நாம் ஏன் எழுத வேண்டும்?

முன்னுரை

ஒவ்வொரு நாளும் பல்லாயிரக்கணக்கான நிகழ்வுகளை நாம் கடந்து செல்கிறோம். இன்பங்கள், துன்பங்கள், ஏமாற்றங்கள் எனப் பலவிதக் காட்சிகள் நம் கண்முன்னே விரிந்து மறைகின்றன. ஆனால், கோடிக்கணக்கான மனிதர்களில் ஒரு சிலரே ஏன் பேனா பிடிக்கிறார்கள்?

அனுபவங்கள் எல்லோருக்கும் பொதுவானவை என்றால், அவை ஏன் ஒரு சிலரிடம் மட்டும் எழுத்தாக உருமாறுகின்றன? இந்தக் கேள்வியின் பின்னால் ஒரு பெரும் சமூகப் பொறுப்பு ஒளிந்திருக்கிறது.

1. பார்த்தல் வேறு; கவனித்தல் வேறு

சாலையோரக் கடையில் ஒருவன் பழம் வாங்குவதையும், ஒரு தொழிற்சங்கத் தொழிலாளி தன் உரிமையை இழப்பதையும் பலரும் பார்க்கிறார்கள். ஆனால், எழுத்தாளன் மட்டுமே அதைக் கவனிக்கிறான். ஒரு சராசரி மனிதனுக்குத் தெரியாத அந்த நிகழ்வின் 'மறைமுக அரசியல்' அல்லது 'உணர்ச்சியின் ஆழம்' எழுத்தாளனின் கண்களுக்குப் புலப்படுகிறது. அந்தக் கவனிப்புத் திறன் தரும் அதிர்வலைகளே ஒரு மனிதனை எழுதத் தூண்டுகின்றன.

2. அனுபவத்தின் ஆயுள் மற்றும் எழுத்தின் நீட்சி

அனுபவம் என்பது அந்த மனிதனின் வாழ்நாள் வரை மட்டுமே. ஒரு மனிதன் மறைந்தால், அவனோடு அவனது அறிவுத் தொகுப்பும், அவன் கண்ட காட்சிகளும் மண்ணோடு மண்ணாகிவிடும். ஆனால், அந்த அனுபவங்களை எழுத்தாக்கும்போது, அது காலம் கடந்தும் பேசப்படுகிறது. 

• ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வள்ளுவன் கண்ட அறம் இன்றும் நம்மோடு பேசுகிறது என்றால், அவன் அதைத் தன் அனுபவத்தால் மட்டும் பெறவில்லை; அந்த அனுபவத்தை 'மொழியில்' உறைய வைத்ததால்தான்.

• எழுத்து என்பது ஒரு தலைமுறையின் அனுபவத்தை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தும் ஒரு 'தொடரோட்டம்' (Relay Race) போன்றது.

3. சமூகத்திற்கான சாட்சியம்

எழுத்தாளன் என்பவன் தன் காலத்தின் 'சாட்சியம்' (Witness). அதிகார வர்க்கத்தின் ஒடுக்குமுறை, எளிய மக்களின் பசி, சமூகத்தில் நிலவும் ஜாதி இழிவு என அனைத்தையும் ஆவணப்படுத்துவது ஒரு வரலாற்றுத் தேவை. நாம் இன்று எழுதவில்லை என்றால், எதிர்காலத் தலைமுறை நம் காலத்தின் வலிகளையும் போராட்டங்களையும் எப்படித் தெரிந்துகொள்ள முடியும்?

பசி வரும்போது மனிதன் மானத்தை இழக்கிறான். பொருளாதார பலமே அந்த மானத்தின் அடித்தளம் என்பதை நாம் எழுதும்போதுதான் அது ஒரு சமூகப் பார்வையாக மாறுகிறது.

4. எழுத்து: ஒரு தொடர் உரையாடல்

ஒரு மனிதன் இறந்த பின்பும் இந்த உலகோடு பேசிக்கொண்டே இருப்பதற்கான ஒரே வழி எழுத்துதான். அது வெறும் அலங்காரச் சொற்கள் அல்ல; அது ஒரு சிந்தனையின் விதை. ஒரு எழுத்தாளன் ஒரு கட்டுரையை முடிக்கும்போது, அவன் ஒரு வாசகனுடன் ஒரு நீண்டகால உரையாடலைத் தொடங்கி வைக்கிறான். அந்த உரையாடல் ஒரு மனிதனைச் சிந்திக்க வைத்தால், ஒரு சமூகத்தை மாற்றத் தூண்டினால், அதுவே அந்த எழுத்துக்குக் கிடைக்கும் ஆகச்சிறந்த வெற்றி.

ஒலி ஒளி வடிவிலான கருத்தாக்கங்கள் கணநேரம் நம் உணர்ச்சியைத் தூண்டி விடும். ஆனால் எழுத்துக்கள் மட்டுமே மூளைக்குள் ஊடுருவி நம் சிந்தனையைத் தட்டி எழுப்பும். ஒலி–ஒளி வடிவிலான கருத்தாக்கங்கள் மண் சிலைகளைப் போல ஒருநாள் கரைந்து போகலாம். ஆனால் எழுத்து மட்டுமே கற்சிலைகளைப் போல காலம் கடந்தும் உயர்ந்து நிற்கும். 

எழுதுவது ஒரு தனிப்பட்ட ஆசை அல்ல; அது ஒரு சமூகப் பொறுப்பு.

முடிவுரை

அனுபவங்கள் உறைந்த நிலையில் உள்ள நீர் போன்றவை; அவை ஒருநாள் உருகி மறைந்துவிடும். ஆனால் எழுத்து என்பது அந்த நீரைச் செதுக்கி வைத்த ஒரு பளிங்குச் சிலை. 

நம் வாழ்நாள் குறுகியது, ஆனால் நம் சிந்தனைகள் காலத்தைக் கடந்து நிற்க வேண்டியவை. சமூகப் பொறுப்பை உணர்ந்த எவனும் எழுதாமல் இருக்க முடியாது.

உங்கள் பேனா முனையில் இருந்து வழியும் மை, ஒரு வரலாற்றின் புதிய பக்கத்தைத் தொடங்கட்டும்!

ஊரான்