இரசனை: இயலாமையின் வெளிப்பாடா?

ஒருவன் சிறப்பாகப் பாடுகிறான்; மற்றொருவன் அழகாக ஆடுகிறான்; இன்னொருவன் உணர்ச்சிகரமான கவிதைகளை வடிக்கிறான்; நெஞ்சை உருக்கும் கதைகளை எழுதுகிறான். இவற்றையெல்லாம் பார்த்து நாம் வியக்கிறோம்; கைதட்டுகிறோம்; பாராட்டுகிறோம்; பரவசமடைகிறோம். ஆனால், இவையெல்லாம் முடிந்த பிறகு நம்மிடம் என்ன மிஞ்சுகிறது?

பிறருடைய திறமையை நமது திறமையாக வளர்த்துக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, பிறர் செய்கிற செயல்களைப் பார்த்து அவர்களின் 'இரசிகர்களாகவே' நாம் மாறிவிடுகிறோம். இரசிகனாக இருப்பது தவறா? இரசனையும் செயலற்ற தன்மையும் ஒன்றுதானா?

இரசனையும் செயலற்ற தன்மையும்

நம்மால் செய்ய முடியாததை மற்றொருவன் சிறப்பாகச் செய்கிறான். அதைச் செய்வதற்கான முயற்சியில் இறங்காமல், அவன் செய்வதைப் பார்த்து மகிழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். அவனுடைய திறமை நமக்கு வியப்பைத் தருகிறது; ஆனால், அந்த வியப்பு நம்மைச் சிறிதும் செயல்படத் தூண்டுவதில்லை.

இங்கே இரசனை என்பது நமது இயலாமையை ஏற்றுக்கொண்டு, அதிலேயே இன்பம் காணும் மனநிலையாக மாறிவிடுகிறது. இன்னும் கடுமையாகச் சொல்வதென்றால், நமது செயலற்ற தன்மைக்கு நாமே வழங்கிக்கொள்ளும் ஒருவகையான போலி மனநிறைவாக இந்த இரசனை மாறிவிடுகிறது!

இத்தகைய இரசனை மனிதனைச் செயல்படுபவனாக மாற்றுவதில்லை; மாறாக, வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு பார்வையாளனாகவே முடக்கிப்போடுகிறது.

ஆனால், எல்லா இரசனையும் இப்படிப்பட்டதல்ல. ஒரு சிறந்த இசைக்கலைஞர் இன்னொருவரின் இசையை ரசிப்பது, அவரால் அதைச் செய்ய முடியாததால் மட்டுமல்ல. அந்த இசையின் நுட்பத்தையும் அழகையும் ஆழமாக உணர்வதாலும், மற்றொருவர் தன்னைவிடச் சிறப்பாக ஒரு கலையை வெளிப்படுத்தியிருப்பதை வியந்து போற்றுவதாலும் இருக்கலாம்.

எனவே, இரசனையே இயலாமையின் வெளிப்பாடு என்று கூறிவிட முடியாது. இரசனையிலேயே தேங்கிவிடுவதுதான் பிரச்சினை!

பாராட்டு, கற்றல் மற்றும் செயல்பாடு

பிறருடைய திறமையைப் பாராட்டுவதற்கும், அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்வதற்கும், நாமும் செயல்படுவதற்கும் இடையில் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு இருக்கிறது.

• பாராட்டு என்பது பிறருடைய திறமையை அங்கீகரிப்பது.

• கற்றல் என்பது அந்தத் திறமையின் நுட்பங்களை உள்வாங்கி நமது அறிவையும் ஆற்றலையும் வளர்த்துக்கொள்வது.

• செயல்பாடு என்பது கற்றுக்கொண்டவற்றை நமது உழைப்பின் வழியாக வெளிப்படுத்துவது.

பிறருடைய திறமை நமக்கு வெறும் வியப்பை ஏற்படுத்துவதற்காக மட்டும் அல்ல; அது நமது சொந்தத் திறமையை வளர்த்துக்கொள்வதற்கான வாய்ப்பாகவும் இருக்க வேண்டும்.

பிறர் செய்வதைப் பார்த்து மயங்கி நிற்பது அல்ல; அவர்கள் செய்வதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு நாமும் களம் இறங்குவதுதான் மனிதனின் உண்மையான வளர்ச்சி.

உயர்ந்த இரசனை: தனது உழைப்பை இரசிப்பது!

இங்கே நாம் இன்னொரு முக்கியமான இடத்திற்கு வருகிறோம்.

பிறருடைய திறமையை இரசிப்பது ஒருவகை இரசனை என்றால், நமது சொந்த உழைப்பை இரசிப்பது அதைவிட உயர்ந்த இரசனை!

ஒரு செயலைச் செய்வதற்காக நாம் மேற்கொள்ளும் முயற்சி, எதிர்கொள்ளும் சவால்கள், கடக்க வேண்டிய தடைகள், அடையும் சிறிய முன்னேற்றங்கள், ஒவ்வொரு முறையும் நமது செயல்திறனில் ஏற்படும் மேம்பாடுகள் என இவை அனைத்தையும் இரசிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

நாம் உருவாக்கும் ஒரு படைப்பில், நாம் மேற்கொள்ளும் ஒரு முயற்சியில், நமது உழைப்பின் சுவடுகளைக் காணும்போது ஏற்படும் மகிழ்ச்சி தனித்துவமானது. அது வெறும் வெற்றியின் மகிழ்ச்சியல்ல; வளர்ச்சியின் மகிழ்ச்சி!

நேற்றைவிட இன்று நாம் சிறப்பாகச் செயல்படுகிறோம் என்ற உணர்வு தரும் நிறைவு, பிறருடைய சாதனைகளைப் பார்த்து அடையும் வியப்பைவிட ஆழமானது.

இத்தகைய இரசனை நம்மைத் தேங்க வைப்பதில்லை; தொடர்ந்து செயல்படத் தூண்டுகிறது. நமது உழைப்பை மேலும் செம்மைப்படுத்தவும், நமது திறமையை மேலும் மெருகேற்றவும் உதவுகிறது.

உண்மையில், தனது உழைப்பை இரசிப்பவன் தனது வளர்ச்சியையும் இரசிக்கிறான். தனது குறைகளைக் கண்டறிவதிலும், அவற்றைக் களைவதிலும், மீண்டும் முயற்சி செய்வதிலும் அவன் மகிழ்ச்சியைக் காண்கிறான்.

இதுவே உயர்ந்த இரசனை. இது பிறருடைய திறமைகளின் முன்னால் நம்மை நிரந்தரப் பார்வையாளர்களாக நிறுத்துவதில்லை; நமது சொந்த ஆற்றலை வெளிப்படுத்தும் படைப்பாளிகளாக மாற்றுகிறது.

இரசனையிலிருந்து செயல்பாட்டுக்கு...

இரசனை என்பது தவறானதல்ல. அது கற்றலுக்கான தொடக்கமாக இருக்கலாம். கற்றல் என்பது செயல்பாட்டுக்கான அடித்தளமாக இருக்கலாம். ஆனால், இரசனையிலேயே நின்றுவிட்டால் கற்றல் நிகழாது; கற்றலிலேயே நின்றுவிட்டால் செயல்பாடு நிகழாது.

இசையை ரசிப்பவர் இசைக்கலைஞராக மாற வேண்டும் என்றோ, கவிதையை இரசிப்பவர் கவிஞராக மாற வேண்டும் என்றோ அவசியமில்லை. ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் விருப்பங்களும் ஆற்றல்களும் வாழ்க்கைச் சூழல்களும் இருக்கின்றன. எல்லாவற்றையும் படைப்பாக மாற்ற வேண்டிய கட்டாயமும் இல்லை.

ஆனால், நமக்குள் ஏதாவது ஒரு திறமையை வளர்த்துக்கொள்ளும் ஆற்றலும் விருப்பமும் இருக்கும்போது, அதை முயற்சித்துப் பார்க்காமலேயே பிறருடைய திறமைகளை இரசிப்பதிலேயே நமது மகிழ்ச்சியைச் சுருக்கிக்கொள்வதுதான் நாம் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டிய மனநிலை.

இரசனை நம்மைச் சிந்திக்க வைக்க வேண்டும்; சிந்தனை நம்மைக் கற்றுக்கொள்ளத் தூண்ட வேண்டும்; கற்றல் நம்மைச் செயல்பட வைக்க வேண்டும்; செயல்பாடு நமது உழைப்பைச் செம்மைப்படுத்த வேண்டும்.

இந்தத் தொடர்ச்சியில்தான் மனிதனின் உண்மையான வளர்ச்சி இருக்கிறது.

இறுதியாக...

மனிதன் ஏன் பிறருடைய செயல்களை மட்டுமே கண்டு திகைக்க வேண்டும்? அவற்றிலிருந்து தனக்கான அறிவையும் திறமையையும் எடுத்துக்கொண்டு ஏன் முன்னேறக் கூடாது?

பிறருடைய திறமைகளின் முன்னால் கைதட்டிக்கொண்டே வாழ்வதற்காக நாம் பிறக்கவில்லை; நமக்குள் உறங்கிக்கிடக்கும் திறமைகளையும் ஆளுமையையும் வளர்த்துக்கொண்டு வாழ்வதற்காகப் பிறந்திருக்கிறோம்.

பிறருடைய உழைப்பை இரசிப்போம்; அவர்களுடைய திறமைகளைப் பாராட்டுவோம்; அவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்வோம். அதே நேரத்தில், நமது சொந்த உழைப்பையும் இரசிப்போம். அந்த உழைப்பை மேலும் செம்மைப்படுத்துவோம். நமது நேற்றைய செயல்திறனை இன்றும், இன்றைய செயல்திறனை நாளையும் கடந்து செல்ல முயல்வோம்.

ஏனெனில், பிறருடைய சாதனைகளைப் பார்த்து வியப்பதில் ஒரு மகிழ்ச்சி இருக்கிறது; ஆனால், நமது சொந்த உழைப்பின் வழியாக நம்மையே மேம்படுத்திக்கொள்வதில் அதைவிடப் பெரிய மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.

நாம் நிரந்தரமான இரசிகர்களாக இருக்கக் கூடாது; கற்றுக்கொள்பவர்களாகவும், செயல்படுபவர்களாகவும், தமது உழைப்பைத் தொடர்ந்து செம்மைப்படுத்தும் படைப்பாளிகளாகவும் இருக்க வேண்டும்!

இரசனை நம்மை மகிழ்விக்கட்டும்; நமது உழைப்பு நம்மை வளர்க்கட்டும்; அந்த வளர்ச்சியை இரசிப்பதே நமது உயர்ந்த இரசனையாகட்டும்!

ஊரான்