல.

தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை, பிற்காலத்தில் பக்தி இலக்கியக் காலகட்டத்தில் தோன்றிய சைவ, வைணவ நூல்களையும் சனாதன ஆதரவாளர்கள் இந்தப் பட்டியலில் தங்களுக்குச் சாதகமாகச் சேர்த்துக் கொள்கின்றனர். இருப்பினும், சனாதனத்தின் உண்மையான வேர்களை அறிய நாம் இங்கு அலசப் போவது மனுதர்ம சாஸ்திரத்தை மட்டுமே.

வரலாற்று ரீதியான அலசல்களும் கலை மூலமான எதிர்ப்பும்

மனுதர்மம் என்பது நமக்குப் புதிய ஒன்றல்ல. இதற்குக் முன்பே மகாத்மா ஜோதிராவ் புலே, அண்ணல் அம்பேத்கர், தந்தை பெரியார் உள்ளிட்ட எண்ணற்ற சமூகச் சீர்திருத்தப் போராளிகள், தங்கள் காலத்து நடைமுறைகளோடு பொருத்தி மனுதர்மத்தை ஆழமாக விமர்சித்துள்ளனர். அவர்கள் நடத்திய தத்துவார்த்தப் போராட்டத்திற்குக் காரணம், இந்த மனுதர்மத்தின் வழியே சமூகத்தில் விதைக்கப்பட்ட ஏற்றத்தாழ்வுகளும், பாகுபாடுகளும், தீண்டாமையும்தான்.

சிந்தனையாளர்களின் எழுத்துக்கள் ஒருபுறமிருக்க, கலை வடிவங்களும் இதற்கு எதிராகக் கடுமையான விவாதங்களை முன்வைத்துள்ளன:

• எழுத்து: முல்க் ராஜ் ஆனந்தின் 'தீண்டத்தகாதவன்' போன்ற நாவல்கள்.

• நாடகம்: கே.ஏ. குணசேகரனின் 'பலி ஆடுகள்' போன்ற மேடைப் படைப்புகள்.

• திரைப்படம்: கலைஞரின் வசனத்தில் வெளிவந்த 'பராசக்தி' தொடங்கி அண்மையில் வந்த தெலுங்கின் 'ஷியாம் சிங்கா ராய்' வரை எண்ணற்ற திரைப்படங்கள் சனாதனத்தின் சடங்குகளையும், ஒடுக்குமுறைகளையும் ஆழமாக விமர்சித்துக் காட்டியுள்ளன.

செயற்கை நுண்ணறிவு காலத்திலும் தொடரும் சனாதனம்

நாம் இன்று தொழில்நுட்பப் புரட்சி மிக்க செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், இன்றும் சனாதன நடைமுறைகளில் பெரிய அளவில் எந்த மாற்றமும் ஏற்பட்டுவிடவில்லை. குறிப்பாக, பாரதிய ஜனதா கட்சி (BJP) ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு, மனுதர்மம் வலியுறுத்தும் சனாதன தர்மத்தை வெவ்வேறு வடிவங்களில், சில பாரம்பரிய சடங்குகள் மற்றும் மத அடையாளங்கள் அரசியல் மற்றும் கலாசார வெளிகளில் அதிகமாக முன்னிறுத்தப்படுகின்றன. 

மேலும், இந்திய வம்சாவளி சமூகங்கள் வாழும் பல நாடுகளிலும் சாதி பாகுபாடு குறித்த விவாதங்கள் மற்றும் சட்டப்பூர்வ புகார்கள் எழத் தொடங்கியுள்ளன. சாதியும், தீண்டாமையும் ஏற்றுமதியாகி உலகமயமாகி வருகின்றன.

இத்தகைய சூழலில், சனாதனம் குறித்து ஆழமாகத் தெரிந்து கொள்வது இன்றைய தலைமுறைக்கு மிகவும் அவசியமானது என்று நான் கருதுகிறேன்.

மனுதர்மத்தை வாசிக்கும் பொழுது, அது ஏதோ பழைமையான புத்தகம் போலத் தெரியவில்லை; மாறாக, அன்றாட வாழ்வில் இன்று நாம் கடைப்பிடிக்கும் பல செயல்களுக்கான காரணங்களை அது நமக்குப்புரிய வைக்கிறது. இன்றைய இந்தியச் சமூக அமைப்பை நம் கண் முன்னே நிறுத்துகிறது. என்றோ—கிட்டத்தட்ட 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு—எழுதப்பட்ட ஒரு சட்டம், இன்றும் எப்படி நடைமுறையில் நமது வாழ்வின் ஒரு அங்கமாக, நம் சிந்தனையை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நாம் அறிய வேண்டாமா?

மனுதர்மத்தின் கட்டமைப்பு

மனுதர்ம சாஸ்திரம் மூல வடிவில் சமஸ்கிருதத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், அது ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் பலரால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. கோமாண்டூர் இராமாநுஜாசாரியர் மொழிபெயர்ப்பில் 1919-ஆம் ஆண்டு வெளியான மனுதர்ம சாஸ்திரப் பதிப்பைத் திராவிடர் கழகம் தொடர்ந்து வெளியிட்டு வருகிறது. இது தவிர, திரிலோக சீதாராம் அவர்களின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பும் (அலைகள் வெளியீட்டகம்), பல்வேறு ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகளும் நமக்குக் கிடைக்கின்றன.

மனுதர்ம சாஸ்திரம் மொத்தம் 12 அத்தியாயங்களையும், 2685 ஸ்லோகங்களையும் கொண்டது. அதன் கட்டமைப்பு இதோ:

அத்தியாயம் - தலைப்பு - ஸ்லோகங்களின் எண்ணிக்கை:

1. படைப்பியல்: உலகம், உயிர்களின் தோற்றம் …119

2.கல்வியும், கடமைகளும்: ஆசிரியர், மாணவர் …249

3.இல்லறவியல்: திருமணம், இல்லறம், விருந்தோம்பல் …286

4.பொருளியலும் தனிமனித ஒழுக்கமும்: பார்ப்பனர்களுக்கான விதிகளும் மற்றும் பொது விதிகளும்…260

5.உணவு – சுத்தம் – மகளிர்: உண்ணத்தக்கவை, உண்ணத் தகாதவை, தீட்டு-தீட்டுக் கழித்தல், மகளிருக்கு உரியவை …169

6.சன்னியாசம் :...97

7.அரசு நீதி: மன்னனின் கடமை, நாட்டு நிர்வாகம், போர் …226

8.சட்டம் ஒழுங்கு - நீதி நிர்வாகம்: குற்றங்கள், வழக்குகள், தண்டனைகள் …420

9.ஆண் பெண்களின் அறம்: திருமணம், மகப்பேறு, பாகப்பிரிவினை, குற்றங்கள், தண்டனைகள் …336

10.சாதிகள்: தோற்றம், அந்தஸ்து, வாழ்விடம், தொழில்…131

11.கழுவாய் (பிராயச்சித்தம்): விதிகள், வேள்விகள், பாவங்கள், பிழைகள் … 266

12.வினைப்பயன் (கர்ம பலன்): தீ வினை, நல்ல வினை …126

மனுதர்மத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு ஸ்லோகமும் உண்மையில் என்ன சொல்கிறது? அது சொல்லும் விதிகள் அறிவியல் பூர்வமானதா அல்லது அறிவியலுக்குப் புறம்பானதா? அவை இந்துக்கள் எல்லோருக்கும் பொதுவானதா அல்லது பாரபட்சம் நிறைந்ததா? என்கிற நோக்கில், நான் அறிந்த வரையில் அவற்றை எளிய தர்க்கத்துடன் அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் விளக்க முயற்சிக்கிறேன்.

அத்தியாயம் - I : படைப்பியல்

(தொடரின் அடுத்த பகுதியில் விரிவான ஸ்லோக விளக்கங்களுடன் சந்திப்போம்...)

ஊரான்

சனாதனம் அறிவோம்: பகுதி – 2, மாற்றமடையும் அறநெறியும் மாறாத சனாதன தர்மமும்!

தமிழ்நாட்டில் தற்போது நிலவும் அரசியல் சூழல் மிகவும் அசாதாரணமானது. “சனாதனத்தை ஒழிப்போம்” என்ற குரல்கள் ஒருபுறம், அதைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற குரல்கள் மறுபுறம் என இரண்டும் தீவிரமாக மோதிக்கொண்டிருக்கின்றன.

இந்தச் சூழலில், “சனாதனத்தைப் பற்றி இப்போது பேச வேண்டுமா?” என்ற கேள்வி எழலாம்.

சனாதனம் என்பது வெறும் பழங்கால மத ஏடு அல்ல; அது வருண-சாதி கட்டமைப்பு, வாழ்விடம், தொழில், கல்வி, மற்றும் நீதி நிர்வாகம் என இன்றுவரை நம் வாழ்வில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஒரு சமூக ஒழுங்குமுறை. எனவே, அதைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்வது அவசியம்.

அரசியல் மாற்றமும் சனாதன எதிர்ப்பு முகாமும்

தமிழக அரசியலில் புதிய சக்தியாக உருவெடுத்துள்ள விஜய் தலைமையிலான அணிக்கு விடுதலை சிறுத்தைகள் கட்சி ஆதரவு அளித்திருப்பது விவாதங்களை உருவாக்கியுள்ளது. விஜய் அரசியலுக்கு வந்தபோது அவரை விமர்சித்த அதே திருமாவளவன், இன்று அதிகாரப் பகிர்வு குறித்துப் பேசுவது சனாதன எதிர்ப்பு முகாமில் ஒருவித குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

சனாதன எதிர்ப்பு என்பது வெறும் தேர்தல் கருவியா அல்லது கொள்கை உரைகல்லா? என்ற கேள்வியும் இங்கே எழுகிறது.

அறம் மற்றும் தர்மம்: அடிப்படை வேறுபாடு

இந்த விவாதத்தைத் தொடங்கும் முன், ‘அறம்’ மற்றும் ‘தர்மம்’ என்ற இரண்டு சொற்களுக்கு இடையே உள்ள பாரிய வேறுபாட்டை நாம் உணர வேண்டும். அறம் என்பது தமிழ் மரபுச் சொல்; தர்மம் என்பது சமஸ்கிருத மரபுச் சொல்.

1.அறநெறி (Ethics): ஒரு மனிதனின் அக மற்றும் புற ஒழுக்கத்தை வலியுறுத்துவது அறம். "மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல்" (குறள் 34) என்பதே தமிழ் அறத்தின் அடிப்படை. அறம் என்பது காலச் சூழலுக்கு ஏற்ப மாறக்கூடியது. ஏற்கனவே கடைபிடித்த ஒன்று தவறாக இருக்கும் பட்சத்தில், அதை விடுத்து புதிய நல்வழியை வகுத்துக் கொள்வதே அறம். இது தனிமனித மேம்பாட்டிற்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறது; மாற்றத்திற்கு இடமளிக்கிறது.

2.சனாதன தர்மம் (Sanatana Dharma): ஆனால் சனாதனம் முன்வைக்கும் 'தர்மம்' என்பது மாற்றத்திற்கு அப்பாற்பட்டது. பிறந்த குலத்திற்கு ஏற்ப, வருணத்திற்கு ஏற்ப, சாதிக்கு ஏற்ப மனுதர்மம் வகுத்த விதிகளை மாற்றமின்றி கடைபிடிப்பதே தர்மம் எனப்படுகிறது. இது தவறு என்று பிறரால் சுட்டிக்காட்டப்பட்டாலும், இதை மாற்றிக்கொள்ள வழியே கிடையாது. அதனால்தான் சனாதனம் தன்னை 'என்றும் நிலைத்திருப்பது' (Eternal - அழிவில்லாதது) என்று சொல்லிக்கொள்கிறது. இது மதம் என்கிற நிறுவனத்தின் மூலம் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

வள்ளுவத்தின் வழிகாட்டுதலும் சாஸ்திரத்தின் தடையும்

அறநெறி வாழ்க்கை வாழ்வுக்கு ஆக்கம் தரும் என்றும், அதைக் கைவிடுவது கேடு என்றும் வள்ளுவர் எச்சரிக்கிறார் (குறள் 32). அறவாழ்க்கையின் பயன் இன்பமாகும் (குறள் 39).

ஆனால் சனாதனமோ, "சாஸ்திரம் விதித்ததைச் செய்; எதைச் செய்யக்கூடாது என்று சாஸ்திரம் சொல்கிறதோ அதைத் தட்டிக்கேட்காமல் தவிர்" என்கிறது. நாம் செய்யும் ஒரு செயல் பிறருக்கு என்ன கேடு விளைவிக்கும் என்று கூட அலசிப் பார்க்காமல், சனாதனம் சொல்வதை எப்படிச் சரி என்று ஏற்க முடியும்?

அறம் என்பது பிறருக்குத் தீங்கு ஏற்படாமல் வாழச் சொல்கிறது; தீங்கு ஏற்படுமாயின் அதை மாற்றிக் கொள்ளச் சொல்கிறது. ஆனால், பிறருக்குத் தீங்கு விளைந்தாலும், ‘சாஸ்திரம் சொன்னது’ என்பதற்காக அதை மாற்றாமல் பின்பற்றச் சொல்கிறது சனாதன தர்மம்.

ஏன் மனுதர்ம சாஸ்திரத்தை ஆராய வேண்டும்?

மனித சமத்துவத்திற்கும், பிறப்பின் அடிப்படையிலான சமூகக் கட்டமைப்பிற்கும் இடையிலான இந்த மோதலைப் புரிந்துகொள்ள, மனுஸ்மிருதியை நேரடியாக வாசிப்பதோடு, அது நடைமுறையில் எவ்வாறு இன்றும் நிலவுகிறது என்று அறிய வேண்டியது அவசியம்.

எனவே இந்தத் தொடரில் மனுதர்மத்தின்:

• ஒவ்வொரு ஸ்லோகமும், அதன் நேரடிப் பொருளும்.

• அவை உருவாக்கிய சமூகத் தாக்கம் மற்றும் வரலாற்றுச் சூழல்.

• இன்றைய நவீன மனித உரிமை மற்றும் சமத்துவக் கோணத்தில் அதன் முரண்பாடுகள்.

ஆகியவற்றை விரிவாகப் பார்க்கப் போகிறோம். எது மனிதநேயத்துக்கு ஏற்றது? எது சமத்துவத்திற்கு எதிரானது? என்பதைத் திறந்த மனதோடு விவாதிப்போம்.

சமநீதியையும் மனித சமத்துவத்தையும் தேடும் அனைவரும் இந்த உரையாடலுக்கு வரவேற்கப்படுகிறார்கள்.

தொடரும்…

ஊரான்

சனாதனம் அறிவோம்: பகுதி - 1, ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத, என்றும் நிலைத்திருக்கும் அது எது?

தமிழ்நாடு சட்டமன்ற எதிர்க்கட்சித் தலைவர் உதயநிதி ஸ்டாலின் அவர்கள் "சனாதனத்தை ஒழிப்போம்" என்று பேசியது, இன்று மீண்டும் பேசுபொருளாகி இருக்கிறது. சனாதன ஆதரவாளர்கள் இதனை "இந்து மதத்திற்கு எதிரானது", "கோயில்களை ஒழிப்பதற்கான பேச்சு" என்று திசை திருப்பி, சாமானிய மக்களிடையே உதயநிதிக்கு எதிரான ஒரு பிம்பத்தைக் கட்டமைக்க முயல்கிறார்கள். சாமான்ய மக்களுக்கும்கூட உதயநிதி பேசுவது தவறோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. சனாதனம் குறித்து அவர்களுக்குச் சொல்லப்படும் விளக்கங்கள்தான் இதற்குக் காரணம்.

சனாதன ஆதரவாளர்களின் மழுப்பலான விளக்கங்கள்

சனாதனம் என்றால் "ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதது", "முடிவில்லாதது", "என்றும் நிலைத்திருப்பது" (eternal) என்று விளக்கமளிக்கிறார்கள். சரி, அப்படி நிலைத்திருப்பது, முடிவில்லாதது, அழிவில்லாதது எது என்று கேட்டால், அவர்களிடம் பதில் இல்லை. குஷ்பு முதல் அனிதா குப்புசாமி வரை பலரும், "பொட்டு வைப்பது, பூச் சூடிக்கொள்வது, கோலம் போடுவது, கோயிலுக்குப் போவது" தான் சனாதனம் என்று பாமரத்தனமான விளக்கங்களை அளிக்கின்றனர்.

உண்மையில், சனாதனத்தை பாதுகாக்கும் கருத்தியல் வட்டாரங்களுக்கு சனாதனம் என்றால் என்னவென்று நன்றாகவே தெரியும். ஆனால், உண்மையைச் சொன்னால் மக்கள் அவர்களை வெறுப்பார்கள் என்பதால், அவர்களும் இந்த மேற்கண்ட மேலோட்டமான விளக்கங்களுக்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொள்கிறார்கள்.

தர்மம் இன்றி சனாதனம் இல்லை

'சனாதனம்' என்ற சொல்லுக்கு 'என்றும் இருப்பது' என்று பொருள் கொண்டாலும், 'தர்மம்' என்ற சொல்லோடு சேர்த்து 'சனாதன தர்மம்' என்று சொல்லும்போதுதான் அதன் முழுப் பரிமாணமும் விளங்கும். இந்த 'தர்மம்' என்ற சொல் இல்லாமல் சனாதனத்தைப் பற்றிப் பேசவே முடியாது.

'தர்மம்' என்றால் ஒழுக்க நெறி, அறநெறி, கடமை என்று பொருள். ஒரு மனிதன் எப்படி வாழ வேண்டும், தனது வாழ்வில் அவன் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நீதிநெறிகள் என்னவென்று போதிக்கக்கூடிய வழிகாட்டு நெறிமுறைகளையே இங்கே தர்மம் என்கிறார்கள். 

மனித வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அறநெறிகளை வள்ளுவம் 'திருக்குறளில்' போதிக்கிறது.

கிறிஸ்தவர்களுக்கான வழிகாட்டு நெறிமுறைகளை இயேசுநாதர் 'பைபிளில்' வழங்கியுள்ளார்.

இஸ்லாமியர்கள் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதை அல்லாஹ் 'குர்ஆனில்' வகுத்திருக்கிறார்.

அப்படியானால், இந்துக்களுக்கான அறநெறிகளை எங்கே தேடுவது? 

அவை வேதங்கள், ஸ்மிருதிகள், புராணங்கள், இதிகாசங்கள், ஆகமங்கள் என நூற்றுக்கணக்கான ஏடுகளில் சிதறிக்கிடக்கின்றன.

மனுதர்மம்: சனாதனத்தின் செயல் வடிவம்

நூற்றுக்கணக்கான ஏடுகளில் உள்ள நெறிமுறைகளைத் தேடி கடைபிடிப்பது கடினம் என்பதால், அவற்றையெல்லாம் தொகுத்து 'மனுஸ்மிருதி' அல்லது ‘மனுதர்ம சாஸ்திரம்’ அல்லது ‘சனாதன தர்மம்’ என்ற பெயரில் மனு என்பவன் வழங்கினான். இந்த 'மனுதர்ம சாஸ்திரம்' தான் இந்துக்களின் வாழ்க்கை நெறிமுறை, தண்டனை முறைகள் மற்றும் பரிகாரங்கள் குறித்துப் பேசுகிறது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், மனுதர்ம சாஸ்திரத்தைப் புரிந்துகொண்டால் சனாதனம் என்றால் என்ன என்பது தானாகவே விளங்கிவிடும்.

சனாதனம் என்பது வெறும் பொட்டு வைப்பதோ, பூ வைப்பதோ அல்ல; அது மனு வகுத்த ஒரு சமூகக் கட்டமைப்பு. ஆதி அந்தம் இல்லாத என்றும் நிலைத்திருக்கும் இந்துக்களின் அந்த வாழ்வியல் தர்மம் அதாவது நெறிமுறை என்னவென்று சாதாரண இந்துக்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா?

தொடர்வோம்...

சனாதனம் குறித்துச் சாமான்ய மக்களும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற நோக்கில், சனாதன தர்மத்தைப் போதிக்கக்கூடிய மனுதர்ம சாஸ்திரத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு ஸ்லோகமாக எடுத்து, விரிவாக அலசத் திட்டமிட்டுள்ளேன். சனாதனத்தின் உண்மையான முகத்தைத் திரைவிலக்கிக் காட்டும் இத்தொடர் இனி தொடரும்.

சனாதனம் அறிவோம்!

ஊரான்

நாவிதர், வண்ணார் சாதிகளின் வாழ்வியலில் மாற்றம் நிகழ்ந்தது எப்படி?

சாதியம் என்பது வெறும் மனோபாவம் சார்ந்தது மட்டுமல்ல; அது ஒரு பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு. இந்தியாவில் குறிப்பிட்ட சாதியினர் குறிப்பிட்ட தொழில்களைத்தான் செய்ய வேண்டும் என்ற கட்டாயமும், அந்தத் தொழில்கள் இழிவாகக் கருதப்பட்டதும் சாதிய ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்குக் காரணமாய் அமைந்தன. 

ஆனால், கடந்த 40, 50 ஆண்டுகளில் இந்தச் சாதியக் கட்டமைப்பில், குறிப்பாக நாவிதர்கள் மற்றும் வண்ணார்கள் வாழ்வியலில் ஏற்பட்ட மாற்றம், இந்தியச் சமூகவியல் ஆய்வுக்கு மிக முக்கியமானது. 

புத்தர் முதல் சித்தர்கள், வள்ளலார், பெரியார் என தொடர்ச்சியாகச் சாதிய இழிவுகளுக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்து வந்த போதிலும், இந்த மாற்றத்திற்கு அடிப்படைக் காரணம்—வெறும் மனமாற்றமோ, மேடைப் பேச்சுகளோ மட்டும் அல்ல; மாறாக, உற்பத்திக் கருவிகளில் ஏற்பட்ட வளர்ச்சியும், அதன் விளைவாக உற்பத்தி உறவுகளில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களுமே ஆகும்.

சாதிகளின் உற்பத்தி: மனுவின் தந்திரமும் வரலாற்று இருட்டடிப்பும்

சாதிகளின் தோற்றம் மற்றும் அதற்கான தொழில்கள் எவ்வாறு தீர்மானிக்கப்பட்டன என்பதை நாம் வரலாற்றுப் பூர்வமாகவும், தத்துவார்த்தப் பூர்வமாகவும் பார்க்க வேண்டும். சாதிகளின் உற்பத்தி குறித்து மனுஸ்மிருதி மிகத் தந்திரமான ஒரு கோட்பாட்டை முன்வைக்கிறது. நான்கு வருணங்களுக்கு இடையிலான கலப்பில் பிறந்தவர்களை (சங்கரா ஜாதிகள்), மனு புதிய வகைச் சாதிகளாக வகைப்படுத்துகிறான். 

அவ்வாறு வருணக் கலப்பில் உண்டான புதிய சாதிகளுக்கு என்று பிரத்யேகத் தொழில்களையும், (மனு: 10 வது அத்தியாயம்) சமூகப் படிநிலையில் அவர்களுக்கான கீழான இடத்தையும் மனுதர்மம் திட்டமிட்டு நிர்ணயித்தது.

ஆனால், இந்தத் தொழில்கள் எல்லாமே மனித குல வரலாற்றில் உற்பத்திக் கருவிகளின் வளர்ச்சிக்குத் தகுந்தாற்போல் உருவானவை என்பதை மனு தர்மம் மூடி மறைக்கிறது.

• சவரத் தொழிலின் தோற்றம்: தொடக்க கால மனிதன்—அதாவது இரும்பு கண்டுபிடிக்கப்படாத, கத்தி போன்ற கருவிகள் கண்டறியப்படாத காலத்தில்—முடிகளைச் சவரம் செய்வதற்கான வாய்ப்பே கிடையாது. அப்பொழுது மனிதன் இயற்கையான நீண்ட முடியுடனும் தாடியுடனும்தான் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். இரும்பு உலோகம் கண்டறியப்பட்டு, கத்தி போன்ற உற்பத்திக் கருவிகள் உருவாக்கப்பட்ட பிறகே சவரம் செய்கிற தொழிலும், அதற்கான தேவையும் மனித சமூகத்தில் தோன்றியிருக்க முடியும். ஆனால், வரலாற்றுப் பூர்வமாக உருவான இந்தத் தொழிலை, ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியினர்தான் செய்ய வேண்டும் என்று வருணக் கலப்பின் அடிப்படையில் மனு தர்மம் இதை ஒரு சாதித் தொழிலாக மாற்றியது. (மனு-8, 47)

• சலவைத் தொழிலின் தோற்றம்: அதேபோல்தான் ஆடைத் தொழிலும். மனிதன் பருத்தி நூலைக் கண்டுபிடித்த பிறகுதான் நாகரிக ஆடைகள் தோன்றியிருக்க வேண்டும். ஆடைகள் தோன்றி, மனிதன் அவற்றைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கிய பிறகே, அதை வெளுப்பதற்கான (துவைப்பதற்கான) தேவையும் சமூகத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும். தொடக்க காலத்தில் ஆடை வெளுப்பது, துவைப்பது போன்ற வேலைகளை அவரவர் தத்தமது தேவைகளுக்காகத் தாங்களேதான் செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால், இதையும் ஒரு குறிப்பிட்ட சாதிக்கு மட்டுமே உரிய இழி தொழிலாக ஒதுக்கியது வருணக் கலப்பில் ஏற்பட்ட சாதி அடிப்படையிலான அடக்குமுறைதான்.

இவ்வாறு, மனித குல வளர்ச்சியில் உருவான தொழில்நுட்பங்களை, குறிப்பிட்ட மனிதர்களின் மீது நிரந்தர இழிவாகச் சுமத்தியதுதான் வருணக் கோட்பாடு.

அடிமைத்தனத்தின் வடிவம்: 'இலவச' சேவை முறை

மனு வகுத்த இந்தச் சாதியக் கோட்பாட்டின் நீட்சியாகவே, சுமார் நாற்பது, ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை, கிராமப்புறங்களில் சவரம் செய்வதும் துணி வெளுப்பதும் வெறும் 'தொழிலாகப்' பார்க்கப்படாமல், அவை மேலாதிக்கச் சாதிகளுக்கான 'இலவசச் சேவையாகவே' பார்க்கப்பட்டன.

அன்றாட உழைப்புக்கான கூலி பணமாக வழங்கப்படவில்லை. காலையிலோ மாலையிலோ ஆதிக்கச் சாதியினரின் வீடுகளுக்குச் சென்று, “ஏகாளி வந்திருக்கேம்மா” என்று குரல் எழுப்பி அவர்கள் போடும் பழைய களி, கூழ் அல்லது மிச்சமான சோற்றை வாங்கிச் செல்லும் அவல நிலை இருந்தது. நாவிதர்களின் நிலையும் இதுதான். ஆண்டு முழுமைக்குமான உழைப்பிற்கு, நெல் அறுவடை காலங்களின் போது 'ஒரு கட்டு நெல்' தர்மமாக வழங்கப்படும்.

தொழில் நிமித்தமாக மற்றவர்களையும், துணிகளையும் தொட வேண்டியது இருந்ததால் இவர்களை சூத்திரச்சாதிகளில் ஆகக் கீழ்நிலையில் வைத்து தீண்டத்தக்கவர்களாக  நடத்தினார்களே ஒழிய அது உண்மையான மனித மரியாதையோ அல்லது உழைப்புக்கான அங்கீகாரமோ அல்ல; அது எஜமானன்-அடிமை உறவின் நீட்சி.

மாற்றத்தை ஏற்படுத்திய உற்பத்திக் கருவிகள்

சமூகத்தில் ஏற்பட்ட பொருளாதார மாற்றங்கள், நகரமயமாதல் மற்றும் மக்கள் புலம்பெயர்தல் (Migration) ஆகியவை இந்த 'இலவச' மற்றும் 'பண்ணை' அடிமைமுறைச் சேவைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தன.

கிராமத்துச் சாதியக் கட்டுப்பாட்டை உடைத்துக் கொண்டு மக்கள் நகரங்களை நோக்கிப் புலம்பெயர்ந்த போது, 'சேவை' என்பது 'வணிகமாக' மாறியது. 

சவரக் கடைகளும் (Saloons), சலவைக் கடைகளும் (Laundries) தனியாக உருவெடுத்தன. 'வீட்டு வாசலில் வந்து நின்ற உழைப்பாளி' என்ற நிலை மாறி, 'உழைப்பாளியின் கடைக்குத் தேடிச் சென்று காசு கொடுத்துச் சேவை பெறும்' புதிய உற்பத்தி உறவு உருவானது. இது அவர்களுக்குப் பொருளாதார விடுதலையையும், ஓரளவு தார்மீக மரியாதையையும் தந்தது.

சுயமரியாதையை மீட்டெடுத்ததில் நவீன தொழில்நுட்பத்தின் பங்கு

உற்பத்திக் கருவிகளின் வளர்ச்சி இவர்களின் உழைப்புச் சுரண்டலை மேலும் குறைத்தது. குறிப்பாக, துணி துவைக்கும் துறையில் ஏற்பட்ட தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி—வாஷிங் மெஷின் (Washing Machine), அயன் பாக்ஸ் (Iron Box), நவீன சோப்புகள் மற்றும் பிரஷ்கள்—பலரையும் தங்களின் துணிகளைத் தாங்களே துவைத்துக் கொள்ள ஊக்கப்படுத்தியது. இதனால், வண்ணார் சமூகத்தினர் மீதான ஆதிக்கச் சாதிகளின் நேரடிச் சார்புநிலை குறைந்தது.

ஆனால், சவரம் செய்யும் தொழில் (Hairdressing) மட்டும் இன்னும் முழுமையாகச் சுயமாகச் செய்து கொள்ளும் அளவுக்கு மாறவில்லை. இன்றும் அதற்கு மனித உழைப்பு இன்றியமையாததாக உள்ளது. 

ஆயினும், நவீனக் கருவிகளின் வரவும், குளிரூட்டப்பட்ட சலூன்களின் பெருக்கமும் அந்தத் தொழிலை ஒரு நவீனத் தொழில்துறையாக (Grooming Industry) மாற்றி, அதன் மீதிருந்த சாதியக் கறையைக் கணிசமாகக் குறைத்துள்ளன.

மனுதர்மம் பிறவிச் சட்டமாக உறுதிப்படுத்திய சாதித்தொழிலை, உற்பத்திக் கருவிகளின் வளர்ச்சியே இன்று வருமானமாகவும், சுயமரியாதையாகவும் மாற்றியமைத்துள்ளது என்பதற்கு இதுவே சான்று.

முடிவுரை

நாவிதர் மற்றும் வண்ணார் சாதி மக்களின் சாதிய இழிவு இன்று பெருமளவு குறைந்து போனதற்கு, உற்பத்தி முறைகளில் ஏற்பட்ட முதலாளித்துவ பொருளாதார மாற்றங்கள், நகரமயமாதல், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி மற்றும் நீண்டகால சமூக நீதிப் போராட்டங்கள் முக்கியக் காரணங்களாகும்.

கருத்தியல் ரீதியான விவாதங்கள் ஒருபுறம் இருந்தாலும், நடைமுறையில் சாதியத்தை ஒழிக்க வேண்டுமானால், சாதி சார்ந்த உழைப்பு முறைகளை நவீன தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்டு மாற்றி அமைக்க வேண்டும்.

உற்பத்தி உறவுகளும் உற்பத்திக் கருவிகளும் நவீனமயமாகிப் பொதுமைப்படுத்தப்படாதவரை, சாதியப் படிநிலைகளை முழுமையாக உடைக்க முடியாது என்பதை இந்தச் சமூக மாற்றங்கள் நமக்கு அழுத்தமாக உணர்த்துகின்றன.

ஊரான்

அலுப்பா? அல்லது உழைப்பை உதாசீனப்படுத்தும் மேட்டிமைத்தனமா?

"என்னைப்போல என் பிள்ளையும் கஷ்டப்படக் கூடாது" — இந்த ஒரு வரி, இன்று இந்தியாவின் ஆகப் பெரும்பாலான உழைக்கும் மக்களின் தாரக மந்திரமாக மாறிவிட்டது. 

விவசாயி, தச்சர், முடிதிருத்துபவர், மேஸ்திரி, துப்புரவுப் பணியாளர், தற்காலிக (Contract) ஆலைத் தொழிலாளி, சத்துணவு ஆயா, வீட்டு வேலை செய்பவர் என இந்தப் பட்டியல் நீளமானது.

உடல் உழைப்பைக் கோரும் அல்லது மேலதிகாரிகளின் இழிவான அடக்குமுறைக்கு உள்ளாகும் ஒவ்வொரு கடைநிலை ஊழியரின் கனவும் இதுதான்: "என் வாரிசு எப்படியாவது ஒரு ஏசி அறையில், கஷ்டமில்லாத வேலையில் ஒரு டாக்டராகவோ, ஒரு இன்ஜினியராகவோ, ஒரு அரசு அதிகாரியாகவோ, ஒரு ஐடி துறை ஊழியராகவோ அமர்ந்துவிட வேண்டும்."

எப்படியாவது முன்னேறுவதற்குத்தான் நீட் (NEET) தேர்வு உள்ளிட்ட மோசடிகளும், அரசு வேலை பெறுவதற்கான கையூட்டுகளும் அன்றாடம் அரங்கேறுகின்றன. வழிவகை தெரியாதவர்கள், வாய்ப்புக் கிட்டாதவர்கள் மட்டுமே இந்த மோசடிப் படிக்கட்டுகளைப் பயன்படுத்துவதில்லை.

ஆனால், ஒரு சமூகவியல் பார்வையில் இந்தக் கனவை நாம் ஆழமாகப் பரிசீலிக்கும்போது, அதன் பின்னால் இருக்கும் சுயநலமும், சமூகத்தின் கோழைத்தனமும் அதிர்ச்சியளிப்பதாக உள்ளது.

எஞ்சி நிற்கும் கேள்வி: கஷ்டப்படப் போவது யார்?

எல்லோருமே கஷ்டப்படாத, மேசை நாற்காலி (White-collar) வேலைகளுக்குச் சென்றுவிட்டால், இந்த நாட்டின் உற்பத்தியை யார் செய்வது? விவசாய நிலத்தில் யார் இறங்குவது? தொழிற்சாலைகளின் இயந்திரங்களை (Machinist/Turner) யார் இயக்குவது? துப்புரவுப் பணி உள்ளிட்ட பொதுச் சேவைகளை யார் வழங்குவது? இங்கே உடல் உழைப்பு கோரும் தொழில்கள் மரியாதையற்றதாக ஏன் மாற்றப்பட்டுள்ளன?

உழைப்பைக் கௌரவமாகப் பார்க்காத ஒரு சமூகம், உற்பத்தியை முற்றிலும் இழந்து, வெறும் நுகர்வுச் சமூகமாக மட்டுமே மாறிப்போகும் ஆபத்து இதில் அடங்கியுள்ளது.

அலுப்பா? அல்லது உழைப்பை உதாசீனப்படுத்தும் 'மோட்டிவேஷனா'?

"நம் பிள்ளையாவது தப்பிக்கட்டும்" என்ற இந்த எண்ணம், உழைப்பால் வந்த 'உடல் அலுப்பு' அல்ல. இது, உழைப்பை இந்தச் சமூகம் உதாசீனப்படுத்துவதால் விளைந்த 'மன அலுப்பு'.

இங்கே கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான ஒன்று: இந்தக் கடின உழைப்புகளுக்குச் சமூகத்தில் ஏன் உரிய மரியாதையும், தகுந்த வருவாயும் கிடைக்கவில்லை? என்று சிந்தித்து, அதற்கு எதிராகப் போராடுவதற்குப் பதிலாக, ‘எப்படியாவது’ (Shortcuts) தப்பித்து ஓட நினைக்கும் ஒரு 'போலி மோட்டிவேஷன்'தான் இன்று கல்விச் சந்தையால் விற்கப்படுகிறது.

போராட்டக் குணத்தை இழந்த கோழைத்தனம்

இந்தச் சமூகத்தில் உள்ள ஒவ்வொருவரும் தங்களின் சொந்த வாரிசுகளின் விசயத்தில், சுயநலமான முடிவுகளையே எடுக்கின்றனர்.

வாயளவில், சாதியப் பாகுபாடுகளையும், வர்க்கப் பாகுபாட்டையும் சாடுவோர்கூட, நடைமுறையில் உடல் உழைப்பை இழிவாகவே பார்க்கின்றனர். "படிப்பது இராமாயணம், இடிப்பது இராமர் கோயில்" என்ற கதையாக, உழைக்கும் வர்க்கத்தின் பிள்ளைகள்கூட தங்களின் வர்க்க உணர்வை இழந்து, முதலாளித்துவக் கனவுகளை நோக்கி ஓடப் பழக்கப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.

போராட மறுக்கும் கோழைத்தனம்: ஒரு தச்சரின் உழைப்புக்கோ, ஒரு துப்புரவுப் பணியாளரின் சேவைக்கோ ஏன் ஐடி (IT) ஊழியருக்கு அல்லது அரசு ஊழியருக்கு இணையான ஊதியமும், சமூக அந்தஸ்தும் வழங்கப்படுவதில்லை? உடல் உழைப்பிற்கு உரிய மரியாதை தராத இந்த அமைப்பிற்கு எதிராக, உழைப்புக்கு ஏற்ற ஊதியம் தராத, சுரண்டலுக்கு எதிராகக் கூட்டுப் போராட்டம் நடத்துவதுதான் சமூக நீதியே தவிர, என் பிள்ளை மட்டும் "எஜமானன் நாற்காலியில்" அமர வேண்டும் என்று எண்ணுவதும் அதை எந்த வழிமுறையிலாவது அடைந்துவிட வேண்டும் என்ற நடைமுறையும் ஒரு கூட்டுச் சமூகக் கோழைத்தனம் (Social Cowardice) அன்றி வேறல்ல.

முடிவுரை

இன்றைய கல்வி என்பது மனிதனைச் செழுமைப்படுத்தும் ஒரு கருவி அல்ல; அது உழைப்பில் இருந்து தப்பித்து ஓடுவதற்கான ஒரு 'நுழைவுச் சீட்டு' (Exit Ticket) மட்டுமே.

உழைப்புக்குரிய மரியாதையும், நியாயமான ஊதியமும் ஒவ்வொரு தொழிலுக்கும் கிடைக்கும் வரை, இந்தச் சமூகத்தில் உண்மையான சமத்துவம் மலரப் போவதில்லை. உழைப்பை இழிவுபடுத்துவதை விடுத்து, உழைப்பின் மதிப்பை — அதாவது உரிய மரியாதை மற்றும் ஊதியத்துடன் — மீட்டெடுப்பதற்கான தார்மீகக் கடமை நம் அனைவருக்கும் உண்டு. இல்லையெனில், ஒட்டுமொத்தச் சமூகமும் உழைப்பை உதாசீனம் செய்யும் ஒரு கூட்டத்தை உற்பத்தி செய்வதில்தான் முடியும்.

ஊரான்