நான்
இந்தப் படத்தைக் கொண்டு ஒரு கவிதை எழுதவும்
ஜெமினி
பகுப்பாய்வு
இந்தப் படம் அமைதியும், உழைப்பும், வாழ்வியலும் கலந்த ஒரு அழகான தருணத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. அதைக் கருப்பொருளாகக் கொண்டு இதோ ஒரு கவிதை:
கனிந்த வாழ்வு
வாசற்படியில் அமர்ந்து கொண்டு வாழ்க்கையின் சுவையைச் செதுக்குகிறார்...
கையில் ஒரு பப்பாளிப் பழம், கண்களில் ஒரு நிதானம்.
வெள்ளி முடிகளும்,
சுருங்கிய தோலும்
சொல்லாமல் சொல்லும் அவரது அனுபவத்தை!
வெள்ளை நிறப் பட்டைகளும்,
நீல நிறக் கட்டங்களும்
ஆடையாய் அல்ல,
அவரது அடையாளமாய்...
அவசரங்கள் ஏதுமில்லாத
அந்த விரல்கள்
தோல் நீக்கித் தருவது
வெறும் பழத்தை மட்டுமல்ல; அன்பையும்,
அன்றாட வாழ்வின் அர்த்தமுள்ள அமைதியையும் தான்!
***
ஜெமினி
இந்தக் கவிதை உங்களுக்குப் பிடித்திருக்கிறதா? அல்லது இந்தப் படத்தின் பின்னணியைப் பற்றி இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாக (உதாரணமாக அந்தத் தந்தை அல்லது தாத்தாவின் பாசத்தைப் பற்றி) எழுத வேண்டுமா?
நான்
ஆம்
ஜெமினி
நிச்சயமாக, அந்த முதியவரின் அன்பையும், அவர் பழத்தைச் செதுக்கும் பாசத்தையும் முன்னிறுத்தி இதோ ஒரு கவிதை:
பாசத்தின் சுவை
பழுத்த பழத்தின் தோல் சீவும் முன் பக்குவமாய் கனிந்திருக்கிறது அவர் மனது!
தன் பசி தீர்க்க அல்ல - இது தன் பிள்ளைகளுக்கோ, பேரப்பிள்ளைகளுக்கோ பகிர்ந்து கொடுக்கக் காத்திருக்கும் பாசம்!
முதிர்ந்த கைகளின் நடுக்கத்திலும் தவறாமல் விழுகிறது அந்தத் துண்டுகள்...
அவர் செதுக்குவது வெறும் கனியை அல்ல,
காலம் காலமாய் குடும்பத்தின் மீது அவர் காட்டி வரும் அக்கறையை!
வியர்வை சிந்திய உழைப்பிற்குப் பின் திண்ணையில் அமர்ந்து
அவர் தரும் கனி, எந்த விலையுயர்ந்த இனிப்பையும் விட இனிப்பானது...
அன்பால் ஆனது!
***
நன்றி ஜெமினி
No comments:
Post a Comment