அரசியல்வாதிகள் ஏன் தொகுதி மாறி ஓடுகிறார்கள்?

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு திருவள்ளூர் மாவட்டம் வெளியகரம் பள்ளியில் ஆங்கில ஆசிரியர் பகவான் இடமாற்றம் செய்யப்பட்டபோது, மாணவர்கள் அவர் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு கதறி அழுதனர்; ஊர் மக்களே திரண்டு வந்து "எங்கள் ஆசிரியர் இங்கேதான் இருக்க வேண்டும்" எனப் போர்க்குரல் எழுப்பினர். 

சில நேர்மையான அரசு அதிகாரிகளுக்கும் இத்தகைய உணர்ச்சிப்பூர்வமான பிரியாவிடைகள் கிடைப்பதை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.

ஆனால், இதே போன்ற ஒரு காட்சியை நமது அரசியல் களத்தில் பார்க்க முடிகிறதா?

1. ஆசிரியரின் 'அடையாளம்' vs அரசியல்வாதியின்  

'அந்நியப்படுதல்'

ஒரு ஆசிரியர் தன் மாணவர்களுக்குப் பாடத்தைத் தாண்டி, அவர்களிடம் வாழ்வியலில் மாற்றத்தை உண்டாக்குகிறார். அதனால்தான் அவர் மாற்றப்படும்போது அது அந்த மாணவர்களின் தனிப்பட்ட இழப்பாக உணரப்படுகிறது.

ஆனால், ஐந்தாண்டு காலம் ஒரு தொகுதியின் பிரதிநிதியாக இருக்கும் ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் (MLA), அடுத்த தேர்தல் வரும்போது மிகச் சாதாரணமாகத் தனது தொகுதியைத் துறந்துவிட்டு வேறு தொகுதிக்கு ஓடுகிறார். 

வானதி சீனிவாசன் அல்லது நயினார் நாகேந்திரன் போன்ற முக்கிய முகங்கள் பாதுகாப்பான தொகுதி தேடி ஓடுவதாக வரும் செய்திகள் இதற்குச் சான்று.

இங்கே எழும் கேள்வி இதுதான்: "எங்கள் பழைய சட்டமன்ற உறுப்பினரே எங்களுக்கு மீண்டும் வேண்டும்" என்று ஒரு தொகுதியிலாவது மக்கள் கொந்தளித்தது உண்டா?

2. கட்சி எடுக்கும் முடிவு... மக்கள் காட்டும் மௌனம்

இன்னும் ஒரு படி மேலே போய் பார்த்தால், ஒரு கட்சியின் தலைமை பழைய சட்டமன்ற உறுப்பினருக்கு அதே தொகுதியில் மீண்டும் போட்டியிட வாய்ப்பு மறுத்து, ஒரு புதிய நபரை வேட்பாளராக நிறுத்துகிறது.

அப்பொழுதும் கூட, "எங்களுக்கு புதிய வேட்பாளர் வேண்டாம், பழைய சட்டமன்ற உறுப்பினர்தான் மீண்டும் வேட்பாளராக இருக்க வேண்டும்" என்று எந்த மக்களும் வீதிக்கு வந்து போர்க்குரல் எழுப்புவதில்லை.

ஏன் இந்த மௌனம்?

ஏனெனில், அந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அந்தப் பிரதிநிதி மக்களுடன் எத்தகைய இதயப்பூர்வமான உறவையும் ஏற்படுத்திக்கொள்ளவில்லை என்பதுதான் நிதர்சனம். மக்கள் பிரதிநிதிகள் என்பவர்கள் இன்று 'மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள்' என்பதைவிட, 'கட்சித் தலைமைகளால் திணிக்கப்பட்டவர்களாகவே' இருக்கிறார்கள். 

ஒரு வேட்பாளர் மாறும்போது மக்கள் அதை ஒரு கட்சியின் நிர்வாக மாற்றமாகப் பார்க்கிறார்களே தவிர, உணர்வுப்பூர்வமான இழப்பாகப் பார்ப்பதில்லை.

3. 'பாதுகாப்பான தொகுதி' தேடி ஓட்டம்

தனது தொகுதியில் உண்மையாகவே அடிப்படை மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்த ஒரு பிரதிநிதி, ஏன் வேறு தொகுதிக்கு ஓட வேண்டும்? தன் தொகுதி மக்களின் மீது அவருக்கு நம்பிக்கை இருந்தால், அவர் அங்கேயே நின்று மீண்டும் வெல்லத் துணிய மாட்டாரா?

ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் தொகுதி மாறுகிறார் என்பதே, அவர் அந்தத் தொகுதிக்குச் செய்த வேலைகளின் மீது அவருக்கே நம்பிக்கை இல்லை என்பதற்கான ஒப்புதல் வாக்குமூலம். 

"நான் இங்கே வேலை செய்யவில்லை, அதனால் மக்கள் எனக்குப் பாடம் புகட்டுவார்கள்" என்ற பயமே அவர்களைப் பாதுகாப்பான வேறு இடங்களைத் தேடி ஓட வைக்கிறது.

4. எங்கே போனது அந்தப் 'போர்க்குரல்'?

ஆசிரியருக்காகக் கண்ணீர் விடும் மாணவர்கள் இருக்கும் அதே சமூகத்தில்தான் நாமும் இருக்கிறோம். ஆனால், அதே சமூகம் தன் பிரதிநிதி மாறுவது குறித்துக் கவலைப்படாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் - மக்கள் அவர்களைத் தங்களின் 'நலன் விரும்பிகளாக'ப் பார்ப்பதில்லை; மாறாக, ஐந்து ஆண்டுக்கு ஒருமுறை வரும் 'தேர்தல் ஒப்பந்ததாரர்களாகவே' பார்க்கிறார்கள்.

முடிவுரை

அரசியல்வாதிகள் வெறும் கட்சிப் பிரதிநிதிகளாக' மட்டுமே இருக்கிறார்கள், 'மக்களின் பிரதிநிதிகளாக' மாறுவதில்லை. ஒரு ஆசிரியர் தன் பணியால் மாணவர்களின் இதயத்தில் இடம்பிடிப்பது போல, ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் மக்களின் இதயத்தில் இடம்பிடிக்கத் தவறுகிறார்.

ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினரின் இடமாற்றத்திற்காக அந்தத் தொகுதி மக்கள் வீதியில் இறங்கிப் போராடும் நாள் வந்தால்தான் இந்திய ஜனநாயகம் அதன் உண்மையான இலக்கை எட்டியுள்ளது என்று சொல்லலாம். அதுவரை, இந்தத் தொகுதி மாற்றங்கள் அனைத்தும் அரசியல் பிழைப்புவாதத்தின் அடையாளங்களே!

ஊரான்

தேமுதிக-வுக்கு 10 இடங்கள்: திமுக-வின் தேர்தல் வியூகமா அல்லது அரசியல் கட்டாயமா?

தமிழக அரசியல் களம் தற்போது அனல் பறக்கும் விவாதமாக மாறியுள்ளது. தேமுதிக-வுக்கு 10 தொகுதிகளை திமுக ஒதுக்கியது, “வாக்கு வங்கி சரிந்துள்ள ஒரு கட்சிக்கு இத்தனை இடங்களா?”, “இது திராவிட தெலுங்கு லாபியா?” போன்ற விமர்சனங்கள் எழுந்தாலும், அரசியல் என்பது வெறும் உணர்ச்சிகளால் மட்டுமல்ல, நுணுக்கமான கணக்குகளாலும் நகர்த்தப்படுகிறது என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

1. கூட்டணி அரசியலின் தர்க்கம்

தமிழக அரசியல் பல தசாப்தங்களாக இருமுனைப் போட்டியை (திமுக vs அதிமுக) அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த இரு பெரும் துருவங்களுக்கு இடையே உள்ள சிறிய மற்றும் நடுத்தரக் கட்சிகளே பெரும்பாலும் வெற்றியின் திசையைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஒரு தேர்தலை வெல்வது என்பது உங்கள் பலத்தை நிரூபிப்பது மட்டுமல்ல; எதிரணியின் வாக்குகளைச் சிதறடிக்கும் கலையுமாகும்.

2. தேமுதிக-விற்கான ஒதுக்கீடு: ஒரு 'தடுப்பு அரசியல்' (Pre-emptive Strategy)

தேமுதிக-வுக்கு 10 இடங்கள் வழங்கப்பட்டதன் பின்னணியில் தீர்க்கமான அரசியல் கணக்கு இருக்கலாம்.

எதிரணியைப் பலவீனப்படுத்துதல்: அதிமுக–பாஜக கூட்டணியில் சேரக்கூடிய வலுவான கட்சிகளை தன் பக்கம் இழுப்பது.

'வாக்குச் சிதறலைத் தடுத்தல்': தேமுதிக தனித்துப் போட்டியிட்டாலோ அல்லது எதிரணியில் சேர்ந்தாலோ பிரியும் வாக்குகள், சில தொகுதிகளில் திமுகவின் வெற்றியைப் பாதிக்கலாம். அதைத் தவிர்க்கவே இந்த ‘முன் எச்சரிக்கை’ நடவடிக்கை.

இந்த 10 இடங்கள் தேமுதிக-வின் பலத்திற்காகக் கொடுக்கப்பட்டவை அல்ல, மாறாக அதிமுக-வின் பலத்தைக் குறைப்பதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட விலை.

3. கட்சித் தாவல்களும் தேர்தல் யுக்திகளும்

அதிமுக-வில் இருந்து விலகி திமுக-வில் இணைபவர்களுக்குத் தேர்தல் வாய்ப்பு வழங்குவது ‘நேற்று வந்தவர்களுக்கு சீட்டா?’ என்ற விமர்சனத்துக்கு உள்ளாகலாம். ஆனால், எதிரணியின் உள்ளக வலிமையைச் சிதைப்பது தேர்தல் அரசியலில் பொதுவான யுக்தி. ஒரு கட்சியின் முக்கிய முகங்களை இழுப்பதன் மூலம் அதன் தொண்டர் பலத்தை மனரீதியாகப் பலவீனப்படுத்த முடியும்.

4. கருத்தியல் கூட்டணிகள் vs தேர்தல் கூட்டணிகள்

அனைத்துக் கூட்டணிக் கட்சிகளையும் ஒரே தராசில் நிறுத்த முடியாது.

• கருத்தியல் கூட்டணிகள்: விசிக, இந்திய கம்யூனிஸ்ட், மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் போன்றவை பாஜக எதிர்ப்பு என்ற தெளிவான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டவை.

• தேர்தல் கூட்டணிகள்: சில கட்சிகள் குறிப்பிட்ட பகுதிகளில் மட்டுமே செல்வாக்கு பெற்றிருக்கும் அல்லது குறைந்த வாக்கு வங்கி வைத்திருக்கும். ஆனால், அவை தேர்தல் வெற்றி-தோல்வியைத் தீர்மானிக்கும் 'முடிவு சக்தியாக' (Deciding Factor) மாறக்கூடும்.

இந்த ஒப்பந்தத்தைச் சுற்றி சமூக ஊடகங்களில் எழும் பெரும்பாலான விமர்சனங்கள், ‘தனக்குப் பிடிக்காத கட்சிக்கு இத்தனை இடமா?’ என்ற உணர்ச்சி அடிப்படையிலானவையே. அரசியல் என்பது வெறும் பிடித்தம்-பிடிக்காதது அல்ல; வாக்கு சதவீதம், தொகுதி வலிமை, எதிரணியைப் பலவீனப்படுத்தும் உத்தி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் எடுக்கப்படும் முடிவு என்பதை பலரும் இப்போது மறந்துவிட்டதுபோல் தெரிகிறது.

முடிவுரை

அரசியலில் எந்த முடிவும் தன்னிச்சையாக எடுக்கப்படுவதில்லை. தேமுதிக-வுக்கு 10 இடங்கள் ஒதுக்கீடு என்பது வெறும் ‘பரிசு’ அல்ல; அதிமுக–பாஜக அணியின் பலத்தை பலவீனப் படுத்த முயலும் ஒரு அரசியல் நகர்வு. இந்த வியூகம் பலன் தருமா என்பது தேர்தல் முடிவுகள் வரும்போதுதான் தெரியும்.  

தமிழக அரசியலில் கூட்டணிகள் வெறும் நட்புகளால் உருவாவதில்லை; 'தேர்தல் கணக்குகளாலும், சதுரங்க ஆட்டத்தின் நுணுக்கங்களாலுமே' உருவாகின்றன.

ஊரான்

கூட்டணி பேர சிக்கல்: தனிப் பெரும்பான்மையை உறுதி செய்ய திமுக வியூகம் வகுக்கிறதா?

தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு விசித்திரமான உண்மை உண்டு: திமுகவும் அதிமுகவும் இதுவரை எந்தத் தேர்தலிலும் நேரடி கூட்டணி அமைத்ததில்லை. இது ஒரு "எழுதப்படாத சட்டம்" (Unwritten Rule). 1972-இல் எம்.ஜி.ஆர் பிரிந்தது முதல் இன்று வரை இந்த இரு துருவங்களும் எதிரெதிர் திசையிலேயே பயணிக்கின்றன.

கொள்கை vs பிழைப்புவாதம்: ஒரு கூர்மையான ஒப்பீடு

1.திமுகவின் கருத்தியல்: திமுக இன்றும் திராவிடக் கொள்கைகளைத் தன் சட்டையாக உறுதியாக அணிந்துள்ள ஒரு கட்சி. திராவிட அரசியல் பற்றுள்ளவர்களும், அது குறித்து ஆழமாகப் பேசக்கூடியவர்களும் இக்கட்சியில் ஏராளம். எனினும், திமுகவில் உள்ளவர்கள் அனைவரும் அப்பழுக்கற்றவர்கள் என்று சொல்லிவிட முடியாது; அங்கேயும் பிழைப்புவாதிகள் நிறையவே உண்டு என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

2.அதிமுகவின் 'திராவிட' லேபிள்: அதிமுக தன் பெயரில் 'திராவிட' என்று வைத்திருந்தாலும், அது ஒரு பிழைப்புவாதக் கட்சியாகவே பார்க்கப்படுகிறது. எம்.ஜி.ஆர் கட்சியைத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்தே, கொள்கைப் பிடிப்பை விடப் பிழைப்புவாதத்தை முன்னிறுத்தியவர்களே அதில் அதிகம் இணைந்தனர். எனவே, இன்றைய அதிமுக திராவிட அரசியலின் அடையாளத்தை முழுமையாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறதா என்பது குறித்து விமர்சனங்கள் உள்ளன.

பாஜக காரணியும் திமுகவின் வியூகமும்

தற்போதைய அரசியல் சூழலில் மற்றொரு முக்கியமான அம்சம் கவனிக்கத்தக்கது. அதிமுக ஏற்கனவே பாஜகவுடன் நெருக்கமான அரசியல் நிலைப்பாடு கொண்ட கட்சி என கருதப்படுகிறது. ஆனால் திமுக தற்போதைக்கு அப்படி இல்லை. 

• பாஜக எதிர்ப்பும் தனிப்பெரும்பான்மையும்: திமுக தனது பாஜக எதிர்ப்புக் கொள்கையைத் தொடர்ந்து உறுதியாகக் கடைபிடிக்க வேண்டும் என்றால், அது தனிப்பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சி அமைக்க வேண்டியது அவசியம்.

• கூட்டணிப் பேரத்தின் இரகசியம்: ஒருவேளை தொங்கு சட்டமன்றம் உருவானால், மற்ற எந்தக் கட்சியையும் முழுமையாக நம்ப முடியாது (அவர்கள் அதிமுக பக்கம் அதாவது பாஜக பக்கம் சாய வாய்ப்புண்டு) என்பதை திமுக தலைமை நன்கு உணர்ந்துள்ளது. அதனால்தான், தற்போதைய கூட்டணிப் பேரங்களில் திமுக மிக உறுதியாக இருப்பதோடு, அதிக இடங்களில் போட்டியிட விரும்புவதாகவும் தெரிகிறது. ஒரு வகையில் அவர்களின் இந்தத் தற்காப்பு அணுகுமுறை தர்க்கரீதியாகச் சரியானது என்றே தோன்றுகிறது.

மேலும், கூட்டணிக் கட்சிகள் சார்பாக ஏற்கனவே வெற்றி பெற்ற சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் தங்கள் தொகுதியை, திமுக சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் தொகுதிகளைவிட ஒரு முன்மாதிரியாக மாற்றி அமைத்திருந்தால் அவர்கள் கூட்டணிப் பேரத்தில் வலிமையாக நிற்க முடியும். ஆனால் அவ்வாறு எதுவும் சிறப்பாக நடந்ததாகத் தெரியவில்லை. இதுவும் திமுகவின் கடுமையான பேரநிலைக்கு ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

2026-இல் 'கிங்மேக்கர்' யார்?

விஜயின் வருகை மற்றும் சீமானின் அரசியல் ஆகிய காரணங்களுக்காக ஒருவேளை 2026 தேர்தலில் எந்தக் கட்சிக்கும் தனிப்பெரும்பான்மை (118 இடங்கள்) கிடைக்காமல் போனால் என்ன நடக்கும்?

• அணி மாறும் வாய்ப்புகள்: திமுக, அதிமுகவைத் தவிர மற்ற அனைத்துக் கட்சிகளுமே (காங்கிரஸ், இடதுசாரிகள், பாஜக, பாமக, விசிக, தேமுதிக மற்றும் புதிய கட்சிகள்) வரலாற்றில் ஏதோ ஒரு காலகட்டத்தில் மாறி மாறி இரு அணிகளோடும் கூட்டணி வைத்தவைதான்.

• நிச்சயமற்ற தன்மை: நாளை அதிகாரம் யாருக்குக் கிடைக்கும் என்ற சூழல் வரும்போது, இந்த இதரக் கட்சிகள் அனைத்தும் தங்கள் நிலைப்பாட்டை மாற்றிக் கொண்டு அணி மாறுவதற்கான வாய்ப்புகளை மறுப்பதற்கில்லை. பாஜக காரணி இல்லாத சூழலில் மற்ற கட்சிகள் அதிமுகவுடன் கூட்டு சேரும் வாய்ப்பையும் புறந்தள்ளிவிட முடியாது. இந்த ஆபத்தை உணர்ந்தே திமுக  தன்னை வலுப்படுத்திக் கொள்ள முயல்கிறது என்றே கருத வேண்டி உள்ளது. 

முடிவுரை

தமிழக அரசியல் களம் இரு துருவங்களாகவே பிளவுபட்டு நிற்கிறது. ஒருபுறம் கொள்கைப் பின்னணி கொண்ட (ஆனாலும் பிழைப்புவாதிகளையும் உள்ளடக்கிய) திமுக; மறுபுறம் பிழைப்புவாதத்தையும் பாஜகவின் நிழலையும் அஸ்திவாரமாகக் கொண்ட அதிமுக. இவர்களுக்கு இடையே ஊசலாடும் இதரக் கட்சிகள் 2026-இல் யாரை அரியணையில் ஏற்றப் போகின்றன?

தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் 2026 ஒரு புதிய திருப்பத்தைத் தருமா? சிந்திப்போம்... விவாதிப்போம்!

ஊரான்

பாலியல் வன்முறை: தனிநபர் சிக்கலா, சமூக கட்டமைப்பின் விளைவா?

இன்றைய சொத்துடமைச் சமூக அமைப்பு பல பொருளாதார முறைகேடுகளுக்கும் ஊழலுக்கும் உகந்த சூழலை உருவாக்குகிறது.

ஆனால், நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வரும் பெண்கள் மீதான பாலியல் அத்துமீறல்களுக்கு எது அடிப்படை? இது வெறும் தனிநபர் ஒழுக்கம் சார்ந்த சிக்கலா அல்லது இதற்கும் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பிற்கும் ஏதேனும் தொடர்பு உண்டா?

பெண்ணை நுகர்வுப் பொருளாக்கும் போலிப் பிம்பங்கள்

பெண்கள் மீதான வக்கிரங்களுக்கு முதன்மைக் காரணமாக நாம் திரைப்படங்கள், கவிதைகள், பாடல்கள் மற்றும் சமூக ஊடகங்களைச் சாடுகிறோம். நிச்சயமாக, கலைப் படைப்புகள் பெண்களை வெறும் 'போகப் பொருளாக' (Objectification) உருவகப்படுத்துவது எரியும் நெருப்பில் ஊற்றப்படும் எண்ணெயாகச் செயல்படுகிறது.

பெண்ணின் சம்மதத்தைவிட அவளை எப்படியாவது 'வீழ்த்திப் பெறுவதே' ஆணுக்கான வீரம் எனச் சித்தரிக்கும் போக்கு, ஆண்களின் வக்கிர மனநிலைக்கு ஒரு சமூக அங்கீகாரத்தை வழங்குகிறது.

ஆளுமை ஈர்ப்பே ஆண்களின் மூலதனம்

ஒரு பெண் ஒரு ஆணை அணுகும்போது, அவளிடம் இல்லாத ஒரு கருத்தியல் ஆளுமையோ அல்லது ஏதோ ஒரு சிறப்பம்சமோ அந்த ஆணிடம் இருக்கும்போது அவள் ஈர்க்கப்படுகிறாள். உதாரணமாக, முப்பது வயதுப் பெண் ஒரு அறுபது வயது முதியவரின் அறிவார்ந்த ஆளுமையைக் கண்டு வியந்து அவரை விரும்பக்கூடும். தன்னிடம் இல்லாத ஆளுமை இன்னொருவரிடம் இருக்கும்போது அவரிடம் ஈர்க்கப்படுவது இயல்புதான்.

இந்தத் தருணத்தில் அந்த ஆண் காட்ட வேண்டியது கண்ணியமும், அவளது உணர்வை மதிக்கும் பண்பும்தான். ஆனால், கெடுவாய்ப்பாக சில ஆண்கள் பெண்களின் அந்த ஈர்ப்பைத் தங்களின் 'மூலதனமாக' மாற்றிக் கொள்கிறார்கள்.

பெண்களை ஒரு நுகர்வுப் பொருளாகப் பார்க்கும் அந்த ஆணாதிக்கத் தன்மை, அவர்களைச் சுரண்டுவதற்கான வாய்ப்பாகவே இதைப் பார்க்கிறது.

பொருளாதார அதிகாரமும் பாலியல் சுரண்டலும்

இங்கேதான் பொருளாதாரமும் பாலியலும் ஒன்றிணைகின்றன. பெண்கள் பல சமயங்களில் ஆண்களின் அதிகாரம், பொருளாதாரம் அல்லது சமூக நிலை காரணமாக அவர்களிடம் ஈர்க்கப்படலாம். அவர்கள் தரும் பொருளாதார உதவிகள் (பணம், நகை, சொத்து அல்லது நட்சத்திர விடுதி உணவு உள்ளிட்ட ஆடம்பரப் பொருட்கள்) ஒரு தூண்டிலாக அமைகின்றன. சமூகம் பெண்களைப் பொருளாதார ரீதியாகச் சுதந்திரமற்றவர்களாக வைத்திருக்கும் வரை, இந்த வகை ஏமாற்றுகளும் பாலியல் அத்துமீறல்களும் தொடரவே செய்யும்.

கருத்தாளுமை: பெண்களின் கேடயம்

இந்தச் சூழலை மாற்ற வேண்டுமானால், பெண்கள் கல்வியில் முன்னேறுவதும் பொருளாதாரத் தற்சார்பு பெறுவதும் மட்டும் போதாது. அதையும் தாண்டி அவர்கள் கருத்தியல் ஆளுமை (Ideological Strength) மிக்கவர்களாக வளர வேண்டும்.

"ஆண்களைப் போல பெண்களும் கருத்தாளுமைக்குச் சளைத்தவர்கள் அல்ல என்கிற நிலை உருவாக வேண்டும்."

அதற்கு, பெண்கள் சமூகப் பிரச்சினைகளில் (சாதியம், வர்க்கச் சுரண்டல், அரசியல் பொருளாதாரம்) அக்கறை செலுத்த வேண்டும். 

ஒரு பெண் வெறும் 'உடலாக' அல்லாமல், ஒரு 'சிந்தனை ஆளுமையாக'த் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும்போது, அவளது ஆளுமை ஆண்களின் வக்கிரப் பார்வைக்கு அப்பாற்பட்டதாக மாறுகிறது. அறிவு ரீதியான சமநிலை ஏற்படும்போது பாலியல் சுரண்டலுக்கான இடைவெளி குறைகிறது.

நாம் செய்ய வேண்டியவை:

1. பொருளாதாரச் சுதந்திரம்: பெண்களுக்குச் சொத்துரிமையிலும், வாழ்வாதாரத்திலும் முழுமையான சமபங்கு வேண்டும்.
2. கருத்தியல் பலம்: பெண்கள் சமூக விவாதங்களில் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொண்டு, ஆண்களுக்கு நிகரான - அல்லது மேலான - கருத்தாளுமையைப் பெற வேண்டும்.
3. ஊடகக் கட்டுப்பாடு: பெண்களை இழிவுபடுத்தும் காட்சிகள் மற்றும் உள்ளடக்கங்களுக்கு எதிராக சமூக விழிப்புணர்வும் பொறுப்பான ஊடக நடைமுறைகளும் உருவாக வேண்டும்.

முடிவுரை

பாலியல் வக்கிரங்கள் ஒழிய வேண்டுமானால் தனிநபர்களை மட்டும் திருத்த முயல்வதை விட, அத்தகைய குற்றங்களை உற்பத்தி செய்யும் சமூகக் கட்டமைப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும். பெண்கள் வெறும் 'நுகர்வுப் பண்டம்' அல்ல; அவர்கள் சமூகத்தை வழிநடத்தும் 'கருத்தியல் ஆளுமைகள்' என்பதை இந்தச் சமூகம் அங்கீகரிக்கும்போதுதான் பாலியல் குற்றங்களுக்கு நிரந்தரத் தீர்வு கிடைக்கும்.

விவாதிப்போம். மாற்றத்தை நோக்கி சிந்திப்போம்.

ஊரான்

தொடர்புடைய பதிவுகள்

பெண்கள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமைகளுக்கு முடிவே கிடையாதா?

பாலியல் குற்றவாளி சீமானை பொதுவெளியில் நடமாட விடலாமா?

பாலியல் வன்கொடுமையின் ஊற்றுக்கண் எது?

மாற்றுக் கருத்தை ஏற்க மறுக்கும் மனநிலை!

நாம் எதற்காகப் போராடுகிறோம்? எதை மாற்ற நினைக்கிறோம்? சமூகம் மாற வேண்டும், மக்கள் மாற வேண்டும், மூடநம்பிக்கைகள் ஒழிய வேண்டும் என்று மேடைகளில் முழங்குகிறோம். ஆனால், அந்த மாற்றத்தை நம்மிடமிருந்தோ அல்லது நமக்கு நெருக்கமானவர்களிடமிருந்தோ தொடங்க முற்படும்போதுதான், நாம் எவ்வளவு பெரிய முரண்பாட்டில் வாழ்கிறோம் என்பது வெளிச்சத்திற்கு வருகிறது.

'கருத்தியல் தன்னலம்' (Ideological Ego)?

தன்னைப் பற்றித் தானே ஒரு உயர்ந்த பிம்பத்தைக் கட்டமைத்துக் கொண்டு, அந்தப் பிம்பத்திற்கு எவ்விதச் சிறு பாதிப்பும் வந்துவிடக் கூடாது என்று நினைப்பதே கருத்தியல் தன்னலம்.

நாம் ஒரு கருத்தைச் சொல்லும்போது அது அறிவுப்பூர்வமானதா என்று பார்ப்பதைவிட, அது எனக்கு சாதகமானதா என்பதே முக்கியமாகிவிட்டது.

ஒரு சமூகச் செயல்பாட்டில் அல்லது சடங்கில் இருக்கும் அர்த்தமற்ற தன்மையை யாராவது சுட்டிக்காட்டினால், அதை ஒரு விவாதமாக எடுத்துக் கொள்வதற்குப் பதிலாக, அதை ஒரு தனிநபர் தாக்குதலாக (Personal Attack) கருதும் மனநிலை வளர்ந்து வருகிறது.

'தோழமை' என்பது என்ன?

"வெளியாட்கள் சொன்னால் பரவாயில்லை, நீங்களே இப்படியா?" என்ற ஒரு கேள்வி அடிக்கடி எழுகிறது. உண்மையில், ஒரு தோழமை அல்லது நெருங்கிய நட்பு அல்லது நெருங்கிய உறவு என்பது எது? தவறுகளைக் கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஆதரிப்பதா? அல்லது முரண்பாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டி ஒருவரைச் செம்மைப்படுத்துவதா?

நிச்சயமாகச் செம்மைப்படுத்துவதுதான்.

ஆனால், இன்று நிலைமை தலைகீழாக இருக்கிறது. மாற்றுக் கருத்துக்களைச் செவிமடுக்கத் தயாராக இல்லாதவர்கள், சமூக மாற்றத்தைப் பற்றிப் பேசுவது ஒரு முரண்பாடு.

உறவுகளும் பிம்பங்களும்

இந்தத் தன்னலம் என்பது இயக்கங்கள் அல்லது நண்பர்களோடு நின்றுவிடுவதில்லை. குடும்பத்திற்குள்ளும் இதுவே நீடிக்கிறது. ஒவ்வொருவரும் தங்களை 'சரியானவர்களாகவும்', 'மேலானவர்களாகவும்' காட்டிக் கொள்ளவே விரும்புகிறார்கள். 

அவர்களின் செயல்களில் இருக்கும் தர்க்கப் பிழைகளைச் சுட்டிக்காட்டினால், உடனே உறவுகளில் விரிசல் விழுகிறது.

"உன் கருத்தை உன்னோடு மட்டும் வைத்துக் கொள்; அடுத்த வீட்டுக் கதவைத் தட்டி உள்ளே திணிக்காதே" என்ற மனநிலை நம்மை ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் அடைத்துவிடுகிறது. 

மற்றவர்களின் கதவைத் தட்டத் தயங்கும் அறிவு, எந்த மாற்றத்தையும் உருவாக்க இயலாது.

முடிவுரை

சமூகத்தை மாற்றப் புறப்படும் ஒவ்வொருவரும் முதலில் உடைக்க வேண்டியது தங்களின் கருத்தியல் தன்னலத்தைத்தான். நமது பிம்பங்கள் சிதைக்கப்படும்போது எழும் கோபத்தைவிட, ஒரு தவறான கருத்து நிலைபெறுவதைக் கண்டு நாம் வருந்த வேண்டும். மாற்றுக் கருத்துக்களைச் சகித்துக் கொள்ளவும், ஆரோக்கியமான விமர்சனங்களை உள்வாங்கவும் பழகாத வரை, நாம் கட்டமைக்கும் 'முற்போக்கு' என்பது ஒரு வெற்று அலங்காரமே.

சிந்திப்போம்...

ஊரான்

தொடர்புடைய பதிவு 

கருத்தியல் தன்னலம்!

EWS இடஒதுக்கீடு: SC, ST, OBC ஏழைகளுக்கு ஏன் இல்லை?

இந்தியாவில் இடஒதுக்கீடு என்பது கல்வி மற்றும் சமூக ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு அரசமைப்புச் சட்டப்படி வழங்கப்பட்ட ஒரு உரிமையாக இருந்து வந்தது. ஆனால், 'பொருளாதார ரீதியாக பின்தங்கிய பிரிவினர்' - “Economically Weaker Sections” (EWS) - என்ற பெயரில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட 10% இடஒதுக்கீடு, அந்த அடிப்படைத் தத்துவத்தையே மாற்றியமைத்துவிட்டது.

SC, ST, OBC என்கிற சமூகப் பின்னணியை அடிப்படையாகக் கொண்ட இடஒதுக்கீட்டு கொள்கைக்கு நடுவில், “பொருளாதார பலவீனம்” என்ற புதிய அளவுகோலைக் கொண்டு வந்து உருவாக்கப்பட்ட இந்தத் திட்டம், நடைமுறையில் முற்பட்ட வகுப்பினருக்கான (OC) ஒரு பாதுகாப்புக் கவசமாகவே செயல்படுகிறது.

இது வெறும் அரசியல் வாதம் அல்ல; புள்ளிவிவரங்களே இதை வெளிப்படையாகச் சொல்லுகின்றன.

அதிர்ச்சியூட்டும் கட்-ஆஃப் தரவுகள் (2026)

சமீபத்தில் வெளியான அரசு நிறுவன ஆட்சேர்ப்பு (Artisan Recruitment) முடிவுகள் பல கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. 120 மதிப்பெண்களுக்கு நடைபெற்ற தேர்வில் வெளியான கட்-ஆஃப் மதிப்பெண்கள்:

BHEL,

• BAP Ranipet – Welder:

EWS கட்-ஆஃப் – 48.75

SC – 57.75

OBC – 55.50

• HPBP Trichy – Fitter:

EWS – 55.75

SC – 68.75

OBC – 73.25

இந்தத் தரவுகள் எதைக் காட்டுகின்றன?

EWS பிரிவில் குறைவான மதிப்பெண் பெற்றவர்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. ஆனால் அதே சமயம் அதிக மதிப்பெண் பெற்ற SC, ST, OBC இளைஞர்கள் கடுமையான போட்டியில் வாய்ப்பை இழக்கிறார்கள்.

நேற்றுவரை “தகுதி” மற்றும் “திறமை” பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தவர்கள், இன்று குறைந்த மதிப்பெண்களுடன் வாய்ப்புகளைப் பெறும் இந்த நிலைமை, அந்த வாதங்களையே கேள்விக்குறியாக்குகிறது.

சட்டச் சிக்கல்: சாதியைத் துறந்தாலும் விடுபட முடியாத கட்டமைப்பு

இங்கே ஒரு சிக்கலான கேள்வி எழுகிறது.

பொருளாதார ரீதியாக பின்தங்கிய ஒரு SC/ST/OBC இளைஞர், தனது சாதி அடையாளத்தைத் துறந்து ‘சாதியற்றவர்’ (No Caste) சான்றிதழ் பெற்றால் EWS இடஒதுக்கீட்டைப் பெற முடியுமா?

சட்டப்பூர்வமாக “இல்லை” என்பதே இதற்கான பதில்.

103-வது அரசியல் சட்டத் திருத்தத்தின்படி, ஏற்கனவே SC, ST, OBC இடஒதுக்கீட்டிற்குள் வரும் சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் EWS பிரிவுக்குத் தகுதியற்றவர்கள். ஒருவரிடம் “சாதியற்றவர்” என்ற சான்றிதழ் இருந்தாலும், அரசின் பார்வையில் அவரது பிறப்பு சார்ந்த சமூக அடையாளமே இடஒதுக்கீட்டுத் தகுதியை நிர்ணயிக்கும்.

இதனால், சாதியைத் துறக்க விரும்பும் ஒருவருக்குக்கூட அந்த சமூகப் பெட்டியிலிருந்து வெளியே வர சட்டம் அனுமதிக்கவில்லை.

நாம் எழுப்ப வேண்டிய அடிப்படை கேள்விகள்

இந்தச் சூழ்நிலை சில முக்கியமான முரண்பாடுகளை வெளிப்படுத்துகிறது.

1. பொருளாதார அளவுகோல் என்றால் அனைவருக்கும் ஏன் இல்லை?

EWS என்பது பொருளாதார அடிப்படையிலான இடஒதுக்கீடு என்றால், அதில் ஏன் சமூக அடையாள அடிப்படையில் விலக்கு இருக்க வேண்டும்?

2. ஏழை என்றால் ஏழைதானே?

₹8 லட்சத்திற்கும் குறைவாக வருமானம் பெறும் ஒரு SC/ST/OBC இளைஞன் ஏழை இல்லையா?

3. தகுதி என்ற வாதம் எங்கே போனது?

குறைந்த மதிப்பெண் பெற்றவர்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது, அதிக மதிப்பெண் பெற்றவர்கள் வெளியே தள்ளப்படுவது எந்த “தகுதி”க் கொள்கையை பிரதிபலிக்கிறது?

4. சாதி ஒழிப்பு எங்கே?

ஒருவர் சாதியையும் மதத்தையும் துறக்க முன்வந்தாலும் சட்டம் அவரை மீண்டும் அதே சாதிப் பெட்டிக்குள் அடைத்து வைப்பது, சாதி ஒழிப்பின் பாதையில் ஒரு பெரிய முரண்பாடு அல்லவா?

முடிவுரை

இன்றைய சட்ட அமைப்பில் SC, ST, OBC சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் EWS பிரிவுக்குள் நுழைவது நடைமுறையில் சாத்தியமற்றது. ஆனால் இந்த நிலைமை ஒரு முக்கியமான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

பொருளாதார அடிப்படையில் இடஒதுக்கீடு வழங்குவதாக இருந்தால், அது அனைத்துச் சமூகங்களிலும் உள்ள ஏழைகளுக்கும் சமமாக இருக்க வேண்டும். இல்லையெனில் அது “பொருளாதார நீதியின்” பெயரில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு புதிய அநீதியாகவே மாறிவிடும்.

ஒரு காலத்தில் மண்டல் கமிஷனை எதிர்த்து நாடு முழுவதும் தீவிரமான அரசியல் போராட்டங்கள் நடைபெற்றன. இன்று EWS இடஒதுக்கீட்டின் முரண்பாடுகளை எதிர்த்து அறிவார்ந்த விவாதங்களும் அரசியல் எதிர்ப்புகளும் எழுவது தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகத் தோன்றுகிறது.

சமூகநீதி என்பது வெறும் கோரிக்கை மட்டுமல்ல; அது நடைமுறையில் அனைவருக்கும் சமமான வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் அமைப்பாக இருக்க வேண்டும்.

ஊரான்

கோட்டு, சூட்டு, மேக்கப்: கௌரவமா அல்லது கருத்தியல் வறட்சியின் பகட்டா?

ஆடை என்பது ஒரு மனிதனை நாகரிகமாக வெளிப்படுத்துவது மட்டுமல்ல; அது அந்தந்தப் பகுதியின் தட்பவெப்ப நிலைக்கு ஏற்ப உடலைப் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு கருவியும் ஆகும்.

ஆனால் தமிழ்நாட்டின் சுட்டெரிக்கும் வெயில் காலங்களில்கூட கழுத்தில் ‘டை’ கட்டிக்கொண்டு, உடல் முழுவதையும் மூடும் ‘கோட்டு–சூட்டு’ அணிவதும், அளவுக்கு அதிகமான மேக்கப் போடுவதும் ஒரு பெருமைக்குரிய விஷயமாகக் கருதப்படுகிறது.

இது உண்மையில் அறிவார்ந்த செயலா? அல்லது வெறும் போலி கௌரவத்தின் வெளிப்பாடா?

குளிர் தேசங்களின் கவசம்

ஐரோப்பா போன்ற நாடுகளில், கடும் குளிரிலும் பனிப்பொழிவிலும் உடலைப் பாதுகாப்பதே ‘கோட்டு–சூட்டு’ உடைகளின் அடிப்படை நோக்கம். கழுத்து வழியாகக் குளிர் காற்று உடலுக்குள் புகாமல் இருக்கவே ‘டை’ (Tie) பயன்படுத்தப்பட்டது.

அங்குள்ள காலநிலைக்கு அது ஒரு தேவையான பாதுகாப்பு. அதாவது, அந்த ஆடை அங்கே ஒரு ‘உயிர் காக்கும் கவசம்’.

நீதிமன்றங்களின் ‘நிழல்’ அடிமைத்தனம்

வழக்கறிஞர்கள் அணியும் கறுப்பு கோட், கழுத்தில் கட்டப்படும் வெள்ளை ‘நெக் பேண்ட்’ (Neck band) மற்றும் நீண்ட கவுன் போன்ற ஆடைகளும் இதே குளிர்காலச் சூழலில்தான் உருவானவை.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட இந்த ஆடை விதிகளை, 40°C வெயில் அடிக்கும் நம் நாட்டின் நீதிமன்றங்களிலும் இன்றும் தொடர்வது ஒரு வகையில் காலனிய மரபின் நிழலைத் தாங்கிக்கொண்டு வாழ்வதைப் போன்றதே.

கர்நாடகா, டெல்லி போன்ற சில இடங்களில் கோடை காலங்களில் கருப்பு கோட் அணிவதற்கு விலக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆடை என்பது ஒருவரின் அறிவையோ சட்டப் புலமையையோ தீர்மானிப்பதில்லை.

சிறு முதலாளிகளின் ‘பகட்டு’ மாற்றம்

இன்னொரு சமூகப் போக்கும் கவனிக்கத்தக்கது. நேற்று வரை எளிய ஆடையில் இருந்த ஒருவர் திடீரென பொருளாதார வசதி பெற்றவுடன் உடனே ‘கோட்டு–சூட்டு’ அணிந்து கொள்ளத் தொடங்குகிறார்.

ஆடை மாறினால் அந்தஸ்து உயர்ந்துவிடும் என்ற ஒரு மனப்பான்மை இதற்குப் பின்னால் செயல்படுகிறது. உண்மையில் இது ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மையின் வெளிப்பாடாகவே பார்க்கப்படுகிறது. 

பகட்டும் வெளிப்படையான பிம்பமும்

சமூகத்துக்குச் சேவை செய்ய வேண்டிய அரசியல்வாதிகள்கூட சில சமயங்களில் தங்களின் கொள்கைகளைவிட வெளிப்புற தோற்றத்திற்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பது கவலைக்குரியது.

கண்ணாடியின் முன் அமர்ந்து கொண்டு மணிக்கணக்காகச் செய்யப்படும் அழகு அலங்காரங்களில் ஒளிந்திருக்கும் அந்தரங்க உளவியல், மேடைகளில் முழங்கும் அவர்களின் அரசியல் உரைகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொள்கின்றன.

வயதுக்கும் சூழலுக்கும் பொருந்தாத அளவுக்கு மிகைப்படுத்தப்பட்ட மேக்கப்புகளும் வெளிப்புற அலங்காரங்களும் பல நேரங்களில் ஒரு செயற்கை பிம்பத்தை உருவாக்குகின்றன. பிறரின் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்கான இந்த வெளிப்புற முயற்சிகள் சமூகத்தில் ஒரு பகட்டுத் கலாச்சாரத்தை உருவாக்குகின்றன.

தலைமையும் – கருத்தாளுமையும்

உண்மையான ஆளுமை உடையில் இல்லை என்பதை நமது வரலாறே நமக்கு உணர்த்துகிறது.

தந்தை பெரியார், வே. ஆனைமுத்து போன்ற தலைவர்கள் ஒருபோதும் தங்களின் உடைக்கோ அலங்காரங்களுக்கோ முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை. எளிய உடைகளிலேயே வாழ்ந்த அவர்கள், கோடிக்கணக்கான மக்களின் மனங்களில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடிந்தது.

அதற்குக் காரணம் அவர்களிடம் இருந்த ‘கருத்தாளுமை’.

அவர்களின் சிந்தனைகள் கூர்மையானவை; செயல்பாடுகள் நேர்மையானவை. அந்த அறிவார்ந்த வலிமையே அவர்களை சமூகத்தின் முன்னே கொண்டு வந்தது. கருத்தியல் வறட்சி உள்ளவர்களே தங்களை வெளிப்புற அலங்காரங்களால் மறைக்க முயற்சிக்கிறார்கள்.

ஆடை என்பது ஒருவரின் அறிவையோ பண்பையோ தீர்மானிப்பதில்லை. அது ஒரு மனிதனின் வெளிப்புற வடிவம் மட்டுமே.

முடிவுரை

அறிவார்ந்த சமூகம் என்பது சூழலுக்கு ஏற்றவாறு வாழ கற்றுக்கொள்வதே. குளிருக்கான ஆடைகளை வெயிலில் அணிவதும், செயற்கை அலங்காரங்களில் பெருமை காண்பதும் ஒரு பகட்டு கலாச்சாரத்தின் அறிகுறியே.

ஆடை என்பது உடலைப் பாதுகாப்பதற்கானது; போலி கௌரவத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கானது அல்ல. உண்மையான மரியாதை மனிதனின் உடையிலோ அலங்காரங்களிலோ இல்லை — அவனுடைய சிந்தனையிலும் செயலில்தான் இருக்கிறது.

ஊரான்

தியாகமா அல்லது கையறுநிலையா? – போராட்டக் களத்தில் தற்கொலைகளின் உளவியல்!

போராட்டக் களத்தில் மரணம் என்பது பல சமயங்களில் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த மரணம் எப்படி நிகழ்கிறது என்பதுதான் அந்தப் போராட்டத்திற்குத் தரும் நெறியையும் வலிமையையும் தீர்மானிக்கிறது.

அடக்குமுறைகளைத் துணிச்சலுடன் எதிர்கொண்டு, எதிரியின் கரங்களால் வீழ்வது ‘வீரமரணம்’. ஆனால், போராட்டத்தின் பெயரால் ஒருவன் தன் உயிரைத் தானே மாய்த்துக் கொள்வது என்பது ‘இயலாமையின் வெளிப்பாடே’ தவிர வேறல்ல.

திலீபன் மரணமும் – தற்கொலை அரசியலும்

சமீபத்தில் (மார்ச் 11, 2026) சென்னை பூங்கா ரயில் நிலையத்தில் இந்தி எழுத்துக்களை அகற்றும் மே 17 இயக்கத்தின் போராட்டத்தின் போது, சிவா திலீபன் “தமிழ் வாழ்க, இந்தி ஒழிக” என முழங்கியவாறு ரயில் முன் பாய்ந்தார். அவரது முகநூல் பதிவில் “உடல் மண்ணுக்கு, உயிர் தமிழுக்கு” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. தீவிர சிகிச்சையில் இருந்த அவர் மார்ச் 18/19 அன்று உயிரிழந்தார்.

சிவா திலீபன்

மொழிப்பற்று என்பது போற்றுதலுக்குரியது. ஆனால் அந்தப் பற்றின் பெயரால் ஒருவர் தற்கொலை செய்து கொள்வது, அந்தப் போராட்டத்தின் நோக்கத்தையே சிதைக்கும் செயல்.

இந்த மரணத்தை ஒரு தியாகமாகப் பார்ப்பதைவிட, ஒரு உளவியல் சிக்கலாகவே அணுக வேண்டியுள்ளது. ஆணாதிக்கக் கொடுமையைத் தாங்க முடியாமல், அதை எதிர்த்து வெல்ல வழியறியாமல், இறுதியில் உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளும் ஒரு பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் மனநிலைக்கும் இதற்கும் அடிப்படையான வேறுபாடு இல்லை. இது வீரமல்ல; மாறாக எதையுமே எதிர்கொள்ள முடியாத ஒரு கையறுநிலையின் வெளிப்பாடு.

அமைப்புகளின் பொறுப்புத் துறப்பு

ஒரு பாதிக்கப்பட்ட பெண் தற்கொலைக்குத் தள்ளப்படுவதற்கு இந்தச் சமூகம் எவ்வாறு காரணமோ, அதுபோலவே போராட்டக் களத்தில் ஒரு தொண்டன் இப்படிப்பட்ட முடிவை எடுப்பதற்கும் அவரை வழிநடத்தும் அமைப்புகள் பொறுப்பேற்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு இயக்கத்தின் கடமை என்ன?

தன் தொண்டர்களுக்கு எதிரியை எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும், களப் போராட்டங்களை எப்படி முன்னெடுக்க வேண்டும், அரசியல் உத்திகளை எப்படி வடிவமைக்க வேண்டும் என்பதைக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். 

ஆனால் சில சமயங்களில் அமைப்புகள் உணர்ச்சியைத் தூண்டி, தொண்டர்களை ஒரு சின்னமாக மாற்றிக் கொள்ளும் அபாயகரமான நிலை உருவாகிறது. ஒரு தொண்டனின் உயிரைக் காக்க முடியாத அமைப்பு, எப்படி ஒரு சமூகத்தின் உரிமையைப் பாதுகாக்க முடியும்?

ஜூலியஸ் பூசிக் முதல் பகத்சிங் வரை – மற்றும் 1965 சின்னசாமி

நாம் ஏன் இன்னமும் பகத்சிங்கையும், ஜூலியஸ் பூசிக்கையும் முன்னுதாரணங்களாகப் போற்றுகிறோம்? அவர்கள் தற்கொலை செய்து கொள்ளவில்லை. அவர்கள் தங்கள் கொள்கைக்காக எதிரியின் அடக்குமுறைகளுக்கு அஞ்சாமல் நின்றார்கள்; தூக்குக் கயிற்றைத் தைரியமாக எதிர்கொண்டார்கள். அவர்களின் மரணம் என்பது ஒரு போராட்டத்தின் முடிவு அல்ல; அது ஆயிரக்கணக்கான புதிய போராட்டக்காரர்களை உருவாக்கிய விதை.

1965 ஆம் ஆண்டின் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் போது கீழப்பழுவூர் சின்னசாமி தீக்குளித்து உயிரிழந்தார். அப்போதும் அது ‘தியாகம்’ என்று கொண்டாடப்பட்டது. ஆனால் அத்தகைய உணர்ச்சி வெடிப்புகள், நீண்டகால அரசியல் உத்திகளை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, போராட்டத்தை ஒரு உணர்ச்சி அலைகளாக மட்டுமே மாற்றிவிடும் அபாயம் கொண்டவை என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது.

தன்னைத்தானே மாய்த்துக் கொள்ளும் மரணங்கள் மக்களை ஊக்குவிப்பதற்குப் பதிலாக அச்சமடையச் செய்யும். அது போராட்ட உணர்வை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக, இயலாமை மற்றும் விரக்தியின் மனநிலையைப் பரப்பும்.

முடிவுரை

போராட்டம் என்பது வாழ்வதற்காகத்தான் — சாவதற்காக அல்ல. தற்கொலைகளைத் தியாகங்களாகச் சித்திரிப்பது ஒரு ஆரோக்கியமான சமூகத்தின் அடையாளமாக இருக்க முடியாது. உணர்ச்சிவசப்பட்டு உயிரை விடுவதைவிட, அறிவார்ந்த முறையில் களத்தில் நின்று போராடுவதே இன்றைய காலத்தின் அவசியம்.

மாவீரர்களை உருவாக்குவோம்; தற்கொலைகளுக்குத் தார்மீகச் சாயம் பூசுவதைத் தவிர்ப்போம்.

ஊரான்

ஊரான் – ஒரு வலைப்பூ எழுத்துப் பயணம்!

தமிழில் இணைய எழுத்து வளரத் தொடங்கிய காலப்பகுதியில் உருவான முக்கியமான வெளிப்பாடுகளில் ஒன்று வலைப்பூ (Blog) எழுத்தாகும். அச்சு இதழ்கள் மற்றும் பதிப்பகங்களின் வரம்புகளை மீறி, தனிநபர்கள் தங்கள் சிந்தனைகளை நேரடியாக வாசகர்களிடம் பகிரும் வாய்ப்பை வலைப்பூக்கள் உருவாக்கின. 

இந்த இணைய எழுத்துப் பரப்பில் கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வரும் எழுத்தாளர்களில் ஒருவர் “ஊரான்”.

ஊரான் தனது எழுத்துப் பயணத்தை 2010 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கினார். Blogger தளத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு, அவர் தனது சிந்தனைகளை வலைப்பூ வடிவில் பதிவு செய்யத் தொடங்கினார்.

ஆரம்பத்தில் தனிப்பட்ட சிந்தனைகள் மற்றும் சமூகக் கருத்துக்கள் எனத் தொடங்கிய இந்த எழுத்து, பின்னர் சமூக விமர்சனம், தத்துவ சிந்தனை, அறிவியல் பார்வை மற்றும் தமிழ் இலக்கிய ஆய்வு போன்ற பல துறைகளில் விரிந்தது.

ஊரான் எழுதும் கட்டுரைகளின் முதன்மைச் சிறப்பு, அவை வாசகர்களிடம் கேள்விகளை எழுப்புகின்றன என்பதுதான். சமூகத்தில் வழக்கமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பல கருத்துக்கள், பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் நம்பிக்கைகள் குறித்து அவர் பகுத்தறிவு அடிப்படையில் சிந்திக்கத் தூண்டும் வகையில் எழுதுகிறார். மரபாக நிலைத்த கருத்துக்களை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, அவற்றை ஆராய்ந்து புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற நோக்கமே அவரது எழுத்தின் மையக் கருத்தாக அமைகிறது.

இந்த எழுத்துப் பயணத்தின் வழியில் இரண்டு முக்கிய வலைப்பூக்கள் உருவாயின:
https://hooraan.blogspot.com
https://ethirthunil.blogspot.com
முதல் வலைப்பூ அவரது தொடக்ககால எழுத்துக்களின் சான்றாக திகழ்கிறது. பின்னர் உருவான இரண்டாவது வலைப்பூவில் சமூக அரசியல் மற்றும் சமகாலச் சிந்தனைகள் குறித்து அவர் தொடர்ந்து தனது கருத்துகளைப் பகிர்ந்து வருகிறார்.

ஊரானின் கட்டுரைகள் பல்வேறு தளங்களைத் தொட்டுச் செல்கின்றன. சமூக சமத்துவம், மனிதநேயம், பகுத்தறிவு, அறிவியல் மனப்பான்மை, அரசியல் விமர்சனம், தமிழ் இலக்கிய விளக்கம் ஆகியவை அவற்றில் முக்கிய இடத்தைப் பெறுகின்றன. 

இந்த எழுத்துக்கள் வாசகர்களை சிந்திக்கத் தூண்டும் ஆற்றல் கொண்டவை. இதன் விளைவாக, அவரது வலைப்பூக்களுக்கு உலகின் பல்வேறு நாடுகளில் இருந்து வாசகர்கள் ஈர்க்கப்படுகின்றனர்.

ஜெர்மனி, அமெரிக்கா, பின்லாந்து, இந்தியா, சிங்கப்பூர், கனடா, நெதர்லாந்து, ஆஸ்திரேலியா போன்ற நாடுகளில் இருந்து வாசகர்கள் தொடர்ந்து அவரது பதிவுகளை வாசித்து வருகின்றனர். இது தமிழ் இணைய எழுத்து உலகளாவிய வாசகர்களை அடையக்கூடிய திறன் கொண்டதற்கான தெளிவான சான்றாக அமைகிறது.

ஊரானின் பதிவுகளில் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாக 2015 ஆம் ஆண்டு வெளியான “ஆவினில் பசு இருப்பதால் ஆவின் பால் எல்லாம் பசும்பாலாகிவிடுமா?” என்ற கட்டுரை கருதப்படுகிறது. சமூகத்தில் பரவலாக நிலவும் ஒரு கருத்தை பகுத்தறிவு அடிப்படையில் ஆராய்ந்த இந்தப் பதிவு ஆயிரக்கணக்கான வாசிப்புகளைப் (page views) பெற்று பரவலான கவனத்தை ஈர்த்தது.

வலைப்பூ எழுத்து என்பது வெறும் கருத்துப் பகிர்வு மட்டுமல்ல; அது ஒரு தன்னிச்சையான அறிவு வெளிப்பாடாகும். பதிப்பகங்கள் அல்லது இதழ்களின் கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்படாமல், எழுத்தாளர் நேரடியாக வாசகருடன் உரையாடும் ஒரு திறந்த மேடையாக அது செயல்படுகிறது. இந்தத் தன்னிச்சையையே ஊரான் தனது எழுத்தின் முக்கிய பலமாகக் கருதுகிறார்.

பதினைந்து ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து எழுதுவது என்பது எளிதான செயலல்ல; அது ஓர் இடையறாத சிந்தனைப் பயணம். சமூகத்தில் நிகழும் மாற்றங்களை அவதானித்து, அவற்றை ஆராய்ந்து, வாசகர்களுடன் பகிரும் ஒரு தொடர்ச்சியான முயற்சியாக ஊரானின் வலைப்பூ எழுத்துப் பயணம் திகழ்கிறது.

சமூகத்தில் தெளிவான சிந்தனையும், பகுத்தறிவும் வலுப்பெற வேண்டும் என்ற இலக்குடன் இந்த எழுத்துப் பயணம் முன்னெடுக்கப்படுகிறது. வாசகர்களை சிந்திக்கத் தூண்டும் எழுத்தே உண்மையான எழுத்து என்ற நம்பிக்கையுடன், ஊரான் தனது எழுத்துப் பயணத்தைத் தொடர்ந்து கொண்டு செல்கிறார்.

– செயற்கை நுண்ணறிவு உதவியுடன் தொகுக்கப்பட்டது

மாலை நேரங்களில் சாலை ஓரம் பந்தி விரிக்கும் குடிகாரர்கள்!

தமிழகத்தின் மாலைப் பொழுதுகள் ஒரு காலத்தில் தென்றலின் வருடலுக்காகக் காத்திருந்தன; ஆனால் இன்று, சாலையோரச் சாக்கடைகளின் ஓரம் விரிந்து கிடக்கும் 'குடிகாரர்கள் விரிக்கும் பந்திகளின்' மதுநெடியால் அருவருக்கத்தக்கச் சூழலுக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன.

சாலையோரப் பந்தியும் 'கண்ணாடி'க் காடுகளும் சாராயக் குடுவைகள், நெகிழித் தண்ணீர் பைகள், ஊறுகாய் பொட்டலங்கள், கறி வருவல், நொறுக்குத் தீனிகள் என சாலையோரங்களில் விரிக்கப்படும் பந்திகள் வெறும் போதைக்கானவை மட்டுமல்ல; அவை ஒழுக்கத்தின் சீர்கேடுகள்.

குடித்துவிட்டு வீசப்படும் சாராயக் குடுவைகள், இந்தப் பூமியில் மனிதன் கால் வைக்க முடியாத அளவுக்கு 'கண்ணாடிக் காடுகளை' அன்றாடம் வளர்க்கின்றன. பூமியின் பசுமையைவிட, உடைந்த பாட்டில்களின் கூர்மையே இன்று சாலையோரங்களின் அடையாளமாகிவிட்டது.

எரியும் வயிறுகள் ஒரு நாளைக்குக் குறைந்தபட்சம் 300 ரூபாய். இது வெறும் மதுவிற்கான செலவு மட்டுமல்ல; ஒரு குடும்பத்தின் அடுப்பு எரிய வேண்டிய காசு. தங்களது ஈரலை எரித்துக் கொள்ளும் இந்தக் குடிகாரர்கள், வீட்டிலிருக்கும் மனைவி, குழந்தைகளின் வயிறுகளையும் பட்டினி போட்டு எரியவிடுகிறார்கள். மேட்டுக்குடிகள் நட்சத்திர விடுதிகளில், குளிரூட்டப்பட்ட அறைகளுக்குள் குடிக்கும்போது, சாமான்யன் புழுதிபடிந்த சாலையோரம் ஒதுங்குகிறான். இடம் மாறினாலும், இந்த இரு தரப்பினரும் அழிப்பது தங்களை மட்டுமல்ல, இந்தச் சமூகத்தின் அறத்தையும்தான். போதை: அரசியலும் மௌனமும் இன்று இளைஞர்கள் மத்தியில் போதைப்பொருள் புழக்கம் அதிகரித்திருப்பதாக ஆட்சியாளர்களும், ஆளத் துடிப்போரும் மேடைதோறும் முழங்குகிறார்கள். உண்மைதான். ஆனால், கஞ்சாவிற்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்கும் இந்தத் தலைவர்கள், அரசாங்கத்திற்குப் பெரும் வருவாய் ஈட்டித் தரும் சாராயத்தைப் பற்றி மட்டும் மௌனம் காக்கின்றனர்.

தமிழகத்தில் கிட்டத்தட்ட பெரும்பாலான ஆண்கள் ஏதோ ஒரு வகையில் போதையில் மிதக்கிறார்கள் என்பது கசப்பான உண்மை. கஞ்சா என்பது பேசுபொருளாக இருக்கிறது, ஆனால் சாராயம் என்பது வாழ்வியலாகவே மாறிவிட்டது. வீழ்த்தப்பட்ட விழுமியங்கள்

ஒழுக்கமே உயிருக்கு நிகரானது என்றும், அதை உயிரைவிட மேலானதாகக் காக்க வேண்டும் என்றும் வள்ளுவன் கற்பித்தான்:

"ஒழுக்கம் விழுப்பம் தரலான் ஒழுக்கம்

உயிரினும் ஓம்பப் படும்."

மேலும், நாணத்தையும் மானத்தையும் உயிராகக் கருதி வாழ்பவர்கள், அறிவை மயக்கிச் சீரழிக்கும் மதுவை விரும்ப மாட்டார்கள் என்கிறார் வள்ளுவப் பெருந்தகை.

"நாணத்து வாழ்வார் நயந்தாரே பேணாது

கள்ளுண்டல் என்னும் களி."

ஆனால் இன்று, அந்த நாணத்தையும் ஒழுக்கத்தையும் போதையில் எரித்து, உயிரைச் சிதைத்து, சாலையோரம் சிதறிக் கிடக்கும் பாட்டில் துண்டுகளாக்கி வருகின்றனர்.

ஒரு காலத்தில் 'குடி' என்பது சமூகத்தால் அருவருக்கத்தக்கச் செயலாகப் பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் இன்று அது ஒரு இயல்பான சடங்காக மாறிவிட்டது. மதுவைப் போலவே, தகாத உறவுகளும் இன்று சமூக அங்கீகாரம் பெறத் தொடங்கி விட்டதை அண்மைய 'விசில்' சப்தங்கள் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

ஒழுக்கக்கேடுகளே இன்று நவீன வாழ்வியலின் அங்கமாகத் தரம் தாழ்ந்து போயினவோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

“ஐயகோ! இந்தச் சமூகத்தைச் சீரழிவிலிருந்தும், போதை இருளிலிருந்தும் மீட்கப்போகும் அந்த மீட்பர் யாரோ?” என ஏங்குவதைவிடுத்து, நீயே மீட்பராக அவதாரம் எடு! புழுங்கிப்போன மாதர்கள் புடைசூழு நீ வாகை சூடுவாய்!

ஊரான்

வேதாந்தச் சிறையில் சிக்கிய தமிழின் இரண்டாவது நாவல்: கமலாம்பாள் சரித்திரம்!

முன்னுரை

தமிழின் முதல் நாவலான மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளையின் 'பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்' சமூகச் சீர்திருத்தக் கனவுகளோடு வெளிவந்த சில ஆண்டுகளில், 1893-ல் பி.ஆர். ராஜமமய்யரால் எழுதப்பட்டது 'கமலாம்பாள் சரித்திரம்'. 

தமிழின் இரண்டாவது நாவல் என்று அடையாளப்படுத்தப்படும் இப்படைப்பு, இலக்கிய நயத்தில் சிறந்து விளங்கினாலும், அதன் சித்தாந்தம் மற்றும் சமூகப் பார்வையில் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை ஒரு வரலாற்று மற்றும் சமூகவியல் கண்ணோட்டத்தில் ஆராய வேண்டியுள்ளது. 

இந்நாவல், 19ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழகச் சூழலை பிரதிபலிக்கும் ஒரு கண்ணாடியாக இருந்தாலும், அதன் பிற்போக்கு சாரத்தை இன்றைய வாசகர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 

1. கதையின் சுருக்கமும் முதன்மை மாந்தர்களும்

மதுரை அருகிலுள்ள சிறுகுளம் எனும் கிராமத்தில் வாழும் செல்வாக்குமிக்க முத்துசாமி ஐயர் மற்றும் அவரது மனைவி கமலாம்பாள் ஆகியோரின் குடும்ப வாழ்வே இக்கதை. வீண் வதந்திகளால் ஒரு நிறைவான குடும்பம் எப்படிச் சிதைந்து போகிறது என்பதை நாவல் விவரிக்கிறது. 

முத்துசாமி ஐயர்: நற்பண்புகள் கொண்டவர், ஆனால் உலகியல் துன்பங்களால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு, இறுதியில் வேதாந்தத் தேடலில் அமைதி காண்பவர்.

அம்மையப்ப பிள்ளை: நாவலின் நகைச்சுவை மையம். செவ்வியல் பாடல்களைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு அவர் செய்யும் குளறுபடிகள் இன்றும் ரசிக்கத்தக்கவை.

வம்பர் மகாசபை: பொன்னம்மாள் போன்ற பாத்திரங்கள் மூலம், ஒரு சிறு கிராமத்தில் 'புறம்பேசுதல்' எப்படி ஒரு பேரழிவை உருவாக்கும் என்பதை ஆசிரியர் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார்.

2. அதிகார ஆதிக்கமும் சமூகப் படிநிலையும்

இந்நாவல் மூலம் நூறாண்டுகளுக்கு முந்தையத் தமிழகத்தின் ஒரு கசப்பான உண்மையை உணர முடிகிறது. அன்றைய காலக்கட்டத்தில் பிராமணர்களே கல்வியிலும், வேலைவாய்ப்புகளிலும், அதிகாரப் பதவிகளிலும் முழுமையாக ஆதிக்கம் செலுத்தியுள்ளனர்.

19ஆம் நூற்றாண்டின் மெட்ராஸ் பிரசிடென்சியில், பிராமணர்கள் அரசு வேலைகளின் 70%க்கும் மேல் பங்கேற்பதைக் காட்டும் புள்ளிவிவரங்கள் இதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. நாவலில் வரும் பாத்திரங்கள் பெரும்பாலும் வக்கீல்களாகவோ அல்லது அதிகாரிகளாகவோ இருப்பது இதையே காட்டுகிறது. 

கள்ளர் மற்றும் பறையர் சாதியினர் இவர்களுக்கு ஏவல் செய்பவர்களாகவோ அல்லது அச்சுறுத்தும் வழிப்பறிக்காரர்களாகவோ மட்டுமே எதிர்மறையாகச் சித்தரிக்கப்படுவது, அந்த காலக்கட்டத்தின் ஒருதலைப்பட்சமான அதிகார அமைப்பை (Power Hegemony) அப்பட்டமாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

3. முற்போக்கு எதிர் பிற்போக்கு: ஒரு ஒப்பீடு

முதல் நாவலான 'பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்' பெண் கல்வி, பொது நீதி மற்றும் பகுத்தறிவு பேசியது. அது ஒரு முற்போக்கான சமூகத்தை நோக்கிய அறிவொளி (Enlightenment) காலத்து படைப்பு.

ஆனால், ராஜம் ஐயரின் இந்தப் படைப்பு முற்றிலும் ஆன்மீகத்தையும், விதிப்பயனையும் (Karma) போதிக்கும் ஒரு பக்தி இலக்கிய வரிசையில் சேரத்தக்க ஒன்றாகவே உள்ளது. வாழ்வியல் சிக்கல்களுக்குச் சமூகத் தீர்வு காண்பதை விடுத்து, 'உலகமே மாயை' என்று காசிக்குச் சென்று துறவறம் பூணும் நாயகனின் முடிவு, ஒரு பின்னோக்கி நகர்வாகவேத் தெரிகிறது. இருப்பினும், இத்தகைய ஆன்மீகத் தேடல், தனிப்பட்ட அமைதிக்கான ஒரு வழியாகவும் பார்க்கப்படலாம், ஆனால் சமூக மாற்றத்திற்கு பங்களிக்கவில்லை.

4. உழைக்கும் வர்க்கத்தின் புறக்கணிப்பு

தமிழகத்தின் முதுகெலும்பான வேளாண்மை குறித்த செய்திகளோ, நிலத்தில் பாடுபடும் விவசாயிகளின் வாழ்வியலோ இதில் துளிக்கூட இல்லை. 19ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழகத்தில், நில உரிமை பெரும்பாலும் பிராமண-சமூகத்தினரிடம் இருந்ததால், உழைப்பாளர்கள் (எ.கா., பஞ்சமி நிலம் அல்லது கூலி உழைப்பு) சமூக-பொருளாதார அடிமைத்தனத்தில் சிக்கியிருந்தனர். நிலத்தைச் சொந்தமாக வைத்திருக்கும் முத்துசாமி ஐயருக்கும், அந்த மண்ணை உழுது பயிரிடும் உழைப்பாளர்களுக்கும் இடையிலான உறவு குறித்து ஆசிரியர் மௌனம் சாதிப்பது, நாவலின் சமூகப் பார்வைக் குறைபாட்டையே காட்டுகிறது.

5. வேதாந்தச் சிறையில் இலக்கியம்

நாவல் முழுவதும் கம்பராமாயணம், நளவெண்பா, தாயுமானவர் மற்றும் ஔவையார் பாடல்கள் எனத் தமிழ் இலக்கியக் கடலிலிருந்து முத்துக்களை எடுத்து ராஜம் ஐயர் கோர்த்துள்ளார். உதாரணமாக, கம்பராமாயணத்திலிருந்து "உலகம் இது மாயை, உணர்ந்தால் அழியும்" போன்ற வரிகள், நாவலின் ஆன்மீகத் திருப்பத்தை வலுப்படுத்துகின்றன. எனினும், அவையனைத்தும் 'நிவிருத்தி மார்க்கம்' எனப்படும் உலகப் பற்றற்ற நிலையையே வலியுறுத்துகின்றன. போராட்டக் குணத்தை மழுங்கடித்து, விதியை நம்பச் சொல்லும் ஒரு தத்துவச் சிறைக்குள் நாவல் சிக்கிக்கொண்டுள்ளது.

6. ராஜம் ஐயரின் இலக்கியப் புலமை: ஒரு பார்வை

சமூகவியல் ரீதியாக இந்நாவலில் சில விமர்சனங்கள் இருந்தாலும், ராஜமய்யரின் இணையற்ற இலக்கியப் புலமையையும் ஆன்மீக ஆற்றலையும் நாம் பாராட்டியே ஆகவேண்டும். தமிழ் மற்றும் வடமொழி இலக்கியங்களில் அவர் கொண்டிருந்த ஆழமான அறிவு வியக்கத்தக்கது. கம்பரின் "மையோ மரகதமோ" போன்ற அழகியல் பாடல்களையும், தாயுமானவரின் "அந்தமுடனாகி யளவாமல்.." போன்ற வேதாந்தப் பாடல்களையும், "யதா காலஸ்திதோ" போன்ற கடினமான வடமொழி ஸ்லோகங்களையும் அவர் நாவலில் கையாண்டுள்ள விதம், அவரது பன்முகத்தன்மை கொண்ட கல்விப் புலமையை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒரு சிறந்த இலக்கியவாதியாகவும், ஆன்மீகச் சிந்தனையாளராகவும் அவர் படைத்துள்ள இந்த 'இலக்கியக் கோவை', தமிழுக்குப் புதியதொரு நடையையும் கவித்துவத்தையும் வழங்கியது என்பதில் ஐயமில்லை. 26 அகவை மட்டுமே வாழ்ந்த ராஜமய்யரின் ஆற்றல் வியக்க வைக்கிறது.

7. மாறாத சூழல்: 100 ஆண்டுகளுக்கு முன் – பின்

வாசிப்பின் இறுதியில் நமக்குக் கிடைக்கும் மிக முக்கியமான உண்மை இதுதான்: நூறு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய பிராமணக் குடும்பச் சூழலும், அன்றிருந்த வதந்திகளும், சடங்குகள் சார்ந்த வாழ்வியலும் இன்றும் பெரிய அளவில் மாறிவிடவில்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் கலாசாரத் தேக்கநிலை (Social Stagnation) இக்கதை மூலம் இன்றும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

முடிவுரை

'கமலாம்பாள் சரித்திரம்' ஒரு முன்னோடி நாவல்; அதன் நகைச்சுவையும், மொழிநடையும் இன்றும் தனித்துவமானவை. இருப்பினும், சமூக நீதி, சமத்துவம் மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வு ஆகிய கண்ணோட்டங்களில் பார்த்தால், இது ஒரு 'பிற்போக்குச் சிந்தனை கொண்ட வேதாந்தப் பிரசங்கமாகவே' எஞ்சி நிற்கிறது. இன்றைய நவீன வாசகனுக்கு இது ஒரு வரலாற்று ஆவணமாக இருக்குமே தவிர, வாழ்வியல் வழிகாட்டியாக இருக்க முடியாது. 

ஊரான்

நூல்: மாவட்ட கிளை நூலகம், வாலாசாப்பேட்டை

தொடர்புடைய பதிவுகள்

பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்: ஒரு சமூகச் சீர்திருத்தக் களஞ்சியம்

பெண் விடுதலை: சமூகக் கட்டமைப்பின் மாற்றமும் பொதுவுடமைச் சமத்துவமும்!

முன்னுரை

ஒவ்வொரு ஆண்டும் "சர்வதேசப் பெண்கள் தினம்" கொண்டாடப்படும் வேளையில், பெண்களின் நிலை குறித்த விவாதங்கள் முன்னெழுவது வழக்கம். பெண்ணடிமைத்தனம் என்பது வெறும் ஆண்களின் தனிப்பட்ட விருப்பத்தினால் விளைந்ததல்ல; அது ஆழமான சமூக, பொருளாதார மற்றும் மதக் காரணிகளால் கட்டமைக்கப்பட்டது. இந்த அடிமைத்தளையை உடைக்க வேண்டுமானால், வெறும் மனமாற்றம் மட்டும் போதாது, ஒட்டுமொத்த சமூகக் கட்டமைப்பிலும் மாற்றம் தேவை.

1. ஆண் ஆதிக்கம்: ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட ஒடுக்குமுறை

பெண்கள் ஒடுக்கப்படுவதற்கு ஆணாதிக்கம் (Patriarchy) ஒரு நேரடி வெளிப்பாடு என்றாலும், அதன் பின்னணியில் இருப்பது வலுவான சமூகக் கட்டமைப்பு.

பொருளாதாரச் சார்பு: பல நூற்றாண்டுகளாகச் சொத்துரிமையும், வருமானம் ஈட்டும் வாய்ப்புகளும் ஆண்களிடமே இருந்தன. இது பெண்ணை வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு ஆணைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளியது. உதாரணமாக, வரலாற்று ரீதியாக விவசாய சமூகங்களில் சொத்து வாரிசுரிமை ஆண்களுக்கு மட்டுமே இருந்தது, பெண்களைப் பொருளாதார ரீதியாகச் சார்ந்தவர்களாக்கியது.

பணிப்பகிர்வு: "பெண்கள் வீட்டு வேலைக்கு, ஆண்கள் வெளி வேலைக்கு" என்ற பிரிவினை, பெண்களின் உழைப்பை அங்கீகாரமற்றதாகவும், ஊதியமற்றதாகவும் மாற்றியது. இது இன்றும் உலகளவில் பெண்களின் தொழில்முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கிறது.

2. மதமும் மரபும்: ஆதிக்கத்தின் வேர்கள்

மதங்கள் சமூகத்தின் ஒழுக்க நெறிகளைத் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக இருந்தபோது, அவை ஆணாதிக்கத்தை ஒரு "தெய்வீகக் கட்டளையாக" மாற்றின.

இந்து மதச் சூழலில்: பிற்கால ஸ்மிருதிகள் பெண்ணை எப்போதும் ஒரு ஆணின் பாதுகாப்பிலேயே இருக்க வேண்டியவளாகச் சித்தரித்தன. சடங்குகள், வாரிசுரிமை மற்றும் தீட்டு போன்ற நம்பிக்கைகள் பெண்ணின் தனித்துவத்தை ரத்து செய்தன. "கணவனே தெய்வம்" என்ற போதனை குடும்ப அமைப்பிற்குள் பெண்ணை ஒரு தியாகியாகவும், அடிமையாகவும் முடக்கியது.

இஸ்லாமிய சூழலில்: குரானின் சில வசனங்கள் மற்றும் ஹிஜாப், பலதார மணம் போன்ற பழக்கங்கள் பெண்களின் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்தின. இது பெண்களைக் குடும்பப் பொறுப்புகளுக்குள் மட்டும் பிணைக்கும் வகையில் ஆணாதிக்கத்தை வலுப்படுத்தியது.

கிறிஸ்தவ சூழலில்: புதிய ஏற்பாட்டில் பவுலின் எபிச்டில்கள் பெண்களைச் சபையில் அமைதியாக இருக்கச் சொல்லி, ஆண்களின் தலைமைத்துவத்தை உறுதிப்படுத்தின. இது ஐரோப்பிய சமூகங்களில் பெண்களின் பொது வாழ்க்கை பங்கேற்பைத் தடுத்தது.

3. தற்கால மாற்றங்களும் அதிகாரப் பகிர்வும்

இன்று கல்வி மற்றும் பொருளாதாரத் தற்சார்பு காரணமாகச் சில குடும்பங்களில் மனைவிகளே முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் கொண்டவர்களாக மாறியிருக்கிறார்கள். 2017-18 இல் 22% இருந்த பெண்கள் தொழில்வாய்ப்பு விகிதம் 2023-24 இல் 40.3% ஆக உயர்ந்துள்ளது. இருப்பினும், பெண்களிடம் 79.6% பணியாளர்கள் பாதுகாப்பில்லாத வேலைகளில் (vulnerable employment) ஈடுபட்டுள்ளனர்.
இங்கு நாம் ஒரு உண்மையை உரக்கச் சொல்ல வேண்டியுள்ளது:

 "பெண்கள் கல்வியறிவு பெற்று வேலைக்குச் செல்வது மட்டும் மாற்றமல்ல; அவர்கள் ஈட்டும் வருமானத்தின் மீதான முழு அதிகாரம் அவர்களிடம் இருக்கிறதா என்பதே உண்மையான விடுதலை."

பொருளாதாரச் சுதந்திரம் என்பது சம்பாதிப்பது மட்டுமல்ல, அந்தச் செல்வத்தை எப்படிக் கையாள்வது என்கிற முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தையும் உள்ளடக்கியது.

4. தீர்வு: பொதுவுடமைச் சமூகமே விடிவெள்ளி

பெண் அடிமைத்தனத்தின் வேர் "தனிச்சொத்துரிமை" (Private Property) என்பதில் இருப்பதாகப் பொதுவுடமைச் சிந்தனை முன்வைக்கிறது. ஒரு பொதுவுடமைச் சமூகத்தில் மட்டுமே பெண் விடுதலை முழுமையடையும்.

தனிச்சொத்து ஒழிப்பு: சொத்து என்பது பொதுவானதாக இருக்கும்போது, வாரிசுரிமைக்காகப் பெண்ணைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் நீங்கும்.

உழைப்பின் சமூகமயமாக்கல்: சமையல், குழந்தைப் பராமரிப்பு போன்ற வீட்டு வேலைகள் சமூகப் பொறுப்புகளாக மாற்றப்படும்போது (Socialization of domestic work), பெண் வீட்டுச் சிறையிலிருந்து விடுபடுவாள்.

முழுமையான சுதந்திரம்: பெண் பொருளாதார ரீதியாக யாரையும் சார்ந்து வாழத் தேவையில்லாத சூழல் உருவாகும்போது, ஆணாதிக்கம் தனது அடித்தளத்தை இழந்து வீழும்.

முடிவுரை

ஆணாதிக்கம் என்பது ஒரு நச்சு மரம் என்றால், இந்தச் சமமற்ற சமூகக் கட்டமைப்புதான் அதன் மண். மண்ணைச் சீர்படுத்தாமல் கிளைகளை மட்டும் வெட்டுவதால் மாற்றம் வராது. தனிச்சொத்துரிமை ஒழிக்கப்பட்டு, உழைப்பு பொதுவாக்கப்படும் ஒரு பொதுவுடமைச் சமூகத்தில்தான், பெண் ஒரு போகப் பொருளாகவோ அல்லது வீட்டுப் பணியாளராகவோ அன்றி, ஒரு முழுமையான மனிதராக வாழ முடியும். அந்தச் சமூக மாற்றமே உண்மையான பெண் விடுதலையைச் சாத்தியப்படுத்தும்.

ஊரான்