15 வயதுப் பெண்ணின் விருப்பம்: கருக்கலைப்பா? தத்து கொடுத்தலா? - ஒரு சமூக அறம் சார்ந்த பார்வை

ஒரு 15 வயதுச் சிறுமி தான் விரும்பாத, தன் உடலுக்குப் பொருந்தாத ஒரு கர்ப்பத்தைச் சுமக்கும்போது, அவள் அடையும் உளவியல் மற்றும் உடல் ரீதியான சிதைவுகள் அளப்பரியவை.

உச்சநீதிமன்றத்தின் சமீபத்திய தீர்ப்பு (ஏப்ரல் 2026) ஒரு பெண்ணின் "உடல் சுயாட்சி" (Bodily Autonomy) உரிமையை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்துள்ளது. ஆனால், களத்தில் இந்த முடிவு எடுப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல.

கருக்கலைப்பு மற்றும் தத்தெடுப்பு—இந்த இரண்டு தெரிவுகளையும் ஒரு சமூக அக்கறையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது அவசியமாகிறது.

1. கருக்கலைப்பு (MTP): சட்டமும் சுதந்திரமும்

கருக்கலைப்பு என்பது அந்தப் பெண்ணின் உடல் மீது அவளுக்கு இருக்கும் அடிப்படை உரிமை. 15 வயதில் ஒரு பெண் தாய்மை அடைவது மருத்துவ ரீதியாகவே "High-risk" என்று வகைப்படுத்தப்படுகிறது.

• சாதகமான அம்சம்: இது அந்தப் பெண்ணை ஒரு நீண்ட கால உடல் மற்றும் மன வேதனையிலிருந்து உடனடியாக மீட்டெடுக்கிறது. அவள் தன் கல்வியைத் தொடரவும், இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்பவும் இது வழிவகுக்கிறது.

• சவால்கள்: 30 வாரங்கள் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட காலத்தில் கர்ப்பத்தைக் கலைப்பது என்பது ஒரு அறுவை சிகிச்சை. இது அந்தச் சிறுமியின் உயிருக்கே ஆபத்தாக முடியலாம். மருத்துவக் குழு (Medical Board) அனுமதி மறுக்கும் பட்சத்தில், சட்டரீதியாகப் போராடினாலும் மருத்துவ ரீதியாக அது சாத்தியமற்றதாகலாம்.

2. தத்தெடுப்பு (Adoption/Surrender): அறமும் மனிதாபிமானமும்

மருத்துவக் காரணங்களால் கருக்கலைப்பு சாத்தியமில்லாதபோது, குழந்தையைப் பெற்றுத் தத்து கொடுப்பது ஒரு மிகச்சிறந்த "மனிதாபிமானத் தேர்வு" (Humane Choice).

• சாதகமான அம்சம்: இது ஒரு உயிரை அழிப்பதற்குப் பதிலாக, அந்த உயிருக்கு ஒரு புதிய வாழ்வை வழங்குகிறது. சட்டப்படி குழந்தை நலக் குழு (CWC) முன்பாக ஒப்படைக்கும்போது, அது அனாதை ஆக்கப்படுவதில்லை; மாறாக, சட்டப்பூர்வமாக ஒரு நல்ல குடும்பத்திற்குத் தத்து கொடுக்கப்படுகிறது.

• சவால்கள்: பிரசவத்திற்குப் பிறகு அந்தச் சிறுமி சந்திக்கும் மனப்போராட்டங்கள் மற்றும் சமூக ரீதியான கேள்விகளையும் சந்திக்க வேண்டி வரும். ஆனால், அரசின் பாதுகாப்பான இல்லங்களில் (Shelter Homes) தங்கி, பிரசவ காலத்தைக் கடப்பது, அந்தச் சிறுமியின் உடல்நலத்தைப் பாதுகாக்க உதவும்.

இரண்டையும் சமநிலைப்படுத்தும் அணுகுமுறை (The Balancing Act)

இந்த இரண்டில் அதாவது கருக்கலைப்பா அல்லது குழந்தையைப் பெற்று தத்து கொடுப்பதா இதில் எது சரி என்பதை, அந்தச் சிறுமியின் "உயிர் ஆபத்து" (Medical Risk) மற்றும் "மனநிலை" (Mental Health) ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.

ஒரு சமூகமாக நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன?

1. தேர்வை மதித்தல்: அந்தப் பெண்ணின் விருப்பம் எதுவோ, அதைச் சுற்றியுள்ள சமூகம் (குடும்பம்/அரசு) ஆதரிக்க வேண்டும். "தத்து கொடுப்பது பாவம்" என்றோ, "கருக்கலைப்பு செய்வது தவறு" என்றோ பேசுவதை விட்டுவிட்டு, அந்தச் சிறுமியின் வாழ்விற்கு எது பாதுகாப்பானது என்பதை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்த வேண்டும்.
2. பாதுகாப்பு அரண்: அந்தச் சிறுமியைப் பாதுகாப்பான அரசு இல்லங்களில் தங்க வைத்து, அவளுக்குப் பிரசவ காலத்திலும், அதற்குப் பின்னரும் தகுந்த உளவியல் சிகிச்சையை (Counseling) அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும்.
3. வன்புணர்வைத் தடுத்தல்: இது போன்ற நிலை வராமல் தடுப்பதே சமூகம் செய்ய வேண்டிய மிகப்பெரிய அறம். பாலியல் வன்முறைகளுக்கு எதிரான விழிப்புணர்வையும், சட்டப் பாதுகாப்பையும் பலப்படுத்த வேண்டும்.

முடிவாக

கருக்கலைப்பு ஒரு பெண்ணின் உரிமையைப் பாதுகாக்கிறது; தத்து கொடுத்தல் ஒரு உயிரைப் பாதுகாக்கிறது. இந்த இரண்டு தெரிவுகளுமே அந்தப் பெண்ணின் கண்ணியத்தை மையப்படுத்தியே இருக்க வேண்டும். இத்தகைய இக்கட்டான சூழலில், சட்டத்தை விட, மனிதாபிமானத்தோடு கூடிய அந்தச் சிறுமியின் உடல் மற்றும் மன நலமே இறுதி முடிவாக இருக்க வேண்டும்.

பொன்.சேகர்

வழக்குரைஞர்