மொழியின் வரலாற்றை நாம் அணுகும்போது, பெரும்பாலும் புனைவுகளும் வரலாறும் கலந்தே காணப்படுகின்றன. ஆனால், அறிவியல் பூர்வமான சமூகப் பார்வையில் அணுகும்போது, மொழி என்பது ஒரு தனிமனிதனின் செயலல்ல, அது ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு உழைப்பின் விளைவு என்பது தெளிவாகிறது.
1. உழைப்பிலிருந்து பிறந்த மொழி
மார்க்சிய மெய்யியலின்படி, "உழைப்புதான் மனிதனை உருவாக்கியது". ஆதிகால மனிதன் கூட்டாக வேட்டையாடும்போதும், உணவைச் சேகரிக்கும்போதும் ஒருவருக்கொருவர் தகவல்களைப் பரிமாறிக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. அந்த 'உற்பத்திப் போராட்டத்தின்' விளைவாகவே ஒலிகள் சொற்களாகவும், சொற்கள் மொழியாகவும் உருப்பெற்றன. எனவே, மொழி என்பது ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து தனிமனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றல்ல; அது காடுகளிலும், நிலங்களிலும் மனிதர்கள் சிந்திய வியர்வையின் ஒலி வடிவம்.
.png)
2. அகத்தியர்: ஒரு கருத்தியல் திணிப்பு
இராமாயணம் போன்ற காவியங்கள் பிந்தைய காலத்தில் எழுதப்பட்ட புனைவுகள். வரலாற்று ரீதியாக, அகத்தியர் என்ற பிம்பம் தமிழை 'தெய்வீக மயமாக்கும்' நோக்கில் திட்டமிட்டுத் திணிக்கப்பட்டது. உழைப்பின் ஊடாகச் சுயமாக வளர்ந்த ஒரு மொழிக்கு, வடபுலத்திலிருந்து வந்த ஒரு முனிவரே தந்தை என்று கூறுவது, தமிழின் தனித்துவமான வேர்களை மறுப்பதாகும். இது தமிழின் உண்மையான 'உழைப்புசார் பரிணாமத்தை' மறைத்து, வரலாற்றைத் தொன்மங்களுக்குள் ஒளித்து வைக்கும் முயற்சியாகும்.
3. உற்பத்தி முறையும் மொழியின் செழுமையும்
தமிழ் மொழி இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இலக்கணச் செழுமையோடு இருந்திருக்கிறது என்றால், அதற்குக் காரணம் தமிழ்ச் சமூகம் அடைந்திருந்த உற்பத்தி முறையின் வளர்ச்சி ஆகும். நிலத்தை ஐந்தாகப் பிரித்தது (ஐந்திணை) ஒரு கவித்துவச் செயல் மட்டுமல்ல; அது நிலத்தின் தன்மைக்கேற்ப மனிதன் மேற்கொண்ட உற்பத்தி முறையைப் பிரதிபலிக்கிறது.
4. மொழித் திணிப்பும் வளர்ச்சிக் கிளர்ச்சியும்
இன்றைய சூழலில், ஒன்றிய அரசு இந்தி மற்றும் சமஸ்கிருதத்தைத் தீவிரமாகத் திணிப்பதன் பின்னணியில் ஒரு பெரும் அரசியல்-பொருளாதாரச் சூழ்ச்சி ஒளிந்திருக்கிறது. சமஸ்கிருதம் ஒரு வழிபாட்டு மொழி; இந்தி ஒரு நிலப்பிரபுத்துவப் பின்புலம் கொண்ட மொழி. இவை இரண்டுமே நவீன அறிவியலுக்கோ அல்லது உலகளாவிய தொழில் உற்பத்தி முறைகளுக்கோ ஈடுகொடுக்கக்கூடிய 'தொழில் மொழிகள்' அல்ல. இருப்பினும், இவற்றைத் திணிப்பதன் மூலம் தமிழின் தொழில்முறை வளர்ச்சியை முடக்கி, கல்வி, நிர்வாகம் மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறைகளில் தமிழைத் தொழில்மொழியாக வளரவிடாமல் தடுப்பது, தமிழ் மக்களின் அறிவுசார் பொருளாதார வளர்ச்சியைச் சிதைக்கும் செயலாகும். இந்தத் தடைக்கல்லைத் தகர்த்து, தமிழை நவீன உற்பத்தித் துறையின் முதுகெலும்பாக மாற்ற வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.
5. மொழி வளர்ச்சியின் எதிர்காலம்: தொழில்மொழியாகத் தமிழ்
ஒரு மொழி எப்போதுமே உழைப்பு மற்றும் உற்பத்தியோடு இணைந்திருந்தால் மட்டுமே உயிர்ப்புடன் இருக்க முடியும். பழங்காலத் தமிழ் சமூகம் வேளாண்மை, நெய்தல் மற்றும் கடல் கடந்த வணிகம் ஆகியவற்றில் சிறந்து விளங்கியதால், தமிழ் ஒரு செழுமையான 'தொழில்மொழியாக' வளர்ந்தது.
ஆனால் இன்று, நவீனத் தொழில்நுட்பத் துறைகளில் ஆங்கிலம் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. தமிழ் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி வளர வேண்டுமானால், அது இன்றைய நவீனத் தொழில்களான தகவல் தொழில்நுட்பம், மருத்துவம் மற்றும் பொறியியல் துறைகளின் 'தொழில்மொழியாக' மாற வேண்டும். உற்பத்தித் துறையிலிருந்து தமிழ் அந்நியப்படும்போது, அதன் வளர்ச்சியும் தேக்கமடையும் என்பதே வரலாற்று எச்சரிக்கை.
6. இலக்கணம்: இலக்கியத்தின் நிழல்
இலக்கியம் என்பது மக்களின் வாழ்க்கை; இலக்கணம் என்பது அந்த வாழ்க்கையை முறைப்படுத்தும் ஒரு சட்டகம். தொல்காப்பியர் தமிழை உருவாக்கவில்லை; மாறாக, தமிழ்ச் சமூகம் ஏற்கனவே செழுமைப்படுத்தி வைத்திருந்த மொழியை, அதன் உழைப்பு சார்ந்த விதிகளின்படி தொகுத்து வழங்கினார்.
முடிவுரை:
மொழியின் வேர்கள் சொர்க்கத்திலோ அல்லது முனிவர்களின் கற்பனையிலோ இல்லை; அவை உழைக்கும் மக்களின் கைகளிலும், மண்ணிலும் உள்ளன. புனைவுகளையும் திணிப்புகளையும் தாண்டி, உழைப்பையும் உற்பத்தி மாற்றங்களையும் கவனிக்கும்போதுதான் தமிழ் மொழியின் உண்மையான பிரம்மாண்டத்தை நாம் உணர முடியும். தமிழைத் தொழில்மொழியாக மீட்டெடுப்பதே அதன் காலமற்ற செழுமைக்கு நாம் செய்யும் உண்மையான தொண்டு.
ஊரான்
