நுகர்வுப் பண்டமாக்கப்படும் பக்தி: ஒரு கிராம்சியப் பார்வை!

மார்க்சிய அறிஞர் அன்டோனியோ கிராம்சி தனது சிறைக்குறிப்புகளில் "பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்" (Cultural Hegemony) என்கிற மிக முக்கியமான தத்துவத்தை முன்வைக்கிறார்:

ஒரு ஆளும் வர்க்கம் அல்லது ஆதிக்கச் சக்தி, மக்களைத் தனது துப்பாக்கி முனையால் மட்டும் அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்க முடியாது; மாறாக, மக்களின் அன்றாடச் சிந்தனைகளில், அவர்களின் "பொதுப் புத்தியில்" (Common Sense) தங்களுக்குச் சாதகமான கருத்துக்களை "இயல்பான ஒன்று" போலப் பதிய வைப்பதன் மூலமே தனது ஆதிக்கத்தை நீட்டிக்க முடியும் என்கிறது இக்கோட்பாடு.

இன்றைய தமிழ்நாட்டுச் சூழலில், பக்தி, பரிகாரம், ஆன்மீகம் ஆகியவை வெறும் தனிநபர் நம்பிக்கைகளாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு பரந்த சமூக-பண்பாட்டுக் கட்டமைப்பின் பகுதியாகவும் செயல்பட்டு வருகின்றன. இதன் வழியே மக்களின் சிந்தனைகளும் வாழ்க்கை முறைகளும் எவ்வாறு வடிவமைக்கப்படுகின்றன என்பதை ஆராய்வது அவசியமாகிறது.

திருவண்ணாமலை கிரிவலம்

திருவண்ணாமலை கிரிவலமும் ஆன்மீக நுகர்வும்

பௌர்ணமி நாட்களில் திருவண்ணாமலையில் லட்சக்கணக்கிலும், மற்ற நாட்களில் இரவு பகல் பாராமல் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கிரிவலம் செல்கிறார்கள். ஏன் நடக்கிறார்கள்? எதற்காக நடக்கிறார்கள்?

அறிவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், நீண்ட தூர நடைப்பயிற்சி உடல்நலத்திற்கு சில நன்மைகளைத் தருகிறது. ஆனால், "இந்த மலையைச் சுற்றி வந்தால் வாழ்வில் நல்லது நடக்கும்", "நினைத்த காரியம் கைகூடும்", "பாவங்கள் தீரும்" போன்ற நம்பிக்கைகளால் கூறப்படும் ஆன்மீகப் பலன்களை அறிவியல் முறையில் நிரூபிப்பது இன்றுவரை சாத்தியமாகவில்லை.

அப்படியென்றால், இதே நடைப்பயிற்சியைச் செலவில்லாமல் தங்களின் சொந்த ஊரிலேயே மேற்கொள்ளலாமே?

ஆனால் மக்கள் அப்படிச் சிந்திப்பதில்லை. ஏனெனில், குறிப்பிட்ட ஆன்மீகச் செயல்பாடுகளுக்கே தனித்துவமான பலன்கள் உள்ளன என்ற ஒரு "பொதுப் புத்தி" மக்களின் மனதில் ஆழமாகப் பதிய வைக்கப்பட்டுள்ளது. முன்பு அச்சு ஊடகங்கள் மூலமாகவும், இன்று YouTube, Instagram போன்ற சமூக ஊடகங்கள் மூலமாகவும் இந்தப் பொதுப் புத்தி தொடர்ந்து மறுஉற்பத்தி செய்யப்படுகிறது.

பண்டமாக்கப்படும் பக்தி (Commodification of Devotion)

தமிழ்நாட்டில் முருகன் கோவில் தைப்பூசம் முதல் இதர எண்ணற்ற திருவிழாக்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கிலும் லட்சக்கணக்கிலும் மக்கள் செல்கின்றனர். சில ஆயிரம் ரூபாய்களைச் செலவழித்து அவர்கள் அடையும் 'ஆத்ம திருப்தி' முற்றிலும் தனிமனித அனுபவமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அந்தத் திருப்தியை எந்த வழிபாட்டு முறைகளின் வழியாக அடைய வேண்டும் என்ற எண்ணம் சமூக மற்றும் பண்பாட்டு அமைப்புகளால் தொடர்ந்து உருவாக்கப்பட்டும் பராமரிக்கப்பட்டும் வருகிறது.

முதலாளித்துவச் சமூகம் தனது உற்பத்திப் பொருட்களை அத்தியாவசியத் தேவைகளாக மாற்றி நுகர்வுக்கான பண்டங்களாக மாற்றுவதைப் போலவே, பக்தி, பரிகாரம், வழிபாடு ஆகியவையும் ஒரு சந்தைப் பொருளாக மாற்றப்படுகின்றன. VIP தரிசனமும் சிறப்புக் கட்டண தரிசனமும் பரிகார பூஜைகளும் ஆன்மீக சுற்றுலாக்களும் கட்டண யாகங்களும் பெரும் பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளாக வளர்ந்துள்ளன. இங்கே ஆன்மீக அனுபவமும் சந்தையின் இலாப நோக்கமும் ஒன்றோடொன்று கலக்கின்றன. இவ்வாறு ஆன்மீக அனுபவம் கூட ஒரு வகையான நுகர்வுப் பொருளாக மாற்றப்படும் போது, பக்தியும் சந்தையும் பிரிக்க முடியாதவாறு பின்னிப் பிணைகின்றன.

பொதுமக்களின் துயரமும் நுகர்வுப் பண்பாடும்

மக்கள் இவ்வாறு ஆன்மீகத் தலங்களை நோக்கிப் பெருமளவில் நகர்வதால் ஏற்படும் சமூக விளைவுகளையும் கவனிக்க வேண்டியுள்ளது.

சிறப்பு நாட்களில் கோவில் நகரங்களை நோக்கி அரசுப் பேருந்துகள் திருப்பி விடப்படுவதால் பள்ளிக்குச் செல்லும் மாணவர்களும் மருத்துவத் தேவையுடையவர்களும் அன்றாட வேலைக்குச் செல்லும் தொழிலாளர்களும் போதியப் பேருந்துகள் இன்றி சிரமங்களை எதிர்கொள்கின்றனர். மேலும் ஆயிரக்கணக்கான வாகனங்கள் ஒரே நேரத்தில் சாலைகளில் இயங்குவதால் எரிபொருள் நுகர்வு அதிகரிக்கிறது; சுற்றுச்சூழல் மாசு உருவாகிறது; பொதுவாழ்வில் தடங்கல்கள் ஏற்படுகின்றன. இதன் தாக்கத்தை அதிகமாகச் சந்திப்பது மீண்டும் உழைக்கும் மக்கள்தான்.

கிராம்சிய பார்வையில், சமூக விளைவுகளைப் பற்றிய சிந்தனையை விடுத்து தனிமனித ஆன்ம திருப்தியே முதன்மை என்ற மனநிலை வளரும்போது, மனிதனின் கூட்டுணர்வு படிப்படியாக பலவீனப்படுத்தப்படுகிறது. சமூகச் சிக்கல்களை பொதுவாக எதிர்கொள்ளும் திறன் மழுங்கி, தனிமனித தீர்வு தேடுதல் மட்டுமே இயல்பானதாக தோன்றும் நிலை உருவாகிறது. இதுவே நுகர்வுப் பண்பாட்டின் ஆழமான விளைவு.

பக்தி: தனிமனித உரிமையா, பொதுப் பிரச்சினையா?

தனிமனித சுதந்திரம் என்ற அடிப்படையில், பக்தி ஒருவரின் தனிப்பட்ட விவகாரமாக இருக்கலாம். ஒருவருக்கு நம்பிக்கை இருந்தால், பிறருக்கு எந்தத் தொந்தரவும் ஏற்படுத்தாமல் அவர் அந்த நம்பிக்கையைப் பின்பற்றுவதற்கு முழு உரிமை உண்டு.

ஆனால், அந்தப் பக்தி பிறரின் உரிமைகளைப் பாதிக்கும் அளவுக்கு, பொதுவாழ்வை முடக்கும் அளவுக்கு, அல்லது சமூக வளங்களை சமமற்ற வகையில் பயன்படுத்தும் அளவுக்கு வளரும்போது, அது ஒரு தனிப்பட்ட விவகாரம் மட்டுமாக இருக்காது; சமூக விவாதத்திற்குரிய ஒன்றாக மாறுகிறது.

ஆதிக்கக் கருத்தியலின் தந்திரம்

ஏன் மக்கள் இந்தச் சமூக விளைவுகளை எளிதில் உணர்வதில்லை?

உழைக்கும் மக்களின் வறுமை, வேலையின்மை, சாதிய ஒடுக்குமுறை, பொருளாதார நெருக்கடிகள் போன்றவற்றின் உண்மையான காரணங்களை மக்கள் கேள்விக்குட்படுத்தாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதில் ஆதிக்கச் சக்திகள் எப்போதும் அக்கறை காட்டுகின்றன.

சமூகச் சிக்கல்களின் காரணங்களை அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அமைப்புகளில் தேடுவதற்குப் பதிலாக, அவற்றை தனிமனித விதி, கர்மா, முற்பிறவி, பாவம், பரிகாரம் போன்ற கருத்துக்களின் வழியே விளக்க முயலும் போக்குகள் உருவாகின்றன. மக்களின் இயல்பான பயங்களும் ஏக்கங்களும் சந்தைப்படுத்தப்பட்டு, அவர்களின் பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வு சமூக மாற்றத்தில் அல்ல, ஆன்மீக நுகர்வில் இருப்பதாக நம்ப வைக்கப்படுகின்றனர். இதை கிராம்சி குறிப்பிடும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தின் ஒரு வடிவமாகப் பார்க்கலாம்.

இவ்வாறு சமூகப் பிரச்சினைகளின் காரணங்களை கட்டமைப்பு ரீதியாகப் புரிந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக, தனிமனித நம்பிக்கைகள் மற்றும் பரிகாரங்களின் வழியே விளக்கப்படும் சூழல் உருவாக்கப்படுகிறது.

முடிவுரை

பக்தியை வெறுமனே தனிநபர் நம்பிக்கையாக மட்டும் புரிந்துகொள்வது போதாது; அது எவ்வாறு பொருளாதார நலன்கள், பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் மற்றும் சமூகத்தில் நிலவும் அதிகார உறவுகளோடு பின்னிப் பிணைந்து செயல்படுகிறது என்பதையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

பக்தியை உடனடியாக ஒழிப்பது என்பதைவிட, பக்தியின் பெயரில் உருவாக்கப்படும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கக் கருத்தியலையும், நுகர்வுப் பண்பாட்டையும், சமூக அநீதிகளை மறைக்கும் சிந்தனை முறைகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும்.

வானத்தை நோக்கி வரம் தேடும் மக்களின் பார்வையை, தங்களின் வாழ்க்கைச் சிக்கல்களின் உண்மையான காரணங்களை நோக்கித் திருப்புவதும், உரிமைகளுக்கான சமூகப் போராட்டங்களை நோக்கி அவர்களை நகர்த்துவதும் இன்றைய முற்போக்குச் சக்திகளின் முக்கியமான கடமையாகும்.

ஊரான் / பொன். சேகர்