கடந்த கால மன்னர்களுக்காக இன்றைய மக்கள் ஏன் பகைமை பாராட்ட வேண்டும்?

மனிதகுல வரலாறு என்பது தொடர்ச்சியான மாற்றங்களின் வரலாறு. காடுகளிலும் குகைகளிலும் வாழ்ந்த மனிதக் கணங்கள் (Bands) மெல்ல வளர்ந்து குலங்களாக (Clans) உருமாறின. குலங்கள் விரிவடைந்து பொதுவான மொழி, பண்பாடு, வாழ்வியல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இனங்களாக (Nationalities) உருவாயின. பின்னர் நிலவுடமைச் சமூக அமைப்பின் கீழ் பல்வேறு இனங்களும் பகுதிகளும் மன்னர்களின் ஆட்சிக்குள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டன. இது உலகெங்கும் காணப்பட்ட வரலாற்றுப் போக்காகும்.

இராஜேந்திர சோழன் 

நிலவுடமைக் காலப் படையெடுப்புகளின் பின்னணி

நிலவுடமைக் காலத்தில் ஒரு பேரரசு மற்றொரு நாட்டின் மீது படையெடுத்ததற்குக் காரணம் கலாச்சாரப் பணி அல்லது மொழிப் பாசம் அல்ல. பொருளாதார நலன்கள், செல்வச் சேர்க்கை, வரி வசூல் மற்றும் அரசியல் விரிவாக்கம் போன்ற தேவைகளே அதற்குக் காரணமாக இருந்தன.

இதனால் உலகின் பல பகுதிகளில் நடந்ததைப் போலவே இந்தியாவிலும்:

• மராட்டியர்கள் தஞ்சை வரை வந்து ஆட்சி செய்தனர்.

• கன்னட மொழி பேசிய சாளுக்கியர்களும், தெலுங்கு மொழி பேசிய நாயக்கர்களும் தமிழகத்தின் பல பகுதிகளைத் தங்கள் ஆட்சிக்குள் கொண்டு வந்தனர்.

• பல்வேறு சுல்தானிய ஆட்சிகளும் இதே போக்கைப் பின்பற்றின.

இவை அனைத்தும் குறிப்பிட்ட மக்கள்மீது இருந்த வெறுப்பின் வெளிப்பாடு அல்ல; அக்கால அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அமைப்பின் இயல்பான வெளிப்பாடுகளாகும்.

மேலும், நிலவுடமை மன்னர்கள் பிற நாடுகளை மட்டும் சுரண்டவில்லை; தங்கள் சொந்த நாட்டு மக்களிடமிருந்தும் வரி வசூலித்து உண்டு கொழுத்து செழிப்போடு வாழ்ந்தனர். மன்னராட்சி என்பது பொதுமக்களின் நலனை அடிப்படையாகக் கொண்ட அமைப்பு அல்ல; நிலவுடமையாளர்களின் ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்திய அரசியல் அமைப்பாகவே செயல்பட்டது.

பிற்காலத்தில் முதலாளித்துவம் வளர்ந்தபோது, புதிய சந்தைகளையும் வளங்களையும் கைப்பற்றும் நோக்கில் காலனிய ஆக்கிரமிப்புகள் உருவாயின. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் இந்திய ஆக்கிரமிப்பும் இதன் ஒரு பகுதிதான். வடிவம் மாறியிருந்தாலும் நோக்கம் ஒன்றே — சுரண்டல், கொள்ளை மற்றும் வரி வசூல்.

வரலாறும் ‘மீள்வாசிப்பும்’

இன்று சிலர் “வரலாற்றை மீள்வாசிப்பு செய்கிறோம்” என்ற பெயரில், வெவ்வேறு மொழி பேசும் உழைக்கும் மக்களுக்கிடையே தேவையற்ற பகைமையை உருவாக்க முயல்கிறார்கள்.

• “தமிழகம் பிற இனத்தவரால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது” என்று கூறி மொழிவழிப் பகையைத் தூண்டுகிறார்கள்.

• சில வரலாற்று நாயகர்களை முழுமையாகக் குற்றவாளிகளாகவோ அல்லது முழுமையாகப் புனிதர்களாகவோ சித்தரிக்கிறார்கள்.

• கடந்த கால அரசியல் மோதல்களை இன்றைய மக்களிடையேயான பகையாக மாற்ற முயல்கிறார்கள்.

ஆனால் இத்தகைய அணுகுமுறை வரலாற்றை அதன் காலச்சூழலிலிருந்து பிரித்து வாசிப்பதாகும். நிலவுடமைக் கால ஆக்கிரமிப்புகள் உலகம் முழுவதும் நடந்தவை. அவற்றை இன்றைய மொழி அல்லது இன அடையாளங்களின் அடிப்படையில் விளக்குவது வரலாற்று உண்மைகளைச் சிதைப்பதாகும்.

தமிழர்கள் படையெடுக்கவில்லையா?

மற்ற இன ஆட்சியாளர்கள் தமிழகத்திற்கு வந்ததை மட்டும் பேசுபவர்கள் ஒரு அடிப்படை கேள்விக்கு பதிலளிக்க வேண்டும்:

“தமிழ் அரசர்கள் வேறு பகுதிகளின் மீது படையெடுக்கவில்லையா?”

சேரர், சோழர், பாண்டியர் உள்ளிட்ட பல தமிழ் அரசுகளும் தங்கள் ஆட்சியை விரிவுபடுத்துவதற்காகப் போர்களை நடத்தியுள்ளன. குறிப்பாக சோழப் பேரரசின் கடற்படைப் படையெடுப்புகள் இலங்கை மற்றும் தென்கிழக்காசியாவின் பல பகுதிகள் வரை சென்றுள்ளன என்பது வரலாற்று உண்மை.

அப்படியானால், “கங்கைகொண்டான்”, “கடாரம் கொண்டான்” என்பதைக் கொண்டாடுவது மட்டும் பெருமையாகவும், பிற அரசர்களின் படையெடுப்புகளை மட்டும் குற்றமாகவும் எவ்வாறு கருத முடியும்?

இன்று சிலர் மராட்டியர், நாயக்கர் அல்லது பிற ஆட்சியாளர்களின் படையெடுப்புகளை மட்டும் முன்னிறுத்தி மொழிவழிப் பகையை உருவாக்க முயல்கிறார்கள். அதே தர்க்கத்தைப் பயன்படுத்தினால், சோழர்களின் படையெடுப்புகளுக்காக இன்றைய தமிழர்களையும் பிற நாடுகள் குற்றம் சாட்ட வேண்டிய நிலை ஏற்படும். ஆனால் நவீன ஜனநாயகச் சமூகங்கள் அவ்வாறு அணுகுவதில்லை. அவர்கள் வரலாற்றை அதன் காலச்சூழலோடு புரிந்துகொள்ள முயல்கின்றனர்.

எனவே, கடந்த கால அரசர்களின் செயல்களுக்கு இன்றைய மக்களைப் பொறுப்பாக்குவது வரலாற்றுப் புரிதல் அல்ல; அது அடையாள அரசியலின் வெளிப்பாடாகும்.

அடையாள அரசியல் என்பது மக்களின் பொருளாதார, சமூக மற்றும் வர்க்க நலன்களைப் பின்தள்ளிவிட்டு, மொழி, மதம், சாதி, இனம், பிராந்தியம் போன்ற அடையாளங்களை முதன்மைப்படுத்தும் அரசியல் அணுகுமுறையாகும். இதில் மக்களின் அன்றாட வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைகள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, உணர்ச்சிபூர்வமான அடையாளங்களே அரசியலின் மையமாக மாற்றப்படுகின்றன.

இத்தாலிய சிந்தனையாளர் Antonio Gramsci, ஆளும் சக்திகள் தங்களது கருத்துகளை சமூகத்தின் “பொது புத்தி” (Common Sense) ஆக மாற்றும் செயல்முறையை “மேலாண்மை” (Hegemony) என்று விளக்குகிறார். 

ஒரு கருத்து கல்வி, ஊடகம், இலக்கியம், கலாச்சாரம் மற்றும் அரசியல் பிரச்சாரங்கள் வழியாக தொடர்ந்து பரப்பப்படும்போது, அது ஒரு அரசியல் கருத்தாக இல்லாமல் இயல்பான உண்மையாக மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.

இவ்வாறு உருவாக்கப்படும் “பொது புத்தி” பெரும்பாலும் மக்களின் உண்மையான நலன்களை மறைத்து, அவர்களின் கவனத்தை வேறு திசையில் திருப்புகிறது. இன்று “நம்முடைய எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும் வேறு மொழி பேசும் மக்கள்தான் காரணம்”, “ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த ஆக்கிரமிப்புகளுக்குப் பழிவாங்க வேண்டும்”, “கடந்த கால மன்னர்களின் பெருமையோ அவமானமோ இன்றைய மக்களின் பெருமையும் அவமானமும் ஆகும்” போன்ற கருத்துகள் தொடர்ந்து பரப்பப்படுகின்றன.

இவை வரலாற்று ஆய்வின் முடிவுகள் அல்ல; மாறாக, இன்றைய சமூக மற்றும் பொருளாதார முரண்பாடுகளிலிருந்து மக்களின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பி, அடையாள அரசியலை வலுப்படுத்த உருவாக்கப்படும் புதிய “பொது புத்தி”யின் பகுதிகளாகும்.

ஆனால் வரலாற்று அறம் நம்மிடம் கேட்கும் கேள்வி வேறு: கடந்த கால அரசர்களின் போர்களுக்காக இன்று வாழும் உழைக்கும் மக்கள் ஏன் ஒருவரை ஒருவர் வெறுக்க வேண்டும்? மொழி, மதம், சாதி என்ற வேறுபாடுகளைத் தாண்டி மனிதர்களின் பொதுவான நலன்களையும் சமூக நீதியையும் முன்னிறுத்துவதுதான் முற்போக்கான அணுகுமுறையாகும்.

வரலாற்றின் பாடம் என்ன?

நிலவுடமை மன்னராட்சிகள் உலகம் முழுவதும் ஜனநாயகக் குடியரசுகளால் மாற்றப்பட்டன. காரணம், மக்கள் தங்களது அரசியல் உரிமைகளையும் சமத்துவத்தையும் கோரத் தொடங்கியதுதான்.

இன்று நாம் வாழ்வது மன்னராட்சிக் காலத்தில் அல்ல. எனவே ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த அரசர்களின் போர்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இன்று வாழும் மக்களுக்கிடையே பகையை உருவாக்குவது முற்போக்கான அணுகுமுறை அல்ல.

வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் கடந்த காலத்தை அதன் பொருளாதார மற்றும் சமூகச் சூழலோடு புரிந்துகொள்ளச் சொல்கிறது; கிராம்சியின் மேலாண்மைக் கோட்பாடு அந்தக் கடந்த காலம் எவ்வாறு இன்றைய அரசியல் தேவைகளுக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

வரலாற்றை வரலாறாகப் புரிந்துகொள்வதும், அதிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்வதும் அவசியம். ஆனால் கடந்த கால மோதல்களை இன்றைய சமூக உறவுகளுக்குள் இழுத்துவந்து பழிவாங்கும் அரசியலை உருவாக்குவது சமூக முன்னேற்றத்திற்கு உதவாது.

முடிவுரை

வரலாற்றை வரலாற்று அறத்தோடு அணுக வேண்டும். கடந்த கால நிகழ்வுகளை அவை நிகழ்ந்த காலத்தின் அரசியல், பொருளாதார மற்றும் சமூகச் சூழலோடு இணைத்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

கடந்த காலத்தின் போர்களையும் ஆக்கிரமிப்புகளையும் இன்றைய மொழி, இன அடையாளங்களின் அடிப்படையில் பழிவாங்கும் கருவியாக மாற்றுவது சமூக ஒற்றுமைக்கு ஆபத்தானது. வரலாற்றின் நோக்கம் பகையை வளர்ப்பதல்ல; மனிதகுலம் செய்த தவறுகளிலிருந்து பாடம் கற்று, சமத்துவம், சகோதரத்துவம் மற்றும் மனிதநேயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு புதிய வரலாற்றைப் படைப்பதுதான்.

வரலாற்றை மீள்வாசிப்பு செய்வதன் நோக்கம் பழைய பகைகளை உயிர்ப்பிப்பது அல்ல; அவற்றைத் தாண்டி மனித சமூகத்தின் முன்னேற்றத்திற்கான புதிய பாதைகளை உருவாக்குவதாக இருக்க வேண்டும்.

— ஊரான்