வறட்சியின் பிடியில் பீகார்: தாகம் தீர்க்கும் 'பாபா'க்களும், 'மேம்'களும்!

பீகார் மாநிலத்தில் கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக ஒரு வினோதமான "வறட்சி" நிலவுகிறது. இது இயற்கை கொடுத்தது அல்ல; அரசாங்கம் சட்டத்தின் மூலம் திணித்த மதுவிலக்கு வறட்சி.

ஆனால், தாகத்தில் தவிக்கும் மக்களுக்குத் தண்ணீர் கிடைக்கிறதோ இல்லையோ, மது மட்டும் தாராளமாகக் கிடைக்கிறது.

'டைம்ஸ் ஆப் இன்டியா' (TOI) இதழின் சமீபத்திய கட்டுரை, காகிதத்தில் இருக்கும் மதுவிலக்கு சட்டம், களத்தில் எப்படி ஒரு நிழல் உலகப் பொருளாதாரமாக உருவெடுத்துள்ளது என்பதை நையாண்டியுடன் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது

நிழல் உலகப் பொருளாதாரத்தின் விஸ்வரூபம்

அரசாங்கம் மதுக்கடைகளை மூடியபோது, அதன் மூலம் கிடைத்த வருவாய் மக்களின் சேமிப்பாக மாறும் என்று கணக்குப் போட்டது. ஆனால் எதார்த்தமோ வேறாக இருக்கிறது. மதுவிலக்குக்கு முன்பு ஆண்டுக்கு சுமார் ₹3,142 கோடி வருவாய் ஈட்டிய அரசுக்கு, கடந்த பத்தாண்டுகளில் சுமார் ₹30,000 கோடி இழப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. இந்தத் தொகை மக்கள் நலத்திட்டங்களுக்குப் போயிருக்க வேண்டியது.

அரசு இழந்த இந்தத் தொகையை விடப் பல மடங்கு அதிகமாக, அதாவது ஆண்டுக்கு சுமார் ₹40,000 கோடி மதிப்பிலான ஒரு பிரம்மாண்டமான கள்ளச்சந்தை இன்று பீகாரில் கொடிகட்டிப் பறக்கிறது. சுமார் 5,480 உரிமம் பெற்ற கடைகள் மூடப்பட்ட அந்த வெற்றிடத்தை, இன்று பல்லாயிரக்கணக்கான சட்டவிரோத ஏஜெண்டுகள் ஆக்கிரமித்துள்ளனர். 

இது மதுவிலக்கு அல்ல; மது விற்பனையை முறைசாரா சந்தைக்கு மடைமாற்றிய ஒரு தோல்வித் திட்டம்.

பீகாரின் மது விநியோக 'நெட்வொர்க்'குகள்

ஒரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட விநியோக வலையமைப்பைப் போல செயல்படுகின்றன.

பாட்னா பல்கலைக்கழக ஆய்வின்படி, 58% மக்களுக்குத் தேவையான மது இப்போதும் கிடைக்கிறது. ஆனால், அது சந்தை விலையை விட இரண்டு மடங்கு அதிகமாக விற்கப்படுகிறது.

அரசு இழந்தது வருவாய் மட்டும் அல்ல; கட்டுப்பாடும்தான்.

'பாபா'க்களும் 'மேம்'களும்: ஒரு போலி முகம்

ஊடகங்களில் வெளியாகிய தகவல்களின்படி…

சன்னியாசி 'பாபா'க்கள்: ஆன்மீகத்தின் பெயரால் இயங்கும் இந்த ரகசிய அமைப்புகள், உணவு விநியோக செயலிகளை விட வேகமாக வெறும் 10 நிமிடங்களில் மதுவை 'டெலிவரி' செய்கின்றன.

'டியூஷன் மேம்'கள் & 'நர்ஸ்'கள்: சமூகத்தில் மரியாதைக்குரிய தொழிலைச் செய்பவர்கள் போல வேடமிட்டு, காவல்துறையின் கண்ணில் மண்ணைத் தூவிவிட்டு வீட்டு வாசலுக்கே மதுவைக் கொண்டு சேர்க்கும் அவலம் அரங்கேறுகிறது.

குறியீட்டு மொழிகள்: மதுவை "தூய பால்" என்றும் "புரோட்டீன் ஷேக்" என்றும் அழைத்துக்கொண்டு, பால் கேன்களிலும், பெட்ரோல் டேங்க்குகளிலும் கடத்துவது ஒரு அன்றாட நிகழ்வாகிவிட்டது.

தர்க்கரீதியான கேள்விகளும் அதிர்ச்சிகளும்

ஏழைகளின் துயரம்: அதிக விலை கொடுத்து மது வாங்க முடியாத ஏழைகள் கள்ளச்சாராயத்தை நாடி உயிரை விடுகிறார்கள். இந்தச் சட்டம் பெரிய திமிங்கிலங்களை விட்டுவிட்டு, சாமானியர்களையே அதிகம் பாதிக்கிறது.

போதை மாற்றம்: மது கிடைக்காத இளைஞர்கள் கஞ்சா மற்றும் உயிருக்கு ஆபத்தான போதை மருந்துகளை நோக்கித் தள்ளப்படுகிறார்கள். இது சமூகத்தின் எதிர்காலத்தையே சிதைக்கும் செயல் அல்லவா?
சட்டம் காகிதத்தில் வெற்றி பெற்றிருக்கலாம்; ஆனால் நிலத்தில் அது தோல்வியடைந்துவிட்டது.

மதுவிலக்கின் நோக்கம் சமூக நலனே ஆனாலும் அதன் நோக்கத்திற்கும் நடைமுறைக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி குறித்து கேள்விகள் எழுவது இயல்புதான். 

இது மதுவிலக்கு வறட்சி அல்ல;
சட்டத்தின் பெயரில் உருவாக்கப்பட்ட செயற்கை வறட்சி.

முடிவுரை

முன்னாள் உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி N. V. Ramana குறிப்பிட்டது போல, இது “தொலைநோக்குப் பார்வை அற்ற சட்டமிடலின்” ஒரு எடுத்துக்காட்டு.

அதிகாரம் என்பது மக்களின் குறைகளைத் தீர்க்கும் கருவியாக இருக்க வேண்டும்; ஆனால், பீகாரில் அது கள்ளச்சந்தையை வளர்க்கும் ஒரு மறைமுக அமைப்பாக மாறியிருக்கிறது.

பீகார் நமக்கு சொல்லும் பாடம் தெளிவானது:

சட்டங்கள் கொண்டு வருவது எளிது; அதை நடைமுறைப்படுத்தும் ஆட்சித் திறன்தான் உண்மையான சவால்.

மாற்றத்தை விரும்பும் மக்கள் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளாத எந்தச் சட்டமும் — தோல்வியிலேயே முடியும்.

சட்டங்கள் பயத்தை உருவாக்கலாம்;
ஆனால் சமூகத்தை மாற்றுவது
நம்பிக்கையும் நடைமுறையும்தான்.

ஊரான்

தகவல் ஆதாரம்: டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா (ஏப்ரல் 30, 2026).