வள்ளுவன் பாடும் 'மெய்யுணர்வு', 'கடவுளை' உணர்வதா?

குறள்:

ஐயுணர்வு எய்தியக் கண்ணும் பயமின்றே 

மெய்யுணர்வு இல்லா தவர்க்கு. (354)

பொருள்:

மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி ஆகிய ஐந்து புலன்களையும் அடக்கி ஆளும் ஆற்றலைப் பெற்றிருந்தாலும், ஒருவருக்கு உண்மைப் பொருளை அறியும் 'மெய்யுணர்வு' (அறிவு) இல்லையென்றால், அதனால் அவருக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை.

விளக்கம்:

• ஐயுணர்வு: ஐந்து புலன்களின் (பார்வை, கேட்டல், சுவைத்தல், நுகர்தல், தொடுதல்) மீதான கட்டுப்பாடு. சிலர் தவம் செய்தோ அல்லது கடுமையான பயிற்சியாலோ புலன்களை அடக்கி ஆளலாம்.
• மெய்யுணர்வு: உலகப் பொருட்களின் நிலையற்ற தன்மையைப் புரிந்து கொண்டு, உண்மையான மெய்ப்பொருளை (கடவுள் அல்லது பிரபஞ்ச உண்மை) உணர்தல்.
• பயமின்றே: எந்தப் பயனும் இல்லை.

சாரம்சமாக: வெறும் புலன் அடக்கம் மட்டும் ஒருவரை உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்லாது. எது உண்மை, எது பொய் என்று பிரித்தறியும் ஞானம் அல்லது மெய்யறிவு ஒருவருக்கு மிக அவசியம். அது இல்லாதபோது, அவர் செய்யும் மற்ற பயிற்சிகள் அனைத்தும் வீணானவையே என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார்.

இப்படித்தான் பலரும் இந்தக் குறளுக்குப் பொருள் கொள்கின்றனர்

ஆனால் எனது புரிதல் இதோ,

இங்கே, மெய்யுணர்வு என்பது ஒரு மதத்தையோ அல்லது சடங்கையோ சார்ந்தது அல்ல; அது "உண்மை என்ன?" என்று தேடும் ஒரு தெளிந்த அறிவு நிலை.

எதுவும் நிலையானது அல்ல. எல்லாமே மாறிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதான் இயக்கவியல். இந்த மாறிக் கொண்டிருக்கிற உண்மையை அறிதலே உண்மையான மெய்யறிவு. இந்த மெய்யறிவு இருந்தால் நாம் வாழ்க்கையில் எதிர்வரும் சவால்களை எதிர்கொள்ள முடியும். இதுவே இந்தக் குறளுக்கு பொருத்தமான பொருளாக இருக்க முடியும்.

இந்த இயக்கவியல் (Dialectics) பார்வை வள்ளுவரின் சிந்தனைக்கு மிகவும் நெருக்கமானது. இதன்படி இந்தக் குறளில் மூன்று முக்கியமான உண்மைகள் புலப்படுகின்றன:

1. மாற்றத்தை உணர்தல்: "எதுவும் நிலையானது அல்ல" என்ற உண்மையை உணர்வதே மெய்யறிவு. செல்வம், இளமை, உடல், புகழ் என அனைத்தும் மாறிக்கொண்டே இருப்பவை. இந்த மாற்றத்தை ஒருவன் உணர்ந்துவிட்டால், இழப்புகளின் போது அவன் நிலைகுலைய மாட்டான்.

2. புலன் கடந்து சிந்தித்தல்: 

ஐந்து புலன்களும் (ஐயுணர்வு) ஒரு பொருளின் வெளிப்புறத் தோற்றத்தை மட்டுமே நமக்குக் காட்டும். ஆனால், அறிவு மட்டுமே அதன் உள்ளே மறைந்திருக்கும் "மாற்றம்" அல்லது "நிலையற்ற தன்மை" (Impermanence) என்ற மெய்யுணர்வை அறியும்.

ஐம்புலன்கள் இல்லை என்றால் அறிவைக்கூட பெற முடியாது என்பதையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். 

3. சவால்களை எதிர்கொள்ளும் வலிமை: 

"இதுவும் கடந்து போகும்" அல்லது "மாற்றம் ஒன்றே மாறாதது" என்ற மெய்யறிவு இருப்பவருக்கு, வாழ்க்கையின் இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் ஒரு சமநிலை (Equanimity) உண்டாகும். இந்தச் சமநிலையே சவால்களை எதிர்கொள்வதற்கான மிகப்பெரிய மனவலிமையைத் தருகிறது.

வள்ளுவர் 'நிலையாமை' என்ற அதிகாரத்தில் இதையேதான் வலியுறுத்துகிறார்:

"நில்லாத வற்றை நிலையின என்றுணரும் 

புல்லறி வாண்மை கடை." 

(நிலையாப் பொருள்களை நிலையானவை என்று நம்புவதுதான் அறியாமை என்கிறார்).

உலகத்தின் இயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதன் மாற்றத்திற்கு ஏற்ப நம்மைத் தகவமைத்துக் கொள்வதே உண்மையான மெய்யறிவு. வெறும் சடங்குகளோ அல்லது புலன்களை ஒடுக்குவதோ மட்டும் வாழ்க்கையின் சவால்களை வெல்லப் போதாது; இந்தத் தத்துவார்த்தமான தெளிவே ஒருவனை மனிதனை நல்வழிப்படுத்தும்.

புற உலக எதார்த்தம்: வள்ளுவர் 'இயற்கை' மற்றும் 'யதார்த்தத்தை' பாடியவர். அவர் ஆகாயத்தில் கோட்டை கட்டாமல், நிலத்தில் வாழும் மனிதனுக்கான அறத்தையே பாடினார்.

மறை நூல் vs அறநூல்: இது மிகத் தெளிவான வேறுபாடு. மறைநூல் (Scripture) என்பது நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அமைவது; அறநூல் (Ethical Treatise) என்பது அறிவின் அடிப்படையில் அமைவது. குறள் அறிவுக்குப் பொருந்தும் அறங்களையே பேசுகிறது.

"திருவள்ளுவர் ஒரு குறிப்பிட்ட மதவாதியோ அல்லது சமய நம்பிக்கை உடையவரோ அல்லர்; அவர் இயற்கையையும், புற உலக யதார்த்தத்தையும் பாடியவர். இந்தக் கண்ணோட்டத்திலிருந்தே அவரது பாக்களை நாம் மதிப்பிட வேண்டும்.

திருக்குறளில் புகுத்தப்பட்ட சில இடைச்செருகல்களும், தவறான உரைகளுமே அதனை ஒரு 'மறைநூலாக' மாற்ற முயல்கின்றன. ஆனால், திருக்குறள் என்பது ஒரு மறைநூல் அன்று; அது மானுடத்திற்கான உன்னதமான அறநூல்".

(ஜெமினியின் உதவியுடன் எனது புரிதல் இதுதான்)

ஊரான்