“பகுத்தறிவைப் பேசுவது மட்டும்தான் சுயமரியாதையா? தவறு செய்யும் வாய்ப்பு இருந்தும் தவறு செய்ய மறுப்பதுதானே உண்மையான சுயமரியாதை!”
மதத்தை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் அறநெறியுடன் வாழ்வார்கள் என்றோ, பகுத்தறிவையும் முற்போக்குச் சிந்தனைகளையும் ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் மட்டுமே நேர்மையாக வாழ்வார்கள் என்றோ உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. கடவுளை நம்புகிறவர்களிலும் நேர்மையாக வாழ்பவர்களும் தவறு செய்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவர்களிலும் மனிதநேயத்துடன் வாழ்பவர்களும் அறநெறி தவறுபவர்களும் இருக்கிறார்கள்.
ஒருவர் ஒரு கொள்கையைப் பேசுகிறார் என்பதனால் அவர் அறநெறியுடன் வாழ்வார் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை.
அப்படியானால், மனிதனை நேர்மையாக வாழ வைப்பது எது?
மதமும் அறநெறியும்
கர்மம், மறுபிறவி, பாவம், புண்ணியம், சொர்க்கம், நரகம் போன்ற மதக் கருத்துகள் மனிதர்களை நெறிப்படுத்தும் வழிகளாகச் செயல்படலாம். யார் தவறு செய்கிறார்களோ அவர்கள் அதற்கான பலனை அனுபவிப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கை, யாரும் பார்க்கவில்லை என்றபோதும் தவறு செய்யக்கூடாது என்ற எண்ணத்தை ஒருவரிடம் ஏற்படுத்தலாம்.
அதே நேரத்தில், மத நம்பிக்கைகள் இல்லாதவர்களும் நேர்மையாக வாழ்கிறார்கள். தண்டனை கிடைக்கும் என்ற அச்சமும் இல்லை; இறப்புக்குப் பிறகு பலன் கிடைக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பும் இல்லை. இருந்தும் அவர்கள் பிறருக்குத் தீங்கு செய்ய மறுக்கிறார்கள். எனவே, மனிதனின் அறநெறிக்கு மத நம்பிக்கை மட்டுமே அடிப்படையல்ல என்பது தெளிவாகிறது.
பகுத்தறிவும் அறநெறியும்
பகுத்தறிவு என்பது ஒரு கருத்தை ஆராய்ந்து, அதன் உண்மைத்தன்மையைச் சான்றுகளின் அடிப்படையில் மதிப்பிட உதவும் சிந்தனைமுறை. அது ‘எது சரி, எது தவறு’ என்பதை ஆராய உதவலாம். ஆனால், சரியானது எது என்று தெரிந்துகொள்வதும், அதை நடைமுறையில் கடைப்பிடிப்பதும் இரண்டு வெவ்வேறு அம்சங்கள்.
ஒருவர் நேர்மையின் அவசியத்தைப் பற்றி மேடைகளில் பேசலாம்; அநீதிக்கு எதிராக முழங்கலாம். ஆனால், தனக்குச் சாதகமான சூழலில் அதே நேர்மையைக் கடைப்பிடிக்காமல்கூட போகலாம். எனவே, பகுத்தறிவைப் பேசுவது மட்டுமே அறநெறிக்கான சான்றல்ல. ஒருவர் எந்தக் கொள்கையைப் பேசுகிறார் என்பதைக் காட்டிலும், தவறு செய்வதற்கான வாய்ப்புள்ள சூழலில் அவர் எப்படி நடந்துகொள்கிறார் என்பதே முக்கியம்.
தவறு செய்ய மறுப்பதே சுயமரியாதை!
ஒருவருக்குத் தவறு செய்வதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. யாரும் அவரைக் கண்காணிக்கவில்லை. தண்டனை கிடைக்கப்போவதில்லை. மாறாக, தவறு செய்தால் பெரும் ஆதாயம்கூட கிடைக்கும்.
அப்படிப்பட்ட சூழலிலும் அவர் தவறு செய்ய மறுக்கிறார் என்றால், அவரைத் தடுப்பது எது? பிறருடைய துன்பத்தை உணரும் மனமாக, தன் செயல்களுக்குப் பொறுப்பேற்கும் மனச்சாட்சியாக, தான் எப்படிப்பட்ட மனிதராக வாழ வேண்டும் என்ற உள்ளார்ந்த உறுதியாக அது வெளிப்படுகிறது. அந்த உறுதியின் மிக முக்கியமான வெளிப்பாடே சுயமரியாதை.
சுயமரியாதை என்றால் பிறர் நம்மை மதிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது மட்டுமல்ல; நாமே நம்மை மதிக்கத் தகுந்த வகையில் வாழ்வதும் சுயமரியாதைதான்.
பிறர் நம்மைப் பார்க்கும்போது நல்லவராகத் தோன்றலாம். சமூகத்தில் நல்ல பெயரைப் பெறுவதற்காக நேர்மையாக நடந்துகொள்வதும் சாத்தியம். ஆனால், யாருக்கும் தெரியாதபோது நாம் எப்படி நடந்துகொள்கிறோம் என்பதில்தான் நமது உள்ளார்ந்த மதிப்புகள் வெளிப்படுகின்றன.
• பிறரை ஏமாற்றினால் ஆதாயம் கிடைக்கும்.
• பொய் சொன்னால் இழப்பைத் தவிர்க்கலாம்.
• அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்தினால் சாதகமான முடிவைப் பெறலாம்.
இவற்றைச் செய்யும் வாய்ப்பு இருந்தும், “இது தவறு; எனவே நான் இதைச் செய்ய மாட்டேன்” என்று ஒருவர் முடிவெடுக்கிறார் என்றால், அங்கேதான் அவரது சுயமரியாதை முழுமையாக வெளிப்படுகிறது. தவறு செய்ய முடியாத சூழலில் தவறு செய்யாமல் இருப்பதற்கும், தவறு செய்ய முடியும் என்ற சூழலிலும் அதைச் செய்ய மறுப்பதற்கும் பெருத்த வேறுபாடு உண்டு. இரண்டாவது நிலையில்தான் சுயமரியாதையின் உண்மையான வலிமை இருக்கிறது.
சுயமரியாதையைப் பற்றிப் பேசும்போது மற்றொரு உண்மையையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தன்னை உயர்வாகக் கருதுவது, பிறரைத் தாழ்வாக நடத்துவது, தனது கருத்தை மட்டுமே சரி என்று திணிப்பது ஆகியவை சுயமரியாதை அல்ல; அவை அகந்தையின் வெளிப்பாடுகளே.
உண்மையான சுயமரியாதை என்பது தனது மதிப்பைக் காப்பதோடு, பிறருடைய மதிப்பையும் உரிமைகளையும் மதிப்பதாகும். தனது தவறை உணர்ந்து ஒப்புக்கொள்வதும், அதைத் திருத்திக்கொள்வதும் கூட சுயமரியாதைக்கு எதிரானவை அல்ல; மாறாக, அகந்தையைவிட உண்மைக்கு முக்கியத்துவம் தரும் மனப்பக்குவத்தின் வெளிப்பாடுகளே அவை.
இறுதியாக...
மதம் ஒருவருடைய அறநெறிக்கு உத்தரவாதமல்ல; பகுத்தறிவும் வேறு எந்த முற்போக்கு கோட்பாடும் அதற்கு முழுமையான உத்தரவாதமல்ல. இவை மனிதனுக்கு வழிகாட்டலாம்; சிந்திக்கத் தூண்டலாம். ஆனால், அந்த வழிகாட்டுதலை வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான தனிப்பட்ட உறுதி அவசியம்.
• பிறருக்குத் தீங்கு செய்ய முடியும் என்ற சூழலிலும் தீங்கு செய்யாமல் இருப்பது;
• பொய் சொல்லிப் பலன் பெற முடியும் என்றாலும் சொல்லாமல் இருப்பது;
• நேர்மையை விட்டுக்கொடுத்தால் ஆதாயம் கிடைக்கும் என்றாலும் அதற்கு இணங்க மறுப்பது —
இவை அனைத்தும் ஒருவர் தனது உள்ளார்ந்த மதிப்புகளுக்கு அளிக்கும் முக்கியத்துவத்தைக் காட்டுகின்றன.
பகுத்தறிவைப் பேசுவது அறிவின் வெளிப்பாடு; அறநெறியைப் போதிப்பது கருத்தின் வெளிப்பாடு. ஆனால், தவறு செய்ய வாய்ப்பிருந்தும், அதனால் ஆதாயம் கிடைக்கக்கூடும் என்றாலும், தவறு செய்ய மறுப்பது குணநலனின் வெளிப்பாடு; அதுவே சுயமரியாதையின் முக்கியமான அடையாளம்.
பிறர் நம்மை மதிக்க வேண்டும் என்று விரும்புவதற்கு முன், நாம் நம்மையே மதிக்கத் தகுந்தவர்களாக வாழ்கிறோமா என்று கேட்டுக்கொள்வோம்.
அதுவே உண்மையான சுயமரியாதை!
— தமிழ்மணி
