உழைப்பைச் செலுத்துபவன் விவசாயி! விலையைத் தீர்மானிப்பவன் எவனோ?

“விவசாயிகள் இந்த நாட்டின் முதுகெலும்பு” என்று அரசியல்வாதிகள் மேடைகளில் முழங்குவதோடு சரி…

உண்மையில் அந்த முதுகெலும்பை உடைக்கும் நிலைதான் இன்று நாட்டில் நிலவுகிறது.
ஒரு தீப்பெட்டி தயாரிப்பவன் கூட அதன் விலையை அவனே முடிவு செய்கிறான்.

ஆனால் கோடிக்கணக்கான மக்களின் பசியைத் தீர்க்கும் நாம் மட்டும்,
விளைபொருளை சந்தைக்குக் கொண்டு சென்றால்
வியாபாரி சொல்லும் விலைக்கே தலையாட்ட வேண்டிய நிலை.

இது வெறும் பணப் பிரச்சனை அல்ல —
இது நம் மானத்துக்கும், நியாயத்துக்கும் இடையிலான போராட்டம்.

விவசாயி ஏன் விலையை முடிவு செய்ய முடியவில்லை?

நம்மூரில் 100 பேரில் 80 பேர் சிறு விவசாயிகள்.
தனித்தனியாக நமக்குப் பேரம் பேசும் பலம் இல்லை.

அதனால்,
இடைத்தரகர் சொல்வதே விலை.
சந்தை விதிகள் அவர்களுக்கே சாதகம்.
உழைப்பு நம்முடையது…
ஆனால் லாபம் இடையில் இருப்பவர்களுக்கே.

விளைச்சல் அதிகமானால் லாபமா… நஷ்டமா?

மற்ற தொழில்களில் உற்பத்தி அதிகமானால் லாபம் கூடும்.
ஆனால் விவசாயத்தில்?

விளைச்சல் கூடினால் விலை குறைகிறது.

சேமிக்க கிடங்கு இல்லை
அழுகிவிடுமோ என்ற பயம்

அதனால்,
கேட்கும் விலைக்கு விற்க வேண்டிய கட்டாயம்.

அரசு நிர்ணயிக்கும் குறைந்தபட்ச ஆதார விலையும் (MSP) விவசாயிகளுக்கு போதியப் பலனை அளிக்கவில்லை.

விளைச்சல் அதிகமான நேரங்களில் தக்காளி, வெங்காயம் சாலைகளில் கொட்டப்படுவது
விவசாயியின் தவறு அல்ல —
இது ஒரு மோசமான கட்டமைப்பின் தோல்வி.

நமக்குத் தேவைப்படும் அடிப்படை வசதிகள்

ஒரு பெரிய நிறுவனம் என்ன செய்கிறது?
பொருளை கிடங்கில் வைத்து, சரியான விலைக்கு விற்கிறது.

ஆனால் நமக்கு:

• குளிர்பதனக் கிடங்குகள் இல்லை

• விளை பொருட்களை எடுத்துச் சொல்ல சரியான போக்குவரத்து வசதிகள் இல்லை

• ‘ஆன்லைன்’ சந்தை போன்ற அரசு திட்டங்கள் இன்னும் முழுமையாக எட்டவில்லை

இவையே நம்மை பலவீனமாக்குகின்றன.

விவசாயி செழித்தால்தான் நாடு செழிக்கும்

விவசாயியின் கையில் பணம் இருந்தால்:

• தேவையான பொருட்களை வாங்குவான்

• பிள்ளைகளைப் படிக்க வைப்பான்

• வாழ்க்கைத் தரம் உயரும்

• பயணங்களையும் மேற்கொள்வான்

அதன் மூலம்:

• கடைகளில் விற்பனை அதிகரிக்கும்

• தொழிற்சாலைகள் வளர்ச்சி அடையும்

• வேலைவாய்ப்புகள் பெருகும்

நாட்டின் பொருளாதாரத்தின் வேரே விவசாயியின் வருமானத்தில்தான் இருக்கிறது.

மாற்றத்திற்கான நான்கு முக்கிய வழிகள்

1. கூட்டுப்பலம் (FPO)

• தனியாக அல்ல, ஒன்றாகச் சேர வேண்டும்.

• விவசாய உற்பத்தி அமைப்புகள் (FPOs) மூலம் “செலவு + நியாயமான லாபம்” 

என்ற அடிப்படையில் நாமே விலை நிர்ணயம் செய்ய வேண்டும்.

2. ஊருக்கொரு கிடங்கு

ஒவ்வொரு பஞ்சாயத்திலும்:

• குளிர்பதனக் கிடங்குகள்

• சேமிப்பு வசதிகள்

விலை குறையும்போது சேமித்து வைத்து,

விலை கூடும்போது விற்கும் சுதந்திரம் வேண்டும்.

3. நேரடி விற்பனை

• உழவர் சந்தைகள்

• விவசாயி → நுகர்வோர் நேரடி விற்பனை

• கூட்டுறவு அங்காடிகள்

• டிஜிட்டல் தளங்கள்

இவையே இடைத்தரகர் சார்பை குறைக்கும்.

4. பாதுகாப்பு அமைப்புகள்

• பயிர் காப்பீடு (Crop Insurance)

• நிலையான விலை அமைப்பு

• பாதுகாப்பான ஏற்றுமதி கொள்கை

இவையே சந்தை அதிர்ச்சியிலிருந்து விவசாயியை காப்பாற்றும்.

முடிவுரை

சோறு போடுபவனுக்கே
தன் உழைப்புக்கான விலை சொல்லும் உரிமை இல்லை என்றால்,
அது ஒரு பொருளாதார குறைபாடு மட்டும் அல்ல —
அது ஒரு பெரிய சமூக அநீதி.

விவசாயியின் கையில் பணமும், அதிகாரமும் சேர்ந்தால்தான்
இந்த நாடு உண்மையாக முன்னேறும்.

உழவன் கையில் உபரி வருமானம் சேர்வதே
ஒரு வலுவான பொருளாதாரத்தின் முதல் படி!

ஊரான்