யாருடைய உழைப்பு உயர்வானது?

93 வயதிலும் ஓயாது தேர்தல் பிரச்சாரம் செய்யும் ஒரு தலைவர், நூறு வயதைக் கடந்தும் வாழ்ந்து காட்டிய ஒரு கம்யூனிஸ்ட், 99 வயதிலும் வாக்களித்த ஒரு முன்னாள் அரசியல்வாதி எனத் தலைவர்களின் நீண்ட ஆயுளையும், அவர்களின் ஓயாத உழைப்பையும் நாம் பெருமையுடன் பேசுகிறோம். அவர்களின் சமூகப் பங்களிப்பு பேசப்பட வேண்டியது என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. 

ஆனால், இந்தப் புகழுரைகளுக்கு நடுவே, நம் கண்கள் கவனிக்கத் தவறிய ஒரு கூட்டம் உண்டு - அது, நூறு வயதிலும் தன் வயிற்றுப் பசிக்காக வளைந்து உழைக்கும் ‘பெயரற்ற’ உழைப்பாளிகளின் கூட்டம்.

அறுபதைத் தொடுவதே அரிய சாதனை!

ஒரு குடியானவன் அல்லது ஒரு தினக்கூலித் தொழிலாளி, தன் வயிற்றுக்கு ஒரு வேளை ஈரம் பாய்ச்ச வேண்டும் என்றால் கூட, பல நூறு முறை தன் உடல் உழைப்பைச் செலுத்த வேண்டியிருக்கிறது. அவனுக்கு ‘ஓய்வு’ என்பது என்னவென்றே தெரியாது. 

வேலை செய்யும் இடத்தில் அதிகாரம், குடும்பத்தில் வறுமை, சமூகத்தில் அங்கீகாரமின்மை என அவன் செல்லும் இடமெல்லாம் சுயமரியாதைப் பிரச்சனைகளும், பொருளாதாரச் சிக்கல்களும் அவனைத் துரத்துகின்றன.

உள்ளுக்குள் புழுங்கும் மன உளைச்சலும், இடைவிடாத உடல் உழைப்பும் அவனது ஆயுளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அரித்து விடுகின்றன. 

ஒருவர் 90 வயதில் மேடையில் நிற்பது செய்தி; மற்றொருவர் 60 வயதில் உடல் சோர்ந்து விழுவது நிதர்சனம்.

ஆயுளைக் கூட்டும் புகழ் வெளிச்சம்!

சமூகச் செயல்பாடுகளில் மட்டும் ஈடுபடுபவர்களுக்கு வயிற்றுப் பாட்டுக்காகவோ, குடும்பத்தைப் பராமரிக்கவோ கடின உழைப்பைச் சிந்த வேண்டிய அவசியம் இருப்பதில்லை. தேவையான வசதிகள் ஏதோ ஒரு வகையில் அவர்களுக்குக் கிடைத்து விடுகின்றன. அவர்களுக்கு இருப்பது ‘சமூகச் செயல்பாடுகள்’ மட்டுமே. அதை ‘மனநிறைவோடு’ செய்யும் போது, புகழ் எனும் ஊக்கம் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் போது, இயற்கையாகவே அவர்களின் ஆயுள் கூடுகிறது.

சமூகத்தின் ‘பொருள் உற்பத்தியில்’ (Production of goods) இவர்களின் நேரடிப் பங்களிப்பு சொல்லிக்கொள்ளும்படி இல்லை என்றாலும், புகழின் வெளிச்சத்தில் இவர்களே ‘உயர்ந்த மனிதர்களாக’ மதிக்கப்படுகிறார்கள். 

“இவ்வளவு வயதிலும் கடுமையாக உழைக்கிறார் பாருங்கள்” என்ற பெருமிதங்கள் இவர்களைச் சுற்றியே சுழல்கின்றன. அன்றாட வாழ்வைத் தாங்கும் பொருள் உற்பத்தியில் ஈடுபடும் உழைப்பாளிகளின் மதிப்பு பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாமல் போகிறது.

உழைப்பில் ஈடுபடாமலேயே தமது வாழ்க்கைத் தேவைகளை ஈடு செய்துகொண்டு சுகபோக வாழ்வு வாழும் எந்தவிதப் பெருமைக்கும் தகுதியற்ற அரசியல்வாதிகளும் அங்கம் பக்கமாக வாழ்கிறார்கள் என்பதையும் நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.

உண்மையான தியாகிகள் யார்?

ஆனால், உண்மையில் போற்றுதலுக்குரியவர்கள் யார்?

நீண்ட ஆயுள் வாழ முடியாவிட்டாலும், தன் இறுதி மூச்சு வரை சமூகத்திற்குத் தேவையான உணவுப் பொருட்களையும், கட்டுமானங்களையும் தன் கையால் உற்பத்தி செய்யும் உழைப்பாளிகளே உயர்ந்தவர்கள்.

அதிலும் வறுமை வாட்டியும், 90 வயதைக் கடந்தும் மண்ணை நம்பி உழைக்கும் ஒரு முதிய விவசாயியோ அல்லது தொழிலாளியோ, எந்த ஒரு தலைவரை விடவும் பல மடங்கு உயர்ந்தவர்.

சமூகச் செயல்பாடுகளில் ஈடுபடுவோர் தங்கள் புகழ்ச்சியில் மகிழ்ச்சி தேடுவார்கள்; ஆனால் உழைப்பாளிகளோ எவ்விதப் பிரதிபலனையும் எதிர்பாராமல், உழைப்பை மட்டுமே நேசித்து, அதிலேயே தன் வாழ்வைக் கழிப்பார்கள். 

முடிவுரை

மேடையில் பேசுபவர்களின் உழைப்பைப் போற்றுவதை விட, மௌனமாக மண்ணில் வியர்வை சிந்தி, எவ்விதப் புகழுக்கும் ஆசைப்படாமல் நூறு வயதிலும் உழைக்கும் அந்த ‘அறியப்படாத’ உழைப்பாளிக்கே நாம் முதல் மரியாதையைச் செலுத்த வேண்டும். ஏனென்றால், இந்த உலகம் இயங்குவது அவர்களின் உழைப்பின் தழும்புகளில்தான்!

புகழ் வெளிச்சம் ஒருவருக்கு ஆயுளைக் கூட்டலாம்; ஆனால், மௌனமான உழைப்புதான் இந்த உலகையே தாங்கிப் பிடிக்கிறது.

அங்கீகாரம் தேடாத உழைப்பாளியின் வியர்வைக்கு முன், எந்த மேடை முழக்கமும் ஈடாகாது.

உலகத்தை மாற்றுவது மேடைப் பேச்சுகள் அல்ல; உலகைத் தாங்கி நிறுத்துவது மௌன உழைப்பே.

ஊரான்