தமிழ் மக்கள் இசை விழா சிறக்க நிதி தாரீர்!

வணக்கம் நண்பர்களே, தோழர்களே!

"தானாக நிகழ்பவை எல்லாம் வரலாறல்ல... மனித சமூகத்திற்குப் பயன்படும் வகையில், இயற்கை அளித்த சூழலைப் பயன்படுத்தி வாழ்க்கையை மேலும் செழுமைப்படுத்தும் மனிதர்களின் உழைப்பும் போராட்டங்களுமே வரலாறாக மாறுகின்றன!"

உலக வரலாற்றின் போக்கு இதுதான். மனித உழைப்பால் உருவான இத்தகைய மகத்தான முயற்சிகள் சில வரலாற்றில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன; சில மறைந்துபோயுள்ளன.

இன்றைய நவீன காலத்தில் நிகழ்வுகள் அனைத்தும் எழுத்து வடிவிலும், ஒலி-ஒளி காணொளிகளாகவும் இன்ன பிற வடிவங்களிலும் உடனடியாகப் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. ஆனால், தொழில்நுட்ப வசதிகள் இல்லாத முற்காலத்தில், மக்களின் எழுத்துக்கள், பயன்பாட்டுப் பொருட்கள், தொல்லியல் சான்றுகள் மற்றும் இலக்கியங்கள் மட்டுமே கடந்த கால வரலாற்றைப் பதிவு செய்தன.

கற்பனைப் புனைவா? வரலாற்றுச் சான்றா?

மறுபுறம், எந்தவிதமான தொல்லியல் சான்றுகளும் இல்லாமல், வெறும் கற்பனைப் புனைவுகளை மட்டுமே கொண்டு வரலாறு எழுதும் அபாயகரமான போக்கும் இங்கே நிலவுகிறது. அத்தகைய ஒரு போலித்தனமான போக்குதான் 'சரஸ்வதி நதி நாகரிகம்’ என்ற பெயரில் ஒரு கற்பனையை அடிப்படையாகக் கொண்ட 'வேத நாகரிகம்'!

இதற்கு இலக்கியச் சான்றுகளோ, தொல்லியல் சான்றுகளோ, கல்வெட்டுகளோ எதுவுமே கிடையாது. ஆற்றுப் படுகைகளில்தான் மனித நாகரிகங்கள் தோன்றி வளர்ந்தன என்கிற பொதுவான புரிதலை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, வரலாற்றில் அறியப்படாத 'சரஸ்வதி' நதியை வைத்து வேத நாகரிகத்தைக் கட்டமைக்க முயல்கிறார்கள்.

இத்தகைய சூழலில்தான், தமிழ்நாட்டின் வைகை நதிக்கரையில் நடைபெற்ற கீழடி அகழ்வாய்வு, ஆரிய-வேதப் புராணக் கதைகளை அடியோடு தகர்த்தெறிந்துள்ளது! 2,600 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சாதி, மதம் மற்றும் ஆன்மீகத் தடயங்கள் அற்ற, எழுத்தறிவு பெற்ற உயரிய நகர நாகரிகமாகத் தமிழர்கள் வாழ்ந்தார்கள் என்பதை கீழடி உலகிற்குப் பறைசாற்றியுள்ளது. "இந்திய வரலாற்றின் மிக முக்கியப் புள்ளி கீழடிதான்!" என்பதை அறிவியல் பூர்வமாக நிறுவியுள்ளது.

கீழடியை முடக்க முயலும் ஒன்றிய அரசு

இந்த வரலாற்று உண்மையை மூடிமறைக்கவே, கீழடி ஆய்வறிக்கையை முடக்கி, தொல்லியல் அறிஞர் அமர்நாத் ராமகிருஷ்ணன் அவர்களை ஒன்றிய மோடி அரசு பழிவாங்கும் நோக்கில் இடமாற்றம் செய்தது.

இங்கே 'ஒரே நாடு, ஒரே மொழி, ஒரே பண்பாடு' என்று சனாதனப் பாசிசத்தைத் திணித்து, பிறப்பின் அடிப்படையில் மனிதர்களைப் பிரிக்கும் சாதிய நச்சை விதைக்கிறார்கள். மற்றொருபுறம், கார்ப்பரேட் சுரண்டலாலும் சனாதன அடக்குமுறைகளாலும் உழைக்கும் மக்களைத் தொடர் இன்னல்களில் தள்ளிவிடுகின்றனர்.

இதற்கு மாற்று மருந்து — கீழடி முன்வைக்கும் "பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்" என்ற சமத்துவப் பண்பாடே ஆகும்!

தஞ்சை 'தமிழ் மக்கள் இசை விழா' — ஒரு பண்பாட்டுப் போர்!

வேத நாகரிகப் பொய்மைகளை ஒழித்து, கீழடி தரும் சமத்துவப் பண்பாட்டை தமிழர் நெஞ்சங்களில் ஆழப் பதியச் செய்யும் மகத்தான பண்பாட்டுப் போரை மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகம் (மகஇக) கையில் எடுத்துள்ளது!

அதன் ஒரு பகுதியாக, வரும் ஆகஸ்ட் 22 ஆம் தேதி தஞ்சை மண்ணில் மாபெரும் "தமிழ் மக்கள் இசை விழா" நடைபெறவுள்ளது. இந்த விழாவில் கீழடி அகழ்வாய்வின் அரசியல் மற்றும் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தைக் காட்சிப்படுத்தும் சிறப்பு நிகழ்வுகள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளன. கீழடி உண்மைகளை உலகுக்குச் சொன்ன தொல்லியல் ஆய்வறிஞர் அமர்நாத் ராமகிருஷ்ணன் அவர்களும் தனது அனுபவங்களை நேரில் பதிவு செய்யவிருக்கிறார்.

கடந்த 45 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகத்தோடு பயணிக்கும் நானும், இதில் எனது நேரடிப் பங்களிப்பைச் செலுத்தி வருகிறேன். தொலைநோக்கு அரசியல் பார்வையும், எவருக்கும் அஞ்சாத சமரசமற்ற போர்க்குணமும் கொண்ட அமைப்புதான் 'மகஇக' என்பதை தாங்கள் நன்கறிவீர்கள்.

நண்பர்களே, தோழர்களே, உழைப்பையும் நிதியையும் தாராளமாகத் தாருங்கள்!

உடல் உழைப்பையும் பெரும் பொருட்செலவையும் கோரக்கூடிய ஒரு மாபெரும் நிகழ்வுதான் இந்தத் தமிழ் மக்கள் இசை விழா. எனவே, இந்நிகழ்ச்சி மாபெரும் வெற்றி பெற:

1.களத்தில் இறங்கி நேரடியாக உழைப்பைச் செலுத்தக்கூடிய தோழர்களும் நண்பர்களும் ஆர்வமுடன் முன்வர வேண்டும்!

2.கடந்த காலங்களில் தாராளமாக நிதி வழங்கி பேராதரவு தந்த நண்பர்களும் தோழர்களும், சனாதன எதிர்ப்புச் சிந்தனையாளர்களும் இந்த முறையும் பெரிய அளவில் நிதி உதவி செய்ய வேண்டும் என அன்போடு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

"தாங்கள் வழங்கும் ஒவ்வொரு ரூபாயும் சனாதனப் பாசிசத்தின் மீது விழும் அடி! கீழடியை உயர்த்தும் பண்பாட்டுத் தூண்!"

தோழமையுடன்,

பொன். சேகர் @ தமிழ்மணி

Ex. BHEL

குறிப்பு:

சந்தர்ப்ப சூழ்நிலை காரணமாக அனைவரையும் நேரில் சந்திக்கும் வாய்ப்பு அரிதாக இருப்பதால், தங்களது நிதிப் பங்களிப்பை Google Pay (GPay) மூலம் கீழ்க்கண்ட எண்ணுக்கு அனுப்பி வைக்குமாறு அன்போடு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

GPay எண்: 94868 80758

QR Code:

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
அறிவியல்–தொழில்நுட்பத்தில் இந்தியா ஏன் பின்தங்கியது? கீழடி உணர்த்தும் பாடம்!

வேத நாகரிகத்தைத் துரத்தும் கீழடி!

'நல்ல பாம்பாக'த் திரியும் 
நச்சுப் பாம்பை தட்டித் தூக்கும் கீழடி!

கீழடி-இந்திய வரலாற்றின் 
தொடக்கப் புள்ளி?

'நல்ல பாம்பாக'த் திரியும் நச்சுப் பாம்பை தட்டித் தூக்கும் கீழடி!

'நல்ல பாம்பு'  

இயற்கையில் மிகக் கொடிய நச்சைக் கொண்ட, மனித உயிருக்குத் தீராத ஆபத்தான நாகப்பாம்பிற்கு (Spectacled Cobra) 'நல்ல பாம்பு' என்ற பெயர் தமிழ் மக்களிடையே வழங்கப்பட்டு வருகிறது. மிகக் கொடிய ஆபத்து விளைவிக்கக்கூடிய ஒன்றை, அதன் பெயரை நேரடியாகச் சொல்லி அழைக்க அஞ்சி, அதற்கு மங்கலமாக 'நல்லது' என்று பெயரிடும் பண்பாட்டு வழக்கம் (Euphemism) தமிழில் உண்டு.

மருத்துவ அறிவியல் ரீதியாக, இப்பாம்பின் கொடிய நஞ்சானது ஹோமியோபதியில் வீரியம் குறைக்கப்பட்டு 'நாஜா' (Naja) என்ற பெயரில் இதய நோய்களுக்கான மருந்தாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. நஞ்சை வீரியம் குறைத்து மருந்தாக மாற்றுவது அறிவியல் பூர்வமான மருத்துவ முறை. 

ஆனால், சமுதாயத்தில் பிறப்பின் பெயரால் மனிதர்களைப் பிரிக்கும் நஞ்சை, 'நன்மை' என்றும் 'தர்மம்' என்றும் நிலைநிறுத்த முயல்வது மிகவும் ஆபத்தான அரசியல் நஞ்சாகும்.

சனாதனம் 'நல்லது' எனும் பிம்பக் கட்டமைப்பு

கொடிய நச்சுப் பாம்பை 'நல்ல பாம்பு' என்று அழைப்பது போன்ற ஒரு முரண்பாடான உத்தியையே, ஆர்.எஸ்.எஸ் (RSS) உள்ளிட்ட இந்துத்துவா அமைப்புகள் முன்னெடுக்கும் சனாதன அரசியலை சமுதாயத்தில் கையாள்கிறது. மனிதர்களைப் பிறப்பின் அடிப்படையில் வர்ணங்களாகவும் சாதிகளாகவும் பிரித்தாளும் ஒரு கொடூரமான சித்தாந்தத்தை, "தேசிய நலன் சார்ந்தது", "பண்பாட்டுப் பாதுகாப்பு" என்ற வண்ணப் போர்வைகளைப் போர்த்தி 'நல்லது' என நிலைநாட்ட முயல்கின்றன.

பாம்பின் நஞ்சு ஒரு மனிதனின் உடலுக்குள் சென்றால் மட்டுமே உயிரைப் பறிக்கும்; ஆனால், மனுதர்மத்தின் வர்ணாசிரம நஞ்சோ ஒட்டுமொத்தச் சமுதாயத்தின் சிந்தனையையே முடக்கி, மனிதநேயத்தைச் சிதைத்து, சமத்துவத்தை அழிக்கும் தன்மையுடையது.

ஆரிய மயமாக்கலும் சிந்து சமவெளி-கீழடி வரலாற்றுத் திரிபும்

நால்வர்ண சாதியப் பண்பாட்டை விதைத்தவர்கள், இந்தியாவின் மிக மூத்த நாகரிகமான சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தையும், அதன் தென்னகத் தொடர்ச்சியான கீழடி நாகரிகத்தையும் தங்கள் ஆரிய நாகரிகத்தின் அங்கமாக மாற்றத் தொடர் முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வருகின்றனர்.

• வரலாற்றுத் திரிபு: சமத்துவத்தையும், சிறந்த நகரக் கட்டமைப்பையும், மதச்சார்பற்ற மனிதநேய வாழ்வியலையும் கொண்ட சிந்து சமவெளி-கீழடி நாகரிகத்திற்கும், பிற்காலத்தில் வந்த வர்ணாசிரம சாதிய அடுக்குமுறைக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்பதே மரபணு, தொல்லியல் மற்றும் மொழியியல் ஆய்வுகளின் முடிவாகும்.

• போலி பிம்பம்: சாதியப் படிநிலைகளை உருவாக்கியவர்களை இந்திய நாகரிகத்தின் முன்னோடிகளாகக் காட்ட, 'சரஸ்வதி நாகரிகம்' என்ற பெயராலும், 'கீழடியும் வேத நாகரிகமே' என வரலாற்றைத் தலைகீழாக மாற்ற முயல்கின்றனர்.

'கீழடி' எனும் கைத்தடி

கொடிய நச்சுப் பாம்பு 'நல்ல பாம்பு' என்ற போர்வையில் உலவுவதையும், திராவிட பூர்வகுடிகளின் கீழடி நாகரிகத்தை ஆரிய நாகரிகமாகத் திரிக்க முயற்சிப்பதையும் தடுத்து நிறுத்த, நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் மிகச் சிறந்த அறிவியல் பூர்வமான வரலாற்று ஆயுதமே 'கீழடி' எனும் தடியாகும்.

கீழடி அகழ்வாய்வு வெளிப்படுத்திய 2600 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய மதச்சார்பற்ற, சாதியற்ற, எழுத்தறிவு பெற்ற நகர நாகரிகச் சான்றுகள், சனாதனத்தின் பொய்களை ஒரே அடியில் தகர்க்கும் வல்லமை கொண்டவை. 'நல்லது' என்ற போர்வையில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் சனாதன நச்சை, கீழடி என்ற அறிவியல் தடியைக் கொண்டு தட்டி வீழ்த்துவது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

தஞ்சையில் முழங்கும் தமிழ் மக்கள் இசை விழா!

இந்த வரலாற்றுப் பொறுப்பை உணர்ந்து, பொய்களையும் திரிபுகளையும் கலைப் பண்பாட்டு ஆயுதங்கள் மூலம் மக்கள் மன்றத்தில் அம்பலப்படுத்த மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகம் (மகஇக) களமிறங்கியுள்ளது.

ஆரிய நச்சுப் பாம்பை வரலாற்று உண்மைகள் கொண்டு தட்டி வீழ்த்தும் பிரச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாக, வருகிற ஆகஸ்ட் 22 அன்று தஞ்சை மாநகரில் "தமிழ் மக்கள் இசை விழா" பிரம்மாண்டமாக வடிவம் பெறுகிறது.

அழைப்பு

கீழடி தொல்லியல் ஆய்வறிஞர் அமர்நாத் ராமகிருஷ்ணா போன்ற அறிஞர்களின் உரைவீச்சுகள் மூலமும், உழைக்கும் வர்க்கத்தின் கலை வடிவங்கள் மூலமும், புரட்சிகரப் பாடல்கள் மூலமும் சனாதனத் திரிபுகளை முறியடித்து, சிந்து சமவெளி முதல் கீழடி வரையிலான உண்மையான பூர்வகுடி வரலாற்றை உயர்த்திப்பிடிக்க, தோழர்களும் தமிழ் சான்றோர்களும் உழைக்கும் மக்களும் தஞ்சை மண் நோக்கி திரண்டு வருவோம்!

கீழடியை உயர்த்திப் பிடிப்போம்!

வேத-சனாதனத் திரிபுகளைத் துரத்தியடிப்போம்!

இந்திய வரலாற்றைத் தென்னகத்திலிருந்து எழுதுவோம்!

தமிழ்மணி

கீழடி-இந்திய வரலாற்றின் தொடக்கப் புள்ளி?

இன்றைய நவீன யுகத்திலும் உலகின் சில பகுதிகளில் கற்கால மனிதர்களைப் போல வாழும் மனிதக் குழுக்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. 

ஆனால், இன்றைக்கு 2,600 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே (கி.மு. 6-ஆம் நூற்றாண்டு) மேம்பட்ட, எழுத்தறிவு பெற்ற, நீர் மேலாண்மையுடன் கூடிய நகர நாகரிக வாழ்க்கையைத் தமிழர்கள் வாழ்ந்தார்கள் என்பதை 'கீழடி' தொல்லியல் அகழ்வாராய்ச்சியின் கண்டுபிடிப்புகள் உலகுக்கு உரக்கச் சொல்லியிருக்கின்றன.

இந்த வரலாற்று உண்மையைத்தான் கீழடி அகழ்வாய்வு உலகின் முன் மீண்டும் நிறுவியுள்ளது.

ஆனால், இத்தகைய மகத்தான தொல்லியல் சான்றுகளை மறைத்துவிட்டு, வெறும் கற்பனைப் புராணங்களை மட்டுமே ஆதாரமாகக் கொண்டு "இந்திய நாகரிகம் என்பது வேத நாகரிகமே" என்ற அப்பட்டமான பொய்ப் பிரச்சாரத்தை மக்கள் மத்தியில் ஒரு பொதுக்கருத்தாக (Common Sense) ஆர்.எஸ்.எஸ் மற்றும் சங்க பரிவாரச் சக்திகள் கட்டமைத்து வருகின்றன.

புராணப் புனைவா? தொல்லியல் சான்றா?

வேத நாகரிகம் என்று சொல்லப்படுவதற்கு வரலாற்று ரீதியான அல்லது தொல்லியல் ரீதியான எந்தவிதமான அறிவியல் சான்றுகளும் கிடையாது. அவை முழுக்க முழுக்கக் கற்பனைகளும் புனைவுகளும் நிறைந்த புராணங்களை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டவை.

பொதுவாக, மனிதகுல நாகரிகங்கள் அனைத்தும் ஆற்றுப் படுகைகளில்தான் தோன்றி வளர்ந்தன என்பது உலக வரலாற்றின் மறுக்க முடியாத உண்மை. ஆனால், வேத நாகரிகத்தை ஒரு நதி நாகரிகமாக நிறுவுவதற்கு எந்தத் தொல்லியல் ஆதாரமும் இல்லாததால், 'சரஸ்வதி' என்ற ஒரு கற்பனை நதியை உருவாக்கிக் கொண்டு, அதன் கரையில்தான் வேத நாகரிகம் தோன்றியது என்ற புனைவை இன்றளவும் கட்டமைக்க முயல்கிறார்கள்.

மாறாக, தமிழர் நாகரிகம் என்பது வெறும் இலக்கியக் கூற்று மட்டுமல்ல. அது பழந்தமிழ் சங்க இலக்கியங்களாலும், பல்லாயிரக்கணக்கான கல்வெட்டுகளாலும் ஏற்கனவே நிரூபிக்கப்பட்ட ஒன்று.

தற்போது வைகை நதிக்கரையில் அமைந்துள்ள கீழடி அகழ்வாய்வு, "தமிழி" (தமிழ் பிராமி) எழுத்து பொறித்த மண்பாண்டங்கள், செங்கல் கட்டுமானங்கள், சுடுமண் கழிவுநீர் குழாய்கள், நெசவுத் தொழில் சான்றுகள் மூலம் தமிழர் நாகரிகத்தின் தொன்மையையும், அதன் உயர் நகர பண்பாட்டையும் அறிவியல் பூர்வமாக உறுதி செய்துள்ளது.

எனவே, இந்திய வரலாற்றைத் தொடங்குவதற்கு சரஸ்வதி என்ற கற்பனை நதி அல்ல, கீழடி நாகரிகமே இந்திய வரலாற்றின் உண்மையான தொடக்கப்புள்ளி! இந்திய வரலாறு இனி தென்னகத்திலிருந்துதான் எழுதப்பட வேண்டும்!

வரலாறு என்பது நம்பிக்கைகளால் எழுதப்படுவதில்லை; ஆதாரங்களால் எழுதப்படுகிறது. புராணங்கள் ஒரு சமூகத்தின் பண்பாட்டு நினைவுகளாக இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றைத் தொல்லியல் ஆதாரங்களுக்கு மாற்றாக நிறுத்த முடியாது. கீழடி போன்ற அகழாய்வுகள், இந்திய வரலாற்றை புராணங்களின் வழியாக அல்ல, மண்ணுக்குள் புதைந்திருக்கும் சான்றுகளின் வழியாக வாசிக்க வேண்டிய அவசியத்தை வலியுறுத்துகின்றன.

மனிதநேயச் சமத்துவமா? வர்ணாசிரமச் சுரண்டலா?

ஒருவேளை, சனாதனவாதிகள் கூறுவது போல வேத நாகரிகம் என்பதை உண்மை என்று தர்க்கத்திற்காக ஏற்றுக்கொண்டாலும், அது மனிதகுலத்திற்கு அளித்த கொடை என்ன?

• வேத நாகரிகம் என்பது பிறப்பின் அடிப்படையில் மனிதர்களை நால்வர்ணங்களாகப் பிரித்தது.

• சாதி, தீண்டாமை, பாலின அடிமைத்தனம் மற்றும் மூடநம்பிக்கைகளைச் சமூகத்தில் சட்டப்பூர்வமாக்கியது.

• உழைக்கும் மக்களை 'சூத்திரர்கள்' என்றும் 'பஞ்சமர்கள்' என்றும் தாழ்த்தி, சடங்கு ஆதிக்கத்தையும் பார்ப்பனிய மேலாதிக்கத்தையும் நிலைநிறுத்தியது.

ஆனால், அதே காலகட்டத்தில் தென்னகத்தில் உருவான தமிழர் நாகரிகமோ, "பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்" என்ற உன்னதமான சமத்துவக் கோட்பாட்டை உலகிற்குப் பறைசாற்றியது. "யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்" என்ற மனிதநேயத்தைச் சமூகத்தின் அடித்தளமாகக் கொண்டிருந்தது. கீழடியில் தெய்வச் சிலைகளோ, வழிபாட்டுத் தலங்களோ கண்டெடுக்கப்படவில்லை என்பது, தமிழர் நாகரிகம் மதச்சார்பற்ற, மனித மையச் சமூகமாகத் திகழ்ந்தது என்பதற்கான வரலாற்றுச் சான்றாகும்.

மோடி அரசின் சதியும் அமர்நாத் ராமகிருஷ்ணன் இடமாற்றமும்!

தமிழர் நாகரிகத்தின் இந்த வரலாற்று உண்மைகளும், சனாதனப் பொய்யுரைகளின் உடைவுகளும் இந்துத்துவ வாதிகளுக்குப் பெரும் அச்சத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. இதனால்தான், கீழடியின் உண்மைகளை உலகறியச் செய்யாமல் மூட முயல்கிறது பாஜகவின் மோடி அரசு.

கீழடியில் முதற்கட்ட அகழ்வாராய்ச்சியைச் சிறப்பாக நடத்தி, தமிழர் நாகரிகத்தின் தொன்மையை உலகிற்கு வெளிச்சமிட்டுக் காட்டிய தொல்லியல் அறிஞர் அமர்நாத் ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் விரிவான அறிக்கையை வெளியிடாமல் ஒன்றிய மோடி அரசு முடக்கியது. அதில் தங்களின் சனாதன விருப்பத்திற்கு ஏற்ப மாற்றங்களையும் திருத்தங்களையும் செய்யுமாறு நெருக்கடி கொடுத்தது. அதற்குத் நேர்மையான அதிகாரியான அமர்நாத் ராமகிருஷ்ணன் இணங்க மறுத்ததால், அவர் உடனடியாக அஸ்ஸாம் மாநிலத்திற்குப் பழிவாங்கும் நோக்கில் இடமாற்றம் செய்யப்பட்டார்.

வரலாற்றைத் திரித்து, தங்கள் அரசியல் ஆதாயத்திற்கு ஏற்ப மாற்றி எழுதத் துடிக்கும் பார்ப்பனியச் சக்திகளின் அப்பட்டமான பாசிச நடவடிக்கை இது!

கீழடியை உயர்த்திப் பிடிப்போம்; வேத நாகரிகத்தைத் துரத்தியடிப்போம்! 

இன்று 'ஒரே நாடு, ஒரே மொழி, ஒரே பண்பாடு, ஒரே தேர்தல்' என்ற பாசிச முழக்கத்தின் வழியே, இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் பல்வகைத் தன்மையை அழித்து, பார்ப்பனிய சனாதன மேலாதிக்கத்தை மக்கள் மீது திணிக்க ஆர்.எஸ்.எஸ் - பாஜக கூட்டணி தீவிரமாக முயன்று வருகிறது.

இந்தச் சனாதனப் பாசிசத்தை அரசியல் ரீதியாகவும் பண்பாட்டு ரீதியாகவும் வீழ்த்துவதற்கு 'கீழடி' என்ற வரலாற்று ஆயுதத்தை நாம் கையில் எடுக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும்!

அதனை உணர்ந்துதான், மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகம் (ம.க.இ.க) இந்த வரலாற்றுப் பூர்வமான பண்பாட்டுப் போரை முன்னெடுத்துள்ளது.

"கீழடியை உயர்த்திப் பிடிப்போம்! வேத நாகரிகத்தைத் துரத்தியடிப்போம்!

இந்திய வரலாற்றைத் தென்னகத்திலிருந்து திருத்தி எழுதுவோம்!"

என்ற வீரியமிக்க முழக்கத்தின் அடிப்படையில், வரும் ஆகஸ்ட் மாதம் 22-ஆம் தேதி தஞ்சை மண்ணில் மாபெரும் "தமிழ் மக்கள் இசை விழா" நடைபெறவுள்ளது.

சனாதன இருளை விரட்டி, தமிழ் பண்பாட்டுத் தன்மானத்தையும், சமத்துவத்தையும் நிலைநிறுத்தும் இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க மக்கள் இசை விழாவில் முற்போக்குச் சிந்தனையாளர்களும், ஜனநாயகச் சக்திகளும், உழைக்கும் மக்களும் பெருந்திரளாகப் பங்கேற்போம்! தமிழர் வரலாற்றை உலக அரங்கில் கம்பீரமாக உயர்த்திப் பிடிப்போம்!

தமிழ்மணி 

சந்தை வர்த்தகமும் சாதிய மேலாதிக்கமும்: நீட் தேர்வை ஏன் ஒழிக்க வேண்டும்?

இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் மருத்துவக் கல்வியின் வாசல்களை உழைக்கும் வர்க்கக் குழந்தைகளுக்காகவும், கிராமப்புறப் பிற்படுத்தப்பட்ட, தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்களுக்காகவும் சாத்தியமாக்கியது மாநில அரசுகளின் மேல்நிலைப்பள்ளி (12-ஆம் வகுப்பு) மதிப்பெண் அடிப்படையிலான சேர்க்கை முறையே ஆகும்.

ஆனால், "தகுதி, திறமை" என்ற போலிப் 'புனிதங்களை' முன்வைத்து ஒன்றிய பாஜக அரசால் திணிக்கப்படும் நீட் (NEET - National Eligibility cum Entrance Test) நுழைவுத் தேர்வு, இன்று லட்சக்கணக்கான ஏழை மாணவர்களின் கனவுகளைப் பலிவாங்கும் ஒரு கொடூரமான வர்த்தகக் கருவியாகவும், ஆளும் வர்க்கத்தின் அதிகார மையமாகவும் உருவெடுத்துள்ளது.

தலைநகர் டெல்லி முதல் தமிழ்நாடு வரை இன்றைக்கு நீட் தேர்வில் நடக்கும் முறைகேடுகளுக்கு எதிராக மாணவர்கள், இளைஞர்கள் மற்றும் இடதுசாரி அமைப்புகள் நடத்தும் தொடர் போராட்டங்கள் வெறும் தேர்வுக்கான எதிர்ப்பு மட்டுமல்ல; அது கல்வி உரிமையைப் பறிக்கும் ஒன்றிய அமைப்பிற்கு எதிரான தத்துவார்த்தப் போர்க்குரல்.

1. 'தகுதி' எனும் போலி முகமூடியும் வினாத்தாள் கசிவு வியாபாரமும்

நீட் தேர்வு கொண்டுவரப்பட்ட போது, அது "மருத்துவக் கல்வியின் தரத்தை உயர்த்தும்", "முறைகேடுகளையும் லஞ்சத்தையும் ஒழிக்கும்" என்று ஆளும் வர்க்கத்தால் கதையாடல்கள் கட்டமைக்கப்பட்டன. ஆனால், கடந்த சில ஆண்டுகளாகத் தேசியத் தேர்வு முகமை (NTA) நடத்திய தேர்வுகளில் அம்பலமாகியுள்ள மோசடிகள், இந்தத் தகுதி முகமூடியை அடியோடு கிழித்தெறிந்துள்ளன.

பீகார், குஜராத், ராஜஸ்தான் எனப் பல மாநிலங்களில் ரூ.30 லட்சம் முதல் 50 லட்சம் வரை விற்பனை செய்யப்பட்ட வினாத்தாள்கள், வணிக ரீதியிலான கும்பல்களின் கைகளில் விளையாடியது அம்பலமானது. வினாத்தாள் கசிவு குற்றச்சாட்டுகளுடன், சில தேர்வு மையங்களில் அசாதாரண அளவில் அதிக மதிப்பெண்கள் பதிவானதும், ஒரே தேர்வு மையத்தைச் சேர்ந்த பலர் உச்ச மதிப்பெண்கள் பெற்றதும் நாடு முழுவதும் கடும் சந்தேகங்களை எழுப்பின. இவை அனைத்தும் நீட் தேர்வின் நம்பகத்தன்மை குறித்த கேள்விகளை மேலும் வலுப்படுத்தின.

"பணம் இருந்தால் வினாத்தாளை விலைக்கு வாங்கி மருத்துவர் ஆகலாம்; உழைப்பும் அறிவும் மட்டும் இருந்தால் நீட் தேர்வின் வாசலில் வீழ்ந்து மடிய வேண்டும்" என்ற அநீதியைத் தவிர நீட் சாதித்தது என்ன?

2. பயிற்சி மையங்களின் சுரண்டல் சந்தை

பள்ளிக் கல்வியை முற்றிலுமாகச் செல்லாக்காசாக்கி, "பயிற்சி மைய வணிகத்தை" (Coaching Industry) ஊக்குவிப்பதே நீட்டின் முதன்மை நோக்கமாகும்.

ஆண்டுக்கு ரூ.2 லட்சம் முதல் 5 லட்சம் வரை கட்டணம் வசூலிக்கும் தனியார் பயிற்சி மையங்களில் சேர்ந்து படிக்கக் கூடிய நகர்ப்புற, மேல்தட்டு பொருளாதாரப் பின்புலம் கொண்டவர்களுக்கே நீட் கதவுகளைத் திறந்துவிடுகிறது. நாள் முழுவதும் கழனிகளிலும் ஆலைகளிலும் உழைக்கும் ஏழை எளிய விவசாயிகளின், தொழிலாளர்களின் பிள்ளைகளால் லட்சக்கணக்கில் பணம் கொட்டிப் பயிற்சி மையங்களில் படிக்க முடியுமா? இரண்டு, மூன்று ஆண்டுகள் 'ரிப்பீட்டர்ஸ்' ஆக தங்கிப் படிக்கும் வசதி படைத்தவர்களே 70% இடங்களைக் கைப்பற்றுகிறார்கள் என்று ஏ.கே. ராஜன் குழு அறிக்கையின்படி தெள்ளத் தெளிவாக நிறுவப்பட்டுள்ளது.

இது கல்வியை பொதுப்பட்டியலிலிருந்து பறித்து, முழுக்க முழுக்கக் காசாக்கும் கார்ப்பரேட் சந்தை அன்றி வேறென்ன?

3. 'தகுதி'யா? சமூக வாய்ப்பா?

நீட் என்பது வெறும் நுழைவுத் தேர்வு அல்ல. "தகுதி" (Merit) என்ற பெயரில் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளை மூடி மறைக்கும் அரசியல் கருவியாகவும் அது செயல்படுகிறது. பல தலைமுறைகளாக தனியார் பள்ளிகள், உயர்தரப் பயிற்சி மையங்கள், நகர்ப்புறக் கல்விச் சூழல் ஆகியவற்றை அணுகிய சமூகங்களுக்கு நீட் கூடுதல் முன்னுரிமையை வழங்குகிறது. அதே நேரத்தில், அரசுப் பள்ளிகள், கிராமப்புறங்கள், உழைக்கும் வர்க்கம், பிற்படுத்தப்பட்ட மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் தங்களது சமூக-பொருளாதாரச் சூழலை மீறிப் போட்டியிட வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

எனவே, நீட் என்பது சந்தை வர்த்தகத்தின் கருவி மட்டுமல்ல; சமூக நீதியையும் இடஒதுக்கீட்டின் நோக்கத்தையும் பலவீனப்படுத்தும் சாதிய-வர்க்க மேலாதிக்கத்தின் கருவியாகவும் செயல்படுகிறது.

4. மாநில சுயாட்சியின் மீதான தாக்குதலும் கூட்டாட்சியும்

கல்வி தற்போது அரசமைப்புச் சட்டத்தின் பொதுப்பட்டியலில் இருந்தாலும், மொழி, சமூக அமைப்பு, பிராந்தியத் தேவைகள் ஆகியவற்றுடன் நேரடியாக தொடர்புடைய துறையாகும். எனவே, மாநிலங்களின் கல்விக் கொள்கை வகுக்கும் உரிமையை ஒன்றிய அரசு பறிப்பது கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் மீதான தாக்குதலாகும்.

தமிழ்நாட்டின் கிராமப்புற மக்களுக்கு மருத்துவ வசதி கிடைக்க வேண்டுமெனில், மாநிலப் பாடத்திட்டத்தில் பயிலும் உள்ளூர் மாணவர்களே மருத்துவப் படிப்பிற்குள் வர வேண்டும். ஆனால், சிபிஎஸ்இ பாடத்திட்டத்தை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு நடத்தப்படும் நீட் தேர்வு, மாநில வாரியங்களில் படிக்கும் லட்சக்கணக்கான கிராமப்புற மாணவர்களைத் திட்டமிட்டுப் புறக்கணிக்கிறது. மாநிலங்களின் நிதியில் நடத்தப்படும் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் மாணவர் சேர்க்கை உரிமை மாநில அரசுகளுக்கே இல்லை என்பது கூட்டாட்சியின் மீதான கொடூரமான தாக்குதலாகும்.

5. சமூக நீதிக்கான கல்லறையும் மாணவர் தற்கொலைகளும்

அனிதா தொடங்கி இன்று வரை நீட் பலிகொண்ட எளிய மாணவர்களின் உயிர்கள் வெறும் எண்கள் அல்ல; அவை இந்தச் சந்தை-சாதிய கட்டமைப்பின் நிகழ்த்திய படுகொலைகள்.

12 ஆண்டுகள் பள்ளியில் படித்து அதிக மதிப்பெண் பெற்ற பிறகும், ஒரே ஒரு மூன்று மணி நேர நுழைவுத் தேர்வுதான் ஒருவனின் எதிர்காலத்தை தீர்மானிக்கும் என்பது மனிதநேயமற்ற, அறிவியலற்ற அணுகுமுறையாகும். பிறப்பின் அடிப்படையிலும், வர்க்க அடிப்படையிலும் உழைக்கும் மக்களுக்கு மறுக்கப்பட்ட கல்வியை, சமூக நீதியின் மூலம் இடஒதுக்கீடு வழியே நாம் மீட்டெடுத்தோம். அந்த சமூக நீதியை அடியோடு அறுத்தெறிவதே நீட்டின் மறைமுக நோக்கமாகும்.

6. 12 ஆண்டு பள்ளிக் கல்வியா? 3 மணி நேர மோசடியா?

ஒரு மாணவனின் கல்வி அறிவையும், சிந்திக்கும் திறனையும், பாடப் புரிதலையும் தீர்மானிப்பது ஒன்றாம் வகுப்பு முதல் 12-ஆம் வகுப்பு வரை அவன் தொடர்ச்சியாகப் பெற்ற அறிவுதான். அந்த மதிப்பெண்களே அவன் உயர்கல்வி பெறுவதற்கான தகுதியைத் தீர்மானிக்கக் கூடிய உண்மையான, அறிவியல் பூர்வமான அளவுகோல்.

மாறாக, "நுழைவுத் தேர்வு" என்ற ஒன்றை இடையில் புகுத்தினால், அடிப்படைப் பாடப் புரிதல் இல்லாதவர்கள் கூடக் குறுக்கு வழியில் தேர்வு பெற்று உயர்கல்வி வாய்ப்பைப் பெற முடியும். இன்று அம்பலமாகியுள்ள வினாத்தாள் கசிவு மோசடிகள் உணர்த்துவது என்ன? லட்சக்கணக்கில் பணம் கொடுத்துக் கேள்வித்தாள்களை முன்கூட்டியே வாங்கி, அந்தக் குறிப்பிட்ட கேள்விகளுக்கு மட்டும் விடைகளை மனப்பாடம் செய்து அதிக மதிப்பெண் பெறுவது சாத்தியமாகிறது. எங்கெல்லாம் நுழைவுத் தேர்வுகள் நடத்தப்படுகின்றனவோ, அங்கெல்லாம் வினாத்தாள் விற்பனை மோசடிகளும், பயிற்சி மைய மாஃபியாக்களுமே கோலோச்சுகின்றன.

எனவே, உண்மையிலேயே திறமையான, உழைக்கும் வர்க்கச் சமூகத்தின் தகுதி வாய்ந்த மாணவர்களுக்கு உயர் மருத்துவக் கல்வி வாய்ப்பை வழங்குவது பிளஸ் 2 மதிப்பெண்கள் மட்டுமே அன்றி, மோசடிகளின் பிறப்பிடமான நுழைவுத் தேர்வுகள் அல்ல.

7. மாநிலப் பட்டியலுக்கு மாற வேண்டும் கல்வி உரிமை

மாநிலங்களின் மொழி, பண்பாடு, மற்றும் உள்ளூர்ச் சமூக யதார்த்தங்களுக்கு ஏற்பக் கல்வித் திட்டத்தை வடிவமைக்கும் அதிகாரம் மாநில அரசுகளுக்கே உண்டு. உழைக்கும் மக்களின் பிள்ளைகளுக்குச் சமமான உயர்கல்வி வாய்ப்பு கிடைக்க வேண்டும் எனில், கல்வி மீண்டும் முழுமையாக மாநிலப் பட்டியலுக்கு மாற்றப்பட வேண்டும். மாநிலப் பாடத்திட்டத்தின் பிளஸ் 2 மதிப்பெண்கள் அடிப்படையில் மட்டுமே மாணவர் சேர்க்கை நடைபெற வேண்டும்.

முடிவுரை

நீட் தேர்வில் சில சீர்திருத்தங்களைச் செய்வதால் பிரச்சனை தீர்ந்துவிடாது. தேசியத் தேர்வு முகமையை (NTA) கலைப்பதோ, கமிட்டிகளை அமைப்பதோ இந்தப் பிரச்சனைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்காது. பிரச்சனை நீட் தேர்வின் செயல்பாட்டில் இல்லை; அதன் கட்டமைப்பிலேயே உள்ளது.

எனவே: மருத்துவ மாணவர் சேர்க்கையை மீண்டும் மாநில அரசுகளின் பிளஸ்-2 மதிப்பெண் அடிப்படைக்கே மாற்ற வேண்டும்; கல்வியை மீண்டும் மாநிலப் பட்டியலுக்கு மாற்ற வேண்டும்; மாநிலங்களின் நீட் விலக்கு மசோதாக்களுக்கு ஒன்றிய அரசு ஒப்புதல் அளிக்க வேண்டும்.

கல்வியை சந்தைப் பொருளாகவும், "தகுதி" என்ற பெயரில் சமூக நீதியை மறுக்கும் கருவியாகவும் மாற்றும் நீட் முறை ஒழிக்கப்பட வேண்டும். டெல்லியிலும் தமிழகத்திலும் மாணவர்கள் நடத்தும் போராட்டம், ஒரு தேர்வுக்கு எதிரான போராட்டம் மட்டுமல்ல; கல்வி உரிமை, சமூக நீதி, கூட்டாட்சி ஆகியவற்றைக் காக்கும் ஜனநாயகப் போராட்டமாகும்.

தமிழ்மணி

நீட் போராட்டம்: டெல்லி 'சுல்தானும்', நடிகனின் 'நாடகமும்'!

நீட் (NEET) தேர்வுக்கு எதிராகத் தலைநகர் டெல்லியில் வெடித்த மாணவர்களின் கொந்தளிப்பு, இன்று அரியணையிலிருக்கும் 'டெல்லி சுல்தானுக்கு' எதிரான மாபெரும் அரசியல் போராட்டமாக உருவெடுத்துள்ளது. வழக்கம் போல, ஜனநாயக ரீதியிலான மக்கள் போராட்டங்களைக் கண்டாலே நடுக்கமுறும் மோடி அரசு, டெல்லி காவல்துறையைக் கொண்டு கடுமையான அடக்குமுறையை ஏவிவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கிறது.

டெல்லியில் ஏவப்படும் இந்த ஒடுக்குமுறையைக் கண்டித்துத் தமிழ்நாட்டிலும் மாணவர்கள் வீதிக்கு வந்து போராடுகிறார்கள். ஆனால், இங்குதான் கூத்தின் அடுத்த கட்டம் தொடங்குகிறது!

ஒரே மாதிரியான லத்திகள்... வெவ்வேறான நாடகங்கள்!

டெல்லியில் போராடும் மாணவர்களை ஒடுக்குவதில் ஒன்றிய பாசிச அரசின் காவல் துறையும், தமிழ்நாட்டில் 'நடிகர்' தலைமையிலான அரசின் காவல் துறையும் ஒரே நேர்கோட்டில்தான் பயணிக்கின்றன. அங்கும் இங்கும் காவல்துறையினர் மாணவர்கள் மீது லத்திகளைச் சுழற்றும் வீரியம் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கிறது!

சென்னையிலும் மதுரையிலும் போராடிய மாணவர் அமைப்பினர் மீது கொடூரமான தாக்குதலையும் அடக்குமுறையையும் ஏவிவிட்டுக்கொண்டே... நடிகர் ஆட்சியில் அமைச்சராக இருக்கும் ஆதவ், டெல்லி ஒடுக்குமுறையைக் கண்டித்து அறிக்கை விடுகிறார்! இதை என்னவென்று சொல்வது?

சென்னையிலும் மதுரையிலும் மாணவர்கள் மீது அடக்கு முறையை ஏவிய காவல்துறை யார் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது? தமிழ்நாட்டில் போராடும் மாணவர்கள் மீது 'ரோஜாப் பூக்களை' தூவுவது போலவும், டெல்லியில் மட்டும்தான் கொடூரத் தாக்குதல் நடப்பது போலவும் காட்சிப்படுத்துவது அமைச்சர் ஆதவ்வின் அப்பட்டமான நடிப்புதானே?

அழுவதா... சிரிப்பதா?

இதில் கொடுமை என்னவென்றால், "இந்த அடக்குமுறையெல்லாம் 'நடிகர்' முதல்வருக்குத் தெரியாது போலிருக்கிறது; அவர் உடனே இதில் தலையிட்டு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்" என்று ஒரு இடதுசாரித் தலைவர் நடிகருக்கு வேண்டுகோள் விடுக்கிறார். இதைப் படிக்கும் போது நமக்கு அழுவதா அல்லது சிரிப்பதா என்றே தெரியவில்லை! ஆட்சியதிகாரத்தின் உச்சியில் இருக்கும் முதல்வருக்குத் தெரியாமல்தான் காவல்துறை மாணவர்களை நசுக்குகிறதா?

களத்தில் நிற்பது யார்? தேர்தலுக்கு மட்டும் வருவது யார்?

ஆட்சியாளர்களின் நாடகங்கள் ஒருபுறமிருக்க, இந்த நீட் எதிர்ப்புப் போராட்டம் ஒரு தெளிவான உண்மையைப் பட்டவர்த்தனமாக உணர்த்தியுள்ளது.

இன்று களத்தில் நின்று அடிவாங்குவதும், கைது செய்யப்படுவதும் SFI, AISF, AISA, RSYF போன்ற இடதுசாரி மாணவர் மற்றும் இளைஞர் இயக்கங்கள்தான்! சிபிஐ (CPI), சிபிஎம் (CPM) ஆகிய இரு கட்சிகளும் தேர்தல் அரசியலுக்காக நடிகரின் அரசுக்கு முட்டுக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாலும், மாணவர் தளத்தில் இந்த இடதுசாரி அமைப்புகள் நீட்டுக்கு எதிராக தமிழ்நாட்டில் நடிகரின் காவல்துறை அடக்குமுறைகளை எதிர்கொள்வது வரவேற்கத்தக்கது.

ஆனால், தங்களை 'மாபெரும் இயக்கங்கள்' என்று தம்பட்டம் அடித்துக்கொள்ளும் அரசியல் கட்சிகளின் ஒரு இளைஞனையோ அல்லது மாணவனையோ இந்த நீட் போராட்டக் களத்தில் பார்க்க முடிந்ததா? 'தேர்தல் கால அறுவடைகள்' மட்டுமே போதும், சமூகப் போராட்டங்கள் தங்களுக்குத் தேவையில்லை என்று இவர்கள் நினைக்கிறார்களா? ஆட்சியில் இருந்தவரை நீட்டை எதிர்த்த திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் தற்போது டெல்லியில் நடக்கும் போராட்டத்திற்கு ஆதரவாக தமிழ்நாட்டில் களம் காணாமல் வேடிக்கை பார்க்குமானால் அரசியல் அரங்கிலும் அவர்கள் காணாமல் போக நேரிடும்.

தமிழக வெற்றிக் கழகத்தை (தவெக) ஏன் குறிப்பிடவில்லை என்று நீங்கள் கேட்பது என் காதுகளில் விழுகிறது! அது முதல்ல ஒரு கட்சியா? அங்கே போய் இளைஞர்கள், மாணவர்களிடம் நீட் தொடர்பாகக் கோரிக்கைகளைப் பற்றிக் கேட்டால் "அப்படியென்றால் என்ன?" என்று திருதிருவென விழிப்பார்கள். அவர்கள் அங்கே 'ஜனநாயகனை' ரசித்துக்கொண்டே கடலை போடுவதற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்!

தாய் எட்டடி பாய்ந்தால்... குட்டி பதினாறு அடி!

இன்று வீதியில் நடக்கும் போராட்டம் என்பது வெறும் நீட் தேர்வுக்கு எதிரானது மட்டுமல்ல; கடந்த 12 ஆண்டுகளாக இந்திய மக்களை வாட்டி வதைக்கும் மோடி பாசிசத்திற்கு எதிரான போராட்டமாகவே இதைப் பார்க்க வேண்டும்.

அடக்குமுறைகளை ஏவுவதில் டெல்லியும், தமிழ்நாட்டில் நடிகரின் அரசும் ஒரே நேர்கோட்டில்தான் நிற்கின்றன. இந்தியக் குடிமக்கள் ஆயுதங்களின்றி அமைதியான முறையில் கூடுவதற்கும் போராடுவதற்கும் இந்திய அரசமைப்புச் சட்டம் வழங்கியுள்ள அடிப்படை உரிமைகளை மறுப்பதில் டெல்லிக்குச் சளைத்தது அல்ல நடிகரின் கோட்டை!

"தாய் எட்டடி பாய்ந்தால் குட்டி பதினாறு அடி பாயும்" என்ற பழமொழி பொய்யல்ல. டெல்லி பெற்ற பிள்ளையான இந்த 'நடிகர்' ஆட்சியும் அடக்குமுறையைப் பாய்ச்சுகிறது என்றால் அதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு என்ன இருக்கிறது?

நீட் என்ற சமூக அநீதிக்கு எதிராகவும், அரசின் அடக்குமுறைக்கு எதிராகவும் மாற்றுப் பண்பாட்டுச் சக்திகளான உழைக்கும் வர்க்க இளைஞர்களும் இடதுசாரி மாணவர் அமைப்புகளுமே என்றும் உண்மையான வரலாற்றுச் சக்கரத்தைச் சுழற்றுபவர்கள் என்பதை இப்போராட்டம் மீண்டும் நிரூபித்துள்ளது!

ஊரான்

உமியாகும் உழைப்பாளிகள்!

உமியாகும் உழைப்பாளிகள்!

ஆலைகள் எல்லாம் பாய்லர்கள்தான்,

நெருப்புக்குப் பதிலாக
ஊழியர்களின் உழைப்பை எரிக்கும்
பாய்லர்கள்!

நெல் மணிகளை உள்ளே கொட்டி,
அரிசியைப் பிரித்தெடுப்பதுபோல்,
உழைப்பாளிகளின் வியர்வையை உறிஞ்சி
லாபங்களை அள்ளிக் குவிக்கின்றன
ஆலைகள்!

கைகளின் வலிமை,
கால்களின் உறுதி,
எதிர்கால நம்பிக்கை,
வாழ்க்கைக் கனவு —
எல்லாவற்றையும் அரைத்து
மூட்டைகளில் நிரப்பிக் கொள்கின்றன.

பிறகு...

பயன் தீர்ந்த உமிபோல
ஊழியர்களை வெளியே
ஊதித் தள்ளுகின்றன.

ஆனால்...

உமி தோல்வியின் அடையாளமல்ல;
அது மண்ணின் எதிர்காலம்.

காற்றில் பறந்தாலும்,
மழையில் நனைந்தாலும்,
இறுதியில் உரமாகி
பூமிக்கு உயிரூட்டுகிறது.

அதைப் போலவே,

சுரண்டப்பட்ட உழைப்பாளிகளின்
கண்ணீரும் கோபமும்
ஒருநாள் உரமாகி,
புதிய உலகின் விதைகளை
முளைக்க வைக்கும்.

உழைப்பை ஆலைகள்
உறிஞ்சிக்கொள்ளலாம்;

ஆனால்,

வரலாற்றை விளைவிப்பது
உமியென ஒதுக்கப்பட்ட
உழைப்பாளிகள்தான்!

வரலாற்றின் விளைச்சலை
அறுவடை செய்வதும்
அவர்கள்தான்!

— தமிழ்மணி

பாதுகாப்பாக வாழ்ந்து கொண்டே முற்போக்கும் புரட்சியும் பேச முடியுமா?

இன்றைய நுகர்வுப் பண்பாட்டுச் சூழலில் ஒரு விசித்திரமான போக்கு நிலவுகிறது. சமூக மாற்றத்தைப் பற்றி பேசுவது அதிகரித்திருக்கிறது; ஆனால் சமூக மாற்றத்திற்காக ஆபத்துகளை ஏற்கத் தயாரானவர்கள் குறைந்து கொண்டே செல்கிறார்கள்.

எது உண்மையான சமூகச் செயல்பாடு?

ஏழைகளுக்கு அன்னதானம், சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகளைப் பற்றிய விவாதங்கள், அடிப்படை வசதிகளுக்கான குரல், மணல் கொள்ளைக்கு எதிர்ப்பு, மூடநம்பிக்கைக்கு எதிரான பகுத்தறிவுப் பிரச்சாரம் — இவை அனைத்தும் சமூகச் செயல்பாடுகள்தான். ஆனால் இவற்றுக்கும், உண்மையான அநீதிக்கு எதிரான போராட்டத்திற்கும் இடையே பெரும் இடைவெளி உள்ளது.

‘நோகாத’ சமூக சேவை

சமூக அநீதிகளுக்கு பின்னால் உள்ள அதிகார அமைப்புகளைச் சுட்டிக்காட்டி, மக்களைத் திரட்டி போராடுவது எளிதல்ல. அதிகாரத்தை  எதிர்க்கும் போது, வழக்குகள், கைது, வாழ்வாதார அச்சுறுத்தல் ஆகியவை உருவாகும். எனவே பலர் “நோகாமல்” சமூக சேவை செய்யவே விரும்புகிறார்கள். பிரச்சினையைப் பற்றி பேசுவது பாதுகாப்பானது; ஆனால் அதற்குக் காரணமான அமைப்புகளை எதிர்ப்பது சவாலானது.

இன்று நாம் பார்க்கும் முரண்பாடுகள்:

- குடிப்பழக்கத்தில் இருப்பவன் போதை ஒழிப்பு பற்றி முழங்குகிறான்.

• ஊழலில் ஈடுபடுபவன் ஊழல் ஒழிப்பு பற்றி உரையாற்றுகிறான்.

• தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் முற்போக்கு பேசுபவர்கள் பெருகுகிறார்கள்.

சமூகச் செயல்பாடு vs சமூக மாற்றம்

உண்மையான களப்பணியாளர்கள் இன்றும் இருக்கிறார்கள். அரசியல், சமூக அநீதிகளுக்கு எதிராக தங்கள் வாழ்வையே பணயம் வைத்துப் போராடுபவர்கள். அவர்களின் அர்ப்பணிப்பை மறுக்க முடியாது. ஆனால் அம்பேத்கர், பெரியார் போன்றோரின் பெயர்களைச் சொல்வது எளிது; அவர்கள் எதிர்கொண்ட விலையைச் செலுத்தத் தயாராக இருப்பது வேறு.

சொல்வதும் செய்வதும் ஒன்றாக

ஒரு சமூகச் செயல்பாட்டாளரின் நம்பகத்தன்மை அவரது பேச்சில் மட்டுமல்ல; அவரது வாழ்க்கை முறையிலும் வெளிப்பட வேண்டும். மூடநம்பிக்கைக்கு எதிராகப் பேசுபவன் தன் வீட்டில் அதை ஒழிக்க வேண்டும். ஊழலை எதிர்ப்பவன் தன் நடத்தையில் நேர்மையைக் காட்ட வேண்டும். எளிமையைப் போதிப்பவன் அதை வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். மொத்தத்தில் சமூகச் செயல்பாட்டாளர்களின் வாழ்க்கை ஒரு திறந்த புத்தகமாக இருக்க வேண்டும்.

நாம் சிந்திக்க வேண்டியது

புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகளுக்குப் பிறகு, தனிநபர் வெற்றி, நுகர்வு, சமூக ஊடகப் புகழ் ஆகியவை பொதுநல உணர்வைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டன. சமூக மாற்றம் என்பது சமூக ஊடகங்களில் பதியப்படும் சில பதிவுகள், புகைப்படங்கள், முழக்கங்களில் அல்ல; அது நேரம், உழைப்பு, தியாகம் மற்றும் சவால்களை ஏற்கும் துணிவு ஆகியவற்றால் தீர்மானிக்கப்படுவது.

பாதுகாப்பாக வாழ நினைப்பது தவறல்ல. ஆனால் பாதுகாப்பான தூரத்தில் நின்றுகொண்டு புரட்சியைப் பற்றி பேசி, தன்னைப் பெரிய முற்போக்காளராகக் காட்டிக் கொள்வது நேர்மையான அணுகுமுறையல்ல.

புரட்சியைப் பற்றி பேசுவது எளிது; ஆனால் அதற்காக தனிப்பட்ட இழப்புகளையும் ஆபத்துகளையும் ஏற்கத் தயாராக இருப்பதுதான் உண்மையான முற்போக்கின் அளவுகோல். சமூக மாற்றத்தைப் பற்றி பேசுபவர்கள் அதிகரித்துள்ளனர்; ஆனால் அதற்காக விலை கொடுக்கத் தயாரானவர்கள் எத்தனை பேர்?

— ஊரான்

திருத்தல்வாதத்திலிருந்து திரை அரசியல்வரை: பாரம்பரிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளும் விஜய் ஆதரவும்

தமிழ்நாட்டில் நடிகர் விஜய்யின் அரசியல் வருகைக்குப் பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளும் வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக ஆதரவும் வரவேற்பும் அளித்து வருகின்றன. ஆனால், தங்களை மார்க்சிய அரசியலின் வாரிசுகள் என்று பிரகடனப்படுத்திக் கொள்ளும் பாரம்பரிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள், விஜய்யின் அரசியல் முயற்சிகளைக் குறித்து ஒருவித மென்மைப் போக்கைக் கையாளுவதுடன், அவரை ஆதரிக்கவும் முற்படுவது ஏன் என்ற கேள்வி இன்றைக்கு மிக முக்கியத்துவப் புள்ளியாக எழுகிறது.

இது வெறும் தற்காலிகத் தேர்தல் கூட்டணி அரசியலின் விளைவா? அல்லது இதற்குப் பின்னால் ஒரு நீண்டகாலக் கருத்தியல் வரலாற்று பலவீனம் ஏதேனும் ஒளிந்துள்ளதா?

சண்முகம் (CPM), வீரபாண்டியன் (CPI)

திருத்தல்வாதம் பற்றிய மார்க்சிய விவாதம்

20ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் உலகக் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில் ஏற்பட்ட மிகப்பெரிய கருத்தியல் பிளவு, சோவியத் ஒன்றியத்தில் நிகிதா குருச்சேவ் (Nikita Khrushchev) முன்னெடுத்த கொள்கை மாற்றங்களைச் சுற்றியே உருவானது.

மாவோ (Mao Zedong) மற்றும் சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, குருச்சேவ் முன்வைத்த "அனைத்து மக்களின் அரசு", "அனைத்து மக்களின் கட்சி" போன்ற கோட்பாடுகளைக் கடுமையாக விமர்சித்தன. பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தின் தத்துவார்த்த அடிப்படையைக் கைவிட்டு, சோசலிச அரசை வர்க்கமற்ற அரசாகச் சித்தரிப்பது மார்க்சியத்தின் அடித்தளத்தையே தகர்க்கும் செயல் என்று மாவோ கருதினார்.

சீனாவின் பார்வையில் இது வெறும் ஏட்டளவிலான கோட்பாட்டு விவாதமல்ல; மாறாக, சோவியத் ஒன்றியத்தில் முதலாளித்துவத்தின் மறுபிரவேசத்திற்கான பாதையைத் திறந்துவிட்ட பேராபத்தான "திருத்தல்வாதம்" (Revisionism) ஆகும்.

இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் நிலைப்பாடு

இந்தியாவில் இருந்த பாரம்பரிய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் முக்கியப் பிரிவுகளான இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPI) மற்றும் இந்திய மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPI(M)) ஆகியவை பொதுவாக சோவியத் அணியோடு தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டன.

மாவோ முன்வைத்த கூர்மையான தத்துவ விமர்சனங்களை ஏற்க மறுத்த இக்கட்சிகள், சோவியத் ஒன்றியம் இன்னும் சோசலிசப் பாதையில்தான் பயணிக்கிறது என்ற தற்காப்பு நிலைப்பாட்டை எடுத்தன. அதே நேரத்தில், மாவோவின் புரட்சிகரக் கொள்கைகளின் தூண்டுதலால் இந்தியாவில் உருவான நக்சல்பாரி இயக்கங்களை 'இடதுசாரி அதிதீவிரவாதம்' எனக்கூறி அவை கடுமையாக எதிர்த்தன.

பின்னர் வரலாறு என்ன சொன்னது?

1991-ல் சோவியத் ஒன்றியம் முற்றிலும் சிதறித் தவிடுபொடியானது. அரசுச் சொத்துக்கள் அனைத்தும் தாராளமயமாக்கப்பட்டு, தனியார்மயமாக்கப்பட்டன. முதலாளித்துவம் எவ்வித ஒளிவுமறைவுமின்றி அங்கே மீண்டும் அரியணை ஏறியது.

சோவியத் ஒன்றியத்தில் திருத்தல்வாதம் இறுதியில் முதலாளித்துவ மீட்புக்கு வழிவகுக்கும்" என்ற மாவோவின் எச்சரிக்கை சரிதானா? அல்லது சோவியத் பாதையை ஆதரித்த இந்தியப் பாரம்பரிய இடதுசாரிகளின் மதிப்பீடு தவறானதா?

சீனாவும் டெங் பாதையும்

மாவோவின் மறைவுக்குப் பிறகு, டெங் சியாவோபிங் (Deng Xiaoping) தலைமையில் சீனா "சீனப் பண்புகளுடனான சோசலிசம்" என்ற பெயரில் பொருளாதாரச் சீர்திருத்தப் பாதையில் நகரத் தொடங்கியது. சந்தைப் பொருளாதார அம்சங்கள் விரிவடைந்தன; தனியார் மூலதனம் வளர அனுமதிக்கப்பட்டதுடன், வெளிநாட்டு முதலீடுகளும் சிவப்புக் கம்பளம் விரித்து வரவேற்கப்பட்டன.

சீனாவில் இன்னமும் சோசலிசம் நீடிக்கிறதா அல்லது அங்கும் முதலாளித்துவம் வேறு வடிவத்தில் தடம் பதித்துவிட்டதா என்ற விவாதம் இன்றும் உலக இடதுசாரிகளிடையே தொடர்ந்து நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.

ஆனால், இதில் கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயம் ஒன்றுண்டு. ஒருகாலத்தில் குருச்சேவ் காலத்துச் சோவியத் ஒன்றியத்தைச் சோசலிசத்தின் கோட்டையாகச் சித்தரித்த அதே பாரம்பரிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள், டெங் காலத்துச் சீர்திருத்தவாதச் சீனாவையும் சோசலிசத்தின் உன்னத மாதிரியாகப் புகழத் தொடங்கின.

இதனை விமர்சிப்பவர்கள், "பாரம்பரிய இடதுசாரிகளின் கொள்கை மாறவில்லை; மாறாக, அவர்கள் தங்களின் இருப்புக்காகச் சார்ந்து நிற்கும் சர்வதேச அதிகார மையங்கள் மட்டுமே மாறின" என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள்.

தேர்தல் அரசியலும் சமரசப் பாதையும்

இங்கேதான் தற்போதைய தமிழ்நாட்டு அரசியல் சூழலை நாம் தத்துவார்த்தப் பின்புலத்தோடு பொருத்திப் பார்க்க வேண்டியுள்ளது.

ஒருகாலத்தில் புரட்சிகர வர்க்க அரசியலை முன்னிறுத்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்கள், நாடாளுமன்றத் தேர்தல் அரசியலின் கட்டமைப்பிற்குள் தங்களை முழுமையாகப் பிணைத்துக் கொண்ட பிறகு, தீவிரமான சமூக மாற்றத்தை விடத் தங்களின் 'அரசியல் இருப்பை' (Political Survival) மட்டுமே முதன்மையாகக் கருதத் தொடங்கின. இந்த நாடாளுமன்ற வாதக் கவர்ச்சி (Parliamentary Cretinism), கொள்கை சார்ந்த அரசியலுக்குப் பதிலாக, தற்காலிகத் தேர்தல் கூட்டணிகளைச் சார்ந்த நடைமுறை அரசியலை (Pragmatic Politics) அவர்கள் மேல் திணித்தது.

இதன் இயல்பான விளைவாகவே, வர்க்கக் கோட்பாடுகளுக்கு முற்றிலும் அப்பாற்பட்ட, மக்கள் செல்வாக்குள்ள எந்தவொரு வெகுஜனச் சக்தியுடனும் தங்களின் தத்துவார்த்த அடையாளங்களைச் சமரசம் செய்து கொண்டு இணங்கிப் போகும் பலவீனமான மனநிலை உருவானது.

விஜய் ஆதரவு: ஒரு கருத்தியல் திருத்தல்வாதத் தொடர்ச்சியா?

நடிகர் விஜய் முன்வைக்கும் அரசியல் திட்டங்கள் மார்க்சிய அரசியலின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளான வர்க்கப் போராட்டம், உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றம், முதலாளித்துவ ஒழிப்பு அல்லது தொழிலாளர் வர்க்க அரசியல் போன்றவற்றுடன் எள்முனையளவும் தொடர்புடையவை அல்ல.

அவரது முழக்கங்கள் பெரும்பாலும் ஊழல் எதிர்ப்பு, நல்லாட்சி, நிர்வாகச் சீர்திருத்தம் மற்றும் பெரியார்-அம்பேத்கர் சிந்தனைகள் மற்றும் தேசியவாதம் கலந்த ஒரு பொதுவான மக்கள் நலவாதத் (Populist Welfarism) தளத்தை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டவை. இவை கூட உண்மையில் கொள்கை சார்ந்த தத்துவார்த்த நிலைப்பாடா அல்லது வெறும் வாக்கு வங்கி அரசியலுக்கான கவர்ச்சி முழக்கங்களா என்ற ஐயம் நடுநிலையாளர்களிடையே எழுப்பப்பட்டு வருகிறது.

இருப்பினும், பாரம்பரிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் அவரைப் பற்றிய தங்களின் அணுகுமுறையில் ஒரு வெளிப்படையான மென்மைப் போக்கைக் கையாளுவதைக் காண முடிகிறது. 'பாசிச எதிர்ப்பு' அல்லது 'முதன்மை எதிரியை வீழ்த்துவது' என்ற உத்திசார் தந்திரோபாயங்களை (Tactical Line) இக்கட்சிகள் இதற்கு முகாந்திரமாகச் சொல்லக்கூடும்.

ஆனால், இத்தகைய சமரசப் போக்கை விமர்சிப்பவர்கள், இது தற்காலிகமான ஒரு தேர்தல் தந்திரம் மட்டுமல்ல என்கிறார்கள். சர்வதேச அளவில் அன்று குருச்சேவிலிருந்து இன்று டெங் வரை வர்க்கக் கொள்கைகளை நீர்த்துப்போகச் செய்த 'திருத்தல்வாதச் சக்திகளோடு' தத்துவார்த்த ரீதியாகச் சமரசம் செய்து பழகிய அரசியல் மரபின் தர்க்கரீதியான தொடர்ச்சிதான், இன்று உள்ளூர் அளவில் விஜய் போன்ற வெகுஜன ஈர்ப்புள்ள மாற்றுச் சக்திகளோடும் அவர்கள் செய்துகொள்ளும் இந்த நடைமுறைச் சமரசம் என்பதே அவர்களின் வாதம்.

முடிவுரை

ஒரு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் உண்மையான தத்துவார்த்த அளவுகோல் என்பது அது யாரை ஆதரிக்கிறது என்பதில் மட்டுமல்ல; எத்தகைய கருத்தியல் பின்னணியில், ஏன் ஆதரிக்கிறது என்பதிலும்தான் அடங்கியிருக்கிறது.

ஒருகாலத்தில் சோவியத் திருத்தல்வாதத்தையும், பின்னர் சந்தைப் பொருளாதாரச் சீனாவையும் சோசலிசம் என்று நியாயப்படுத்திய அதே அரசியல் மரபு, இன்றைக்குத் தேர்தல் அரசியலின் புதிய நட்சத்திரங்களையும் தங்களின் இருப்புக்காக ஆதரிப்பதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை.

இது வெறும் தேர்தல் தந்திர அரசியலா? நீண்டகாலத் திருத்தல்வாதத்தின் கருத்தியல் தொடர்ச்சியா? அல்லது புதிய அரசியல் யதார்த்தங்களுக்கு ஏற்ப அவர்கள் தங்களை மாற்றிக்கொள்ளும் நடைமுறை அணுகுமுறையா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான துல்லியமான பதிலை வரலாறும், இக்கட்சிகளின் எதிர்கால அரசியல் நடைமுறைகளும் தான் இறுதியில் தீர்மானிக்கும்.

வர்க்க அரசியலைக் கைவிட்டு, செல்வாக்குள்ள சக்திகளின் நிழலில் தங்களின் அரசியல் இருப்பைத் தேடும் போக்கு, சர்வதேச அரங்கில் திருத்தல்வாதமாக வெளிப்பட்டது போலவே, உள்ளூர் அரங்கில் தேர்தல் சமரசவாதமாக வெளிப்படுகிறது. விஜய் ஆதரவை அந்த நீண்ட அரசியல் மரபின் ஒரு தொடர்ச்சியாகப் பார்க்கலாமா என்ற கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியாது.

ஊரான்

கரூர் "கொத்து பரோட்டா!"

இது ஏற்கனவே ஓங்கி வளர்ந்த ஒரு பெருங்காடு. இன்னும் விடிந்திருக்கவில்லை; காரிருள் மரங்களின் கிளைகளுக்கு இடையே ஊடுருவி உரைந்து கிடந்தது. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஓர் ஆதி விடியல் காலம் அது. மனிதன் இன்னும் தனக்கான மொழியைக் கண்டறிந்திருக்கவில்லை. எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தச் சொற்கள் இல்லை; உதடுகளின் அசைவுகளுக்கு அர்த்தங்கள் இல்லை; வெறும் சைகைகளும், தொண்டைக்குள் எழும் விசித்திர ஒலிகளும் மட்டுமே அவனது உலகமாக இருந்தன.

காரிருள் விலகிய காலைப் பொழுதில் ஒரு நாள், கூட்டத்தின் தலைவன் ஒருவன் அடர்ந்த புதரின் திசையைக் காட்டி ஏதோ ஒரு சைகை செய்தான். “அங்கே சுவையான கனிகள் நிறைந்த மரங்கள் இருக்கின்றன; பசியும் ஆசையும் தீரும்” என்பது அவனது சைகையின் பொருள்.

ஆனால், ருசி வெறியோடு இருந்த ஒரு ஆதிமனிதன் அந்தச் சைகையைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டான். கனிகள் கிடைப்பது மட்டுமல்ல, பழக்குவியலிலேயே புரண்டு விளையாடலாம் என்ற பேராசையோடு அந்த இடத்தை நோக்கி ஓடினான்.

அடுத்த சில நொடிகளில் காடே அதிரும் படியாக ஒரு மரண ஓலம் கேட்டது!

அங்கே கனிகள் எதுவும் இல்லை. மாறாக, பசி வெறி கொண்ட காட்டு விலங்குகள் அவன் மீது பாய்ந்து கடித்துக் குதறின. உடல் சிதைந்து, தசைகள் கிழிந்து தொங்க, ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட அவன் புதரிலிருந்து வெளியே தள்ளாடி வந்தான்.

தனக்கு நேர்ந்த கொடூரத்தையும் ஏமாற்றத்தையும் சக மனிதர்களுக்குச் சொல்ல அவனிடம் மொழி இல்லை. கைகள் நடுங்கியதால் சைகை காட்டவும் முடியவில்லை. தன் சொந்தத் தவறான புரிதலால், சொல்லவும் முடியாமல் மெல்ல மெல்லத் துடித்து மடியும் அந்த அவல நிலைதான் காட்டுமிராண்டி காலத்தின் ஆகப்பெரும் சாபம்.

காலம் மாறியது… காட்சிகள் மாறினவா?

காலச் சக்கரம் சுழன்றது. மனிதன் மொழியைக் கண்டுபிடித்தான்; நாகரிகம் அடைந்தான்; உலகிற்கே பண்பாட்டைக் கற்றுக்கொடுத்த உயர்ந்த தமிழினமாக மாறினான்.

ஆனால் இன்றைய தமிழ்நாட்டு அரசியல் சூழலைப் பார்க்கும்போது, நாம் மீண்டும் அந்த ஆதி கானகத்தின் காட்டுமிராண்டி காலத்திற்கே பின்னோக்கித் தள்ளப்பட்டிருக்கிறோமோ என்ற அச்சம் எழுகிறது.

அன்று ஆதிமனிதன் சைகையைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டான். இன்று மக்கள் ஒரு நடிகரின் திரைப் பிம்பத்தையும், கவர்ச்சியான மேடைப் பேச்சையும், ஆசை வார்த்தைகளையும் உண்மை என்று நம்பித் தவறாகப் புரிந்துகொண்டார்கள்.

திரையில் காட்டிய பாவனைகளையும், மேடையில் வெளிப்படுத்திய கவர்ச்சியையும் கண்டு, தங்களுக்கு ஒரு புதிய விடியல் பிறக்கப் போகிறது என்று நம்பி அவரை ஆட்சிப் பீடத்தில் அமர வைத்தார்கள்.

வாய்ச்சொல் வீரமும்… ஆணவத்தின் உச்சமும்…

ஆனால் அரியணையில் அமர்ந்த பிறகுதான் மக்களுக்கு ஏமாற்றம் மிஞ்சியது.

எது கிடைக்கும் என்று நம்பி ஓடினார்களோ, அது கிடைக்கவில்லை.

கனிகளைக் காண்பித்தவர்கள் கனிகளைக் கொடுக்கவில்லை.

விடியலை வாக்குறுதி அளித்தவர்கள், விடியலைக் கொண்டு வரவில்லை.

மக்களுக்குத் தேவையான வாழ்வாதார மாற்றங்களோ, எதிர்பார்த்த முன்னேற்றங்களோ அங்கே இல்லை. அதற்குப் பதிலாக மேடைகளில் சப்தமிடும் “கொத்து புரோட்டா” போன்ற வெற்று வசனங்கள் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கின்றன.

இன்று “கொத்து புரோட்டா” என்பது ஒரு உணவின் பெயர் மட்டுமல்ல; அரசியலில் உள்ளடக்கம் இல்லாத ஆரவாரத்திற்கும், திட்டம் இல்லாத திமிருக்கும், செயல் இல்லாத வசன வீரத்திற்கும் ஒரு குறியீடாக மாறிவிட்டது.

மக்களுக்கான ‘விடியல்’ பற்றிப் பேசியவர்கள், அந்த ‘விடியலையே’ வீதியில் வெட்டி எறிந்துவிட்டார்கள். 

கானகத்தின் புதிய தலைவன், தன் அரியணைப் போதையில், தனக்கு முன்னிருந்த தலைவர்களின் வீழ்ச்சியைக் கேலி பேசி, வார்த்தைகளைச் சிதைத்து, மேடைகளில் “கொத்து புரோட்டா” என ஆணவத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்.

கனியின் ருசி பார்க்கக் காத்திருக்கும் மக்களுக்குக் கனிகளைத் தராமல், தன் அதிகாரத் திமிரையும் வெற்று வசனங்களையும் மட்டுமே வாரி வீசும் இந்தப் போக்கு, ஆணவத்தின் உச்சமன்றி வேறென்ன?

வரலாறு புகட்டும் பாடம்

இயற்கை எப்போதும் மனிதனுக்குப் பாடம் கற்பிக்கிறது.

அன்று ரத்தம் சொட்டச் சொட்டத் தவித்த ஆதிமனிதனுக்குத் தன் ஏமாற்றத்தைச் சொல்ல மொழி தெரியவில்லை.

இன்றோ, உலகமே வியக்கும் மொழி இருந்தும், தங்களின் அவல நிலையை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ள முடியாமல், “நாம்தானே இந்தத் திரைப் பிம்பத்தை நம்பி ஓடினோம்?” என்ற குற்ற உணர்ச்சியிலும் ஏமாற்றத்திலும் பலர் மௌனமாய் ரத்தக் கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அரசியல் என்பது திரைக்கதை அல்ல; அது மக்களின் வாழ்வாதாரப் போராட்டம்.

வெற்று வார்த்தைகளையும், மேடைத் திமிரையும், வசன வீரத்தையும் நிஜமென்று நம்பி ஏமாறும் வரை, அன்று சைகையைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு காட்டு விலங்குகளிடம் சிக்கிய ஆதிமனிதனின் நிலையும், இன்று வாக்குறுதிகளின் பின்னால் ஓடி ஏமாற்றத்தில் நிற்கும் மக்களின் நிலையும் வேறுபட்டதல்ல.

காலம் மாறியிருக்கலாம்.

மொழி வளர்ந்திருக்கலாம்.

ஆனால், உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளும் அறிவு விழித்தெழாத வரை, காட்டின் வடிவம் மாறுமே தவிர, காட்டுமிராண்டித்தனம் மாறாது.

— ஊரான்

கடந்த கால மன்னர்களுக்காக இன்றைய மக்கள் ஏன் பகைமை பாராட்ட வேண்டும்?

மனிதகுல வரலாறு என்பது தொடர்ச்சியான மாற்றங்களின் வரலாறு. காடுகளிலும் குகைகளிலும் வாழ்ந்த மனிதக் கணங்கள் (Bands) மெல்ல வளர்ந்து குலங்களாக (Clans) உருமாறின. குலங்கள் விரிவடைந்து பொதுவான மொழி, பண்பாடு, வாழ்வியல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இனங்களாக (Nationalities) உருவாயின. பின்னர் நிலவுடமைச் சமூக அமைப்பின் கீழ் பல்வேறு இனங்களும் பகுதிகளும் மன்னர்களின் ஆட்சிக்குள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டன. இது உலகெங்கும் காணப்பட்ட வரலாற்றுப் போக்காகும்.

இராஜேந்திர சோழன் 

நிலவுடமைக் காலப் படையெடுப்புகளின் பின்னணி

நிலவுடமைக் காலத்தில் ஒரு பேரரசு மற்றொரு நாட்டின் மீது படையெடுத்ததற்குக் காரணம் கலாச்சாரப் பணி அல்லது மொழிப் பாசம் அல்ல. பொருளாதார நலன்கள், செல்வச் சேர்க்கை, வரி வசூல் மற்றும் அரசியல் விரிவாக்கம் போன்ற தேவைகளே அதற்குக் காரணமாக இருந்தன.

இதனால் உலகின் பல பகுதிகளில் நடந்ததைப் போலவே இந்தியாவிலும்:

• மராட்டியர்கள் தஞ்சை வரை வந்து ஆட்சி செய்தனர்.

• கன்னட மொழி பேசிய சாளுக்கியர்களும், தெலுங்கு மொழி பேசிய நாயக்கர்களும் தமிழகத்தின் பல பகுதிகளைத் தங்கள் ஆட்சிக்குள் கொண்டு வந்தனர்.

• பல்வேறு சுல்தானிய ஆட்சிகளும் இதே போக்கைப் பின்பற்றின.

இவை அனைத்தும் குறிப்பிட்ட மக்கள்மீது இருந்த வெறுப்பின் வெளிப்பாடு அல்ல; அக்கால அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அமைப்பின் இயல்பான வெளிப்பாடுகளாகும்.

மேலும், நிலவுடமை மன்னர்கள் பிற நாடுகளை மட்டும் சுரண்டவில்லை; தங்கள் சொந்த நாட்டு மக்களிடமிருந்தும் வரி வசூலித்து உண்டு கொழுத்து செழிப்போடு வாழ்ந்தனர். மன்னராட்சி என்பது பொதுமக்களின் நலனை அடிப்படையாகக் கொண்ட அமைப்பு அல்ல; நிலவுடமையாளர்களின் ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்திய அரசியல் அமைப்பாகவே செயல்பட்டது.

பிற்காலத்தில் முதலாளித்துவம் வளர்ந்தபோது, புதிய சந்தைகளையும் வளங்களையும் கைப்பற்றும் நோக்கில் காலனிய ஆக்கிரமிப்புகள் உருவாயின. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் இந்திய ஆக்கிரமிப்பும் இதன் ஒரு பகுதிதான். வடிவம் மாறியிருந்தாலும் நோக்கம் ஒன்றே — சுரண்டல், கொள்ளை மற்றும் வரி வசூல்.

வரலாறும் ‘மீள்வாசிப்பும்’

இன்று சிலர் “வரலாற்றை மீள்வாசிப்பு செய்கிறோம்” என்ற பெயரில், வெவ்வேறு மொழி பேசும் உழைக்கும் மக்களுக்கிடையே தேவையற்ற பகைமையை உருவாக்க முயல்கிறார்கள்.

• “தமிழகம் பிற இனத்தவரால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது” என்று கூறி மொழிவழிப் பகையைத் தூண்டுகிறார்கள்.

• சில வரலாற்று நாயகர்களை முழுமையாகக் குற்றவாளிகளாகவோ அல்லது முழுமையாகப் புனிதர்களாகவோ சித்தரிக்கிறார்கள்.

• கடந்த கால அரசியல் மோதல்களை இன்றைய மக்களிடையேயான பகையாக மாற்ற முயல்கிறார்கள்.

ஆனால் இத்தகைய அணுகுமுறை வரலாற்றை அதன் காலச்சூழலிலிருந்து பிரித்து வாசிப்பதாகும். நிலவுடமைக் கால ஆக்கிரமிப்புகள் உலகம் முழுவதும் நடந்தவை. அவற்றை இன்றைய மொழி அல்லது இன அடையாளங்களின் அடிப்படையில் விளக்குவது வரலாற்று உண்மைகளைச் சிதைப்பதாகும்.

தமிழர்கள் படையெடுக்கவில்லையா?

மற்ற இன ஆட்சியாளர்கள் தமிழகத்திற்கு வந்ததை மட்டும் பேசுபவர்கள் ஒரு அடிப்படை கேள்விக்கு பதிலளிக்க வேண்டும்:

“தமிழ் அரசர்கள் வேறு பகுதிகளின் மீது படையெடுக்கவில்லையா?”

சேரர், சோழர், பாண்டியர் உள்ளிட்ட பல தமிழ் அரசுகளும் தங்கள் ஆட்சியை விரிவுபடுத்துவதற்காகப் போர்களை நடத்தியுள்ளன. குறிப்பாக சோழப் பேரரசின் கடற்படைப் படையெடுப்புகள் இலங்கை மற்றும் தென்கிழக்காசியாவின் பல பகுதிகள் வரை சென்றுள்ளன என்பது வரலாற்று உண்மை.

அப்படியானால், “கங்கைகொண்டான்”, “கடாரம் கொண்டான்” என்பதைக் கொண்டாடுவது மட்டும் பெருமையாகவும், பிற அரசர்களின் படையெடுப்புகளை மட்டும் குற்றமாகவும் எவ்வாறு கருத முடியும்?

இன்று சிலர் மராட்டியர், நாயக்கர் அல்லது பிற ஆட்சியாளர்களின் படையெடுப்புகளை மட்டும் முன்னிறுத்தி மொழிவழிப் பகையை உருவாக்க முயல்கிறார்கள். அதே தர்க்கத்தைப் பயன்படுத்தினால், சோழர்களின் படையெடுப்புகளுக்காக இன்றைய தமிழர்களையும் பிற நாடுகள் குற்றம் சாட்ட வேண்டிய நிலை ஏற்படும். ஆனால் நவீன ஜனநாயகச் சமூகங்கள் அவ்வாறு அணுகுவதில்லை. அவர்கள் வரலாற்றை அதன் காலச்சூழலோடு புரிந்துகொள்ள முயல்கின்றனர்.

எனவே, கடந்த கால அரசர்களின் செயல்களுக்கு இன்றைய மக்களைப் பொறுப்பாக்குவது வரலாற்றுப் புரிதல் அல்ல; அது அடையாள அரசியலின் வெளிப்பாடாகும்.

அடையாள அரசியல் என்பது மக்களின் பொருளாதார, சமூக மற்றும் வர்க்க நலன்களைப் பின்தள்ளிவிட்டு, மொழி, மதம், சாதி, இனம், பிராந்தியம் போன்ற அடையாளங்களை முதன்மைப்படுத்தும் அரசியல் அணுகுமுறையாகும். இதில் மக்களின் அன்றாட வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைகள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, உணர்ச்சிபூர்வமான அடையாளங்களே அரசியலின் மையமாக மாற்றப்படுகின்றன.

இத்தாலிய சிந்தனையாளர் Antonio Gramsci, ஆளும் சக்திகள் தங்களது கருத்துகளை சமூகத்தின் “பொது புத்தி” (Common Sense) ஆக மாற்றும் செயல்முறையை “மேலாண்மை” (Hegemony) என்று விளக்குகிறார். 

ஒரு கருத்து கல்வி, ஊடகம், இலக்கியம், கலாச்சாரம் மற்றும் அரசியல் பிரச்சாரங்கள் வழியாக தொடர்ந்து பரப்பப்படும்போது, அது ஒரு அரசியல் கருத்தாக இல்லாமல் இயல்பான உண்மையாக மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.

இவ்வாறு உருவாக்கப்படும் “பொது புத்தி” பெரும்பாலும் மக்களின் உண்மையான நலன்களை மறைத்து, அவர்களின் கவனத்தை வேறு திசையில் திருப்புகிறது. இன்று “நம்முடைய எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும் வேறு மொழி பேசும் மக்கள்தான் காரணம்”, “ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த ஆக்கிரமிப்புகளுக்குப் பழிவாங்க வேண்டும்”, “கடந்த கால மன்னர்களின் பெருமையோ அவமானமோ இன்றைய மக்களின் பெருமையும் அவமானமும் ஆகும்” போன்ற கருத்துகள் தொடர்ந்து பரப்பப்படுகின்றன.

இவை வரலாற்று ஆய்வின் முடிவுகள் அல்ல; மாறாக, இன்றைய சமூக மற்றும் பொருளாதார முரண்பாடுகளிலிருந்து மக்களின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பி, அடையாள அரசியலை வலுப்படுத்த உருவாக்கப்படும் புதிய “பொது புத்தி”யின் பகுதிகளாகும்.

ஆனால் வரலாற்று அறம் நம்மிடம் கேட்கும் கேள்வி வேறு: கடந்த கால அரசர்களின் போர்களுக்காக இன்று வாழும் உழைக்கும் மக்கள் ஏன் ஒருவரை ஒருவர் வெறுக்க வேண்டும்? மொழி, மதம், சாதி என்ற வேறுபாடுகளைத் தாண்டி மனிதர்களின் பொதுவான நலன்களையும் சமூக நீதியையும் முன்னிறுத்துவதுதான் முற்போக்கான அணுகுமுறையாகும்.

வரலாற்றின் பாடம் என்ன?

நிலவுடமை மன்னராட்சிகள் உலகம் முழுவதும் ஜனநாயகக் குடியரசுகளால் மாற்றப்பட்டன. காரணம், மக்கள் தங்களது அரசியல் உரிமைகளையும் சமத்துவத்தையும் கோரத் தொடங்கியதுதான்.

இன்று நாம் வாழ்வது மன்னராட்சிக் காலத்தில் அல்ல. எனவே ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த அரசர்களின் போர்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இன்று வாழும் மக்களுக்கிடையே பகையை உருவாக்குவது முற்போக்கான அணுகுமுறை அல்ல.

வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் கடந்த காலத்தை அதன் பொருளாதார மற்றும் சமூகச் சூழலோடு புரிந்துகொள்ளச் சொல்கிறது; கிராம்சியின் மேலாண்மைக் கோட்பாடு அந்தக் கடந்த காலம் எவ்வாறு இன்றைய அரசியல் தேவைகளுக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

வரலாற்றை வரலாறாகப் புரிந்துகொள்வதும், அதிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்வதும் அவசியம். ஆனால் கடந்த கால மோதல்களை இன்றைய சமூக உறவுகளுக்குள் இழுத்துவந்து பழிவாங்கும் அரசியலை உருவாக்குவது சமூக முன்னேற்றத்திற்கு உதவாது.

முடிவுரை

வரலாற்றை வரலாற்று அறத்தோடு அணுக வேண்டும். கடந்த கால நிகழ்வுகளை அவை நிகழ்ந்த காலத்தின் அரசியல், பொருளாதார மற்றும் சமூகச் சூழலோடு இணைத்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

கடந்த காலத்தின் போர்களையும் ஆக்கிரமிப்புகளையும் இன்றைய மொழி, இன அடையாளங்களின் அடிப்படையில் பழிவாங்கும் கருவியாக மாற்றுவது சமூக ஒற்றுமைக்கு ஆபத்தானது. வரலாற்றின் நோக்கம் பகையை வளர்ப்பதல்ல; மனிதகுலம் செய்த தவறுகளிலிருந்து பாடம் கற்று, சமத்துவம், சகோதரத்துவம் மற்றும் மனிதநேயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு புதிய வரலாற்றைப் படைப்பதுதான்.

வரலாற்றை மீள்வாசிப்பு செய்வதன் நோக்கம் பழைய பகைகளை உயிர்ப்பிப்பது அல்ல; அவற்றைத் தாண்டி மனித சமூகத்தின் முன்னேற்றத்திற்கான புதிய பாதைகளை உருவாக்குவதாக இருக்க வேண்டும்.

— ஊரான்

முதுமையின் சுயமரியாதை!

பல ஆண்டுகால உழைப்பை ஒரு நிறுவனத்திற்காகத் தந்துவிட்டு, இறுதிக்காலத்தில் தங்களின் அடிப்படைத் தேவைகளுக்கே பற்றாக்குறையான ஒரு 'சொற்ப ஓய்வூதியத்தை' மட்டுமே பெற்று வந்த ‘பெல்’ (BHEL), இராணிப்பேட்டை ஓய்வு பெற்ற ஊழியர்களின் வாழ்வில் இன்று ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க விடியல் பிறந்துள்ளது.

BHEL. Ranipet

தங்களுக்கு நியாயமாகக் கிடைக்க வேண்டிய சேமநல நிதி (Provident Fund) ஓய்வூதியத்தை உயர்த்தக் கோரி, ‘பெல்’ ஊழியர்கள் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் தொடர்ந்த வழக்கில், இன்று சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் மதுரை அமர்வு ஒரு மகத்தான, நெகிழ்ச்சியூட்டும் தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளது. ஓய்வு பெற்ற ஊழியர்களுக்கு, அதிக ஓய்வூதியத்தை உடனடியாக வழங்க வேண்டும் என நீதிமன்றம் அதிரடியாக உத்தரவிட்டுள்ளது.

நெகிழ்ச்சியில் தோழர்கள்

நாளுக்கு நாள் பெருகிவரும் கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடி, விலைவாசி உயர்வு போன்ற இன்றைய சூழலில், முதியவர்கள் தங்களின் இறுதிக்காலத்தில் யாருக்கும் சுமையாக இல்லாமல், தங்களைத் தாங்களே சுயமாகவும் கண்ணியத்தோடும் பராமரித்துக் கொள்ள வழிவகை செய்கிறது இந்தத் தீர்ப்பு.

தங்களின் வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை ஆலையின் உற்பத்திக்காக அர்ப்பணித்த இந்த ஊழியர்கள், தங்களின் பொருளாதாரச் சுதந்திரத்திற்காக நீதிமன்றப் படிகளில் ஏறி இறங்கிய போராட்டத்திற்கு இன்று தார்மீக வெற்றி கிடைத்துள்ளது. வழக்குத் தொடுத்த ஊழியர்கள் மற்றும் அவர்களது குடும்பத்தினர் மத்தியில் சொல்லொணா மகிழ்ச்சியும் நெகிழ்ச்சியும் அலைமோதி வருகிறது.

இறுதிக்காலக் கோரிக்கை:

இந்த மகிழ்ச்சியான தருணத்தில், ஓய்வு பெற்ற அனைத்து ஊழியர்களின் சார்பாக ஒரு நியாயமான வேண்டுகோள் முன்வைக்கப்படுகிறது:

"சேமநல நிதி வாரியம் (EPFO) இதற்கு மேலும் எந்தவித மேல்முறையீடும் (Appeal) செய்து காலத்தைக் கடத்தாமல், உயர்நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பை உடனடியாக நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்."

ஏற்கனவே தங்களின் வாழ்நாளின் இறுதிப் பகுதியை எட்டியிருக்கும் இந்த ஓய்வூதியத் தோழர்கள், இனிமேலும் நீதிமன்றங்களுக்கும் அலுவலகங்களுக்கும் அலைந்து தவிப்பதைக் கைவிட்டு, தங்களின் எஞ்சிய காலத்தையாவது எவ்விதப் பொருளாதாரச் சிரமமும் இன்றி, நிம்மதியாகவும், சுயசார்போடும், கண்ணியமாகவும் கழித்திட வாரியம் உடனடியாக வழிவகை செய்ய வேண்டும்.

நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு, உழைப்பை மட்டுமே நம்பி வாழும் ஒட்டுமொத்தத் தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்கும், குறிப்பாக இராணிப்பேட்டை பி.ஹெச்.இ.எல் தோழர்களுக்கும் கிடைத்த ஒரு பெரும் வரலாற்று வெற்றி!

இது முதுமையின் சுயமரியாதைக்குக் கிடைத்த வெற்றி!

ஊரான்@பொன்.சேகர்

ஆலயங்களா? ஆலைகளா? — மக்கள் நலனைப் பாதுகாப்பது எது?

மனித சமூகம் தனது நீண்ட வரலாற்றுப் பயணத்தில் அறிவியல், தொழில்நுட்பம், உழைப்பு, கூட்டுச் சிந்தனை மற்றும் அனுபவங்களின் மூலமாகவே முன்னேறியுள்ளது. ஒரு நாட்டின் உண்மையான வளர்ச்சி என்பது கோபுரங்களின் உயரத்திலோ, ஆலயங்களின் எண்ணிக்கையிலோ அல்ல; அது மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம், வேலைவாய்ப்பு, கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் பொருளாதாரச் சுதந்திரத்தால்தான் அளவிடப்படுகிறது.

ஆனால் இன்று ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது: மக்களின் உழைப்பால் உருவாகும் செல்வத்தின் ஒரு பகுதி எங்கே செல்கிறது? அது புதிய உற்பத்திக்கும், சமூக வளர்ச்சிக்கும் பயன்படுகிறதா? அல்லது ஆன்மீகத்தின் பெயரில் உற்பத்தியற்ற துறைகளில் செலவிடப்படுகிறதா?

மக்களின் சேமிப்பும் ஆன்மீகச் செலவுகளும்

உழைக்கும் மக்கள் தாங்கள் சிரமப்பட்டு சேமிக்கும் பணத்தில் கணிசமான பகுதியை நம்பிக்கை, பயம், பக்தி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ஆலயங்கள், யாத்திரைகள், கையில் தீச்சட்டி ஏந்தி செய்யப்படும் நேர்த்திக் கடன் போன்ற பரிகாரங்கள் மற்றும் காணிக்கைகளுக்காகச் செலவழிக்கிறார்கள்.

இதில் தனிநபர் நம்பிக்கையை விமர்சிப்பது நமது நோக்கமல்ல. ஆனால் அந்த நம்பிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாகும் பொருளாதார அமைப்பை ஆய்வு செய்வது அவசியம். ஒரு கிராமத்தில் தரமான பள்ளி இல்லாமல், மருத்துவமனை இல்லாமல், குடிநீர் வசதி இல்லாமல் இருக்கும்போது, கோயில் புனரமைப்புக்காக கோடிக்கணக்கான ரூபாய்கள் திரட்டப்பட்டு செலவழிக்கப்படுவது இன்று சாதாரணமாகிவிட்டது.

ஆலயங்களில் கிடைப்பது உளவியல் பலன் மட்டுமே

ஆலயங்கள் பலருக்கு மன ஆறுதலையும் உளவியல் நிம்மதியையும் அளிக்கக்கூடும். ஆனால் ஒரு ஆலை தொடங்கப்பட்டால் அது வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குகிறது; உற்பத்தியை அதிகரிக்கிறது; புதிய திறன்களை உருவாக்குகிறது; மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்துகிறது.

ஒரு ஆலயத்தில் செலுத்தப்படும் பணம் பெரும்பாலும் பக்தி எனும் நுகர்வாக முடிகிறது. ஆனால் ஒரு தொழிற்சாலையில் முதலீடு செய்யப்படும் பணம் புதிய செல்வத்தை உருவாக்குகிறது.

உளவியல் ஆறுதல் மனிதனுக்குத் தேவையானதாக இருக்கலாம். ஆனால் அது பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கு மாற்றாக அமைய முடியாது.

பண்பாடு என்பது கோயில்களில் மட்டுமல்ல

பண்பாடு என்பது கோயில்களில் மட்டும் அடங்குவதில்லை. அது மக்களின் அன்றாட வாழ்வியல், அரசியல், பொருளாதார உறவுகள், கலை, இலக்கியம், சமூகப் பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியவற்றின் வெளிப்பாடு. கோயில்கள் இல்லாத நாடுகளிலும் பண்பாடு தழைத்தோங்குகிறது. நாத்திகவாதிகளை அதிகமாகக் கொண்ட நார்வே, ஸ்வீடன், டென்மார்க் போன்ற நாடுகள் உலகின் மிக உயர்ந்த வாழ்க்கைத் தரத்துடன், வலுவான பண்பாட்டு அடையாளங்களுடன் விளங்குகின்றன.

வெளிப்படைத்தன்மை 

கோயில்களுக்கு வரும் வருமானம், அது எவ்வாறு செலவழிக்கப்படுகிறது என்பது பொதுமக்களுக்கு தெரிவதில்லை. கேரளா உள்ளிட்ட பல மாநிலங்களில் கோயில் நிதிகளில் ஒரு சிலர் கொள்ளையடிப்பது பலமுறை வெளியாகியுள்ளது. அண்மைய அயோத்தி இராமர் கோயில் விவகாரம் கோயிகளில் நடைபெறும் பண மோசடிகளை ஓரளவு வெளிச்சத்துக்கு கொண்டுவந்துள்ளது.

ஆலயமா? ஆலையா? ஒரு உண்மையான ஒப்பீடு

வரலாற்றைப் பார்த்தால், தொழில்மயமாக்கல், கல்வி, அறிவியல் மற்றும் உற்பத்தியை மையமாகக் கொண்ட சமூகங்களே பொருளாதார ரீதியாக முன்னேறியுள்ளன. இது உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளின் அனுபவமாகும்.

முடிவுரை: மக்கள் நலனைப் பாதுகாப்பது எது?

ஒரு நாட்டின் பெருமை அதன் கோபுரங்களின் உயரத்தில் இல்லை; அந்த நாட்டு மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் இருக்கிறது.

பசியை போக்குவது தொழிற்சாலைகள்.

வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குவது தொழிற்சாலைகள்.

புதிய அறிவை உருவாக்குவது தொழிற்சாலைகளும் கல்வி நிலையங்களும்.

நாட்டின் பொருளாதாரத்தை வளர்ப்பது உற்பத்தித் துறைகளே.

ஆலயங்கள் தனிநபர்களுக்கு நம்பிக்கையையும் மன ஆறுதலையும் வழங்கலாம். ஆனால் ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளத்தை வலுப்படுத்துவதும், வறுமையை ஒழிப்பதும், வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குவதும், மனித வாழ்வை முன்னேற்றுவதும் ஆலைகளும் கல்வி நிலையங்களும் அறிவியல் நிறுவனங்களும்தான்.

எனவே, கேள்வி “ஆலயங்கள் வேண்டுமா வேண்டாமா?” என்பதல்ல.

மக்களின் உழைப்பால் உருவாகும் செல்வத்தை எதற்குப் பயன்படுத்துவது?

அந்தக் கேள்விக்கான பதில் தெளிவானது:

மக்களின் வாழ்க்கையை உயர்த்துவது ஆலைகள்; மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பாதுகாப்பது உற்பத்தி.

அதனால், ஒரு நாட்டின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிப்பது புதிய ஆலயங்களின் எண்ணிக்கை அல்ல; புதிய ஆலைகளின் எண்ணிக்கையும், அவை உருவாக்கும் வேலைவாய்ப்புகளும், சமூகத்திற்கு உருவாக்கும் செல்வமும்தான்.

ஊரான்

ஆளுமை: தனிமனித ஆற்றலா? புற உலகின் கொடையா?

எல்லா மனிதர்களும் இயல்பாகவே பிறக்கிறார்கள். சிலர் கல்வி கற்கிறார்கள், சிலர் கற்பதில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் வாழ்நாளில் சிந்திக்கிறான், உழைக்கிறான், அனுபவங்களைத் தொகுக்கிறான். அந்த உழைப்பிலும் திறமையிலும் மற்றவர்களை விட ஒரு படி மேலே செல்லும்போது, சமூகம் அவனை “ஆளுமை” (Personality) என்று கொண்டாடுகிறது.

பலர் நினைக்கிறார்கள், அந்த ஆளுமை முழுக்க அவனது தனிப்பட்ட முயற்சியின் விளைவு என்று. ஆனால் உண்மை அதுவல்ல.

ஆளுமைக்கான அடித்தளத்தை யார் அமைக்கிறார்கள்?

ஒரு மனிதன் பெறும் அறிவும், திறமையும், பார்வையும் அவனது சொந்த முயற்சியால் மட்டும் உருவாவதில்லை. இயற்கையும், அவனைச் சுற்றியுள்ள மனித சமூகமும், அவனுக்கு முன்னால் வாழ்ந்த தலைமுறைகளும் விட்டுச் சென்ற எண்ணற்ற அனுபவங்களும், அறிவும், கருவிகளும்தான் அவனை ஆளுமையாக உருவாக்குகின்றன.

புற உலகமும் பிற மனிதர்களின் தொடர்பும் இல்லையென்றால், மனிதன் வெறும் விலங்குலகப் பொதுப் புத்தியுடன் மட்டுமே இருப்பான். அங்கே ஆளுமை என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை.

இசையமைப்பாளர்

ஒரு புகழ்பெற்ற இசையமைப்பாளரின் மூளையில் இசை தானாக உதிப்பதில்லை. காற்றில் அசையும் மரங்களின் சலசலப்பு, பறவைகளின் கீதம், உழைக்கும் மக்களின் நாட்டுப்புறப் பாடல்கள், நெல் குத்தும் பெண்களின் தாளம்—இவற்றையெல்லாம் அவர் உள்வாங்கி, கோர்த்து, உருமாற்றுகிறார். அவர் செய்வது பெரும்பாலும் மறுபடைப்பும் ஒழுங்கமைப்பும்தான்.

மருத்துவரும் பொறியாளரும்

ஒரு சிறந்த மருத்துவர் அல்லது பொறியாளர் தன் திறமைக்குத் தானே முழுக் காரணம் என்று சொல்ல முடியாது. நூற்றாண்டுகளாக உருவான அறிவியல் அறிவும், சமூகத்தின் பரிசோதனைகளும், முந்தைய தலைமுறைகளின் வெற்றிகளும் தோல்விகளும் அவர்களை அந்த உயரத்துக்கு உயர்த்தியுள்ளன.

கலைஞர்களும் எழுத்தாளர்களும்

கவிஞரோ, எழுத்தாளரோ, ஓவியனோ தனிமையில் உருவாவதில்லை. மக்களின் வலியும், போராட்டங்களும், சமூக முரண்பாடுகளும்தான் அவர்களின் படைப்புகளுக்கு உயிர் கொடுக்கின்றன.

ஆளுமை எப்போது சிதைகிறது?

சமூகத்திடமிருந்து உறிஞ்சிய அனுபவங்களால் வளர்ந்த ஆளுமை, மக்களின் நலனுக்காகவும் சமூக மாற்றத்திற்காகவும் பயன்படும்போது வரலாற்றில் நிலைக்கிறது.

ஆனால் அதே ஆளுமை தன்னலத்திற்கு, அதிகாரத்திற்கு, பணத்திற்கு மட்டும் பயன்படத் தொடங்கும்போது அதன் சமூக அர்த்தம் சிதையத் தொடங்குகிறது.

• மக்களின் துயரைப் பாடிய பாடகர், கார்ப்பரேட் லாபத்திற்காகவும் தனது பணப்பெட்டியை நிரப்பவும் மட்டும் பாடினால், அவரது குரல் மதிப்பிழக்கிறது.

• சாமானியர்களின் வலியை எழுதிய எழுத்தாளர், அதிகார வர்க்கத்தின் கூலியாக மாறினால், அவரது பேனாவின் உயிர் குன்றுகிறது.

• மக்களின் நம்பிக்கையால் உயர்ந்த தலைவன், அதே மக்களை மறந்து அதிகாரத்தின் சுகத்தில் மூழ்கினால், அவனது ஆளுமை வெறும் பிம்பமாக மட்டுமே எஞ்சுகிறது.

ஆளுமை என்பது சமூகக் கடன்

ஆளுமை என்பது தனிமனிதச் சொத்து அல்ல; அது ஒரு சமூகப் படைப்பு. முந்தைய தலைமுறைகளின் அறிவு, சமூகத்தின் அனுபவங்கள், இயற்கையின் கொடைகள், நண்பர்கள், ஆசிரியர்கள், சக மனிதர்கள்—இவை அனைத்தும் சேர்ந்தே ஒரு மனிதனை ஆளுமையாக்குகின்றன.

எனவே, ஆளுமை என்பது உரிமை மட்டுமல்ல; அது ஒரு பொறுப்பும் கூட.

மக்களிடமிருந்து பெற்ற அறிவையும் அனுபவத்தையும் மீண்டும் மக்களுக்கே திருப்பித் தரும்போது மட்டுமே அந்த ஆளுமை தனது முழுமையான அர்த்தத்தை அடைகிறது. மக்களின் முன்னேற்றத்திற்கும், சமூக நீதிக்கும், மனிதகுல வளர்ச்சிக்கும் பயன்படும் ஆளுமைகளே வரலாற்றில் நிலைத்துப் போற்றப்படுகின்றன.

மனிதனைப் போற்றுவது அவனது புகழுக்காக அல்ல; அவன் தனது ஆளுமையை மனிதகுல நலனுக்காக எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறான் என்பதற்காகத்தான்.

ஆளுமை என்பது தனிமனிதனின் தனிச்சொத்து அல்ல; மக்களிடமிருந்து பெற்ற ஒரு சமூகக் கடன். அந்தக் கடனை மக்களுக்கே திருப்பிச் செலுத்தும்போதுதான் ஒரு மனிதன் உண்மையான ஆளுமையாக உயர்கிறான்.

ஊரான்

போதைப் பொருள் பற்றி அரசாங்கம் கட்டமைக்கும் ‘பொதுப் புத்தி’!

அண்மையில் தமிழ்நாடு அரசு, நடிகர் விஜய் தலைமையில் ‘போதை ஒழிப்பு விழிப்புணர்வு மாரத்தான்’ பேரணி ஒன்றை நடத்தியது. பொதுமக்கள் யாரும் கஞ்சா, ஹெராயின் போன்ற போதைப் பொருட்களைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று வலியுறுத்துவதே இந்தப் பேரணியின் நோக்கம்.

ஆனால், இதில் ஒரு பெரிய முரண்பாடு ஒளிந்திருக்கிறது. ஒரு பக்கம் அரசாங்கமே டாஸ்மாக் (TASMAC) கடைகளைத் திறந்து வீதிக்கு வீதி சாராயத்தை விற்பனை செய்து கொண்டு, மறுபக்கம் ‘போதை ஒழிப்பு’ விழிப்புணர்வு பேரணி நடத்துவது அப்பட்டமான முரண்பாடாகத் தோன்றுகிறது.

டாஸ்மாக் கடைகளில் விற்கப்படும் ரம், விஸ்கி, பிராந்தி போன்றவை போதைப்பொருள் இல்லையா? “சாராயம் போதைப்பொருள் இல்லை; அது ஒரு அவசியப் பண்டம்” என்ற ‘பொதுப் புத்தியை’ (Common Sense) மக்கள் மத்தியில் கட்டமைக்கவே இந்த விழிப்புணர்வு நாடகங்கள் நடத்தப்படுகின்றனவா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

கிராம்சியின் ‘பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்’ (Cultural Hegemony) என்ற தத்துவக் கண்ணோட்டத்தின் அடிப்படையில், இந்த இரட்டை வேடத்தின் பின்னணியில் உள்ள அரசியல் மற்றும் உளவியல் செயல்முறைகளைப் பார்ப்போம்.

1. டாஸ்மாக் சாராயம்: அதில் உள்ள வேதிப்பொருளும் பாதிப்புகளும்

அரசாங்கம் சட்டப்பூர்வமாக விற்கும் விஸ்கி, ரம், பிராந்தி, பீர் போன்ற அனைத்து மதுவகைகளிலும் உள்ள முதன்மையான வேதிப்பொருள் எத்தனால் (Ethanol) ஆகும்.

இது மூளையின் பகுத்தறிவுப் பகுதியான செரிப்ரல் கார்டெக்ஸை (Cerebral Cortex) பாதித்து, சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் சிந்திக்கும் திறனையும் சீர்குலைக்கிறது. உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் அமிக்தலா (Amygdala) பகுதியையும் பாதிப்பதால், வன்முறை, மனச்சோர்வு போன்ற விளைவுகளுக்கும் வழிவகுக்கிறது.

தொடர்ச்சியான மதுப்பழக்கம் கல்லீரல் சிதைவு (Liver Cirrhosis), இதய நோய்கள், குடல் மற்றும் இரைப்பை பாதிப்புகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு உடல்நலப் பிரச்சினைகளை உருவாக்குகிறது.

2. கஞ்சா, ஹெராயின்: அவற்றின் வேதிப்பொருட்களும் பாதிப்புகளும்

கஞ்சாவில் உள்ள THC (Tetrahydrocannabinol) என்ற வேதிப்பொருள் மூளையின் கன்னாபினாய்டு ஏற்பிகளைத் தூண்டி தற்காலிகப் பரவசத்தை உருவாக்குகிறது. ஆனால் நீண்டகாலப் பயன்பாடு நினைவாற்றல் குறைவு, மனப்பதற்றம், மனப்பிறழ்வு (Psychosis) போன்ற பிரச்சினைகளுக்கு வழிவகுக்கும்.

ஹெராயின் (Heroin) அபின் (Opium) செடியிலிருந்து பெறப்படும் ஒபியாய்டு (Opioid) வகையைச் சேர்ந்தது. இது நரம்பு மண்டலத்தை தீவிரமாகப் பாதித்து, சுவாசம் மற்றும் இதய இயக்கத்தையே செயலிழக்கச் செய்யக்கூடிய மிக ஆபத்தான போதைப்பொருளாகக் கருதப்படுகிறது.

3. எது போதைப்பொருள்? யார் தீர்மானிக்கிறார்கள்?

அறிவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், எத்தனால் (சாராயம்), THC (கஞ்சா), ஒபியாய்டுகள் (ஹெராயின்) ஆகிய அனைத்துமே மனித உடலையும் நரம்பு மண்டலத்தையும் பாதிக்கும் போதைப்பொருட்கள்தான் என்பதில் பெரிய கருத்து வேறுபாடு இல்லை.

அப்படியென்றால், ஏன் சாராயம் சட்டப்பூர்வமாகவும், கஞ்சா சட்டவிரோதமாகவும் வரையறுக்கப்படுகிறது?

இங்குதான் கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கக் கோட்பாடு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

தமிழ்நாட்டின் வருவாயில் டாஸ்மாக் முக்கியப் பங்காற்றுகிறது. எனவே எந்தப் பொருள் ‘சட்டப்பூர்வமானது’, எது ‘சட்டவிரோதமானது’ என்பது அறிவியல் அடிப்படையில் மட்டுமல்ல; பொருளாதார மற்றும் அரசியல் நலன்களின் அடிப்படையிலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

“சாராயம் ஒரு போதைப்பொருள் அல்ல; உழைப்பின் களைப்பைப் போக்கும் ஒரு சாதாரண நுகர்வுப் பொருள். ஆனால் கஞ்சாதான் ஆபத்தான போதைப்பொருள்” என்ற கருத்து ஊடகங்கள், திரைப்படங்கள், விளம்பரங்கள் மற்றும் அரசின் விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகள் வழியாக தொடர்ந்து மக்களின் ‘பொதுப் புத்தியாக’ மாற்றப்படுகிறது.

அதே நேரத்தில், சில அரசியல்வாதிகளும் பொது நபர்களும் கஞ்சாவை எப்படி பொடி செய்வது, பயன்படுத்துவது குறித்துச் சர்ச்சைக்குரிய கருத்துகளை வெளியிடுவதும், சமூக ஊடகங்களில் கஞ்சாவை இயல்பான ஒன்றாகக் காட்டும் காட்சிகள் பரவுவதும் கவனிக்கத்தக்கது. ஒருபுறம் அரசு இயந்திரம் கஞ்சாவை ஆபத்தான போதைப்பொருளாகச் சித்தரிக்கிறது; மறுபுறம் அதனை சாதாரணமான ஒன்றாகக் காட்டும் பேச்சுகளும் செயல்பாடுகளும் சமூகத்தில் இடம் பெறுகின்றன.

இதனால், “கஞ்சாவும் போதைப்பொருள் அல்ல” என்ற இன்னொரு ‘பொதுப் புத்தியை’ உருவாக்கும் முயற்சிகளும் நடைபெறுகின்றனவா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்

கிராம்சியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் என்பது வெறும் பொய்ப் பிரச்சாரம் அல்ல — அதை விட நுட்பமானது.

ஒரு மனிதன் தினமும் சாராயம் குடிக்கிறான். "இது என் விருப்பம், என் சுதந்திரம்" என்று நம்புகிறான். ஆனால் அந்த "விருப்பம்" எங்கிருந்து வந்தது?

திரைப்படங்களில் குடிப்பது வீரத்தின் அடையாளமாகக் காட்டப்படுகிறது. விளம்பரங்களில் குடிப்பது கொண்டாட்டமாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. "துன்பம் என்றாலும் குடி, மகிழ்ச்சி என்றாலும் குடி" என்பது சினிமா வழியாக ஒரு வாழ்வியல் நடைமுறையாக மாறிவிட்டது. நடைமுறையாவதுதான் பண்பாடு.

இப்படி குடிப்பது "இயல்பானது, சாதாரணமானது" என்ற எண்ணம் மக்கள் மனங்களில் ஆழமாக வேரூன்றும்போது, அதை யாரும் கேள்விக்குட்படுத்துவதில்லை. அதைக் கேள்விக்குட்படுத்த வேண்டும் என்றே தோன்றாது.

இதுவே டாஸ்மாக் வருவாய் தேவையுள்ள ஆளும் வர்க்கத்திற்கு வேண்டியது. துப்பாக்கி காட்டி மக்களை கட்டாயப்படுத்தாமலேயே, மக்கள் தாங்களாகவே குடிக்க வருகிறார்கள் — இதுவே பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தின் அசல் ஆற்றல்.

எந்தக் கருத்து இயல்பானது, எந்தக் கருத்து ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது என்பதை மக்கள் தாங்களே தீர்மானிப்பதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அந்தச் சிந்தனைப் பரப்பை ஆளும் ஆதிக்க சக்திகள் வடிவமைக்கின்றன.

முடிவுரை

சாராயமோ, கஞ்சாவோ, ஹெராயினோ — மனிதனின் பகுத்தறிவையும் உடலையும் பாதிக்கும் அனைத்துமே போதைப்பொருட்கள்தான். ஆனால் சமூகத்தில் எது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க போதைப்பொருள், எது தடைசெய்யப்பட வேண்டிய போதைப்பொருள் என்ற புரிதல் அறிவியல் அடிப்படையில் மட்டும் உருவாகவில்லை; அரசியல், பொருளாதாரம் மற்றும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தின் வழியாகவும் கட்டமைக்கப்படுகிறது.

ஒரு கையில் சாராயப் பாட்டிலையும், மறுகையில் போதை ஒழிப்பு விழிப்புணர்வுப் பலகையையும் ஏந்தி நிற்கும் ஆட்சியாளர்களின் இந்த முரண்பாட்டை விமர்சனப் பார்வையுடன் ஆராய்வதும், மக்களை ஆளும் ஆதிக்கச் சக்திகள் உருவாக்கும் ‘பொதுப் புத்தியிலிருந்து’ விடுவித்து அறிவியல் சிந்தனையின் பக்கம் நகர்த்துவதும் இன்றைய சமூகத்தின் முக்கியமான கடமையாகும்.

ஊரான் / பொன். சேகர்