நொறுங்கி விழும் இதயங்கள்!

எங்கே தொடங்கி, எங்கே முடிப்பது என்று எனக்கே தெரியவில்லை. சில சமயங்களில் நமது நெஞ்சு நொறுங்கிப்போகிறது. அப்படி நொறுங்கிய நெஞ்சை வைத்துக்கொண்டு அதன் பிறகு என்னதான் செய்ய முடியும்?

உடைந்த பானையின் ஓடுகள் வேண்டுமானால் கீழடியின் தொல்லியல் சாட்சியங்களாகக் காட்சியளித்து, நமது வரலாற்றுப் பெருமையைப் பேசலாம். ஆனால், இதயம் நொறுங்கிச் சிதைந்துபோனால்—அதன் சிதிலங்கள்கூட வெளியில் தென்படுவதில்லை.

பானையின் வாய்ப்பகுதி உடைந்தால்கூட, புதிய பானை வாங்க வசதியில்லாத சூழலில் அதை ஓரளவுக்குப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால் அடிப்பகுதியே உடைந்துவிட்டால், அது எதற்குமே பயன்படாது. நமது இதயமும் அப்படித்தான்—ஒரு குறிப்பிட்ட அளவுக்கு மேல் நொறுங்கிவிட்டால், அதன் பிறகு உயிர் வாழ்வது மிகவும் கடினம்.

நமது இதயம் ஒன்றும் நசுங்கி, ஒடுக்கு விழுந்தாலும் துருப்பிடிக்காமல் நீண்ட காலம் தாக்குப்பிடிக்கும் ‘ஆஸ்டெனிடிக் எவர்சில்வர்’ (Austenitic Stainless Steel) அல்ல. அது பக்குவமாகக் கையாளப்பட வேண்டிய ஒரு மண்பாண்டம். அதன் மீது அளவுக்கு அதிகமான பாரத்தை ஏற்றித் தாறுமாறாகப் பயன்படுத்தினால், ஒரு நாள் அது நொறுங்கி விழுவதைத் தடுக்க முடியாது.

பானை தாங்கும் சுமை ஒரே மாதிரியானது; ஆனால் நம் இதயம் தாங்கும் பாரங்களோ விதவிதமானவை. அவற்றில், ‘ஆசை’ என்பதுதான் ஓசையில்லாமல் நம் இதயத்திற்குள் நுழையும் முதல் சுமை. அதைத் தொடக்கத்தில் நாம் ஒரு பாரமாகவே கருதுவதில்லை. அதை இயல்பானதாகக் கருதுகிறோம்.

உழைப்பவன் தன் உழைப்பை மட்டுமே நம்புகிறான்; இன்று உழைத்தால் நாளை வாழ முடியும் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்கு இருக்கிறது. ஆனால், உழைக்காமல் வாழ வேண்டும், எப்படியாவது சொத்து சேர்த்துவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றும்போதே ஆசை பிறக்கிறது. ஆசை நிறைவேறாதபோது அது நிராசையாகி, இதயத்தில் ஒரு சிறிய விரிசலை ஏற்படுத்துகிறது. அந்த விரிசலைப் பொருட்படுத்தாமல் ஆசையைப் பேராசையாக வளர்த்துக்கொண்டே போனால், ஒரு நாள் அது பெரும் பிளவாகி இதயத்தையே நொறுக்கிவிடுகிறது.

‘ஆசையே துன்பத்திற்குக் காரணம்’ என்றார் புத்தர். ஆனால் இன்று ‘எல்லாவற்றிற்கும் ஆசைப்படு’ என்று முற்றும் துறந்த முனிவர்கள் போதிக்கிறார்கள். ஆசையால் பேரரசுகளே சரிந்திருக்கும்போது, நமது சிறிய இதயச் சாம்ராஜ்யம் மட்டும் தாங்கி நிற்குமா என்ன?

மண், பொன், பொருள், பெண் மீதான ஆசைகள்—வேலிக்குள் நுழைந்த ஓணானைப் போல—நம் வாழ்வைச் சீரழித்துவிடுகின்றன.

மண்ணாசை

உயிர் வாழவும், விவசாயம் செய்யவும், குடியிருக்கவும் ஒரு நிலம் இருந்தால் போதும். ஆனால், தலைமுறை தலைமுறைக்குச் சேர்த்து வைக்க நினைக்கும்போதுதான், பிறரை ஏமாற்றவும், பிறர் உரிமையைப் பறிக்கவும் மனிதன் துணிகிறான். அதில் ஏமாற்றப்பட்டவனின் இதயம் சுக்குநூறாகிறது. கிடைக்காத போது, ஆசைப்பட்டவன் இதயமும் நொறுங்கி விழுகிறது.

பொன்னாசை

‘தங்கம் எதிர்காலத்தில் கைகொடுக்கும்’ என்று நம்பி வாங்கி, அதை வங்கி லாக்கரில் வைப்பதா, இல்லை வீட்டில் வைத்திருப்பதா என்று முடிவெடுப்பதற்குள், எவனோ ஒருவன் களவாடிவிடுகிறான். வாழ்நாள் உழைப்பை இழந்து, அடுத்த நொடியே உடைந்து போகிறோம். நம்மைக் காப்பாற்ற வேண்டியது தங்கமல்ல; நமது உழைப்பும், உறவுகளும், உடல்நலமும்தான் என்பதைக் களவுகள்தான் நமக்கு அடிக்கடி உணர்த்துகின்றன.

பெண்ணாசை

ஆண்-பெண் உறவு என்பது இயற்கையின் மறு உற்பத்திக்கான பகுதி. அதை வெறும் உடல் இன்பப் பொருளாக மட்டும் பார்த்து, பெண்ணாசையில் விழும் ஒருவன், தனது குடும்பத்தின் பல இதயங்களை ஒரே நேரத்தில் நொறுக்கிவிடுகிறான்.

பண ஆசை

பசியாற உண்ணும் உணவைப்போல, தேவைக்கான பணம் சுகமானது. ஆனால், பத்து நாளுக்குத் தேவையான உணவை ஒரே நாளில் திணித்தால் வயிறு எப்படித் தாங்காதோ, அதுபோல—"இன்னும் அதிக வட்டி, இன்னும் அதிக பணம்" எனும் பேராசையைத் திணிக்கும்போது, நெஞ்சு மட்டும் தாங்குமா என்ன?

என் மனதுக்குள் இந்த எண்ணங்கள் ஆழமாகக் கிளறப்படுவதற்கு ஒரு கசப்பான காரணம் இருக்கிறது. அண்மையில், 70 வயதைத் தொடுவதற்கு முன்பே நொறுங்கிப்போன இதயங்களோடு இருவர் இவ்வுலகை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டனர். அதிக வட்டி கிடைக்கும் என்ற ஆசையில், தனியார் நிதி நிறுவனங்களில் லட்சக்கணக்கான ரூபாய்களை முதலீடு செய்து ஏமாந்தவர்களின் நிலை இதுதான். இவர்கள் இழப்பது பணத்தை மட்டுமே அல்ல; பல ஆண்டுகள் சிறுகச் சிறுகச் சேமித்த நம்பிக்கை, எதிர்காலம், குடும்பத்தின் பாதுகாப்பு—எல்லாவற்றையும்தான். "நான் ஏமாந்துவிட்டேனே!" என்ற மன உலைச்சல், இதயத்தின் மீது தாங்க முடியாத பாரமாகி, இறுதியில் அவர்களின் உயிரையே குடித்துவிடுகிறது.

சாராயத்திற்கு அடிமையானவனால்கூட ஒரு நாள் மீண்டுவிட முடியும்; ஆனால் அளவற்ற ஆசையில் தன்னைத் தொலைத்தவன் மீள்வது கடினம். பொருள்களையும், செல்வத்தையும் சேர்ப்பதைவிட, நிம்மதியையும் உறவுகளையும் சேமிப்பதே முக்கியம்.

ஏனெனில்...

உடைந்த பானைக்கு மாற்றாக வேறொரு பானையை வாங்கிவிடலாம்;

ஆனால், நொறுங்கிய இதயத்திற்கு மாற்று இதயம் கிடைக்காது!

— ஊரான்