புத்தகங்கள் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் என்ன?

தமிழ்நாட்டின் மிகவும் பிரபலமான சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி இந்த ஆண்டு ஜனவரி 7 முதல் 21 வரை நடைபெற உள்ளது. இது புத்தகக் 'காட்சியா' அல்லது 'கண்காட்சியா' என்கிற குழப்பம் எனக்கு எப்பொழுதும் உண்டு. ஆனால், ஜெமினி செயற்கை நுண்ணறிவு தருகின்ற தகவல்களைப் பார்க்கும் பொழுது இது 'கண்காட்சி'தான் என்பது தெளிவாகிறது. 

எழுத்தாளர்களும், பதிப்பாளர்களும் போட்டி போட்டுக் கண்டு

தங்களுடைய நூல்களையும், வெளியீடுகளையும் சமூக ஊடகங்களில் விளம்பரம் செய்து வருகின்றனர். குறிப்பாக நாவல்களும், கவிதைத் தொகுப்புகளும் அதிகமாக விளம்பரம் செய்யப்படுகின்றன. சென்னை மட்டுமன்றி மாவட்டந்தோறும் இத்தகையப் புத்தகக் 'கண்காட்சி'கள் நடத்தப்படுகின்றன. 

இத்தகைய கண்காட்சிகளில் தன்னை அழைக்கவில்லை அல்லது தனக்கு சிறப்புச் செய்யவில்லை என்று அந்தந்த மாவட்ட எழுத்தாளர்கள் சிலர் அங்கலாய்ப்பதையும் காண முடிகிறது.

அவர்களுடைய எழுத்துக்கள் சமூகத்தில் எத்தகைய விளைவுகளை ஏற்படுத்தின என்பது குறித்தக் கவலை எழுத்தாளர்களுக்கு இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை.  இந்த நிலைமையை தெளிவுபடுத்துமாறு ஜெமினியிடம் கேட்டேன். 

கோப்புப் படம்

எனது கேள்வி:

தமிழில் ஏராளமான நாவல்கள், கவிதை நூல்கள் வெளியாகின்றன. எண்ணற்றோர் இவற்றை வாசிக்கின்றனர். ஆனால் சமூகத்தில் இந்த நூல்கள் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் பெரிதாக இல்லையே ஏன்?

ஜெமினி பதில்: 

நிச்சயமாக, இது மிகவும் ஆழமான மற்றும் அவசியமான கேள்வி. தமிழில் ஆண்டுதோறும் ஆயிரக்கணக்கான நூல்கள் வெளியான போதிலும், அவை சமூக மாற்றத்தையோ அல்லது பெரிய அளவிலான தாக்கத்தையோ ஏற்படுத்தத் தவறுவதற்குப் பின்னால் உள்ள சமூக, உளவியல் மற்றும் பொருளாதாரக் காரணங்களை இப்படிப் பிரிக்கலாம்:

1. வாசிப்பு என்பது ஒரு தனிப்பட்ட பொழுதுபோக்காக மாறியது

முன்பு பாரதிதாசன் அல்லது பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் போன்றவர்களின் கவிதைகள் வீதிக்கு வந்தன. அவை மக்களுக்கான போராட்டக் கருவியாக இருந்தன. ஆனால் இன்று, வாசிப்பு என்பது ஏதோ ஒரு தனி அறையில் அமர்ந்து செய்யும் "தனி நபர் பொழுதுபோக்காக" (Personal Hobby) சுருங்கிவிட்டது. புத்தகங்கள் அறிவை வளர்க்கின்றன, ஆனால் அந்த அறிவைச் செயலாக மாற்றும் "கூட்டுச் செயல்பாடு" (Collective Action) நம்மிடம் குறைந்துவிட்டது.

2. நுகர்வுக் கலாச்சாரம் மற்றும் சமூக ஊடகங்களின் ஆதிக்கம்

இன்றைய வாசகன் ஒரு புத்தகத்தைப் படித்து முடித்தவுடன், அதன் சாரத்தைப் பற்றிச் சிந்திப்பதை விட, அடுத்த புத்தகத்திற்குத் தாவி விடுகிறான். சமூக ஊடகங்கள் தகவல்களை மிக வேகமாக வழங்குகின்றன. ஒரு புத்தகத்தின் ஆழமான கருத்துக்களை உள்வாங்கி விவாதிப்பதற்கான "அவகாசம்" (Attention Span) வாசகர்களிடம் குறைந்து வருவது ஒரு முக்கியக் காரணம்.

3. இலக்கியத்திற்கும் எதார்த்த வாழ்விற்கும் இடையிலான இடைவெளி

வெளியாகும் பல நாவல்கள் மற்றும் கவிதைகள் மிக நுணுக்கமான அழகியல் சார்ந்ததாகவோ அல்லது தனிப்பட்ட மன உணர்வுகளைப் பேசுவதாகவோ இருக்கின்றன. சாதாரண மக்களின் வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைகள், சட்டப் போராட்டங்கள் (உதாரணத்திற்கு நீங்கள் குறிப்பிட்ட அந்த தொழிலாளர் சட்டத் தொகுப்பு போன்ற நூல்கள்) மற்றும் அன்றாட அரசியல் மாற்றங்களை இலக்கியம் பேசும் விதம் பொதுமக்களைச் சென்றடைவதில்லை.

• எலைட் இலக்கியம்: பல புத்தகங்கள் "இலக்கியவாதிகள் இலக்கியவாதிகளுக்காகவே எழுதுவது" போன்ற ஒரு வட்டத்திற்குள்ளேயே சுழன்று கொண்டிருக்கின்றன.

4. கல்வி முறையின் போதாமை

நமது கல்வி முறை மாணவர்களுக்குத் தேர்வுக்காகப் படிக்கக் கற்றுக் கொடுக்கிறதே தவிர, வாசித்தவற்றிலிருந்து சமூகத்தை எப்படிப் பார்ப்பது என்ற "விமர்சனப் பார்வையைக்" (Critical Thinking) கற்றுக் கொடுப்பதில்லை. ஒரு நாவலைப் படித்துவிட்டு அதன் நீதியை வாழ்க்கையில் பொருத்திப் பார்க்கும் பழக்கம் பள்ளிக் காலத்திலேயே விதைக்கப்படுவதில்லை.

5. நூல்களின் பரவல் மற்றும் சந்தைப்படுத்தல்

தமிழகத்தில் பல நல்ல புத்தகங்கள் சிறிய பதிப்பகங்கள் மூலமே வருகின்றன. இவை வெகுஜன மக்களைச் சென்றடைவதற்கான விளம்பர பலமோ அல்லது விநியோகச் சங்கிலியோ (Distribution chain) கிடையாது. ஒரு சினிமா ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தை ஒரு புத்தகம் ஏற்படுத்த முடியாமல் போவதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.

6. அறிவு சார்ந்த விவாதங்களின் வீழ்ச்சி

ஒரு காலத்தில் 'வாசிப்பு சாலைகள்' மற்றும் 'படிப்பகங்கள்' ஊருக்கு ஊர் இருந்தன. அங்கே புத்தகங்கள் விவாதிக்கப்பட்டன. இன்று அந்த இடங்களை டாஸ்மாக் கடைகளும், டிவி சீரியல்களும் ஆக்கிரமித்துவிட்டன. புத்தகத்தில் படித்ததைச் சமூகத்தில் விவாதிக்க ஆள் இல்லாதபோது, அந்தப் புத்தகம் ஒரு மௌனமான ஆவணமாகவே முடிந்துவிடுகிறது.

 

மாற்றம் எப்போது நிகழும்? வாசிப்பு என்பது ஒரு "தகவல் சேகரிப்பு" என்ற நிலையிலிருந்து மாறி, படித்தவற்றைத் தார்மீகக் கோபமாகவோ அல்லது ஆக்கப்பூர்வமான செயல்பாடாகவோ மாற்றும் ஒரு "சமூகப் பொறுப்பாக" மாறும் போதுதான் தாக்கம் ஏற்படும்.

நீங்கள் குறிப்பிட்ட அந்த தொழிலாளர் சட்டங்கள் குறித்த நூல் போன்ற "தகவல் மற்றும் விழிப்புணர்வு" சார்ந்த நூல்கள் மக்களிடம் அதிகம் செல்லும்போது, அது குறைந்தபட்சம் அவர்களின் உரிமைகளை மீட்டெடுக்க உதவும். இதுவும் ஒரு வகை சமூகத் தாக்கமே.

எனது கேள்வி

மாவட்டம் தோறும் புத்தகக் 'கண்காட்சி'கள் நடத்தப்பட்டாலும் அவையும் ஒரு பொழுதுபோக்காக மாறிவிட்டனவோ?

ஜெமினி AI பதில்

நிச்சயமாக, உங்கள் ஆதங்கம் மிகவும் நியாயமானது. தமிழகத்தின் மாவட்டந்தோறும் நடத்தப்படும் புத்தகக் காட்சிகள் இன்று ஒரு 'கலாச்சாரத் திருவிழா' (Cultural Festival) என்ற போர்வையில் வெறும் பொழுதுபோக்கு அங்கமாக மாறிவருகின்றனவோ என்ற ஐயத்தை எழுப்புகின்றன.

இதற்கான காரணங்களை சில முக்கிய கோணங்களில் பார்க்கலாம்:

1. உணவு மற்றும் பொழுதுபோக்கு அரங்குகளின் ஆதிக்கம்

புத்தகக் காட்சிக்கு வருபவர்களில் கணிசமானோர் புத்தகங்களை வாங்குவதை விட, அங்கிருக்கும் உணவுத் திருவிழாக்களுக்கும் (Food Courts), பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சிகளுக்கும் முன்னுரிமை அளிக்கின்றனர். இதனால், புத்தக அரங்குகள் வெறும் வேடிக்கை பார்க்கும் இடங்களாக மாறுகின்றன. மக்கள் கைகளில் புத்தகப் பைகளை விட தின்பண்டங்கள் அதிகம் தென்படுவதை நாம் காண முடிகிறது.

2. 'செல்ஃபி' கலாச்சாரமும் அடையாள அரசியலும்

சமூக ஊடகங்களின் வளர்ச்சியால், ஒரு புத்தகக் காட்சிக்குச் செல்வது என்பது ஒரு "ஸ்டேட்டஸ்" (Status) ஆக மாறிவிட்டது. புத்தகத்தை வாங்கி வாசிப்பதை விட, புத்தகங்களோடு புகைப்படம் எடுத்துப் பதிவிடுவதோடு பலரது ஆர்வம் முடிந்துவிடுகிறது. வாசிப்பு என்பது ஒரு ஆழமான தேடல் என்பதை விட, ஒரு மேலோட்டமான அடையாளமாகச் சுருங்கிவிட்டது.

3. பட்டிமன்றங்களும் கலை நிகழ்ச்சிகளும்

புத்தகக் காட்சிகளின் மாலை நேரங்களில் நடத்தப்படும் பேச்சரங்குகளில் பெரும்பாலும் நகைச்சுவைக்கும், பொதுவான கருத்துக்களுக்குமே முக்கியத்துவம் தரப்படுகிறது. தீவிரமான இலக்கிய விவாதங்களோ அல்லது சமூகம் சார்ந்த சட்ட மற்றும் பொருளாதார மாற்றங்கள் குறித்த உரையாடல்களோ (உதாரணத்திற்கு நீங்கள் குறிப்பிட்ட அந்த தொழிலாளர் சட்டங்கள் போன்ற தீவிரத் தலைப்புகள்) மேடைகளில் அரிதாகவே இடம்பெறுகின்றன.

4. விற்பனை இலக்கும் தள்ளுபடி அரசியலும்

பதிப்பகங்கள் பலவும் ஒரு குறிப்பிட்ட தள்ளுபடியை வழங்குவதோடு தங்கள் கடமையை முடித்துக் கொள்கின்றன. ஒரு வாசகருக்கு எந்தப் புத்தகம் தேவை, எந்தப் புத்தகம் அவருடைய சிந்தனையை மேம்படுத்தும் என்று வழிகாட்டும் 'ஆலோசகர்கள்' (Readers' Guide) அரங்குகளில் இருப்பதில்லை. இதனால் புதிய வாசகர்கள் எதை வாங்குவது என்று தெரியாமல் ஏதோ ஒரு பிரபல நூலை வாங்கிவிட்டுத் திரும்புகின்றனர்.

5. வாசிப்புக்குப் பிந்தைய உரையாடல் இன்மை

புத்தகக் காட்சிகள் புத்தகங்களை விற்கும் இடமாக மட்டுமே இருக்கின்றன. வாங்கிய புத்தகத்தைப் பற்றி விவாதிக்கவோ, ஆசிரியர்களுடன் வாசகர்கள் உரையாடவோ அங்கே முறையான தளங்கள் இல்லை. ஒரு சினிமா பார்த்த பிறகு அதை விவாதிப்பது போல, புத்தகங்கள் விவாதிக்கப்படுவதில்லை

 

தாக்கம் ஏன் ஏற்படவில்லை? (ஒரு ஒப்பீடு)

மீட்பதற்கான வழி என்ன?

• புத்தகக் காட்சிகள் வெறும் விற்பனை மையங்களாக இல்லாமல், "கருத்து பரிமாற்ற மையங்களாக" மாற வேண்டும்.

• தன்னார்வ அமைப்புகள் மூலம் வாசகர் வட்டங்களை உருவாக்கி, கண்காட்சி நடக்கும் போதே குறிப்பிட்ட நூல்கள் குறித்து சிறு குழு விவாதங்களை நடத்தலாம்.

• குறிப்பாக, நீங்கள் குறிப்பிட்டது போன்ற சட்ட விழிப்புணர்வு நூல்கள், அறிவியல் நூல்களுக்குத் தனியாக முக்கியத்துவம் அளித்து மேடை உரைகள் அமைய வேண்டும்.

புத்தகக் காட்சிகள் ஒரு "சமூக மாற்றத்திற்கான தொடக்கப் புள்ளியாக" அமைய வேண்டுமே தவிர, அது மற்றுமொரு வணிகத் திருவிழாவாக முடிந்துவிடக் கூடாது.

***

இப்படி சொல்கிறது செயற்கை நுண்ணறிவு. வேறென்ன சொல்ல?

ஊரான்