நுகர்வுப் பண்டமாகும் ‘புனித’ யாத்திரைகள்! பாவம் போக்கப் புறப்படும் பயணம் யாருடைய நலனுக்காக?

யாத்திரை” என்றாலே நம் நினைவுக்கு வருவது புனிதத் தலங்களை நோக்கிச் செல்லும் பயணம். பாவங்களைப் போக்கிக் கொள்ளவும், புண்ணியம் சேர்த்துக் கொள்ளவும், இறைவனின் அருளைப் பெறவும் யாத்திரை செல்வதாக ஒரு நம்பிக்கை நிலவுகிறது.

அப்படியானால் முதலில் ஒரு எளிய கேள்வியை எழுப்ப வேண்டியிருக்கிறது:

யாத்திரை சென்று பாவத்தைப் போக்கிக் கொள்ள வேண்டுமென்றால், யாத்திரை செல்பவர்கள் முதலில் என்ன பாவம் செய்தார்கள்?

யாருக்கு எதிராகச் செய்தார்கள்?

என்ன வகையான பாவம் செய்தார்கள்?

அந்தப் பாவத்தைச் செய்ததற்கான சமூகப் பொறுப்பு என்ன?

ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்குச் சென்று பணம் செலவழித்துவிட்டுத் திரும்பி வந்தால் அந்தப் பாவம் எப்படி அழிந்துவிடுகிறது?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு அறிவியல் பூர்வமான விடை ஏதும் இல்லை.

மாறாக, “பாவம் செய்தவன் யாத்திரை சென்று புண்ணியம் பெறலாம்” என்ற கருத்தே மனிதனின் செயலுக்கான சமூகப் பொறுப்பைத் திசைதிருப்புவதாக இருக்கிறது.

ஒருவன் மற்றொருவரை ஏமாற்றினால், அவனிடம் மன்னிப்புக் கேட்பதற்குப் பதிலாக மலையுச்சிக்குச் சென்று வருவதால் அந்த ஏமாற்று சரியாகிவிடுமா?

ஒருவன் அநியாயம் செய்தால், அந்த அநியாயத்தைச் சரிசெய்வதற்குப் பதிலாக ஒரு கோயிலுக்குச் சென்று காணிக்கை செலுத்திவிட்டால் அவன் செய்த அநியாயம் இல்லாமல் போய்விடுமா?

மனிதன் தான் செய்த தவறுக்கு மனிதனிடமே மன்னிப்புக் கேட்பதுதானே அறம்?

கைலாஷ்: ஆன்மீகத் தேடலா? வாழ்க்கைக் கனவா?

பலருக்கு கைலாஷ் ஒரு வாழ்க்கைக் கனவு.

“நான் கைலாஷ் சென்று வந்தேன்” என்று சொல்ல வேண்டும் என்பது அவர்களின் நீண்டகால ஆசையாக இருக்கலாம். அதில் தனிப்பட்ட உணர்வு இருக்கலாம்; நம்பிக்கை இருக்கலாம்; ஆன்மீகத் தேடல் இருக்கலாம்.

அதை நாம் கேலி செய்ய வேண்டியதில்லை.

ஆனால் ஒரு சமூகக் கேள்வியை எழுப்புவதற்கு உரிமை இருக்கிறது:

ஒருவரின் தனிப்பட்ட ஆன்மீகத் திருப்திக்காகச் செய்யப்படும் இந்தப் பெரும் செலவு, அவருக்கும் அவருடைய குடும்பத்திற்கும் அப்பால் சமூகத்திற்கு என்ன பயனை உருவாக்குகிறது?

குறிப்பாக, கைலாஷ் போன்ற கடினமான யாத்திரைகளில் செல்பவர்கள் பெரும்பாலும் வாழ்க்கையின் நடுப்பகுதியைத் தாண்டியவர்களாகவும், பொருளாதார வசதி உள்ளவர்களாகவும் இருக்கின்றனர்.

வாழ்க்கை முழுவதும் உழைத்துச் சேமித்த பணத்தைப் பயன்படுத்தி பல ஆயிரம் கிலோமீட்டர் சென்று, கடுமையான உடல் சிரமங்களை ஏற்று, ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தை அடைந்து திரும்பி வருகிறார்கள்.

திரும்பி வந்த பிறகு கிடைப்பது என்ன?

“நான் கைலாஷ் சென்று வந்திருக்கிறேன்!”

என்ற தனிப்பட்ட பெருமிதமா?

அப்படியானால், அந்தப் பணத்தை அவர்களுடைய பிள்ளைகளின் கல்விக்கோ, பேரப்பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திற்கோ, உறவினர்களின் வாழ்க்கை முன்னேற்றத்திற்கோ பயன்படுத்தியிருந்தால் அதன் சமூகப் பயனும் அதனால் பெறும் பெருமையும் அதிகமாக இருந்திருக்காதா?

ஒரு குடும்பத்தின் பொருளாதார வளம் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கல்வியாகவும், தொழிலாகவும், மருத்துவப் பாதுகாப்பாகவும், வீடாகவும் மாறலாம்.

ஆனால் யாத்திரையில் செலவழிக்கப்பட்ட பணம் பெரும்பாலும் பயணச் செலவு, தங்குமிடம், உணவு, கட்டணம், காணிக்கை, பல்வேறு சேவைகள் எனப் பயணத் தொழில் அமைப்பிற்கே (tourism) செல்கிறது.

இதில் யார் பயனடைகிறார்கள்?

யாத்திரை ஏற்பாடு செய்பவர்கள் சம்பாதிக்கிறார்கள்.

யாத்திரை செல்பவர்கள் செலவு செய்கிறார்கள்.

அவர்களுடைய வாழ்நாள் சேமிப்பு காலியாகிறது.

புனிதத் தலம் என்றால் புனிதமற்ற தலம் எது?

இன்னொரு அடிப்படையான கேள்வி:

“புனிதத் தலம்” என்றால் என்ன?

ஒரு இடம் புனிதமானது என்றால், மற்றொரு இடம் புனிதமற்றது என்று பொருளா?

ஒரு இடத்தில் கடவுள் இருப்பதாகக் கருதினால், மற்றொரு இடத்தில் கடவுள் இல்லையா?

அப்படியானால் அந்தப் புனிதமற்ற இடங்கள் எவை?

அங்கே யார் வாழ்கிறார்கள்?

ஒரு மலை புனிதமானது; இன்னொரு மலை புனிதமற்றது.

ஒரு நதி புனிதமானது; இன்னொரு நதி சாதாரணமானது.

ஒரு நகரம் புனிதமானது; இன்னொரு நகரம் புனிதமற்றது.

இந்தப் பிரிவின் அடிப்படையில் மனிதர்களும், இடங்களும், வாழ்க்கை முறைகளும் உயர்ந்தவை–தாழ்ந்தவை என்று வகைப்படுத்தப்படுவதற்கான வாய்ப்பு உருவாகிறது.

இதனால்தான் “புனிதம்–புனிதமற்றது” என்ற கருத்தியலையே நாம் கேள்விக்குட்படுத்த வேண்டும்.

தீண்டாமை என்பது மனிதர்களைத் தொடக்கூடியவர்–தொடக்கூடாதவர் என்று பிரிப்பது மட்டுமல்ல.

இடங்களையும், மனிதர்களையும், உணவையும், தொழிலையும், வாழ்க்கை முறைகளையும் தூய்மை–தீட்டு, புனிதம்–புனிதமற்றது என்று பிரிக்கும் சிந்தனையும் அதே மனநிலையின் நீட்சியாக இருக்க முடியும்.

யாத்திரை: பக்தியா? நுகர்வுப் பண்பாடா?

இன்றைய யாத்திரைகளை வெறும் ஆன்மீகச் செயல்பாடாக மட்டும் பார்க்க முடியாது.

அதன் பின்னால் மிகப்பெரிய சுற்றுலாத் தொழில் இயங்குகிறது.

போக்குவரத்து நிறுவனங்கள், தங்கும் விடுதிகள், உணவகங்கள், வழிகாட்டிகள், பயண ஏற்பாட்டாளர்கள், பல்வேறு வணிக நிறுவனங்கள் என ஒரு முழுமையான சந்தை உருவாகியுள்ளது.

இதனால் புனித யாத்திரையும் ஒரு வகையில் நுகர்வுப் பொருளாக மாற்றப்படுகிறது.

“இங்கே சென்று வாருங்கள்.”

“அங்கே தரிசனம் செய்யுங்கள்.”

“இந்தப் பயணத்தை தவறவிடாதீர்கள்.”

“வாழ்க்கையில் ஒருமுறையாவது செல்ல வேண்டும்.”

என்று விளம்பரப்படுத்தப்படும் போது, பக்தி ஒரு சந்தைப் பொருளாக மாறுகிறது.

ஆன்மீகத் தேவையை வணிகத் தேவையாக மாற்றுவது முதலாளித்துவத்தின் மிகச் சிறந்த திறமைகளில் ஒன்று.

தனிப்பட்ட செலவு மட்டும் அல்ல; சமூகத்தின் செலவும் உண்டு!

யாத்திரைக்குச் செல்பவர் தனது பணத்தை மட்டுமே செலவழிப்பதில்லை.

பெருமளவில் மக்கள் ஒரே நேரத்தில் தொலைதூரப் பகுதிகளுக்குப் பயணம் செய்வதால்,

• போக்குவரத்து வளங்கள் அதிகம் பயன்படுத்தப்படுகின்றன;

• எரிபொருள் செலவாகிறது;

• சாலைகள் மற்றும் பிற உள்கட்டமைப்புகளின் மீது அழுத்தம் அதிகரிக்கிறது;

• குப்பை மற்றும் கழிவுகள் அதிகரிக்கின்றன;

• இயற்கைச் சூழலுக்கு அழுத்தம் ஏற்படுகிறது.

அதுமட்டுமல்ல.

பெருமளவில் மக்கள் கூடும் யாத்திரைகளில் பாதுகாப்பு, மருத்துவம், மீட்பு, போக்குவரத்து ஒழுங்குபடுத்துதல் போன்றவற்றுக்காக அரசும் தனது வளங்களைப் பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது.

அதாவது, தனிநபரின் பக்திப் பயணத்தின் பின்னால் பொதுச் சமூகத்தின் வளங்களும் செலவாகின்றன.

பேரிடர் வந்தால் பக்தி காப்பாற்றுமா?

இயற்கை மனிதனின் நம்பிக்கையைப் பார்த்து பாதையை மாற்றிக் கொள்வதில்லை.

வெள்ளம் வந்தால் புனிதப் பயணி என்றும் சாதாரணப் பயணி என்றும் பிரிக்காது.

நிலச்சரிவு ஏற்பட்டால் பக்தனின் நம்பிக்கையைப் பார்த்து மலை விலகாது.

மேகவெடிப்பு, பெருவெள்ளம், பனிச்சரிவு, நிலச்சரிவு போன்ற இயற்கைப் பேரிடர்கள் ஏற்பட்டால் யாத்திரைப் பாதைகளில் சிக்கிக்கொள்ளும் ஆயிரக்கணக்கான மக்களை மீட்பது அரசுக்கும் உள்ளூர் மக்களுக்கும் மிகப்பெரிய சுமையாக மாறுகிறது.

சமீபத்திய நேபாளப் பேரிடர் போன்ற நிகழ்வுகள், இயற்கையின் பாதையையும் அதன் அபாயங்களையும் புரிந்துகொள்ளாமல் மேற்கொள்ளப்படும் பெருமளவிலான பயணங்கள் எவ்வளவு ஆபத்தானவை என்பதை மீண்டும் நினைவூட்டுகின்றன.

பேரிடர் நேரத்தில்,

“நான் புனிதப் பயணம் வந்துள்ளேன்”

என்று இயற்கையிடம் அல்லது அவர்கள் நம்பும் இறைவனிடமோ சொல்லிப் பாதுகாப்பைப் பெற முடியாது.

“உள்ளம் பெருங்கோயில்” என்று சித்தர்கள் சொன்னது ஏன்?

தமிழ்ச் சித்தர் மரபு வெளிப்புறச் சடங்குகளையும், வெறும் இடப் புனிதத்தையும் கேள்விக்குட்படுத்தியது.

“உள்ளம் பெருங்கோயில்”

என்ற சிந்தனை இதன் மையத்தில் இருக்கிறது.

இறைவன் உள்ளத்தில் இருக்கிறான் என்று நம்புகிற ஒருவரிடம் ஒரு கேள்வி எழுப்பலாம்:

ஈசன் உன் உள்ளத்திலேயே இருக்கிறான் என்றால், அவனைப் பார்க்க ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் ஏன் பயணம் செய்ய வேண்டும்?

மனிதனுக்குள் அறம் இல்லாமல், மனித உறவுகளில் அன்பு இல்லாமல், சமூகத்தில் நீதி இல்லாமல், ஏழையின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய அக்கறை இல்லாமல், மலைக்குச் சென்று வழிபட்டால் மட்டும் என்ன பயன்?

சித்தர்கள் வெளிப்புறச் சடங்கைக் காட்டிலும் உள்ளார்ந்த மனிதத்தன்மையை முன்னிறுத்தியது இதனால்தான்.

ஆனால் நாம் என்ன செய்கிறோம்?

சித்தர்களைப் போற்றுகிறோம்.

அவர்கள் சொன்ன கருத்துகளைப் புறக்கணிக்கிறோம்.

பின்னர் புனித யாத்திரைக்குப் புறப்படுகிறோம்!

இது என்ன முரண்பாடு?

யாத்திரை செல்லாதவன் பாவியா?

ஒரு மனிதன் கைலாஷுக்குச் செல்லவில்லை.

அவன் எந்தப் புனிதத் தலத்திற்கும் செல்லவில்லை.

அவன் தனது பணத்தைத் தன் குடும்பத்திற்குப் பயன்படுத்துகிறான்.

பிள்ளைகளைப் படிக்க வைக்கிறான்.

பேரப்பிள்ளைகளுக்கு உதவுகிறான்.

ஏழைகளுக்கு உதவுகிறான்.

மருத்துவ உதவி செய்கிறான்.

ஒரு மரத்தை நடுகிறான்.

ஒரு குளத்தைப் பாதுகாக்கிறான்.

ஒரு குழந்தையின் கல்விக்கு உதவுகிறான்.

ஒரு தொழிலாளியின் உரிமைக்காகப் போராடுகிறான்.

இவனைவிட யாத்திரை சென்று வந்தவன்தான் புண்ணியவானா?

இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டிய நேரம் இது.

யாத்திரைகளைத் தடை செய்ய வேண்டுமா?

தனிநபரின் நம்பிக்கையை வலுக்கட்டாயமாகத் தடை செய்வது ஜனநாயக ரீதியாகவும் நடைமுறையிலும் மிகச் சிக்கலானது. ஆனால் பெருமளவிலான யாத்திரைகளை கட்டுப்பாடின்றி ஊக்குவிப்பதற்குப் பதிலாக, பாதுகாப்பு, சுற்றுச்சூழல், பொதுவளச் செலவு, பேரிடர் அபாயம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட கடுமையான ஒழுங்குமுறை அவசியம்.

குறிப்பாக, பேரிடர் அபாயம் அதிகம் உள்ள பகுதிகளில் பயணிகளின் எண்ணிக்கைக்குக் கட்டுப்பாடு, காலநிலை எச்சரிக்கைகளின் அடிப்படையில் தற்காலிகத் தடை, கட்டுமானக் கட்டுப்பாடுகள், கழிவு மேலாண்மை, அவசர மீட்பு ஏற்பாடுகள் போன்றவை கட்டாயமாக இருக்க வேண்டும்.

நம்பிக்கை தனிப்பட்டதாக இருக்கலாம்; ஆனால் அதன் விளைவுகள் பொதுவானவை.

எனவே ஒருவரின் தனிப்பட்ட நம்பிக்கையின் பெயரில் இயற்கையையும், பொதுவளங்களையும், பிற உயிர்களையும் ஆபத்தில் தள்ளுவதற்கு உரிமை இருக்க முடியாது.

உண்மையான புண்ணியப் பயணம் எது?

ஆயிரக்கணக்கான ரூபாய்களைச் செலவழித்து ஒரு மலையைச் சுற்றிவருவதற்குப் பதிலாக,

ஒரு ஏழைக் குழந்தையின் கல்விக்கு உதவுவது...

ஒரு விவசாயியின் உற்பத்திக்கு துணை நிற்பது...

ஒரு தொழிலாளியின் உரிமைக்காகக் குரல் கொடுப்பது...

ஒரு நீர்நிலையைப் பாதுகாப்பது...

ஒரு மரத்தை வளர்ப்பது...

ஒரு நோயாளிக்கு உதவுவது...

ஒரு முதியவரின் வாழ்வில் துணையாக இருப்பது...

இவைதானே மனித சமூகத்திற்குப் பயனளிக்கும் செயல்கள்?

பாவத்தைப் போக்குவதற்கு மலைகளுக்குச் செல்ல வேண்டியதில்லை.

நாம் செய்த தவறைத் திருத்திக் கொள்வதே பாவத்தைப் போக்கும் உண்மையான வழி.

புண்ணியம் தேடுவதற்கு புனிதத் தலங்களைத் தேடி அலைய வேண்டியதில்லை.

மற்றொரு மனிதனின் வாழ்க்கையில் நன்மையை உருவாக்குவதே உண்மையான புண்ணியம்.

முடிவாக...

யாத்திரை என்பது ஒருவரின் தனிப்பட்ட நம்பிக்கையாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அது நுகர்வுப் பண்பாடாகவும், வணிகச் சந்தையாகவும், இயற்கைப் பேரிடர் அபாயமாகவும், பொதுவளத்தின் மீது சுமையாகவும் மாறும்போது அதை சமூகக் கண்ணோட்டத்தில் கேள்வி கேட்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஈசன் உள்ளத்தில் இருப்பதாகச் சொல்லிக்கொண்டே ஈசனைத் தேடி ஆயிரம் மைல்கள் பயணிப்பது ஏன்?

பாவம் போக்கப் புறப்படும் முன் —

யாருக்கு நாம் பாவம் செய்தோம் என்று சிந்திப்போம்.

புண்ணியம் தேடிப் புறப்படும் முன் —

நம்மால் யாருக்கு நன்மை செய்ய முடியும் என்று சிந்திப்போம்.

புனித மலையைத் தேடிப் போவதற்கு முன் —

நம் மண்ணையும், நம் நீரையும், நம் மனிதர்களையும் பாதுகாப்போம்.

அதுவே மனிதநேயம்.

அதுவே உண்மையான அறம்.

“உள்ளம் பெருங்கோயில்” என்று சித்தர்கள் சொன்னதன் பொருளை முதலில் புரிந்துகொள்வோம்; பிறகு யாத்திரை செல்ல வேண்டுமா என்பதை முடிவு செய்வோம்!

— ஊரான்